Στο έχω διηγηθεί το όνειρό μου, δεν σου το έχω διηγηθεί;


 

Προσπαθώντας κανείς να μπει στα παπούτσια αυτών των άθλιων υπαλλήλων, γνωστών-αγνώστων πατρόνων, που μας κυβερνούν και κάπως να τους καταλάβει, χρειάζεται πρώτα να συνειδητοποιήσει τι σόι παπούτσια είναι αυτά που φοράνε.
Να είναι οι γεροντικές παντόφλες του πρώτου τη τάξει κρονόληρου της Τηλεδημοκρατίας μας, που όταν δεν υποτιμά την νοημοσύνη μας, κοπτόμενος, δήθεν, για τη διαφθορά, μουσκεύει με τα κροκοδείλια δάκρυά του, πριν τις υπογράψει, όλες τις κατάπτυστες νομοθετικές πράξεις που του στέλνουν προς κύρωση, καταργώντας με την υπογραφή του, στην πράξη, το Σύνταγμα και τους νόμους?
Να είναι τα φτερωτά σανδάλια του ψυχασθενούς που βλέπει εαυτόν ως τον προνομιακό συνομιλητή του Θεού, που εκτός από αγγελιαφόρος Του, λειτουργεί κι ως ψυχοπομπός, όπως ο μυθικός Ερμής, οδηγώντας τις ψυχές των νεκρών των μνημονίων στον Άδη, όντας κι αυτός, ακριβώς όπως κι ο Εμπολαίος μυθικός θεός, προστάτης των κλεπτών?

Συνέχεια

Εγώ, Κρατάω την Ουσία κι Ονειρεύομαι!


Αφορμή γι’ αυτό το σχόλιο ήταν ένας διάλογος που είχαμε κάτι φίλοι, όχι στο διαδίκτυο αυτή τη φορά, αλλά πίνοντας τσάι και καπνίζοντας τους ναργιλέδες μας σε ένα συριακό καφενείο στην πλατεία Εξαρχείων. Ο λόγος ήταν για τον Σύ.Ριζ.Α. και για τον άγαρμπο τρόπο, με τον οποίο σκαρφαλώνει η ηγετική του ομάδα, στο απότομο βουνό της εξουσίας.
Να σας πω κι εγώ τη γνώμη μου, τους είπα, που είμαι εξωτερικός παρατηρητής και που στις επόμενες εκλογές θα ψηφίσω ούτως ή άλλως Συ.Ριζ.Α. στη λογική που λέει ότι το “μη χείρον βέλτιστο”, αυτές τις ζοφερές στιγμές που μας αξίωσε ο μοχθηρός μας Θεός, να ζήσουμε.
Πράγματι, συμφωνήσαμε, ο Συ.Ριζ.Α. έχει ενσωματώσει τις ελπίδες ενός πλειοψηφικού ρεύματος συμπολιτών μας, που ελπίζουν ότι με κάποιον τρόπο μυστικιστικό και άδηλο, ο Αλέξης, θα μας οδηγήσει, σαν σύγχρονος Μωυσής, στη Γη της Επαγγελίας κι ότι όλοι μαζί, θα ξαναγυρίσομε γρήγορα πίσω στην εύφορη κοιλάδα των τεμπέληδων. Πίσω, στην εποχή που δέναμε τα σκυλιά με τα λουκάνικα…
Όχι ότι είναι απατηλό αυτό το όνειρο ούτε και σημαίνει αυτή η διατυπωμένη αμφιβολία ότι πρέπει να παίρνουμε κατά γράμμα, όλους αυτούς που μας λένε  ότι θα μας χρειαστούν δεκαετίες για να γυρίσουμε πίσω στην εύφορη κοιλάδα. Ανοησίες λένε αυτοί, και κινδυνολογούν όλοι τους, διότι παραβλέπουν ότι έχομε την τύχη να ζούμε στην ομορφότερη πατρίδα του κόσμου κι επειδή δεν έχουν χαθεί ακόμα όλα. Προλαβαίνομε ακόμα να σώσουμε τον τόπο μας και την παρτίδα, χωρίς να χαθεί μια ολόκληρη γενιά ούτε και περισσότερες, κατά που κάποιοι διατυμπανίζουν.

Συνέχεια

Η ζωή μας μια φορά μας δίνεται Θυμόμαστε τον Χρόνη Μίσσιο και είμαστε μαζί του «κόντρα σε αυτήν την κωλοεφεύρεση που τη λένε ρολόι»


missioS

Ο Χρόνης Μίσσιος, συγγραφέας, αντιστασιακός και αγωνιστής της Aριστεράς γεννήθηκε στην Καβάλα το 1930, από γονείς καπνεργάτες, και έζησε τα πρώτα παιδικά του χρόνια στα Ποταμούδια, μια γειτονιά γεμάτη πρόσφυγες, καπνεργάτες από τη Θάσο και παράνομους κομμουνιστές κυνηγημένους από τη δικτατορία του Μεταξά. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας , η οικογένειά του καταφεύγει στη Θεσσαλονίκη και ο Μίσσιος δουλεύει μικροπωλητής στο λιμάνι.

Στματάει το σχολείο στη δεύτερη τάξη του δημοτικού, λόγω οικονομικής ανέχειας. Λίγο αργότερα στέλνεται από τον Ερυθρό Σταυρό στα Γιαννιτσά μαζί με άλλα παιδιά, για να γλιτώσουν την πείνα της Κατοχής. Εντάσσεται στην Εθνική Αντίσταση. Με την απελευθέρωση επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη και οργανώνεται στον Δημοκρατικό Στρατό Πόλεων. Το 1947 συλλαμβάνεται, βασανίζεται και καταδικάζεται σε θάνατο για τη συμμετοχή του στον ΔΣΕ.

Στη φυλακή θα ζήσει εννιά μήνες περιμένοντας κάθε πρωί να τον εκτελέσουν. Γλιτώνει τελικά τον θάνατο χάρη σ’ένα τυχαίο γεγονός. Φυλακίζεται ως το 1953 και από το 1962 ζει εξόριστος στη Μακρόνησο και τον Αϊ-Στράτη.Ένα μόνο “διάλειμμα” ελευθερίας, μεταξύ 1962 και 1967, τον βρίσκει στέλεχος της νεολαίας της ΕΔΑ, μέλος της πενταμελούς γραμματείας της Δ.Ν. Λαμπράκη και, στη συνέχεια, ιδρυτικό μέλος του ΠΑΜ. Στη φυλακή (Φυλακές Αβέρωφ, Κέρκυρας, Κορυδαλλού) πέρασε και το μεγαλύτερο διάστημα της επτάχρονης δικτατορίας. Εκεί ουσιαστικά έμαθε ανάγνωση και γραφή. Αποφυλακίζεται τον Αύγουστο του 1973 και μέχρι εκείνο το σημείο έχει περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του σε φυλακές και εξορίες, ως πολιτικός κρατούμενος.

Συνέχεια

Η τραπεζική κουλτούρα μολύνει τους ανθρώπους


Απατεώνες και ψεύτες δημιουργεί η σύγχρονη τραπεζική κουλτούρα, διαπιστώνει επιστημονική έρευνα του Πανεπιστημίου της Ζυρίχης.

Η έρευνα των Ελβετών επιστημόνων εστίασε στην ανάλυση της ψυχολογίας που υπάρχει πίσω από τη «δραματική απώλεια της υπόληψης και την κρίση εμπιστοσύνης στον χρηματοπιστωτικό τομέα», απόρροια των αλλεπάλληλων σκανδάλων χειραγώγησης των χρηματιστηριακών συναλλαγών, των επιτοκίων όπως το Libor, των αγορών και της φοροδιαφυγής. Μέσα από πειράματα, η ομάδα των ερευνητών οικονομολόγων απέδειξε ότι η σύγχρονη τραπεζική κουλτούρα καλλιεργεί κλίμα ανεντιμότητας στα στελέχη του κλάδου και τα ωθεί περισσότερο απ’ ό,τι σε κάθε άλλη επιχειρηματική δραστηριότητα σε ψέματα και απάτες.

Στην έρευνα -που δημοσιεύτηκε στο εβδομαδιαίο επιστημονικό περιοδικό «Nature»- συμμετείχαν 200 τραπεζικοί υπάλληλοι από 80 τράπεζες. Εξ αυτών, οι μισοί περίπου προέρχονταν από πολυεθνική εταιρεία του κλάδου που δεν κατονομάζεται. Οι υπάλληλοι υποβλήθηκαν σε μια σειρά από τεστ τα οποία για λόγους σύγκρισης πραγματοποιήθηκαν και σε εργαζόμενους άλλων επιχειρήσεων από τους κλάδους των τηλεπικοινωνιών, των φαρμάκων, της πληροφορικής κ.λπ., αλλά και φοιτητές.

Συνέχεια

Ο Σωκράτης με τον Μαρξ χορεύουν καρσιλαμά


(Παγκόσμια ημέρα φιλοσοφίας και… τηλεόρασης)

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Στις νήσους των Μακάρων ακούγονται φωνές και τραγούδια.

Ο Σωκράτης έχει σηκώσει τον χιτώνα του ως τα γόνατα και χορεύει συρτάκι με τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη.
«Σας το ‘χα πει», φωνάζει κάθε τόσο. «Σας το ‘χα πει ότι ήμουν αθώος.»

«Εμείς το ξέραμε, δάσκαλε», απαντάει ο Πλάτωνας.

«Τώρα το ξέρουν όλοι», κάνει ο Σωκράτης και πιάνει το ποτήρι του για να πιει. «Μας τέλειωσε το κρασί;» ρωτάει σαν το βλέπει άδειο.

«Έχει πάει ο Επίκουρος για να φέρει από τον κήπο του», απαντάει ο Πλάτωνας. «Αλλά… Έχουμε κάποια προβλήματα με την χρηματοπιστωτική μας ρευστότητα.»

«Την ποια;»

«Πού να σου λέμε τώρα, προχώρησε ο κόσμος».

«Οι Γερμανοί που αγοράσανε τα αμπέλια μας μισοτιμής δεν μας δίνουν άλλο βερεσέ», εξηγεί ο Αριστοτέλης.

«Ουδείς εκών κακός», κάνει ο Σωκράτης. «Δεν πειράζει, μπορούμε να γλεντήσουμε και χωρίς κρασί… Μαέστρο, παίξε ένα χασαποσέρβικο.»

«Ό,τι πεις, δάσκαλε», του λέει ο Ζαμπέτας και πιάνει το μπουζούκι του.

 

Συνέχεια

Ευρώπη: Στασιμότητα, αντιθέσεις κορυφής και φοροδιαφυγή


Του ΜΩΥΣΗ ΛΙΤΣΗ

Όταν 25 χρόνια πριν έπεφτε το τείχος του Βερολίνου ο κόσμος ήλπιζε ότι ανοίγει πλέον ο δρόμος για την Ενωμένη Ευρώπη από τον Ατλαντικό ως τα Ουράλια… Εικοσιπέντε χρόνια μετά η εικόνα της Ευρώπης δεν θυμίζει σε τίποτα την ευφορία εκείνης της εποχής.

Ας αρχίσουμε από το τελευταίο μπαράζ οικονομικών δεδομένων το οποίο παρουσιάζει ανάγλυφα την οικτρή κατάσταση στην οποία βρίσκεται η ευρωπαϊκή οικονομία.

Στην τελευταία της έκθεση η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προβλέπει ανάπτυξη στην ευρωζώνη φέτος 0,8%, 1,1% του χρόνου και 1,7% το 2016. Οι πωλήσεις λιανικής στην ευρωζώνη μειώθηκαν κατά 1,3% το Σεπτέμβριο σε σχέση με τον Αύγουστο, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της Eurostat. Η μεγαλύτερη μείωση στις πωλήσεις λιανικής καταγράφηκε μάλιστα στη Γερμανία(-3,2%).
Σε κοινωνικό επίπεδο η κατάσταση επιδεινώνεται ραγδαία. Το 2013 στην ΕΕ, 120 εκατομμύρια άνθρωποι ζούσαν κοντά στο όριο της φτώχειας, δηλαδή το 24,5% του πληθυσμού έναντι 23,8% το 2008 όταν ξέσπασε η διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση. Τα υψηλότερα ποσοστά πληθυσμού στην ΕΕ που ζουν κοντά στο όριο της φτώχειας ή του κοινωνικού αποκλεισμού καταγράφηκαν στη Βουλγαρία(48%), στη Ρουμανία(40%), στην Ελλάδα(35,7%), στη Λετονία(35%) και στην Ουγγαρία(33%). Τι ειρωνεία! Συνέχεια

23 Νοέμβρη στις Σκουριές: «Ο αγώνας για τη γη και την ελευθερία πρέπει να νικήσει»


του Μίλτου Τόσκα (Μέλος της Επιτροπής Αγώνα Μεγάλης Παναγίας)

Η μνημονιακή κυβέρνηση της τρομοκρατίας και του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας καταστέλλει με το πιο βίαιο τρόπο κάθε σπίθα αντίστασης που τολμά να ανάψει. Το περιβάλλον, τα ανθρώπινα δικαιώματα, η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και η δημοκρατία θυσιάζονται στο βωμό της κρίσης. Η βία, η καταστολή , η τρομοκρατία αποτέλεσαν την καθημερινότητα των κατοίκων της Β.Α Χαλκιδικής. Τόνοι χημικών, δακρυγόνα στα σχολεία, εκατοντάδες διωκόμενοι, διαδηλωτές τραυματισμένοι, αγωνιζόμενοι κάτοικοι στη φυλακή. Κάθε κινητοποίηση αντιμέτωπη με τη βίαιη αλλά και συντεταγμένη επίθεση αστυνομίας-κυβέρνησης-δικαιοσύνης.

Σήμερα όμως, η κατάσταση έχει αλλάξει ριζικά. Η καταστροφή πλέον ίσως είναι μη αναστρέψιμη. Το βουνό αλλάζει, το δάσος χάνεται , τα νερά μας καταστρέφονται και η Eldorado με τη βοήθεια της κυβέρνησης συνεχίζει με ταχύτατους ρυθμούς την «επένδυση». Ο δασικός δρόμος έγινε «λεωφόρος», το εργοστάσιο χτίζεται, το ανοιχτό όρυγμα (openpit) ανοίγεται, ο τόπος μας καταστρέφεται, οι ζωές μας απειλούνται. Αν δεν αντισταθούμε τώρα, τότε πότε;

Συνέχεια