Αυτό δεν είναι κυβέρνηση, είναι χημικός πόλεμος….


Του Γιώργου Ανανδρανιστάκη
Η 29η του Δεκεμβρίου του 2014 θα εορτάζεται κάποτε πανδήμως ως η τελευταία ημέρα της συγκυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου, της χειρότερης κυβέρνησης που…
γνώρισε ο τόπος από το 1974 και εντεύθεν. Ημέρα απελευθέρωσης από Λαζαρίδηδες, Βορίδηδες, Αδώνιδες, Μητσοτάκηδες, Βούλτεψες, Λοβέρδους, Κουκουλόπουλους, Χριστοφιλοπούλες και Κωσταντινόπουλους. Στις πιο δύσκολες στιγμές, μάς έλαχε το χειρότερο πολιτικό προσωπικό, η τοξική πρόσμιξη των ακροδεξιών και των νεοφιλελεύθερων του Σαμαρά με τους αδίστακτους πασόκους του Βενιζέλου. Αυτό δεν είναι κυβέρνηση, είναι χημικός πόλεμος.

Η 29η του Δεκεμβρίου του 2014 θα εορτάζεται κάποτε πανδήμως ως η τελευταία ημέρα της συγκυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου, της χειρότερης κυβέρνησης που γνώρισε ο τόπος από το 1974 και εντεύθεν. Ημέρα απελευθέρωσης από Λαζαρίδηδες, Βορίδηδες, Αδώνιδες, Μητσοτάκηδες, Βούλτεψες, Λοβέρδους, Κουκουλόπουλους, Χριστοφιλοπούλες και Κωσταντινόπουλους. Στις πιο δύσκολες στιγμές, μάς έλαχε το χειρότερο πολιτικό προσωπικό, η τοξική πρόσμιξη των ακροδεξιών και των νεοφιλελεύθερων του Σαμαρά με τους αδίστακτους πασόκους του Βενιζέλου. Αυτό δεν είναι κυβέρνηση, είναι χημικός πόλεμος.

Εκποιώντας τη δημοκρατία


 
Μέσα από τη δήθεν ανάπτυξη η οικονομική συμφωνία που υπέγραψαν Καναδάς και Ε.Ε. ναρκοθετεί το κράτος δικαίου και αφαιρεί κυριαρχικά δικαιώματα

Έπειτα από πέντε χρόνια μυστικών διαπραγματεύσεων, η Ευρωπαϊκή Ένωση και ο Καναδάς υπέγραψαν τελικά τη Συνολική Οικονομική και Εμπορική Συμφωνία (ΣΟΕΣ-CETA) που, μέσα από τη δήθεν ανάπτυξη του διμερούς εμπορίου αγαθών και υπηρεσιών, ναρκοθετεί το κράτος δικαίου, αφαιρεί κυριαρχικά δικαιώματα και αποτελεί ένα ακόμα βήμα για την εκποίηση της δημοκρατίας στο όνομα επενδυτικών συμφερόντων.

Η υπογραφή της συμφωνίας στα μέσα Οκτωβρίου από τον απερχόμενο πρόεδρο της Κομισιόν Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο και τον Καναδό πρωθυπουργό Στίβεν Χάρπερ συνοδεύτηκε από πανηγυρισμούς και διαρροή στοιχείων που προσπαθούν να ρίξουν στάχτη στα μάτια των πολιτών αλλά και των πολιτικών που θα κληθούν να επικυρώσουν τη συμφωνία.

Είναι χαρακτηριστικό ότι τα συμβατικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης αρκέστηκαν στο να παρουσιάσουν διθυραμβικά τις οικονομικές προβλέψεις των Βρυξελλών περί αύξησης κατά 20%-25% του διμερούς εμπορίου αγαθών και υπηρεσιών, που το 2012 ανήλθε στα 85,5 δισεκατομμύρια ευρώ, και περί κατάργησης του 98% των δασμών που ισχύουν σήμερα μεταξύ Καναδά και Ε.Ε., κατάργηση που προβάλλεται ως το φάρμακο διά πάσα νόσο!

Και λέμε διά πάσα νόσο αφού κατά την πάγια τακτική τους οι στοχοπροσηλωμένοι τεχνοκράτες πετάνε απλώς δισεκατομμύρια στον ανεμιστήρα για να κερδίζουν τις εντυπώσεις. Όπως οι προβλέψεις των Βρυξελλών για αύξηση κατά 12 δισ. ευρώ κατ’ έτος για το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕγχΠ) της Ε.Ε. και 8 δισ. ευρώ για το ΑΕγχΠ του Καναδά, χωρίς, όμως, να παρουσιάζονται και να εξηγούνται οι παραχωρήσεις που έγιναν στα κυριαρχικά δικαιώματα.

Την ελπίδα την είδα…


Την ελπίδα την είδα
συχνά να δέρνεται,
μικρό καράβι ακυβέρνητο
καταμεσής…
μιας θάλασσας θολής,
να πνίγεται οδυρόμενη
στο χρονοντούλαπο
πόθων εκκρεμών,
αναμνήσεων επώδυνων,
μελλούμενων ταραγμένων

Την ελπίδα την είδα
όπλο να γίνεται
των θαρραλέων…
πυξίδα ενστικτώδης
εκείνων που ρισκάρουν
σε πλεύση παράτολμη
σε άγνωστα…
ακαταλάγιαστα νερά,
εκείνων που το χρονοντούλαπο
σφαλούν…
και… προχωρούν…
και ας πονούν…!
και ας μην ξεχνούν…!

Την ελπίδα την είδα
δυνάστης καθηλωτικός
των αδύναμων…
εκείνων των άβουλων
που…
σε ελπίδες φρούδες χάθηκαν,
μονάχοι φυλακίστηκαν
στο χρονοντούλαπο…
τα μάτια τους σφραγίστηκαν
επιστροφές αναμένοντας,
η πόρτα απ’ έξω να ανοιχθεί…
το μάννα εξ ουρανού να ‘ρθει
κι ας μην το αγωνίστηκαν…
η ψαριά τους να αβγατέψει
χωρίς τα χέρια να κουνήσουν…
κι εκεί να λησμονούνται
οικτρά υποταγμένοι…
στην προσδοκία της ανταπόδοσης,
στη μνήμη ενός χρυσόψαρου !

Την ελπίδα την είδα
δύναμη να χαρίζει
στους σθεναρούς πολεμιστές
που ‘χουν τα μάτια στην ψυχή,
μα και αδυναμία να προδίδει
στα αιώνια θύματα…!
που τίποτα ποτέ δεν έπραξαν,
σε τίποτα ποτέ δεν έφταιξαν…!
«ΕΙΡΗΝΗ ΛΑΓΟΥΒΑΡΔΟΥ»

Photo: Lara Zankoul Photography

___________________________________

Από: Eirini Varvara Lagouvardou

Η ελευθερία του γερακιού!


Καμιά δεκαριά χρόνια πριν, σε μια άκρη του νοτιοανατολικού Αιγαίου, η μοίρα θέλησε να γνωρίσω τον Σαχάν! Πρόσφυγας, κράμα Συρίας και Παλαιστίνης, εύστροφος, γεμάτος όρεξη για τη ζωή, με όνειρο να φτάσει στην Αγγλία, εκεί που βρίσκονταν ήδη ο αδερφός του και η κοπέλα του και να δουλέψει ως κομμωτής, καθώς αυτό έμαθε καλά, όπως έλεγε, να κάνει!

Μιλήσαμε πολλά βράδια και εθίστηκε στον… φραπέ, καθώς τα ξενύχτια και οι κουβέντες κρατούσαν ως το πρωί! Λέγαμε για τις ζωές μας, για την Πίστη και τον Θεό μας και είδαμε ότι λίγα είναι αυτά που μας χωρίζουν. Ένα απ’ αυτά ήταν το ότι οι δικοί του είχαν βομβαρδιστεί και αυτός αγνοούσε την τύχη τους, σε αντίθεση με μένα που, αρκετά συχνά, μιλούσα τηλεφωνικά με την «μάνα Σαλονίκη», προσπαθώντας να καθησυχάσω γονείς, αδέρφια και φίλους για την άστατη, αλκοολικά αμαρτωλή ζωή μου. Εξάλλου, σε λίγο καιρό θα ανέβαινα πάνω, μόνιμα. Αυτός είχε διαγράψει το μόνιμος απ’ το λεξιλόγιο και τη ζωή του, θέλοντας (;) και μη, κάνοντας… αναγραμματισμό και ζητώντας, απλά, να είναι νόμιμος!

Συνέχεια

Οι μεταμορφώσεις της μνήμης: η δημόσια γλυπτική στην Ευρώπη του μεσοπολέμου…


10-bw

 Το πλαίσιο της μνημονικής διαδικασίας

Οι «μεταμορφώσεις» της δημόσιας μνήμης, οι ιδεολογικές και πολιτικές μετατοπίσεις και οι μεταλλάξεις της πρόσληψης του παρελθόντος από διαφορετικές ομάδες, σύμφωνα με τις εκάστοτε ιστορικές συνθήκες και τους επιμέρους συσχετισμούς, επηρέασαν την καλλιτεχνική παραγωγή του 20ού αιώνα και αποτυπώθηκαν στο δημόσιο χώρο μέσω έργων τέχνης, κυρίως μνημείων, τα οποία ανεγέρθηκαν στις πρωτεύουσες των κρατών που έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στον πόλεμο (Γερμανία, Αγγλία, Γαλλία)· τα μνημεία αυτά διέθεταν δηλαδή πολιτική και ιδεολογική φόρτιση και είχαν επίσημο και εθνικό και όχι τοπικό χαρακτήρα[1].

Στην ιστορία της δημόσιας μνήμης και στην ιστορία της τέχνης με θέμα τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, μνήμη και τέχνη συμπλέκονται τόσο μεταξύ τους όσο και με τη γενικότερη πολιτική, ιδεολογική και κοινωνική ιστορία της μεσοπολεμικής περιόδου, παράγοντας τελικά σε καλλιτεχνικό επίπεδο ετερόκλητα αποτελέσματα. Οι διαφορετικές αναπαραστάσεις και οι απεικονίσεις της μνήμης στο δημόσιο χώρο, οι οποίες υλοποιήθηκαν με ευθύνη των κρατικών παραγόντων, αποδεικνύουν εν μέρει τη διαφορετικότητα των εμπειριών που βίωσαν διαφορετικές κοινωνίες και διαφορετικές κοινωνικές ομάδες· εκείνο όμως που κυρίως αποδεικνύουν είναι η διάσταση απόψεων που υπάρχει ως προς την ερμηνεία –και τη δημόσια αποτύπωση– του παρελθόντος.

Συνέχεια

Με αφορμή και μόνο…


Με αφορμή και μόνο…

Το φρόνημα γεννιέται από την ανάγκη μα ταυτόχρονα την ξεπερνά

Του Τάσου Βαρούνη

Μπορεί τα πάντα γύρω σου να είναι ή να φαντάζουν ερείπια, να είσαι συντετριμμένος, αλλά το κεφάλι να παραμένει ψηλά. Μπορεί ακόμα και να ελπίζεις. Αυτό φοβούνται περισσότερο οι άρχοντες. Θέλουν να ξεμπερδέψουν με το φρόνημα. Κάτι που γεννιέται από την ανάγκη μα ταυτόχρονα την ξεπερνά. Κάτι που χτίζεται στην πραγματική ζωή μα δεν προκύπτει κι αυθόρμητα. Την πεποίθηση ότι μπορούμε να είμαστε κάτι παραπάνω από υποταγμένοι και θύματα.

Δοκίμασαν πολλά. Από τη συλλογική ενοχή του «μαζί τα φάγαμε», το success story, τη μαζική καταστολή, το κατέβασμα του πήχη και την επιστροφή στην κανονικότητα των μυαλών. Η άρνηση του Νίκου Ρωμανού έχει ένα τέτοιο στοιχείο φρονήματος. Μια λεβεντιά που εμφανίζεται ξανά στις δύσκολες μέρες που ζούμε και ψάχνει να βρει το δρόμο της. Παραμένει ζητούμενο να την ανυψώσουμε σε πιο συλλογικές σφαίρες και να την αξιοποιήσουμε όσο γονιμότερα γίνεται.

Συνέχεια