ΑΓΑΠΗ ΡΕ…


Δεν έχει νόημα να μετανιώνεις διαρκώς, ή καλύτερα, η διαδικασία του να μετανιώνεις να σε θλίβει και να αναρωτιέσαι όσα έχασες διαλέγοντας κάτι από κάτι άλλο, να αναρωτιέσαι για όσα δεν έκανες σωστά, για όσα δεν έκανες για να πετύχεις το σωστό, για όσα δε μπόρεσες να αντιληφθείς εκείνη τη στιγμή κι ύστερα σου φαίνονται τόσο αυτονόητα ώστε να αισθάνεσαι ηλίθιος που δεν τα είδες.
Ηλίθιο είναι το να λες ότι δε μετανιώνεις για τίποτα,
ηλίθιο είναι και να μετανιώνεις διαρκώς.
Ηλίθιο είναι να νομίζεις ότι έχασες τον χρόνο σου ενώ θα μπορούσες να τον εκμεταλλευτείς καλύτερα. Δεν έχασες τον χρόνο σου. Η ζωή η ίδια είναι ένα χάσιμο χρόνου. Κάθε μέρα είναι μία μέρα λιγότερη, μία μέρα που χάνεις και δε θα τη ξαναβρείς.
Τίποτα καλύτερο δε θα μπορούσες να κάνεις από αυτά που έκανες,
αν το μπορούσες, δε θα ήσουν εσύ,
μα είμαστε καταδικασμένοι να είμαστε πάντοτε εμείς, έτσι θα κάνουμε τα λάθη και τα  σωστά που είναι γραμμένα να κάνουμε, γραμμένα όχι από μία Μεταφυσική Μοίρα, γραμμένα από τις δυνατότητες του εαυτού μας, γιατί ο εαυτός μας είναι το Πεπρωμένο μας.
Συνέχεια

Το λήμμα της ματαιότητας…


dio2

-“Θα δώσετε πολιτικό όρκο να υποθέσω;”

-“Μάλιστα κυρία πρόεδρε. Και σε τι θα ορκιστώ;”

-“Στην τιμή σας”.

Ένας υπάλληλος αποσύρει τη Βίβλο από το πόντιουμ, ή όπως αλλιώς το λένε αυτό το έπιπλο που με κρατάει σε απόσταση από την πρόεδρο, την εισαγγελέα και τους υπόλοιπους.

-“Ορκίζεστε κύριε Ιάκωβε Ζώη να πείτε την αλήθεια;”

-“Ορκίζομαι” λέω, και σκέφτομαι αν πρέπει να σηκώσω το δεξί μου χέρι στον αέρα ή να το ακουμπήσω εκεί που υπήρχε προηγουμένως η Βίβλος. Άλλα τότε μπορεί να φαίνεται σαν να ορκίζομαι στο έπιπλο ή σαν να κοροϊδεύω το δικαστήριο. Αφήνω, λοιπόν, το χέρι μου να κρέμεται στο πλάι, όπως πριν, αλλά πιο αμήχανα. Σκέφτηκα μήπως θα μπορούσα να βάλω το χέρι στην τσέπη, αλλά

-“Κύριε μάρτυρα, πείτε μας τι γνωρίζετε για την υπόθεση”.

-“Μάλιστα. Από που να ξεκινήσω;”

-“Απ’ όπου νομίζετε. Από την Αρχή”.

Συνέχεια

Από ένα κατειλημμένο πανεπιστήμιο κάπου στο Νότο…


των Μυρσίνης Κουφίδη και Κατερίνας Σαρρή

Εδώ στο Ρέθυμνο λοιπόν, σε ένα πανεπιστήμιο που έχει τη τύχη σύμφωνα με τα λεγόμενα του κ. Φορτσάκη να κινείται σε ομαλό δρόμο. Εδώ στο Ρέθυμνο, στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, στο Πανεπιστήμιο που για χρόνια κάνουν κουμάντο η ΔΑΠ και η ΠΑΣΠ, εδώ που για χρόνια η όποια φωνή αντίδρασης και διαφωνίας με το κυρίαρχο καταπνιγόταν και όταν δεν καταπνιγόταν από το αντιδραστικό μπλοκ των καθεστωτικών παρατάξεων, οι πάντα πρόθυμοι φασίστες κινητοποιούνταν ώστε η σιωπή άρα η ανοχή να επικρατήσει στη πόλη αυτή. Εδώ στο Ρέθυμνο λοιπόν όλο το διάστημα αυτό προσπαθούσαμε να σπάσουμε την σιωπή, να κινήσουμε ξανά συλλογικές τις διαδικασίες των φοιτητών κάτι που μέχρι πριν λίγο καιρό φαινόταν ακατόρθωτο.

Εδώ στο Ρέθυμνο λοιπόν τις προηγούμενες μέρες, βλέπαμε τους συντρόφους και συναγωνιστές μας στην Αθήνα να τσακίζονται από τις ορδές των ΜΑΤ, να φιμώνονται από τις καθεστωτικές παρατάξεις που προτάσσοντας τον ορθολογισμό, εφάρμοζαν σπιθαμή προς σπιθαμή τη μνημονιακή πολιτική εντός του πανεπιστημίου, τους μπάτσους να διαφυλάσσουν πως το πανεπιστήμιο θα γίνει ο χώρος αυτών που αντιλαμβάνονται το πανεπιστήμιο ως εκπαιδευτήριο, πως θα γίνει ο χώρος του Φορτσάκη και του κάθε Φορτσάκη που η κρίση γέννησε για να μας θυμίσει ότι ο φασισμός προϋπήρχε και θρεφόταν πολύ πριν η Χρυσή Αυγή εισέλθει για τα καλά στο ελληνικό κοινοβούλιο.

Συνέχεια

Βαθμοθήρες και οι εκπαιδευτικοί!


 

Στο νέο πλαίσιο, οι εκπαιδευτικοί «χρεώνονται» την επιτυχία ή αποτυχία των μαθητών τους και η διοίκηση του σχολείου «χρεώνεται» -με τη σειρά της- την επιτυχία και την αποτυχία όλων.

Στο νέο πλαίσιο, οι εκπαιδευτικοί «χρεώνονται» την επιτυχία ή αποτυχία των μαθητών τους και η διοίκηση του σχολείου «χρεώνεται» -με τη σειρά της- την επιτυχία και την αποτυχία όλων.

________________________________________

Με… εντολή Σαμαρά, δάσκαλοι και καθηγητές καθίστανται υπεύθυνοι για τις «κακές» επιδόσεις των μαθητών ωσάν να δίδασκαν σε γυάλα, ανεπηρέαστοι από κοινωνικούς παράγοντες. Εν ολίγοις, βρέθηκε ο τρόπος να… απαλλαγούν και από τους εκπαιδευτικούς.

Με άρθρο του στην «Καθημερινή της Κυριακής» (16/11/2014), με τίτλο «Η επόμενη μέρα: Μεταρρυθμιστικό άλμα στο αύριο» ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς ανακοινώνει, ανάμεσα σε άλλα, το επόμενο κύμα μεταρρυθμίσεων στην Παιδεία με τα παρακάτω λόγια: «Αναβάθμιση της δημόσιας Παιδείας, ώστε να κρίνεται το έργο των εκπαιδευτικών από τα αποτελέσματά τους, δηλαδή από τις επιδόσεις των μαθητών στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο».

Είναι φανερό ότι ο πρωθυπουργός της χώρας δεν μασάει τα λόγια του, αποκαλύπτοντας μια από τις παραμέτρους του νέου Λυκείου και της Τράπεζας Θεμάτων. Αποκαλύπτει, δηλαδή, αυτό που εδώ και πολύ καιρό κρύβεται με επιμέλεια από τους επιτελείς του υπουργείου Παιδείας: ότι το νέο Λύκειο και η Τράπεζα Θεμάτων, εκτός από το ξεκαθάρισμα και τον εξοστρακισμό χιλιάδων μαθητών, είναι το όχημα για το ξεκαθάρισμα των σχολικών μονάδων και των εκπαιδευτικών! Η νέα μεταρρύθμιση στην εκπαίδευση θα χρεώσει τις επιδόσεις των μαθητών στους εκπαιδευτικούς!

«Αξιολόγηση»

Στο νέο πλαίσιο, οι εκπαιδευτικοί «χρεώνονται» την επιτυχία ή αποτυχία των μαθητών τους και η διοίκηση του σχολείου «χρεώνεται» -με τη σειρά της- την επιτυχία και την αποτυχία όλων. Δεν είναι, βέβαια, τυχαίο ότι από την επίσημη αξιολόγηση ουσιαστικά «αγνοούνται» ή καταγράφονται τυπικά οι αμέτρητοι κοινωνικοί και εκπαιδευτικοί παράγοντες που επηρεάζουν και συνδιαμορφώνουν την εκπαιδευτική διαδικασία και το εκπαιδευτικό έργο: κοινωνική προέλευση, οικογενειακή κατάσταση, συνθήκες διαβίωσης και κατοικίας, υλικοτεχνική υποδομή σχολείου, τύπος εξετάσεων, σχολικά βιβλία, εκπαιδευτικό κλίμα, παιδαγωγικές μέθοδοι, τα πάντα γίνονται καπνός. «Αγνοούνται» οι κοινωνικές και γεωγραφικές ανισότητες που διαμορφώνουν αντίξοες συνθήκες για την εκπαίδευση των μαθητών από τα ασθενέστερα οικονομικά και κοινωνικά στρώματα.

Σχολείο, όχι θερμοκήπιο

Δεν είναι, ωστόσο, λίγοι αυτοί που κατανοούν ή διαισθάνονται ότι το σχολείο δεν είναι «θερμοκήπιο», όπου τα παιδιά αναπτύσσονται ομαλά και απρόσκοπτα με καλό πότισμα και συστηματική φροντίδα! Πολύχρονες και πολυάριθμες έρευνες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, αλλά και οι επίσημες κρατικές στατιστικές έχουν τεκμηριώσει με αδιάσειστα στοιχεία ότι στο «πατρόν» της σχολικής επιτυχίας/ αποτυχίας παρεμβαίνουν μια σειρά εξωσχολικοί και εσωσχολικοί παράγοντες που δραστηριοποιούνται στο έδαφος των κοινωνικών ανισοτήτων.

Η τολμηρή πρόταση του Θαλή, σύμφωνα με τον πανεπιστημιακό Μπάμπη Νούτσο, δεν μπορεί να χρησιμεύσει για την κοινωνική μέτρηση της σχολικής πυραμίδας όσο οι σκιές της σχολικής στατιστικής δεν φωτίζονται και με τη θεμελιώδη μεταβλητή της κοινωνικο-επαγγελματικής προέλευσης των μαθητών.

*Αγνοούν το υπουργείο και οι «ειδικοί μας» ότι σε κάθε γεωγραφική περιοχή υπάρχει κοινωνική, οικονομική, μορφωτική, δηλαδή ταξική διαφοροποίηση;

*Αγνοούν ότι υπάρχουν σχολεία σε κάθε πόλη, ακόμη και στη μικροκλίμακα μιας περιοχής, που παραδοσιακά «στρατολογούν» και «στρατολογούνται» από παιδιά εύπορων και μορφωμένων οικογενειών;

Αποδιοπομπαίοι τράγοι

Είναι προφανές ότι ο πρωθυπουργός της χώρας γνωρίζει πολύ καλά τις κοινωνικές παραμέτρους της σχολικής επίδοσης. Η στόχευση είναι αλλού και «φωτογραφίζει» κατευθείαν τον εκπαιδευτικό. Ο Αντ. Σαμαράς θεωρεί κατάλληλο τον χρόνο να προβάλει συστηματικά μια, έτσι κι αλλιώς, διαδεδομένη αντίληψη, σύμφωνα με την οποία για ό,τι «καλό» ή «κακό» γίνεται στα σχολεία την ευθύνη έχει ο εκπαιδευτικός.

Μια τέτοια αντίληψη, όπως γίνεται φανερό, εναποθέτει μεγάλο φορτίο ευθύνης στους ώμους του δασκάλου και συνήθως, όταν τίθεται θέμα σχολικής αποτυχίας ή εκπαιδευτικής κρίσης, ο δάσκαλος είναι ο «αποδιοπομπαίος τράγος». Με αυτό τον τρόπο, γίνεται ευκολότερη υπόθεση η επιβολή αυταρχικών μέτρων αξιολόγησης, εντατικοποίησης και διοικητικού ελέγχου.

Δεν αμφισβητούμε, βεβαίως, σε καμιά περίπτωση ότι η παρέμβαση του εκπαιδευτικού μπορεί να έχει θετικές ή αρνητικές συνέπειες, που μερικές φορές μάλιστα ξεπερνούν την παιδική και εφηβική ηλικία του μαθητικού πληθυσμού και προεκτείνονται σε ολόκληρη τη ζωή του. Ομως, τα «συμβαλλόμενα υποκείμενα» της σχολικής επίδοσης δεν εξαντλούνται σε καμιά περίπτωση στη «θέληση» του μαθητή ή στο «ταλέντο» και την «αποδοτικότητα» του δασκάλου. Το «μαύρο κουτί» της αίθουσας διδασκαλίας περιλαμβάνει, όπως υπαινιχθήκαμε παραπάνω, αρκετούς «καταλύτες».

Πηγή: http://www.efsyn.gr/arthro/vathmothires-kai-oi-ekpaideytikoi


Από: http://eranistis.net/wordpress/

Kι όμως!Η Γη είναι τετράγωνη!


Τις προάλλες γράφαμε για τη μεγάλη ήττα των ανθρώπων  που αναπόφευκτα έρχεται όταν διαλέγεις το λάθος στρατόπεδο.Τελικά η «κρίση» έκανε κι ένα καλό.Όχι δεν μας αποκάλυψε τους κακούς πολιτικούς,αυτούς τους ξέραμε όσοι δεν φάγαμε τα παραμύθια του «σοσιαλισμού και της δημοκρατίας» ή της εθνικής ενότητας και υπερηφάνειας που μοίραζε απλόχερα δισεκατομμύρια στα παντός είδους λαμόγια.Μας αποκάλυψε όμως τον χαρακτήρα των συμπολιτών μας.Και συμπολίτες δεν πέρασαν και πολλά χρόνια από τότε που η χώρα πανηγύριζε για τους Ολυμπιακούς ή για το ευρωπαϊκό.Τότε με που με τον φρέσκο αέρα του ΕΥΡΩ,ξεχάσαμε και την Ιστορία και τις όποιες αξίες είχανε μείνει στην καρδιά του καθένα.

Θυμάσαι ελληνάκο;Μήπως θυμάσαι κιόλας ποιος τους ψήφιζε επανειλημμένα με την ελπίδα του διορισμού;Tα φράγκα και οι υποσχέσεις έπεφταν βροχή.Όπως και τα σκάνδαλα.Αλλά κάποιοι (το 85% του εκλογικού σώματος) είχαν ήδη διαλέξει στρατόπεδο.Πράσινο-μπλέ,καμία σημασία δεν έχει.Το κακό όμως έγινε.Και σε πολλούς δεν άρεσε.

Αλλά επειδή οι πολλοί έχουνε και κοντή μνήμη,πολύ εύκολα ξέχασαν ανθρώπινες αξίες όπως η δικαιοσύνη,η ισότητα και η ελευθερία.Αυτό που δεν κατάλαβαν οι πολλοί, είναι πως αυτές οι αξίες όπως και άλλες κατά πρώτον δεν αφορούν τον καθένα ξεχωριστά,μα είναι δικαίωμα και υποχρέωση όλης της κοινωνίας να τις αναζητά και να τις αναπαράγει μέσα σε όλες τις κοινωνικές σχέσεις και εκφάνσεις.Και κατά δεύτερον,αυτές οι αξίες δεν χαρίζονται μα κατακτώνται.

Συνέχεια

Ο Κ.Π.Καβάφης του David Hockney…


Ο Καβάφης είναι, ως γνωστόν, ο μόνος πραγματικά αναγνωρίσιμος ποιητής μας στον αγγλοσαξονικό κόσμο. Ακόμη και η Τζάκυ Κέννεντυ-Ωνάση είχε αφήσει παραγγελιά να διαβαστεί η “Ιθάκη” στην κηδεία, πάνω από τον τάφο της. Το γιατί οι αγγλόφωνοι βρίσκουν στον Καβάφη ό,τι δε βρίσκουν στον Ελύτη και τον Σεφέρη, τους κατά τεκμήριον, λόγω Νόμπελ, πιο αναγνωρίσιμους και αναγνωρισμένους ποιητές μας, δεν είναι δύσκολο να το καταλάβουμε, αν έχουμε στοιχειώδη επαφή με τη ζωή και τα διαβάσματα του Καβάφη, ή μάλλον τα διαβάσματα του Καβάφη μέσα στη ζωή του.

Ο υπερήφανος-ταπεινός Αλεξανδρινός, κατά ευτυχή συγκυρία, δεν βίωσε μόνο την αγγλική γλώσσα, την αγγλική λογοτεχνία και ποίηση, αλλά έζησε την αγγλική κουλτούρα στον τρόπο που ανέπνεε, στον τρόπο που ειρωνευόταν, στον τρόπο που (δε) γελούσε. Και ο Σεφέρης, θα μου πείτε προερχόταν από ένα κοσμοπολίτικο περιβάλλον και είχε βαθιά γνώση της σύγχρονής του (και όχι μόνο) αγγλικής ποίησης. Σωστά, αλλά αυτός ήρθε νωρίς στην Ελλάδα και μπήκε άμεσα στη μίζερη αναζήτηση μιας καριέρας διπλωμάτη μέσα από τα δούναι και λαβείν του νεοελληνικού μορφώματος, του κράτους, ούτως ειπείν. Από μόνο του αυτό προσδιορίζει και την αποστασιοποίηση από την αριστοκρατική ανεμελιά ή την ανυπόκριτη και ανείπωτη τραγωδία του άγγλου ποιητή. Πίσω από τα έτσι και τ΄ αλλιώς φαίνεται η κακοχωνεμένη επιρροή του Έλιοτ, για παράδειγμα, οπότε, ο Βρετανός θα πάει στο πρωτότυπο, αγνοώντας το δεύτερο χέρι.

Ο Καβάφης έζησε ως γνήσιος ποιητής. Χωρίς τη σιγουριά του δημοσίου υπαλλήλου, την αίγλη του διπλωμάτη, με την αναζήτηση της επιβίωσης μέσα στα επιχειρηματικά τερτίπια της αλεξανδρινής κοσμοπολίτικης αστικής τάξης. Και μέσα σε όλα αυτά, ήταν αρκετά γενναίος, για να πάει κόντρα στο ρεύμα, να μην ενσωματωθεί στο δημοτικισμό, αλλά ούτε και να γράψει στην αγγλική γλώσσα, που βεβαιότατα μπορούσε. Έμεινε γνήσιος, έγινε πρωτότυπος. Και μέσα σε όλα αυτά, τα ερωτικά του ποιήματα στέκουν ως βράχος πάθους και συντριβής, ανάμνησης και ζώσας έντασης. Δείτε τα τώρα, δίπλα στα σκίτσα ενός Άγγλου και θυμηθείτε και πάλι ότι έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα, ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν

Συνέχεια