ΛΥΣΣΑΞΑΝ ΝΑ ΓΛΙΤΩΣΟΥΝ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ


Δελαστικ-3του Γ.ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Διασκεδαστικό ήταν το άρθρο του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά στο Έθνος της Κυριακής. «Τέτοιες στιγμές όλοι θέλουμε την πολιτική συνεννόηση. Και πρώτος τη θέλω εγώ!» έγραφε και συνέχιζε ακάθεκτος: «Αν θέλουν να συνεννοηθούμε πώς θα βγάλουμε όλοι μαζί Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τότε η εθνική συνεννόηση είναι εφικτή και εγώ τη θέλω πρώτος»!

Μας προκαλεί κατάπληξη η… «αυτοθυσία» του Αντώνη Σαμαρά! Θεωρεί όλους τους Έλληνες τόσο ηλίθιους ώστε να αποκαλεί «εθνική συνεννόηση» το να συνεχίσει να είναι ο ίδιος πρωθυπουργός για έναν χρόνο ακόμη! Γιατί, φυσικά, οι πάντες γνωρίζουν πως η εκλογή οποιοσδήποτε ατόμου, γελοίου ή αξιόλογου, ως Προέδρου της Δημοκρατίας ισοδυναμεί με την παραμονή του Αντώνη Σαμαρά στην πρωθυπουργία ως τον Ιούνιο του 2016!

Ακόμη και ο πιο χαζός πολίτης αυτής της χώρας έχει καταλάβει ότι το μόνο που ενδιαφέρει τον Αντώνη Σαμαρά είναι η πάση θυσία και με όλα τα μέσα παράταση της παραμονής του στην πρωθυπουργία. Απολύτως τίποτε άλλο! Το παν είναι να αποτρέψει τη διενέργεια πρόωρων βουλευτικών εκλογών σε τρεις μήνες, όπου η συντριβή της ΝΔ του Αντώνη Σαμαρά και του ΠΑΣΟΚ του Βαγγέλη Βενιζέλου είναι κάτι παραπάνω από σίγουρη!

Σιγά μην νοιάζει τον Σαμαρά αν για να πετύχει τον «ιερό σκοπό» της παράτασης της πρωθυπουργίας του προωθήσει στην Προεδρία της Δημοκρατίας κάποιον «πρόθυμο» για όλα…

«ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΜΕΝΑ Ο ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟΣ!»

Απεχθέστερη, πιο μισητή κυβέρνηση από αυτή των Σαμαρά – Βενιζέλου δεν έχει υπάρξει στην Ελλάδα. Το λαϊκό μίσος εναντίον της έχει πλέον υπερβεί ακόμη κι εκείνο εναντίον της κατάπτυστης κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου, ο οποίος είναι ο πολιτικός ένοχος της υπαγωγής της Ελλάδας στο επονείδιστο καθεστώς της μνημονιακής υποτέλειας. Από τα βάθη της ψυχής της η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων θέλει να απαλλαγεί όσο το δυνατόν πιο γρήγορα από τη συγκυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ.

Συνέχεια

Θανατολαγνεία*


Ας ψοφήσει το κωλόπαιδο ο αναρχικός, που δήθεν θέλει να σπουδάσει.
Ας πεθάνουν οι Σύροι με τα μπάσταρδά τους που έχουν στήσει τα τσαντίρια τους στο Σύνταγμα.
Ας πεθάνουν όσοι διασαλεύουν την ιερή τάξη κατεβαίνοντας σε διαδηλώσεις που αναστατώνουν τη χριστουγεννιάτικη αγορά.
Ας εκτελέσουν κι εκείνα τα σκουπίδια που τους προσφέρουμε τζάμπα κλιματιζόμενα λυόμενα στην Αμυγδαλέζα και τολμάνε να εξεγείρονται.
Ας αυτοκτονήσουν και μερικές χιλιάδες ακόμη αδύναμοι οργανισμοί -ας φρόντιζαν να προσαρμόζονταν στο νέο ανταγωνιστικό περιβάλλον.
Καλά έκαναν οι μπάτσοι και σκότωσαν τον 15χρονο πριν 6 χρόνια -αν δεν τον τρώγανε θα γινόταν και αυτός ληστής τραπεζών.
Καλά έκαναν οι φασίστες και σκότωσαν τον αντιφασίστα ράπερ, αφού τους προκαλούσε μέσα από τα τραγούδια του.
Στα τέτοια μας αν έβαλε τέρμα στη ζωή της εκείνη η πρεζού που καλά έκανε και διαπόμπευσε η υπουργάρα μας.
Καλά έκαναν οι λιμενικοί που έπνιξαν τους μετανάστες με τα μωρά τους καταμεσής της θάλασσας.

Όλα είναι δρόμος…


Στίχοι:  

Γιάννης Αγγελάκας

Μουσική:

Τρύπες

Δεν κοπάζει δε σβήνει
στη καρδιά μου η φωτιά
που με τρώει και με ρίχνει
απ’ την Εδέμ στο πουθενά

Οι αιώνες ρωτάνε
πόσο ακόμα θα αντέξω
να τρικλίζω εκεί έξω
ξυπόλυτος μόνος

Κι εγώ ψιθυρίζω
δικιά μου η χαρά
δικό μου το αίμα
δικός μου κι ο τρόμος

Δεν είμαι μόνος
Δεν είμαι ο μόνος
Όλα είναι δρόμος

Η φωτιά, η γιορτή, η απώλεια, ο πόνος
Ο κάθε μικρός θάνατος
κι ο μεγάλος ο ατέλειωτος κόσμος

Όλα είναι δρόμος

Οι καλοί χριστιανοί παρακαλώ να περάσουν έξω…


Γράφει ο  Σωτήρης Θεοχάρης.

12-12-08

Όχι ο Νίκος Ρωμανός δεν είναι χριστιανός.

Πολύ περισσότερο δεν είναι ο Χριστός σου, δεν ανεβαίνει γολγοθάδες για σένα και πολύ περισσότερο δε, δεν σταυρώνεται για τις δικές σου αμαρτίες.

Ο Νίκος Ρωμανός παλεύει για την ζωή του, την ελευθερία του, την αξιοπρέπεια του και τις ιδέες του.

Αν θες να ζήσει, αν σε εμπνέει ο αγώνας του, αν σε οργίζει η κατάφωρη εκδικητική στάση του καθεστώτος απέναντι σε κάθε άνθρωπο που δε σκύβει και δε γονατίζει μπροστά στην μικροψυχία και την απανθρωπιά της εξουσίας, αν νιώθεις πως έχει αξία να υπερασπιστείς την ζωή, αν θέλεις να επιβάλεις το δίκιο έναντι του άδικου, βγες τώρα στο δρόμο και σώσε τον.

Συνέχεια

Ο επιθανάτιος ρόγχος…


του Γιάννη Μακριδάκη


Το σύγχρονο νεοελληνικό κράτος παραδομένο στην ανοησία, την αναξιοπρέπεια, τον αυταρχισμό και την βαθιά και μη αναστρέψιμη αμορφωσιά των δεξιών αλλά και στην εμφανέστατη ανεπάρκεια των αριστερών, οι πλείστοι των οποίων είτε υποκρίνονται είτε είναι τελείως αλλοτριωμένοι από το σύστημα καταναλωτές και δεν δύνανται να απεγκλωβιστούν από τους δομικούς του ορισμούς και νόμους, βαδίζει προς την εποχή της τελευταίας, όντως, εσωτερικής υποτίμησης αφού κατόπιν αυτής θα αλλάξει, και τυπικά πλέον, χέρια.

Όλοι εμείς, οι εθισμένοι στην ανάθεση των ευθυνών μας σε άλλους, από το να μας δώσουν να φάμε έως το να διαχειριστούν τις τύχες μας προσωπικά και συλλογικά, παρακολουθούμε αδρανείς κάθε μέρα ως σφάγια την θανάτωσή μας, την οποίαν οι δωσίλογοι της ακροδεξιάς διακυβέρνησης διαπραγματεύονται μόνον ως προς τον χρόνο της, ζητούν την άδεια των εντολέων τους δηλαδή να την πράξουν κατόπιν της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας και της εξασφάλισης δύο ακόμη ετών στην διακυβέρνηση της χώρας.

Συνέχεια

Ζείτε Ψεύτικες Ζωές…(Tου Dr. Γιώργου Αναστασόπουλου)


Tομές και νέες προσεγγίσεις στην κοινωνική κριτική και την πολιτική σκέψη, μέσα από πολιτικές πράξεις της εξέγερσης του Δεκέμβρη ’08. Από την εισήγηση του Dr. Γιώργου Αναστασόπουλου στο Διεθνές Συνέδριο “Εξεγερσιακές συλλογικές δράσεις σε συγκριτική προοπτική”.

Συνέχεια

Οι δύο κόσμοι που συγκρούονται γύρω από την επέτειο Γρηγορόπουλου…


Ο θάνατος του Γρηγορόπουλου, σημάδεψε για κάποιους από εμάς τόσο πολύ την κοινωνικοπολιτική ζωή, που μπορούμε να διακρίνουμε τη ζωή, πριν και μετά από αυτό. Προάγγελος της κρίσης, κρίσης αξιών της κοινωνίας, που αρεσκόμαστε να περιγράφουμε σαν δυτική, ανθρωπιστική και προοδευτική. Που σίγουρα είναι καλύτερα από άλλα καθεστώτα αλλού στον κόσμο, αλλά στρίβει αλλού το κεφάλι, όταν γεννώνται οι αντιφάσεις της, αντί να της αντιμετωπίζει.Don_Quixote

Για κάποιους άλλους ήταν μια μέρα σαν όλες τις άλλες. Είναι αυτοί που δεν θεωρούν ότι υπάρχει κανένα πρόβλημα γύρω τους, εκτός αν επηρεάζει αυτούς πολύ προσωπικά.

Ως εκ του τούτου, δημιουργούνται δύο αφηγήσεις. Από τη μια οργή για την εξουσιαστική βία, και αντίδραση, από την άλλη ενόχληση για τη διάσπαση της «κανονικότητας».

Συνέχεια