Ο ΓΟΡΔΙΟΣ ΔΕΣΜΟΣ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ


Του ΝΙΚΟΥ ΙΓΓΛΕΣΗ* 

Η μνημονιακή συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου «διαπραγματεύεται» με τα αφεντικά της Ε.Ε. προκειμένου να εξασφαλίσει ένα προσωρινό σωσίβιο, μέχρι τις επόμενες εκλογές, που ακούει στο όνομα «πιστοληπτική γραμμή στήριξης αυξημένης εποπτείας». Θέλουν αμφότεροι να κοροϊδέψουν, για μια ακόμα φορά, τον ελληνικό λαό ισχυριζόμενοι ότι βγαίνουμε οριστικά από τα Μνημόνια. Το πρόβλημά τους είναι ότι στο τέλος του 2014, τελειώνουν τα χρήματα από την Ε.Ε. και της δεύτερης Δανειακής Σύμβασης (συνολικά η χώρα, από το 2010, δανείστηκε 221 δις.) και από τον επόμενο χρόνο η Ελλάδα πρέπει να βγαίνει στις αγορές για να καλύπτει το δημοσιονομικό και χρηματοδοτικό κενό, δηλαδή την πληρωμή των τοκοχρεολυσίων, για τα δάνεια που έχει πάρει μέχρι σήμερα.

Επειδή με την ανακοίνωση και μόνο της πρόθεσης εξόδου στις αγορές, η συγκυβέρνηση έσπασε τα μούτρα της με την κατακόρυφη άνοδο των spreads, θέλει την εγγύηση της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. ότι, αν τα λεφτά που χρειάζονται δεν προσφερθούν ή προσφερθούν με υψηλά επιτόκια τότε, θα ξαναδανειστεί από το μηχανισμό στήριξης ESM (πρόγραμμα ECCL) με όρους – μεταρρυθμίσεις τους λένε – ανάλογους αυτών του Μνημονίου.

Είναι απίστευτο και όμως αληθινό: τα ίδια πολιτικά κόμματα και οι ίδιοι πολιτικοί που, οκτώ χρόνια μετά την εισαγωγή του ευρώ, χρεοκόπησαν την Ελλάδα δανειζόμενοι από τις αγορές, τώρα να θέλουν να τη σώσουν, να την κάνουν κανονική – φυσιολογική χώρα λένε, δανειζόμενοι πάλι από τις αγορές.

Το Δημόσιο Χρέος της Ελλάδας (χρέος Κεντρικής Διοίκησης) ανέρχεται στα 322,4 δις. ευρώ (1-7-14) ή στο 180% του ΑΕΠ, το οποίο από 231 δις. το 2009 συρρικνώθηκε στα 179 δις. στο τέλος Ιουνίου 2014. Το ΑΕΠ δηλαδή τα τεσσεράμισι χρόνια εφαρμογής των μνημονιακών πολιτικών μειώθηκε κατά 22,5%.

Η ΒΙΩΣΙΜΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

Το τεράστιο αυτό χρέος δε μπορεί να αποπληρωθεί. Να αποπληρωθεί και όχι να γίνει βιώσιμο. Όταν οι δανειστές – δυνάστες της Ελλάδας και οι εγχώριοι μνημονιακοί ολετήρες μιλούν για βιωσιμότητα του χρέους εννοούν να μπορεί η χώρα να το εξυπηρετεί, δηλαδή να μπορεί να πληρώνει, κάθε χρόνο, τόκους και χρεολύσια επανα-δανειζόμενη από τις αγορές (ανακύκλωση χρέους). Οι κάθε είδους πιστωτές δε θέλουν ούτε τη μείωση του χρέους ούτε, πολύ περισσότερο, την αποπληρωμή του, δε θέλουν να πάρουν πίσω τα λεφτά τους, όπως υποστηρίζουν κάποιοι αφελείς, εκείνο που θέλουν είναι η Ελλάδα να είναι φορτωμένη μ’ ένα δυσθεώρητο χρέος για να πληρώνει κάθε χρόνο τα τοκοχρεολύσιά του. Το Δ΄ Ράιχ, το ΔΝΤ, οι τράπεζες και κάθε είδους funds, ελπίζουν, με τον τρόπο αυτό, να απομυζούν, εσαεί, κάθε οικονομική ικμάδα της χώρας και κυρίως να την ελέγχουν γεωπολιτικά.

Συνέχεια

Ούτε το 2034 δεν θα «συνέλθει»…


syntagma synnefia

Έρευνα σοκ για την Ελλάδα…

Έρευνα της Διεθνούς Οργάνωσης (ILO) για την Ελλάδα, η οποία βρίσκεται σε κρίσιμο σταυροδρόμι, παρουσιάστηκε σε ειδική εκδήλωση στο Ζάππειο Μέγαρο.
Σύμφωνα με…
την έρευνα, η Ελλάδα θα βρεθεί αντιμέτωπη με παρατεταμένη κοινωνική κρίση αν δεν ληφθούν μέτρα για την ανάσχεσή της ενώ το 2014 η ελληνική οικονομία έχει συρρικνωθεί κατά 25% σε σχέση με το 2008.  Από την αρχή της κρίσης έχει χαθεί μια στις τέσσερις θέσεις εργασίας.
Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα το 70% από το σύνολο των σχεδόν 1,3 εκατομμυρίων ανέργων είναι χωρίς δουλειά για διάστημα μεγαλύτερο του ενός έτους και αρκετοί, για δυο έτη ή και περισσότερο.
Σύμφωνα με τη ΔΟΕ, μέσα σε πέντε χρόνια έχει υπερδιπλασιαστεί ο αριθμός των Ελλήνων που διατρέχουν κίνδυνο φτώχειας. Το 2013 το ποσοστό αυτό ξεπερνούσε το 44%, ενώ το 2008 μετά βίας, υπερέβαινε το 20%.
Με τα δεδομένα αυτά, η ΔΟΕ υποστηρίζει ότι ακόμη και αν ο ετήσιος ρυθμός ανάπτυξης είναι 2% απαιτούνται 13 χρόνια για επανέλθει η ελληνική οικονομία στα επίπεδα που βρισκόταν πριν από την κρίση

ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα


Σκύβοντας λιγότερο το κεφάλι

Άγγελος Στεργίου


 σημ.Αμετανόητου: το άρθρο είναι καλογραμμένο και πολύ λογικά δομημένο.Διαφωνώ βέβαια επί της ουσίας. Διότι η ουσία δεν είναι να έχεις ένα εξασφαλισμένο εισόδημα 400 ευρώ σε ένα κοινωνικό σύστημα που το άλλο μέλος του συστήματος να έχει εξασφαλισμένο 1.000.000 ευρώ.Κι εκεί ακριβώς έρχονται οι αναλύσεις των Πολιτικών επιστημών και όλες οι αναλύσεις περί της Βασικής, της πρωταρχικής θα έλεγα, της έννοιας του «Κράτους»και ποιούς εξυπηρετεί.


Ο πρόσφατος Ν. 4093/12 και η επικείμενη έκδοση της οικείας υπουργικής απόφασης αναζωπύρωσαν μια ήδη παλιά συζήτηση για την καθιέρωση του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος στην Ελλάδα. Αν όντως οι πολιτικές προθέσεις είναι αγαθές, ένα νέο κοινωνικό δικαίωμα γεννιέται, το δικαίωμα στο ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα. Με σοβαρά ερείσματα στο Σύνταγμα, το εκκολαπτόμενο δικαίωμα εμφανίζεται όλο και πιο συχνά σε διεθνή κείμενα (άρθρο 13 Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη, άρθρο 30 Αναθεωρημένου Χάρτη, άρθρο 34, παρ. 3 Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ε.Ε.). Προκαταβολικά, να διευκρινίσουμε ότι το δικαίωμα στο ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα μπορεί να καλύψει από την απλή (φυσική) διαβίωση (ακραία φτώχεια) μέχρι τους επαρκείς πόρους που εγγυώνται αξιοπρεπή ανθρώπινη διαβίωση (σχετική φτώχεια).

Η κοινωνία οφείλει σε όλα τα μέλη της μια ελάχιστη οικονομική ασφάλεια που επιτυγχάνεται με εργασία ή μέσα διαβίωσης. Αυτό δεν εκπορεύεται, όπως το σάρκασε ο Μαρξ, από τα «αστικά» ανθρώπινα δικαιώματα. Αποτελεί διαχρονικά τη βάση συνοχής κάθε κοινωνίας. Με την κρίση η φτώχεια έχει αποτινάξει από πάνω της κάθε υποψία οκνηρίας. Αποδεσμευμένη από τη φιλελεύθερη οπτική, η εξαθλίωση των ικανών για εργασία φτωχών ανάγεται σε πρόβλημα κοινωνικοοικονομικό κι όχι ηθικό. Μάλιστα, οξύνθηκε από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές λιτότητας.

Συνέχεια

κάποτε,


the-immigrant

οι άνθρωποι αναζητούσαν ένα καλύτερο αύριο,στην Αμερική,έτσι ακριβώς,αναζητώντας το «αμερικάνικο όνειρο», κάπου στο 1920, η Ewa Cybulski (Marion Cotillard), και η αδελφή της Magda (Angela Sarafyan), αφήνουν πίσω τους την φτωχή Πολωνία και σαλπάρουν για τη Νέα Υόρκη…φτάνοντας στο νησί Ellis υπόκεινται τον έλεγχο των μεταναστών και οι γιατροί διαπιστώνουν ότι η Magda είναι άρρωστη ,έτσι οι δυο αδερφές χωρίζουν, η Ewa, μόνη και απεγνωσμένη αναγκάζεται να ακολουθήσει τον Bruno Weiss (Joaquin Phoenix), που για να την κρατήσει στη χώρα αφού την έχει ερωτευτεί, θα την πείσει να συμμετάσχει στο θίασο των κοριτσιών που διευθύνει, ένα θέατρο του δρόμου με ταχυδακτυλουργούς και χορεύτριες,εκεί η Ewa θα γνωρίσει το μάγο Orlando (Jeremy Renner), εξάδελφο του Bruno, έναν άνθρωπο που μοιάζει σανίδα σωτηρίας …

Συνέχεια

Νίκος Ρωμανός, Ηρακλής Κωστάρης: Εκπαιδευτικές άδειες… Και αγώνες για μια ανάσα ελευθερίας…


image
«Γράφει η  Νατάσσα Κεφαλληνού»

Λοιπόν ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η εκπαίδευση των κρατουμένων είναι νομικά κατοχυρωμένη αρκετά χρόνια τώρα. Άλλωστε, όπως έχει δείξει η διεθνής ερευνητική εμπειρία, η εκπαίδευση έχει θετική επίδραση στις ζωές τους. Το γενικό πλαίσιο για την Εκπαίδευση στις Φυλακές ορίστηκε από το κείμενο Συστάσεις του Συμβουλίου της Ευρώπης Νο R (89) 12. Σε αυτό αναφέρεται χαρακτηριστικά:

«Όλοι οι κρατούμενοι πρέπει να έχουν ίδια πρόσβαση στην εκπαίδευση. Κάθε δυνατή προσπάθεια θα πρέπει να καταβάλλεται στην ενθάρρυνση των κρατουμένων ως προς την ενεργή συμμετοχή τους σε εκπαιδευτικές διαδικασίες. Οι κρατούμενοι να μπορούν να συμμετέχουν σε εκπαιδευτικές διαδικασίες εκτός φυλακής».

Προσαρμοζόμενο στις ευρωπαϊκές επιταγές, το ελληνικό κράτος εξέδωσε το  1999 νέο Σωφρονιστικό Κώδικα (ΦΕΚ Α’ 291/24.12.1999), ο οποίος αναφέρεται στην εκπαίδευση των κρατουμένων και μάλιστα ορίζει ρητά ότι ο στόχος της είναι η «απόκτηση ή συμπλήρωση της εκπαίδευσης όλων των βαθμίδων, καθώς η επαγγελματική κατάρτισή τους». Μάλιστα επισημαίνεται ότι «η πρωτοβάθμια εκπαίδευση είναι υποχρεωτική για τους νεαρούς κρατουμένους», για αυτό προβλέπεται η δημιουργία μονοθέσιων δημοτικών σχολείων εντός των σωφρονιστικών καταστημάτων, ενώ «όσοι έχουν συμπληρώσει την πρωτοβάθμια εκπαίδευση μπορούν να συνεχίσουν τις σπουδές στη δευτεροβάθμια». Σε αυτό το πλαίσιο, λειτούργησε Γυμνάσιο και Λύκειο στο Ειδικό Κατάστημα Κράτησης Νέων Αυλώνα (ΕΚΚΝΑ), στο οποίο έχουν φοιτήσει περίπου 300 νέοι ηλικίας 15 έως 21 ετών, όλοι κρατούμενοι των φυλακών ανηλίκων Αυλώνα. Μάλιστα η φοίτηση στο σχολείο προσμετρά στη μείωση της ποινής.

Συνέχεια

Εξωχώριος σωτήρ…


Το «Δρυός πεσούσης» το απεχθανόμουν ανέκαθεν, ακόμα κι αν πρόκειται για κάποιον ακροδεξιό, φαύλο, απεχθή (ή όλα αυτά μαζί). Επειδή όμως, σ’ αυτές τις σελίδες τα γράφαμε πολύ πριν πέσει η –ο Θεός να την κάνει– «δρυς» που ακούει στ’ όνομα Καρατζαφέρης και επειδή, άλλωστε, δεν έχουμε να «ξυλευθούμε», αξίζουν, νομίζω, δυο λόγια για το θέμα.

Συνέχεια