ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ Ο ΣΟΥΝ ΤΖΟΥ


Του ΑΠ. ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΥ

Το πρόβλημα- κλειδί της χώρας δεν είναι πρωτίστως οικονομικό, είναι πολιτικό/γεωπολιτικό. Αν δεν είμαστε αυτεξούσιοι δεν μπορούμε να λύσουμε κανένα πρόβλημα. Στον ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται το συνειδητοποιούν, αν κρίνουμε από την πρόσφατη ομιλία Τσίπρα στην ΚΟ όπου, για πρώτη φορά, έκανε εκτενή αναφορά στο διεθνές περιβάλλον και στην εξωτερική πολιτική. Πολλοί διαχωρίζουν τα εθνικά θέματα, πχ τις σχέσεις μας με την Τουρκία, από τις σχέσεις μας με την ΕΕ και ειδικά με τη Γερμανία θεωρώντας ότι τα περί Μνημονίων αφορούν στην Οικονομία. Κάνουν αδικαιολόγητο λάθος. Οι σχέσεις με τρίτους, Εταίρους ή όχι, σχέσεις ειρηνικές ή εμπόλεμες, οικονομικές ή άλλες, συνιστούν την εξωτερική πολιτική. Αν υποκύπτεις συστηματικά στους τρίτους, αυτοί είναι κυρίαρχοι και συ υπόδουλος.

Ανεξαρτησία δεν σημαίνει κάνω του κεφαλιού μου. Σημαίνει, αντίθετα, τη δυνατότητα να αποφασίζεις αυτοτελώς λαμβάνοντας υπόψη τους διεθνείς συσχετισμούς. Η επιλογή εντός/εκτός ευρώ, η εξεύρεση λύσης για το χρέος, η αναζήτηση διεθνών συμμαχιών, οι σχέσεις με την Τουρκία, η αντιμετώπιση των διεκδικήσεων και απειλών της, όλα αυτά συνοψίζονται στο πρόβλημα της εθνικής ανεξαρτησίας, όπως ορίστηκε προηγουμένως. Αλλά και το «μοντέλο ανάπτυξης», οι εσωτερικές οικονομικές επιλογές, στο πρόβλημα της ανεξαρτησίας υπάγονται. Είναι γνωστό και παλαιό ζήτημα πχ ότι η αποβιομηχάνιση της χώρας δεν προέκυψε ως επιλογή έσωθεν αλλά ως επιβολή έξωθεν. Ήταν αποτέλεσμα της εξάρτησης.

 

Συνέχεια

Μηδέ δίδοτε τόπον τω διαβόλω…


no pasar

Πολλοί τρομάζουν με τα ερωτικά ποιήματα. Άλλοι παθαίνουν κωλούμπρα. Άλλοι αγανακτούν, τηλεφωνούν στην αστυνομία των λογοτεχνικών περιοδικών και στον αρχιεπίσκοπο των πετσοκομμένων νοημάτων. Αρκετοί φοβούνται κιόλας τις λέξεις μουνί, πούτσα, κώλος, αρχίδι, γαμήσι και λοιπά. Κι ίσως φοβούνται την απέραντη ελευθερία των λέξεων. Φοβούνται τα υγρά στο βρακί τους και τις πλούσιες φυλλωσιές κάθε ερωτικής αρμονίας που απλώνει στα κορμάκια του κόσμου. Γιατί η μέγιστη και πιο φοβερή επανάσταση είναι να ξεμαντρώσεις την ευχαρίστηση. Να κάνεις τον κλούβιο συζυγικό οργασμό δημιουργία. Να κάνεις τις εξουσίες υποπόδια για την τούρλα της αγαπημένης σου. Να ξεφτιλίσεις κάθε σόλοικο αντράκι με γραβάτα που θέλει να πουλήσει κλουβιά και πλαστικά επιχρυσωμένα κλαδάκια.

Συνέχεια

Είναι τελικά το Ποτάμι ένα δημοκρατικό κόμμα;


ΠΟΤΑΜΙ: Le parti c’est moi


του Γιώργου Παπασπυρόπουλου 
από το tvxs.gr

Το Ποτάμι έκανε τον Ιούνιο το ιδρυτικό του συνέδριο και ψήφισε θέσεις και καταστατικό. Το παράδοξο αυτού του κόμματος δεν είναι τόσο η ασάφειες στην πολιτική του γραμμή (που διαμορφώνεται καθημερινά) αλλά ακριβώς η δομή και λειτουργία του. Ένα άλλο χαρακτηριστικό είναι η μεγάλη ευρύτητα του φάσματός του αφού αντλεί πολιτικά από τους χώρους του φιλελευθερισμού, της σοσιαλδημοκρατίας και της οικολογίας, κεντροαριστερούς και παλαίμαχους αριστερούς. Οργανωτικά όμως δεν θυμίζει ούτε φιλελευθερισμό, ούτε σοσιαλδημοκρατία πόσο μάλλον οικολογία..

Συνέχεια

Το χάσμα ανάμεσα στην τεχνική και τον πολιτισμό…


Γενικά, λοιπόν, η Δύση με την τε­χνική της εξήγαγε κάτι που έχει βέ­βαια σημασία για τον πολιτισμό, συ­νάμα, όμως, καθώς μπορεί να συν­δυαστεί με πολύ διαφορετικά πολι­τισμικά περιεχόμενα, είναι άχρωμο από πολιτισμική άποψη

Κείμενο: Παναγιώτης Κονδύλης*

Αν η αυτονόμηση της τεχνι­κής ορθολογικότητας συμβαδίζει με τη μόνιμη διάσπα­ση της ενότητας και της δεσμευτικότητας της πολιτι­σμικής σφαίρας, η οποία τώρα γίνε­ται μαζική κουλτούρα και απορροφάται από τη μαζική κατανάλωση, τότε δεν μπορούμε πια να προσδο­κάμε ότι τα επιτεύγματα της τεχνι­κής ορθολογικότητας θα συνδεθούν με μονοσήμαντα και σαφή πο­λιτισμικά περιεχόμενα. Την πλανητι­κή εξάπλωση της δυτικής τέχνης δεν την ακολουθεί λοιπόν αναγκα­στικά η εξάπλωση των στοιχείων ε­κείνων, τα οποία κάποτε συνδέο­νταν πολιτισμικά με το τεχνικό-βιομηχανικό πνεύμα. Και μάλιστα η πο­λιτισμική εξέλιξη μπορεί να πάρει ε­ντελώς αντίθετη κατεύθυνση, όπως μαρτυρούν οι συνεχώς αυξανόμε­νες ποσότητες εσωτερισμού και μα­γείας ή σε πνευματικά απαιτητικότερο επίπεδο, καλλιτεχνικού πρωτο­γονισμού. τις οποίες η Δύση εισάγει από δεκαετίες στο βαθμό ακριβώς όπου εξάγει την τεχνική της.

Συνέχεια

Της εξορίας…


Εικόνα

Ήρθαν κείνο το βράδυ να με πάρουν. Τους περίμενα. Φήμες και πληροφορίες είχαν διατρέξει την πόλη από το μεσημέρι της ίδιας ημέρας. Ξυρίστηκα και φόρεσα το καλό μου πουκάμισο,  άνοιξα το πιο καλό κρασί που φυλούσα καιρό για κάποια στιγμή ξεχωριστή, κάποια στιγμή σαν κι αυτή. Σκέφτηκα να βάλω να παίξει το αγαπημένο μου τραγούδι καθώς τους περίμενα, μα τότε κατάλαβα πως δεν είχα αγαπημένο τραγούδι. Σαν να λυπήθηκα με αυτή μου τη διαπίστωση.

Η πόρτα σπρώχτηκε βίαια, ίσως κάποιος απ’ αυτούς να την κλώτσησε. Κείνος ο ψηλός ξερακιανός με τα λαδωμένα μαλλιά σε χωρίστρα και την ελιά στο πηγούνι πρέπει να ήταν υψηλόβαθμος. Στεκόταν δυο βήματα πίσω κρατώντας μια στοίβα χαρτιά κι έδινε στους υπόλοιπους οδηγίες και παραγγέλματα. Οι νεαροί που τον περιστοίχιζαν με χτύπησαν στα σαγόνια με τα κοντάκια των όπλων τους. Κρίμα το καλό πουκάμισο.

Συνέχεια

Πιο καταληψίας πεθαίνεις…


Σίγουρα πολλοί Έλληνες δάκρυσαν μόλις διάβασαν την είδηση ότι οι εργαζόμενοι στα γραφεία της Ν.Δ. είναι απλήρωτοι εδώ και τρεις μήνες. Μάλιστα οι εργαζόμενοι στα γραφεία της Ν.Δ. δηλώνουν έτοιμοι να τραβήξουν τα πράγματα στα άκρα απειλώντας ότι θα καταλάβουν τα γραφεία του κόμματος.  Όπως οι ίδιοι αναφέρουν, ο Αντώνης Σαμαράς, ανάμεσα σε τόσες εντολές που έχει δώσει κατά καιρούς θα μπορούσε να είχε δώσει και μια παραπάνω ώστε να πληρωθούν οι εργαζόμενοι των γραφείων της Ν.Δ.  Άλλωστε το πρωτογενές πλεόνασμα δεν είναι ανάγκη να το βγάλουν από τους δικούς τους εργαζόμενους. Να πάνε να το βρουν από αλλού. Τόσοι εργαζόμενοι υπάρχουν.

Συνέχεια

Πέτρινα Χρόνια…


Πετρινα χρόνια

Πάνε μέρες τώρα που σκέφτομαι τον τίτλο της ταινίας Πέτρινα Χρόνια, πάνε μέρες που περνούν απ το μυαλό μου σαν ταινία, όσες εικόνες έχω δει από τόπους εξορίας και φυλακές. Πάνε μέρες που κοιτάζω και ξανακοιτάζω τα έργα του Φαρσακίδη, της Κατράκη και του Τάσσου. Πάνε μέρες που ακούω ξανά με επιμονή δίσκους του Θεοδωράκη και τα αντάρτικα του Τζαβέλα. Πάνε μέρες που κοιτάζω μία – μία τις φωτογραφίες του Μπαλάφα και του Μελετζή. Πάνε μέρες που ξεφυλλίζω βιβλία με μαρτυρίες από τη Μακρόνησο, τον Άη Στράτη και τη Μπουμπουλίνας .Πάνε μέρες τώρα που δεν ξέρω πώς να αρχίσω αυτό το κείμενο και πώς να περιγράψω τα Πέτρινα Χρόνια. Ξεκινώ να γράφω για την ιστορία του Μπάμπη και της Ελένης Γκολέμα και περνούν απ ‘το μυαλό μου δεκάδες ιστορίες σαν κι αυτή και δεν καταφέρνω να γράψω ούτε μισή σελίδα .

Συνέχεια