ΑΠ’ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΕΡΑ


Όσο ξημερώνει (η «επόμενη μέρα»), το… μνημόνιο μεγαλώνει!


 
Όπως δείχνουν τα πράγματα, οι περιβόητες διαπραγματεύσεις με την τρόικα των τοκογλύφων δανειστών στο Παρίσι κατέληξαν σε άλλη μια… περιφανή ήττα της κυβέρνησης, η οποία μάλλον πνέει πλέον τα λοίσθια.

Την κυβερνητική πανωλεθρία, που λίγο καιρό πριν μιλούσε περί «success story» της εθνικής οικονομίας και περί… «εξόδου από τα μνημόνια», καταγράφουν ανάγλυφα οι δηλώσεις του αντιπροέδρου της και προέδρου του ΠΑΣΟΚ Ευ. Βενιζέλου, ο οποίος ομολόγησε ανοιχτά το ενδεχόμενο παράτασης του μνημονίου -έστω και για… «τεχνικούς λόγους», όπως υποστήριξε- σε δηλώσεις του, μετά τη σύσκεψη υπό τον Πρωθυπουργό Α. Σαμαρά στο Μέγαρο Μαξίμου. Η σύσκεψη έγινε ακριβώς για να αποτιμηθούν τα αποτελέσματα των διαπραγματεύσεων στο Παρίσι και σ’ αυτήν συμμετείχαν υπουργοί οικονομικών Γκίκας Χαρδούβελης, εργασίας Γιάννης Βρούτσης, διοικητικής μεταρρύθμισης Κυριάκος Μητσοτάκης και ο υφυπουργός οικονομικών Γιώργος Μαυραγάνης.

Στο ίδιο μήκος κύματος και ο υπουργός Οικονομικών Γκ. Χαρδούβελης, ο οποίος φέρεται να δήλωσε προς βουλευτές σχετικά με τις διαπραγματεύσεις με τους τροϊκανούς στο Παρίσι: «Δεν κάνουν βήμα πίσω και δεν τους ενδιαφέρει ποιος είναι στην εξουσία και αν θα έχουμε εκλογές τον Μάρτιο. Μπορεί να έχουμε ολοκληρώσει το 99% των δεσμεύσεών μας όμως εκείνοι επιμένουν να γίνει και το 1%, επιμένοντας ότι πρέπει να εφαρμοστούν σίγουρα μέτρα»!

Όταν μπλαβίζει ο ουρανός…


Όταν μπλαβίζει ο ουρανός
μη μου λυπάσαι,
μη φοβηθείς
πως ξέσκεπη θα μείνεις…
Όταν μαβιά τη θάλασσα θωρείς,
μη μου δακρύζεις,
μη νοσταλγείς
τις μνήμες σου με πίκρα…
Το δειλινό ροδόχρωμο να βλέπεις,
μενεξεδένια τα νερά που κολυμπάς,
ήλιος πολύφωτος να γίνεσαι
να χρυσοφέγγεις,
να γλυκογνέφεις…
στου σούρουπου τα σκοτεινά δεντριά,
το χάδι των κλαδιών τους
το απαλόσαρκο
να γυρεύεις,
να αλητεύεις,
στις ράχες ρόδινων βουνών…

Όταν μπλαβίζει ο ουρανός
τις λύπες σου μη νοσταλγείς,
τις μνήμες που σε πίκραναν
να τις μελοποιείς,
μία αθιβολή γλυκειά να σε ναρκώνει,
η ψυχή μη μετανιώνει,
το χάρισμα να δίνεται
μην το νεκρώνει…
στιγμές που την ανδρώσανε
άστοχα μην καταρρακώνει,
μην καταριέται
στιγμές μελανές…
που μ’ αποχρώσεις ομορφιάς
μία καρδιά αθώα εμποτίζουν,
το ηλιοβασίλεμα ροδίζουν,
θάλασσα και ουρανό
απ’ την αρχή ζωγραφίζουν
με χρώματα μαβιά,
μυστηριώδη… σαγηνευτικά,
με χρώματα πένθιμα,
ίσως βαρύθυμα… και πελιδνά
κι όμως… αυτά
την αυτό-επινόηση καθορίζουν
την επερχόμενη ανάσταση καλωσορίζουν
«ΕΙΡΗΝΗ ΛΑΓΟΥΒΑΡΔΟΥ»

Φωτογραφία: Ζωή Δούνα

___________________________________________

Aπό: Eirini Varvara Lagouvardou

Το ιδιότροπο σπέρμα…


to idio

Δεν πιστεύω στον επικοινωνιακό ακτιβισμό της ψηφιακής ψωροκώσταινας αλλά στη σκέψη. Σκέψη λιμανίσια που νιώθει και νιώθεται βαθειά. Στις δυνατότητες του μέσου και στις μαγικές εικόνες όταν σκουραίνουν τα πράγματα κι όταν οι νοικοκυραίοι ελευθέρας βοσκής εξολοθρεύουν τη φυσική ζωή. Το ιδιότροπο σπέρμα. Εκείνο τον ωραίο παλιό καιρό με τη νευρικότητα του Αδάμ και της Εύας. Εκείνες τις οφθαλμολάγνες νοηματοδοτήσεις του νοικοκυραίικου οίστρου στα χαρακώματα των σούπερ μάρκετ. Εκείνα τα ψηλά βουνά του Παπαντωνίου με την ουτοπία της επαναστατημένης παιδικότητας. Τα πάντα όλα, όσα υπέστη το φεγγάρι από δυτικούς της ρομάντζας και το χνώτο του τυρέμπορα που έγινε παραγωγός του σινεμά. Η ζωή που μας δίνεται μας αφήνει μόνο να παίζουμε με τα ζύγια. Όταν μουδιάζεις απ’ την προσήλωση στις δεξιώσεις και τις διαταγές δε σου μένουν σκέψεις αλλά κινήσεις και πόζα. Μια βραχνάδα απ’ τις πολλές απάνθρωπες ανθρωποσυνάξεις. Κι αν αυτό που έχτισες με κόπο κι αφήνεις πίσω σου θέλει ξύλο και ΜΑΤ για να διατηρηθεί, έ τότε θα καταρρεύσει. Τίποτε. Ερείπια και σπασμένα αγάλματα. Τα δασώδη εφηβαία στα μουσεία, για να θαυμάζουν μηχανικά τις ομορφιές και τις γλύκες μιας εποχής που χάθηκε οριστικά, οι νέοι ακτιβιστές της ζωής. Τα παιδάκια που θα σηκώσουν κάποτε κεφάλι όταν μάθουν την πάσα ταξική αλήθεια.


Aπό: http://dromos.wordpress.com/

Γάλα εξ ουρανού…


Βλέμμα θεϊκό

Ήταν μια εποχή αναστατωμένη. Για την ακρίβεια, είχαν από καιρό πάψει οι εποχές να είναι διαφορετικές, δεν μπορούσες να ξεχωρίσεις το χειμώνα από το καλοκαίρι, την άνοιξη από το φθινόπωρο. Παντού ήταν λες κι επικρατούσε μια και μόνο εποχή, γεμάτη από εκείνα τα γκρίζα σύννεφα που συνεχώς πηγαινοέρχονταν πάνω από τα κεφάλια των ανθρώπων. Ήταν τότε που φόβος κι αγωνία αιωρούνταν σαν άλλα σωματίδια στη μολυσμένη ατμόσφαιρα, συνθέτοντας δεκάδες αναπάντητα ερωτήματα για το ποιό είναι άραγε το μέλλον μας, αν θα αντέξουμε απέναντι στις συνέπειες που προκάλεσαν τα ίδια μας τα επαναλαμβανόμενα τα ανθρώπινα τα λάθη, έτσι όπως τα χρόνια και οι γενιές περνούσαν. Ήταν τότε που η φύση έδειχνε ζωηρά τα πρώτα εμφανή σημάδια από την εξάντλησή της, καθώς νερό κι αλάτι θαρρείς ότι είχανε πια στεγνώσει στους διψασμένους τους λαιμούς και στα άλλοτε ιδρωμένα μέτωπα. Στης πόλης τα στενά έβλεπες μονίμως ακαθόριστες μορφές, αλαφιασμένες, που όλες έτρεχαν ταυτόχρονα προς το πουθενά, χωρίς ποτέ να κοιτιούνται μεταξύ τους, χωρίς ποτέ να σταματάνε. Αντί για δέντρα, είχανε μπει στη θέση τους όρθιες εξατμίσεις που υποτίθεται ότι παίρνανε τον προβληματικό αέρα για να τον φιλτράρουν και να τον κάνουν πάλι φιλικό κι αναπνεύσιμο. Ήταν τότε που ενήλικες και βρέφη είχαν πάψει να κλαίνε φωναχτά, μιας κι είχαν στόματα συνέχεια μπουκωμένα, αναμασώντας εκείνες τις πειραματικές τροφές, οι ειδήσεις μιλούσαν για διατροφική επανάσταση, δεν θα υπήρχε πια η αγωνία για να βρούμε όσα χρειαζόμαστε στη φύση, όλα θα ήταν έτοιμα εκ των προτέρων, σε εργαστήρια ειδικά, τα φαγητό θα ήταν σε χάπια μέσα, το γάλα θα το πίναμε σε σκόνη.

Συνέχεια

Η ναρκο-γλώσσα και η σιωπή των σωμάτων…


«…Οι φοιτητές αυτοί ήταν normalistas από την επαρχιακή ακαδημία Ισίντρο Μπούργκος της πόλης Αγιοτζινάπα, κοιτίδα των «φοιτητών που αρνούνται το πεπρωμένο του απλού λαού». Αυτό είναι το σύνθημα τους…» της Mariana Alba de Luna

diadilwseis-sto-meksiko-gia-tous-foitites.w_hr

της Mariana Alba de Luna[1]

«Ο άνθρωπος δεν σταμάτησε ποτέ να εφευρίσκει τρόπους για να καταστρέψει τον άλλο».  Guy Briole[2]

 

Σώματα χωρίς όνομα

26 Σεπτεμβρίου 2014, Ιγκουάλα, Γκερέρο, Μεξικό. Αστυνομικοί της Δημοτικής Αρχής με την υποστήριξη εμπόρων ναρκωτικών, των λεγόμενων ναρκοεμπόρων, φράζουν τον δρόμο και πυροβολούν τρία λεωφορεία με φοιτητές που περνούν από την πόλη. Έξι φοιτητές σκοτώνονται επί τόπου, κάποιοι δραπετεύουν, 43 αρπάζονται δια της βίας. Έκτοτε, αγνοούνται. Ένα από τα σώματα βρέθηκε ακρωτηριασμένο, με τα μάτια βγαλμένα και το πρόσωπο ξεριζωμένο.  Le quitaron la cara, «του αφαίρεσαν το πρόσωπο», αναφέρουν εμβρόντητοι οι σύντροφοι του. Οι φοιτητές αυτοί ήταν normalistas από την επαρχιακή ακαδημία Ισίντρο Μπούργκος της πόλης  Αγιοτζινάπα, κοιτίδα των «φοιτητών που αρνούνται το πεπρωμένο του απλού λαού». Αυτό είναι το σύνθημα τους.[3]

Η ειρωνεία της τύχης είναι ότι  προετοιμάζονταν να παραβρεθούν στην επέτειο της σφαγής του  Τλατελόλκο, όπου το 1968, 5000 φοιτητές παγιδεύτηκαν σε ενέδρα οργανωμένη από την αστυνομία και τον στρατό. Οι αγνοούμενοι υπολογίζονται σε εκατοντάδες. Και ο λαός, υπό καθεστώς τρόμου, τελικά σιώπησε.

Συνέχεια

Ουκρανικός ναζισμός, αμερικάνικος ρατσισμός κι η επόμενη ημέρα του Ψυχρού Πολέμου ΙΙ.


Η Ναζιστική Γερμανία λαφυραγωγήθηκε, τέτοια είναι η μοίρα των ηττημένων, πόσο μάλλον όταν αυτοί έχουν διαπράξει γενοκτονίες σε πληθώρα χωρών στο όνομα της «φυλετικής ανωτερότητας».

Η συντριβή των Ναζί μπορεί να «σωφρόνισε» τους Γερμανούς για πολλές δεκαετίες, ο Ναζισμός όμως δεν πέθανε ποτέ σε κάποιες χώρες.

Ακόμη και ο «δημοκρατικός» τους αντίπαλος, οι ΗΠΑ, έσπευσε να βάλει στο χέρι τη ναζιστική τεχνογνωσία και ενσωμάτωσε Ναζί τεχνοκράτες και επιστήμονες παρέχοντας τους ασυλία και χρηματικές απολαβές.

Το ναζιστικό σκάνδαλο των ΗΠΑ κατά διαστήματα ερχόταν στο φως της δημοσιότητας με αποτέλεσμα το 1970 η «δημοκρατική Αμερική» να εκβιάσει τους Αμερικανούς πλέον υπηκόους πρώην Ναζί. Το μακρύ χέρι του αμερικανικού δικαίου εφάρμοσε το πρόγραμμα αυτοεξορία ή σύνταξη, επιτρέποντας σε αυτούς που επέλεγαν το πρώτο, να φύγουν δηλαδή από την Αμερική, να κρατήσουν το δεύτερο, τη σύνταξη του αμερικανικού δημοσίου.

Οι αμερικάνοι πρόσφατα εξάντλησαν όλη τους την αντιναζιστική τους σκληρότητα, αφού για δεκαετίες διδάσκονταν στα επιτεύγματά του Ναζισμού από τους πρώτους διδάξαντες.

Συνέχεια