48 ώρες… 47… 46… 45…


♦Οχι μόνο έχει βάλει τελεσίγραφο 48 ωρών η τρόικα στην κυβέρνηση, αλλά οι τηλεοράσεις από το πρωί δείχνουν και αντίστροφη μέτρηση… 48 ώρες… 47… 46… 45…

Θέλουν να τα πάρουν όλα για να έρθουν. Στο τέλος θα τους δώσουμε και μίζα για να καταδεχτούν να έρθουν.

♦Εμείς τους απαντάμε «υπάρχουν και όρια». Τι όρια να υπάρχουν όταν τα έχεις δώσει και τα έχεις κάνει όλα;

34 ώρες… 33… 32…

♦Πολύς κόσμος στην πορεία του Πολυτεχνείου αλλά και πολλά τα ΜΑΤ. Συνολικά 7.000, όπως λένε όλοι. Δυο φορές δηλαδή τα Νησιά Φερόε.

Χώρια τους μυστικούς που έψαχναν τους ανύποπτους διαβάτες. Μη νομίσατε όμως ότι ήταν αστυνομικοί. Εφοριακοί ήταν και έψαχναν τις τσέπες. Μηδέν οι εισπράξεις.

Συνέχεια

ΓΙΟΥΝΚΕΡ, ΝΤΡΑΓΚΙ ΣΤΟ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ


ΑΡΗΣ ΧΑΤΖΗΣΤΕΦΑΝΟΥ

Οι μυστικές υπηρεσίες, οι στρατοί αλλά ακόμη και τρομοκρατικές οργανώσεις σε όλο τον κόσμο γνωρίζουν ότι ένα από τα πιο αποτελεσματικά βασανιστήρια είναι η λεγόμενη «εικονική εκτέλεση» ενός ομήρου. Το θύμα στέκεται για αρκετή ώρα στο εκτελεστικό απόσπασμα με τα μάτια κλειστά μέχρι που ακούει το παράγγελμα «άρξατε πυρ» και ύστερα τον ήχο από άσφαιρα πυρά.

Σε αυτό το βασανιστήριο υπέβαλε τις περασμένες εβδομάδες ο γερμανικός Τύπος τον νέο πρόεδρο της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ, με αφορμή την αποκάλυψη των φορολογικών σκανδάλων του Λουξεμβούργου τα οποία ο ίδιος συντόνιζε για χρόνια από τη θέση του πρωθυπουργού του μικροσκοπικού δουκάτου. Πρώτη «όπλισε» η γερμανική εφημερίδα Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε, που για λίγα 24ωρα γέμιζε τις σελίδες της με άκρως επιθετικά άρθρα για τον Γιουνκέρ, ενώ ση συνέχεια το λόγο έλαβε και το γερμανικό περιοδικό Σπίγκελ, το οποίο έθεσε ανοιχτά ζήτημα απομάκρυνσης το προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Και μετά τον κρότο των «άσφαιρων» πυρών επικράτησε νεκρική σιγή. Για όσο διάστημα οι αποκαλύψεις των σκανδάλων φοροδιαφυγής αφορούσαν ως επί το πλείστον αμερικανικές ή άλλες ευρωπαϊκές εταιρείες, το Βερολίνο μπορούσε να παίζει το ρόλο του αδέκαστου κριτή των πάντων. Αν όμως οι έρευνες συνεχίζονταν, όλοι γνώριζαν ότι θα ερχόταν στην επιφάνεια και η σάπια καρδιά του γερμανικού οικονομικού κατεστημένου, το οποίο ξεπλένει εδώ και δεκαετίες τα κέρδη του στο μεγάλο ευρωπαϊκό πλυντήριο που λέγεται Λουξεμβούργο.

Συνέχεια

Οι εντιμότατοι φίλοι μας!


«Ξέρετε», αναφέρει στο πολύκροτο βιβλίο του, ο Timothy Geithner, «οι Ευρωπαίοι ήταν άτεγκτοι: “Θα δώσουμε στους Έλληνες ένα μάθημα. Είναι πραγματικά φριχτοί. Μας είπαν ψέματα. Είναι απαίσιοι και άσωτοι και εκμεταλλεύθηκαν βασικά τα πάντα και θα τους συντρίψουμε”. Αυτή ήταν η στάση όλων.»
Αυτό πάντως που μου έκανε εμένα την μεγαλύτερη εντύπωση, και που στάθηκε αφορμή γι’ αυτό το σημείωμα, είναι ότι ο κ. Geithner,  παρόλο που ομολογεί την φρίκη του για την προτεσταντική μανία με την οποία οι Ευρωπαίοι εταίροι μας ήθελαν εκείνη την εποχή –κι ακόμα θέλουν δηλαδή- να πέσει η φωτιά του Θεού να μας κάψει όλους εμάς τους αχαΐρευτους Έλληνες, μηδενός εξαιρουμένου, ταυτόχρονα  πλέκει και το εγκώμιο του Γερμανού υπουργού Οικονομικών, Wolfgang Schäuble, ο οποίος, ως γνωστόν, ανέκραξε πρώτος απ’ όλους εκείνην την πρώτη επίκληση προς τον εκδικητικό του Θεό, κατά των Ελλήνων.
Ασφαλώς είναι αντιφατικά αυτά τα πράγματα, ίσως όχι τόσο αντιφατικά  όσο οι αποκαλύψεις για τον βίο και την πολιτεία του κ.  Jean-Claude Juncker, όπως ξεδιπλώνεται η ιστορία του, μέσα από τις διαρροές των Luxleaks, αλλά πάντως, αρκούντως αντιφατικά!
Διότι,  φαντάζεται ευλόγως κανείς, ότι ο κ. Schäuble θα έχει προ πολλού ζητήσει από τις, κατά γενική ομολογία ικανότατες, μυστικές  υπηρεσίες της χώρας του, μια εμπεριστατωμένη μελέτη για τη δράση των διαφόρων γερμανικών εταιρειών στην Ελλάδα, όπου ανέκαθεν κάνουν «δουλειές με φούντες» με τα παράσιτα του ελληνικού εσμού. Όλα αυτά τα παράσιτα που έπιναν –κι εξακολουθούν να πίνουν- το αίμα της Ελλάδας και που τώρα πια ψυχορραγεί εξαιτίας αυτής της καταχρηστικής αιμοδοσίας.

Για την υπεράσπιση των καφενείων…


«Σ’ ένα καφενείο έκατσε
κι έγραψε
την τελευταία του επιστολή ο Κώστας Καρυωτάκης.
Από ένα καφενείο
βγαίνει μεθυσμένος σ’ ένα ποίημά του
ο Wang Tou-Ts’ing.
Στα λουστραρισμένα τραπεζάκια ενός καφενείου
καθόταν απελπισμένος κι έγραφε
ο Φερνάντο Πεσσόα
ενώ στ’ άσπρα τραπεζάκια του café Tergeste
όπου σύχναζαν οι κακοποιοί και οι πουτάνες
έγραψε ο Ουμπέρτο Σάμπα
τα πιο πρόσχαρα στιχάκια του.
Στη γωνιά ενός καφενείου κάθομαι κι εγώ
χωρίς κανένας να με προσέχει.
Πίνω αργά το καφεδάκι μου
κοιτώντας την έρημη πλατεία
τους φανοστάτες, τα παγκάκια
τα μικρά καλάθια των απορριμμάτων
το αστικό λεωφορείο που περνά βαρύθυμο
στο βάθος –
κλείνω τα μάτια μου στο χειμωνιάτικο φως
που με θερμαίνει ηδονικά
σαν να ‘ναι αυτό η μόνη αλήθεια.»
Σπύρος Θεριανός
(Ντυμένος επίσημα, 2008)

Συνέχεια

Καταργήστε τα πάντα και κανείς δεν θα βγάλει μιλιά…


images

Κατάργηση των Γενικών Συνελεύσεων στα πανεπιστήμιαπροτείνει ο πρύτανης της αστυνομίας και της Τάξης, Θεόδωρος Φορτσάκης. Το αστείο, μάλιστα, στην υπόθεση αυτή είναι ότι το δημοκρατικότατο αυτό αίτημα έγινε με αφορμή –όπως λέει το κείμενο- της Επετείου του Πολυτεχνείου.

Τέσσερα χρόνια μετά την χρεοκοπία της χώρας, δεκάδες είναι τα δικαιώματα που έχουν χαθεί με αφορμή αυτήν ακριβώς τη χρεοκοπία την οποία προκάλεσαν τα κόμματα που κυβερνούν ακόμη και σήμερα την Ελλάδα.

Το δικαίωμα στην εργασία καταργήθηκε, μαζί με το δικαίωμα της πληρωμής. Καταργήθηκε επίσης το δικαίωμα στην εργασιακή μονιμότητα, ενώ υπό διαδικασία πλήρους κατάργησης είναι και η πρόσβαση στις δομές της υγείας και της παιδείας.

Τέσσερα χρόνια μετά την χρεοκοπία της χώρας έχει καταργηθεί το δικαίωμα στη διαμαρτυρία, ενώ υπό καθεστώς ολικής κατάργησης βρίσκεται και το δικαίωμα στην ενημέρωση.

Συνέχεια

Aleida Guevara: «Η Κούβα δικτατορία; Ποια δικτατορία εκπαιδεύει τον λαό της να είναι αλληλέγγυος προς άλλους λαούς;»


 

H Aleida, κόρη του θρυλικού επαναστάτη Ernesto Guevara, η οποία είναι γιατρός και ειδικεύεται στην παιδιατρική, σε πρόσφατη συνέντευξη της στο RT, δήλωσε ότι οι δυτικές χώρες, οι οποίες συνδέουν την Κούβα με μια δικτατορία, δεν έχουν ιδέα τι είναι μια δικτατορία.

«Ποιος δικτάτορας ενδεχομένως θα ενδιαφερόταν για μια χώρα υγιή, η οποία θα παρείχε εντελώς δωρεάν σε όλους τους κατοίκους της ιατροφαρμακευτική περίθαλψη σε όλα τα επίπεδα;», είπε η Aleida.
«Ποια δικτάτορα ανησύχησε ποτέ για την εκπαίδευση των ανθρώπων της; Ποιος δικτάτορας θα ήθελε τον λαό του μορφωμένο και θα επέτρεπε την δωρεάν παροχή εκπαίδευσης στην χώρα του; Γιατί όσο πιο μορφωμένος είναι ο λαός, τόσο πιο ελεύθερος. Όλη την ώρα – όλα αυτά τα χρόνια, η κυβέρνησή μας, το κράτος μας προσπαθεί να αυξήσει το μορφωτικό επίπεδο του λαού. Μην συνδυάζετε λοιπόν αυτή την επιθυμία του να ανεβεί το πολιτιστικό επίπεδο του λαού μας με την απλή σκέψη του ότι είναι μια δικτατορία.»

Συνέχεια

Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ «Πώς φτιάχτηκαν τα ΜΑΤ»


Ο άνθρωπος που δημιούργησε τα ΜΑΤ αποκαλύπτει το παρασκήνιο της ίδρυσης των ειδικών αυτών τμημάτων της αστυνομίας που σφράγισαν με τη δράση τους τα χρόνια της μεταπολίτευσης.

Tριάντα χρόνια εκλεισαν απο την Μεταπολίτευση του 1974. Ο»Ιος»αποφάσισε να συμμετάσχει στο γιορτασμό,θυμίζοντας μια ιδιαίτερη πτυχή αυτής της δημοκρατικής τομής, τη δημιουργία των πρώτων ειδικών αστυνομικών μονάδων (ΜΑΤ-ΜΕΑ), που ανέλαβαν την πάταξη των αντιφρονούντων, απαλλάσοντας τις ένοπλες δυνάμεις απο την ενασχόληση με το «πεζοδρόμιο»

Ο συσχετισμός δεν είναι πρωτότυπος. Ο πρώτος που τον έκανε ήταν ο ίδιος ο χουντικός «πρωθυπουργός» του Πολυτεχνείου. Στα απομνημονεύματά του ο Σπύρος Μαρκεζίνης ισχυρίζεται ότι, αν είχε προλάβει να φτιάξει ΜΑΤ, τότε η σφαγή του 1973 θα είχε ενδεχομένως αποφευχθεί:

«Επί του θέματος του ειδικού εξοπλισμού της Αστυνομίας και της Χωροφυλακής», γράφει, «είχον ήδη εκφράσει την απορίαν μου εις τον [αρχηγό της Αστυνομίας Πόλεων] κ. Δασκαλόπουλον, ο οποίος αν ενθυμούμαι καλώς μου είπεν ότι οσάκις προέκυπτε τοιούτον ζήτημα δεν εγίνετο δεκτόν. Προεδικάζετο ούτως ειπείν ότι εις περίπτωσιν σοβαροτέρων κάπως ταραχών, θα επενέβαινε ο στρατός.

Εγώ αντιθέτως επηρεασμένος από όσα είδα εις την πλατείαν Χιλής εις το Παρίσι, όπου κατά σύμπτωσιν το έτος εκείνο ευρέθην όταν επρόκειτο να γίνη διαδήλωσις εις μνήμην του Αλιέντε, είχον εντυπωσιασθή. Διότι είδα αστυφύλακας με μάσκας και ασπίδας που ενεθύμιζον πολεμιστάς του μεσαίωνος καθώς και ειδικά μηχανοκίνητα της αστυνομίας.

Και έκαμα τότε την σκέψιν, ότι όπως εξελίσσονται τα πράγματα η σημερινή Αστυνομία, του Αγγλικού τύπου ή και η Χωροφυλακή, ανήκει εις εποχήν η οποία έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Εφερα λοιπόν το θέμα εις τον ίδιον τον Πρόεδρον της Δημοκρατίας [τον Παπαδόπουλο].

Αν η Αστυνομία και η Χωροφυλακή διέθετε αυτόν τον αναγκαίον και σύγχρονον οπλισμόν του οποίου η πρώτη παραγγελία έγινε επί των ημερών μου, είναι πάρα πολύ πιθανόν να καθίστατο περιττή η επέμβασις των τεθωρακισμένων εις το Πολυτεχνείον και να μη προέκυπτε ανάγκη κηρύξεως του στρατιωτικού νόμου» (Σπ. Μαρκεζίνης, «Αναμνήσεις 1972-1974», Αθήναι 1979, σ.433-4).

Για τις λεπτομέρειες αυτού του εκσυγχρονισμού, αναζητήσαμε τον κατεξοχήν αρμόδιο: τον απόστρατο υπαρχηγό της Αστυνομίας Πόλεων, Ηλία Ψυχογιό. Στο σώμα από το 1945, με ενεργό συμμετοχή στην προδικτατορική καταστολή διαδηλώσεων αλλά και στα γεγονότα του Πολυτεχνείου, ήταν αυτός που ανέλαβε μεταδικτατορικά να οργανώσει τις καινούριες μονάδες. Τριάντα χρόνια μετά, αφηγείται για πρώτη φορά τη δική του εκδοχή αυτής της ιστορίας.

Συνέχεια