Η ναρκο-γλώσσα και η σιωπή των σωμάτων…


«…Οι φοιτητές αυτοί ήταν normalistas από την επαρχιακή ακαδημία Ισίντρο Μπούργκος της πόλης Αγιοτζινάπα, κοιτίδα των «φοιτητών που αρνούνται το πεπρωμένο του απλού λαού». Αυτό είναι το σύνθημα τους…» της Mariana Alba de Luna

diadilwseis-sto-meksiko-gia-tous-foitites.w_hr

της Mariana Alba de Luna[1]

«Ο άνθρωπος δεν σταμάτησε ποτέ να εφευρίσκει τρόπους για να καταστρέψει τον άλλο».  Guy Briole[2]

 

Σώματα χωρίς όνομα

26 Σεπτεμβρίου 2014, Ιγκουάλα, Γκερέρο, Μεξικό. Αστυνομικοί της Δημοτικής Αρχής με την υποστήριξη εμπόρων ναρκωτικών, των λεγόμενων ναρκοεμπόρων, φράζουν τον δρόμο και πυροβολούν τρία λεωφορεία με φοιτητές που περνούν από την πόλη. Έξι φοιτητές σκοτώνονται επί τόπου, κάποιοι δραπετεύουν, 43 αρπάζονται δια της βίας. Έκτοτε, αγνοούνται. Ένα από τα σώματα βρέθηκε ακρωτηριασμένο, με τα μάτια βγαλμένα και το πρόσωπο ξεριζωμένο.  Le quitaron la cara, «του αφαίρεσαν το πρόσωπο», αναφέρουν εμβρόντητοι οι σύντροφοι του. Οι φοιτητές αυτοί ήταν normalistas από την επαρχιακή ακαδημία Ισίντρο Μπούργκος της πόλης  Αγιοτζινάπα, κοιτίδα των «φοιτητών που αρνούνται το πεπρωμένο του απλού λαού». Αυτό είναι το σύνθημα τους.[3]

Η ειρωνεία της τύχης είναι ότι  προετοιμάζονταν να παραβρεθούν στην επέτειο της σφαγής του  Τλατελόλκο, όπου το 1968, 5000 φοιτητές παγιδεύτηκαν σε ενέδρα οργανωμένη από την αστυνομία και τον στρατό. Οι αγνοούμενοι υπολογίζονται σε εκατοντάδες. Και ο λαός, υπό καθεστώς τρόμου, τελικά σιώπησε.

Μετά την πρόσφατη σύγκρουση, ανακαλύφθηκαν πολλοί ομαδικοί τάφοι που περιείχαν μη ταυτοποιημένα, άγρια κακοποιημένα πτώματα. Πρόκειται για μια συνήθης πρακτική στην περιοχή Τιέρα Καλιέντε, στην οποία, περισσότερο απ’ όπου οπουδήποτε αλλού, βασιλεύει το ναρκο-έγκλημα. Ένα κίνημα διαμαρτυρίας φοιτητών ξεσηκώθηκε και εξαπλώθηκε στις πόλεις όλης της χώρας δίνοντας πίσω την ταυτότητα τους σε εκείνους που κάποιοι θέλησαν να αφήσουν χωρίς όνομα[4]. Κάθε χρόνο στις 2 Οκτωβρίου, από το 1968 και ύστερα, η κραυγή του Τλατελόλκο, επιστρέφει και αντηχεί εκ νέου μέσα από τα οργισμένα στόματα, στην Πλατεία των Τριών Πολιτισμών, τόπο της σφαγής : ¡Vivoslosconocimos,vivoslosqueremos !, «Ζωντανούς τους γνωρίσαμε, ζωντανούς τους θέλουμε!».

Αλλά αυτή τη φορά, τα στόματα υποδεικνύουν έναν ένοχο: ¡Vivos se los llevaron, vivos los queremos !, « Ζωντανούς εσείς τους πήρατε, ζωντανούς εμείς τους θέλουμε!». Το «εμείς» του Τλατελόλκο, που αποτελούσε μια κραυγή συλλογικής μοναξιάς, της μόνης μοναξιάς που μπορούσαμε να βιώσουμε, μετατρέπεται σε ένα καταγγελτικό «εσείς».

 

Ναρκο-λεξιλόγιο

Παλαιότερα, οι αντιφρονούντες πολιτικοί, που οι καθεστωτικοί απήγαγαν, ονομάζοντανdesaparecidos (εξαφανισμένοι). Τα τελευταία χρόνια, χρησιμοποιείται η λέξηlevantadοs[5]για να ονομάσει τον «οποιονδήποτε» απαγάγουν « για οποιοδήποτε λόγο», με την πρόθεση να επικρατήσει ο φόβο και να επιβληθεί η σιωπή. Με αυτόν τον τρόπο, οι νεκροί εγκαταλείπονται στον δρόμο, και φέρουν προειδοποιητικά μηνύματα χαραγμένα με στιλέτο στο σώμα τους. Από τότε που εξαλείφτηκε κάθε διάκριση μεταξύ των διεφθαρμένων πολιτικών δυνάμεων και των ομάδων του crimenorganizado, του «οργανωμένου εγκλήματος», αυτές οι πρακτικές κλιμακώθηκαν.

Η συνωμοσία,  η συνεργασία μεταξύ των δύο ανταγωνιστικών αυτών πλευρών δεν έπρεπε ποτέ να προκύψει. Από αυτό γεννήθηκε ένα ναρκο-Κράτος[6], και μαζί με αυτό εξαπλώθηκαν, μέσα σε ένα κλίμα παντελούς ατιμωρησίας, όλο και πιο βάρβαρες πρακτικές βασανιστηρίων που στοχεύουν στην καταστροφή της υποκειμενικής ταυτότητας. Πάνω στα σώματα των πιο φτωχών, κι όμως τόσο όμοιων μας ανθρώπων, πετάνε μια σκοτεινή, αρχαϊκή, αιωνόβια, πάντα εν ενεργεία ενόρμηση. Πρόκειται για την απόρριψη, την ανησυχητική διαφορετικότητα του άλλου, το φροϋδικό ανοίκειο unheimlich. Για τους δήμιους αυτούς, το πρόσωπο των θυμάτων  δεν είναι παρά ο καθρέφτης που διατηρεί το αποτύπωμα του ανυπόφορου, του ακατάπαυστου μίσους για τους προγονούς και την καταγωγή μας.

Η ατελείωτη επανάληψη αυτών των ανεπίτρεπτων πράξεων και η προβολή τους από τα μήντια είχαν σαν αποτέλεσμα να επιδράσουν στη γλώσσα που εντέλει μολύνθηκε από αυτή την  συνομωσία των εξουσιών. Η λέξη ναρκο προσκολλάται πλέον σε πλήθος άλλες λέξεις σε μια θανατηφόρα συμβίωση: narcodélincuencia/ναρκοπαραβατικότητα, narcoestado/ναρκοκράτος, narcopolicia/ναρκοαστυνομία, narcopoder/ναρκοεξουσία,narcogobernador/ναρκοκυβερνητικός, narcocultura/ναρκοκουλτούρα, narcomundo/ναρκοκόσμος, narcofamilia/ναρκοοικογένεια, narcocorrido/ναρκομουσική, narcofosa/ναρκοτάφος, narcofinancias/ναρκοοικονομία, narcoterrorismo/ναρκοτρομοκρατία….

Το ναρκολεξιλόγιο τροποποίησε δια παντός τη γλώσσα του μεξικάνικου λαού,  στην οποία πλέον η περιοχή του εγκλήματος  και η περιοχή του νόμου συμπλέουν επικίνδυνα δίχως σύνορο ή διάκριση. Η κοινωνική παρουσία της narcotrafico/ναρκοδιακίνησης μέσα στις λέξεις εξαπλώθηκε σαν γλωσσικός ιός. «Κρύβει τις ρίζες ακόμα και σε αυτή την ίδια τη λογική της απαγόρευσης και στα θεσμικά διαβήματα που προορίζονται να την καταπολεμήσουν».[7]

Η υπερβολική επανάληψη της χρήσης αυτών των λέξεων οδηγεί  «στην αφαίρεση κάθε δραματικού και τραγικού νοήματος που ενέχει  μια εγκληματική υπόθεση»[8]. Οι λέξεις του ναρκολόγου μετατρέπονται σε ευφημισμούς, η γλώσσα του εγκλήματος κοινωνικοποιείται. Ένας άνθρωπος δεν θεωρείται πια αιχμάλωτο, αλλά levantada, δεν θεωρείται δολοφονημένο αλλά ejecutada/, υπονοώντας με αυτόν το τρόπο ότι αξίζει ένα τέτοιο πεπρωμένο. Πρέπει να σημειωθεί ότι το λεξικό Americanismos της Ένωσης Ακαδημιών της Ισπανικής Γλώσσας συμπεριέλαβε κάποιες λέξεις όπως «levantón» (αιχμαλωσία δίχως αίτημα για λύτρα όπου το θύμα προορίζεται να μετατραπεί σε ένα φάντασμα) ή «plomear» (κόσκινο από σφαίρες, γεμάτος μολύβι) που προέρχονται κατευθείαν απ’ το σύμπαν της ναρκοδιακίνησης. Το οργανωμένο έγκλημα κατάφερε να βιάσει την τρέχουσα γλώσσα, αφαιρώντας την στοιχειώδη αξιοπρέπεια από τις λέξεις, ειδικά από τις λέξεις που αναφέρονται στα θεμελιώδη δικαιώματα των πολιτών. Οι νομικοί όροι βρίσκονται και οι ίδιοι ποινικοποιημένοι και στερούν την υπόσταση τους από τα καινούρια θύματα τηςGuerraSucia/ βρώμικος πόλεμος.[9]

Το τέλος της συλλογικής μοναξιάς;

Η Τλατελόλκο είναι το ίχνος από ένα άλυτο παρελθόν, το παράδειγμα μιας κοινωνίας εξαναγκασμένης στη σιωπή, η αιματοβαμμένη υπενθύμιση ότι το Μεξικό είναι μία χώρα ατιμωρησίας. «Όσο αυτό παραμένει έτσι, δεν  κάνουμε τίποτα άλλο παρά να χτίζουμε πάνω στην άμμο»[10]. Αυτή η νέα σφαγή, μετά από τόσες άλλες εξαφανίσεις που έχουν ήδη καταγγελθεί, θα αλλάξει άραγε κάτι;[11] Ας σημειώσουμε ότι αυτή η σφαγή έλαβε χώρα στην πόλη όπου, το 1821, είχε υπογραφεί το «Σχέδιο Iguala» που είχε σημάνει το τέλος του πολέμου και είχε οδηγήσει στην ανεξαρτησία του Μεξικό. Τλατελόκο-Ιγκουάλα-Αγιοτζινάπα είναι τα γεωγραφικά σημάδια μιας συμβολικής σημαίνουσας αλυσίδας που μας παραπέμπει στις ρίζες μας. Οι φτωχοί φοιτητές, που κάποιοι θέλησαν να μετατρέψουν σε μακάβριαcalaveras/κρανία, ανοίγουν τον δρόμο σε μια πιο πραγματική ταύτιση  και με άλλα σημαίνοντα της μεξικανικής ταυτότητας:  campesinos/επαρχιώτες, ιθαγενείς, που έρχονται να αφυπνίσουν τις συγκεντρώσεις όλων των φοιτητών και όλων αυτών των «χωρίς-πρόσωπο»,  «χωρίς-όνομα» και «χωρίς-δικαιώματα», οδηγώντας τους να δηλώσουν: «Είμαστε όλοι  Ayotzinapa».

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και ο ΟΗΕ ζητάνε διευκρινίσεις. «Η μεξικανική κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με μια όλο και αυξανόμενη πίεση στο εσωτερικό της χώρας αλλά και σε διεθνή κλίμακα, προκειμένου να διαλευκάνει αυτή την αινιγματική υπόθεση, που έφερε στο φως τη συμπαιγνία μεταξύ  των εγχώριων αρχών, των αστυνομικών και των ναρκοεμπόρων»[12]. Κάποια κεφάλια έχουν αρχίσει να πέφτουν. Θα σημάνει τελικά το τέλος του ναρκο-κράτους;

Οι διανοούμενοι δεν διστάζουν να χαρακτηρίσουν το κράτος «συλλογικό ομαδικό τάφο»[13]. Κάτω από κάθε εκκλησία που χτίζεται έχει συνθλιβεί μια αρχαία πυραμίδα από τα σώματα των προγόνων που  θυσιάστηκαν στις διαδοχικές σφαγές που ακολούθησαν την ίδρυση της  Τενοτσιτλάν. Η συγγραφέας Έλενα Πονιατόφσκα κατήγγειλε πρόσφατα: «Καθόμαστε πάνω σε πτώματα»[14]. Αν το κράτος δικαίου συνεχίσει να  μαστίζεται από τη ναρκο-βία, το κράτος δεν θα έχει πλέον ούτε νομικό σώμα ούτε νομικό πρόσωπο. Θα του το ξεριζώσουν επίσης. Οι μεξικανοί ξέρουν να γελούν με το θάνατο. Προς το παρόν, είναι ο θάνατος που τους γελάει κατάμουτρα.

 

Μπορείτε να υπογράψετε τη διαμαρτυρία yotzinapaSomosTodos/ είμαστε όλοι αγιοτσινάπας στο λινκ που ακολουθεί:

http://ayotzinapasomostodos.wordpress.com/2014/10/17/carta-abierta-desde-el-extranjero-ayotzinapasomostodos/

 

μετάφραση: Σωτηράκου Άννα, ψυχολόγος-ψυχοθεραπεύτρια

επιμέλεια: Φραγκιαδάκη Μαρίνα, ψυχαναλύτρια, μέλος της Παγκόσμιας Εταιρείας Ψυχανάλυσης

 

[1] Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο διαδικτυακό περιοδικό LacanQuotidien νο 437 του Φροϋδικού Πεδίου στη Γαλλία στις 9 Νοεμβρίου 2014http://www.lacanquotidien.fr/blog/wp-content/uploads/2014/11/LQ-437.pdf . Η MarianaAlbadeLunaείναι ψυχαναλύτρια μεξικάνικης καταγωγής που ζει και εργάζεται στο Παρίσι.[2] Από την ομιλία του GuyBriole, ψυχιάτρου-ψυχαναλυτή, μέλους της Παγκόσμιας Εταιρείας Ψυχανάλυσης, κατά την ημερίδα με τίτλο «Ο πόλεμος που πάντα ξεκινά από την αρχή », Μονς, Βέλγιο, 11 Οκτωβρίου 2014.[3] Από αυτήν την σχολή, όπου οι φοιτητές προετοιμάζουν τον διαγωνισμό του δημοσίου για να καλύψουν τις θέσεις δασκάλων των επαρχιακών δημοτικών σχολείων,   γεννήθηκε μια πρώτη συνδικαλιστική ομάδα από ηγέτες φοιτητών και αγροτών στην δεκαετία του ’60 και ’70, η ένοπλη ομάδα του κόμματος των φτωχών “Grupoarmadodespartidodelospobres” το οποίο ιδρύθηκε από τον LucioCabanas το 1967.[4]https://www.youtube.com/watch?v=QLXeHwazSjQ&feature=youtu.be[5]Ludovic Bonleux, http://www.lepetitjournal.com/mexico/accueil/actualite-mexique/196280-état-du-guerrero-des-desaparecidos-aux-levantados-un-demi-siecle-de-disparitions-forcees[6] Το Μεξικό διαιρείται σε 31 Κράτη και σε μια Διοικητική περιφέρεια, την πόλη του Μεξικό[7]«El “narco” lenguaje», http://www.terra.com.co/actualidad/articulo/html/acu15142.htm[8]Marco Lara Klahr, http://www.eluniversal.com.mx/nacion/183182.html[9] Βρώμικος πόλεμος: η στρατιωτική και πολιτική καταστολή στο Μεξικό στην δεκαετία του ΄60 και ΄70.[10]IgnacioCarrilloPrieto,πρώην οικονομικός δικαστής το 1968.https://www.youtube.com/watch?v=8FUdd6Wy3Qg[11] Οι αγνοούμενοι της Τσιουάουα (1993), της Ακτεάλ (1997), τα θύματα του «πολέμου κατά της ναρκοδιακίνησης» που κήρυξε ο Πρόεδρος Φιλίπ Καλντερόν το 2006 και που κατήγγειλε το κίνημα YoSoy132 το 2012 ή πιο πρόσφατα τα θύματα της Τλατλάγια (Ιούνιος 2014)

 

[12]http://www.leparisien.fr/flash-actualite-monde/etudiants-disparus-au-mexique-arrestation-du-chef-presume-d-un-cartel-18-10-2014-4223039.php#utm_content=notification&utm_campaign=extension&utm_medium=extension&utm_source=ExtensionFactory.com&xtor=AD-32280603-[notification] [13]http://www.sinembargo.mx/06-10-2014/1135594?fb_action_ids=10152313361645974&fb_action_types=og.likes[14]http://internacional.elpais.com/internacional/2014/10/16/actualidad/1413491532_534824.html?rel=rosEP


Aπό: http://www.hitandrun.gr/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s