Ο Νίκος Ρωμανός θα καταλύσει τη σχολή του…και το κράτος των απατεώνων


Αρνητικό είναι το πόρισμα της δικαιοσύνης για το αίτημα του Νίκου Ρωμανού να παίρνει εκπαιδευτικές άδειες προκειμένου να παρακολουθεί τα μαθήματα στη σχολή που πέρασε. Το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Πειραιά απέρριψε το αίτημα του Νίκου Ρωμανού. Γιατί ο Νίκος Ρωμανός είναι, για το κράτος, επικίνδυνος. Φοβούνται να μην καταλύσει το κράτος. Και αν παρακολουθήσει τα μαθήματα στη σχολή, φοβούνται να μην καταλύσει και τη σχολή.

 

Βέβαια το κράτος δεν χρειάζεται να φοβάται τον Νίκος Ρωμανό. Γιατί ο Νίκος Ρωμανός  δεν θα  μπορέσει να καταλύσει το κράτος όσο και αν προσπαθήσει. Το έχει ήδη καταλύσει ο Αντώνης Σαμαράς και η συγκυβέρνηση του. Πρόλαβαν. Μπουρδέλο το έκαναν.

Έτσι οι δικαστές του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών συντάχθηκαν με την σχετική πρόταση του Εισαγγελέα που ζητούσε να μην δίδονται άδειες στον Νίκο Ρωμανό αλλά να ακολουθηθεί η πρόταση του υπουργείου Δικαιοσύνης και να παρακολουθεί μέσω βίντεο τα μαθήματα.  Γιατί ο Νίκος Ρωμανός έχει δηλώσει Αναρχικός. Αν είχε δηλώσει έμπορος ναρκωτικών θα έπαιρνε όσες άδειες ήθελε.

Γιαυτό ο Νίκος Ρωμανός συνεχίζει για τέταρτη εβδομάδα την απεργία πείνας. Επειδή ο Νίκος Ρωμανός νιώθει αδικημένος. Και αντιδρά. Επειδή είναι Αναρχικός. Γιατί αν δεν ήταν Αναρχικός δεν θα αντιδρούσε. Θα κάθονταν να τον γαμήσει το κράτος και θα έλεγε και ευχαριστώ. Όπως κάνουμε όλοι οι υπόλοιποι. Που δεν ήμαστε Αναρχικοί. Αλλά είμαστε Κουκουέδες, Συριζαίοι, Νεοδημοκράτες, Πασόκοι… και συντηρούμε τους βουλευτές για να μας εκπροσωπούν. Λες και δεν μπορούμε να εκπροσωπήσουμε μόνοι μας τον εαυτό μας.

Λες να μην μπορούμε να εκπροσωπήσουμε μόνοι μας τον εαυτό μας;

Αυτοί που δυσκολεύονται αφάνταστα να καταλάβουν τους λόγους που οδήγησαν τον Νίκο Ρωμανό στην απεργίας πείνας, είναι οι δεξιοί. Τι απεργία πείνας και μαλακίες, σου λένε. Εδώ το ζητούμενο είναι να φάμε όσο γίνεται περισσότερο.

Πάντως ο υπουργός Παιδείας, Ανδρέας Λοβέρδος τόνισε ότι θα εξασφαλίσει στο Νίκο Ρωμανό όλες τις αναγκαίες προϋποθέσεις για να αποφοιτήσει. Θα στείλει εθελοντές διδάκτορες να παραδώσουν μαθήματα στις φυλακές. Με αντάλλαγμα μόρια.


Από: http://takoureliatragoudameakoma.blogspot.gr/

Παριστάνοντας τους αναρχικούς…


Μπορώ να καταλάβω τους εντελώς δεξιούς και τους απλά σκατόψυχους, αυτούς δηλαδή που είτε θέλουν να πεθάνει ο Ρωμανός, είτε δεν θα τους πειράξει αν πεθάνει, είτε θα τους πειράξει μεν αλλά έχουν αποφασίσει πως ιεραρχούνται άλλα αγαθά πάνω από τη ζωή του, είτε τους πειράξει – δεν τους πειράξει θα σπεύσουν να αποδώσουν το θάνατό του σε οποιονδήποτε άλλον εκτός από το κράτος.

Συνέχεια

6 Δεκέμβρηδες μετά, ακόμα στο «πριν»


Πίσω στο χρόνο: Ιταλία. Δεκαετία του ’70. Το κράτος δεν έχει καρδιά

Μια χώρα βυθισμένη στον «αστερισμό της βίας». Τα περίφημα «χρόνια του μολυβιού», που άφησαν πίσω τους νεκρούς, στο βωμό μιας «Στρατηγικής της Έντασης» ενός «Κράτους της Τρομοκρατίας». Μια στρατηγική διανθισμένη με πατριωτικά λόγια, «εθνικές» εκκλήσεις, «σωτήριες» πρωτοβουλίες. Και από πίσω, το γκλομπ του μπάτσου, η βόμβα του πράκτορα, το μαχαίρι του φασιστα, τα ψέματα του δημοσιογραφου, τα φράγκα του “επιχειρηματία”, το σφυράκι του δικαστη και πάει λέγοντας, μέχρι να περιγραφεί ενδεικτικά η ανθρωπογεωγραφία ενός ολόκληρου κόσμου, του κόσμου του πλούτου. Ένας βιότοπος εκμεταλλευσης, ένα σύνολο μηχανισμών αναπαραγωγής του κέρδους, ένα πλέγμα κοινωνικών σχέσεων, ανεξάρτητων πολλές φορές, από τους φορείς αυτών των σχέσεων. Πάντα εκεί καταλήγει. Πάντα εκεί μετριέται. Στο κέρδος.

Συνέχεια

Jimmy’s Hall του Κεν Λόουτς «Με τον Χριστό ή με τον Gralton;»


λοουτς1
Γράφει: ο Δημήτρης Κεχρής

Από την Πέμπτη 4 Δεκέμβρη κυκλοφορεί στις ελληνικές αίθουσες η νέα ταινία ενός από τους ελάχιστους σκηνοθέτες παγκοσμίως που είναι ταγμένος στην υπόθεση της κοινωνικής απελευθέρωσης και του σοσιαλισμού. Δηλώνοντας παράλληλα ότι αυτή θα είναι και η τελευταία του ταινία, ο Ken Loach μας αφηγείται την (βασισμένη σε αληθινή ιστορία) περιπέτεια του Ιρλανδού κομμουνιστή Jimmy Gralton, που εξορίστηκε χωρίς δίκη από τη χώρα του το 1933, επειδή θεωρήθηκε επικίνδυνος από τις αρχές. Η δύναμη αυτής της ταινίας συνίσταται στο γεγονός ότι ενώ είναι ένα κρυστάλλινο και χωρίς μισόλογα πολιτικό μανιφέστο, καταφέρνει να υπερβεί τον κίνδυνο του να είναι μονοδιάστατη και αναδίδει μια ανθρωπινότητα που έχει διαχρονικό και παγκόσμιο χαρακτήρα.

Συνέχεια

Δεν ξέρω πώς γίνεται… να είμαι ελεύθερος…


Δεν ξέρω πώς γίνεται. Όχι, δεν ξέρω. Πώς γίνεται να νιώθεις τη σάρκα να λιώνει πάνω στα κόκαλά σου, να εκλιπαρεί το σώμα σου να επιβιώσει και ο εγκέφαλος να του λέει όχι, να πηγαίνεις κόντρα, κόντρα σε όλα.

Ξέρω όμως ότι θέλει κότσια. Το να σκοτώσεις για την ιδεολογία σου είναι εύκολο. Το να πεθάνεις είναι πιο δύσκολο. Αλλά το να πεθαίνεις κάθε μέρα γι” αυτήν είναι εφιαλτικό. Και σπάνιο.

Γαμώτο, χρειαζόμαστε σύμβολα. Έχουμε ανάγκη από σύμβολα. Και αφού τα σύμβολα δε μας τα δίνουν αυτοί που πρέπει, εμείς θα τα παίρνουμε από εκεί που υπάρχουν. Από τις φυλακές, από τις μολότοφ και από τα πεζοδρόμια.

Εσύ βέβαια δεν ξέρω αν θες να γίνεις σύμβολο. Εσύ μας έστειλες στα τσακίδια πριν ακόμα ξεκινήσουμε. Και καλά έκανες, γιατί δεν έχουμε τίποτα να σου προσφέρουμε. Ούτε σε σένα, ούτε σε κανέναν. Είμαστε φυλακισμένοι στην ελευθερία μας, ενώ εσύ είσαι ελεύθερος στη φυλακή σου.

Δε θέλω να φύγεις, άλλοι θέλω να φύγουν. Εσύ να μείνεις και να μας δείξεις πώς γίνεται. Γιατί δεν ξέρουμε πώς γίνεται. Δεν έχουμε ιδέα πώς γίνεται.

Κι αν είναι να μας τα μάθει ένα παιδί, ας είναι. Δε θα παρεξηγηθούμε. Μισή ντροπή δική μας, και μισή των προηγούμενων.


Aπό: http://thestranger.wordpress.com/

Ο Δεκέμβρης του 2008 και η σημασία του για εμάς σήμερα…


dekemvris_erotisi

Το παρακάτω κείμενο είναι μετάφραση του πρωτότυπου Αγγλικού (με ορισμένες παραλλαγές που αποσκοπούν στην προσαρμογή του στο ελληνικό κοινό) που θα δημοσιευτεί εντός των επόμενων ημερών και αποτελεί). Διαβάστε την Αγγλική έκδοση περιληπτικά εδώ

Μεθαύριο συμπληρώνονται έξι χρόνια από την επέτειο της τραγικής δολοφονίας του δεκαπεντάχρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου που οδήγησε σε μια πανελλαδικής εμβέλειας εξέγερση, με χιλιάδες διαδηλωτών να εκφράζουν δημόσια την αγανάκτησή τους ενάντια στην αστυνομική ατιμωρησία και τη γενικευμένη ανέχεια. Δίχως ενδοιασμό θα μπορούσαμε να πούμε ότι η εξέγερση αυτή αποτελεί έναν από τους πιο σημαντικούς σταθμούς στη σύγχρονη ιστορία των χειραφετησιακών κοινωνικών κινημάτων. Για να συλλάβουμε, όμως, το πραγματικό (και αμιγώςπολιτικό) της νόημα θα πρέπει σε πρώτη φάση να απορρίψουμε τις γνωστές επιφανειακές προσεγγίσεις της νεοδεξιάς που ταυτίζει το Δεκέμβρη συλλήβδην με τη βία, το χάος, και την ανομία, υιοθετώντας μια πιο σφαιρική ερμηνεία στο εν γένει κοινωνικό πράττειν.

Συνέχεια