Τι σημαίνει το τέλος της ύφεσης για μια κυβέρνηση της Αριστεράς;


Λαπαβίτσας

Κώστας Λαπαβίτσας

Τα νέα στοιχεία της Ελ.Στατ. για το εποχικά διορθωμένο τριμηνιαίο ΑΕΠ, τα οποία ενσωματώνουν τη μεθοδολογία που χρησιμοποιείται ευρύτερα στην ΕΕ, έδειξαν ότι η ύφεση επιτέλους τελειώνει. Βρήκε ευκαιρία η παντελώς αποτυχημένη κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου να πανηγυρίσει την ‘επιστροφή στην ανάπτυξη’. Οι διακηρύξεις της κυβέρνησης έχουν φυσικά χάσει κάθε αξιοπιστία, όπως κατέδειξε και η τελευταία φάρσα με το νομοσχέδιο για τις οφειλές στο Δημόσιο. Το που βρίσκεται η ελληνική οικονομία τη στιγμή αυτή όμως έχει μεγάλη σημασία, ακριβώς γιατί η συγκυβέρνηση πνέει τα λοίσθια.

Τι δείχνουν τα στοιχεία της Ελ.Στατ. για κατάσταση της οικονομίας καθώς οδεύουμε προς την επόμενη κυβέρνηση που μάλλον θα είναι του ΣΥΡΙΖΑ;

Ο Πίνακας 1 απεικονίζει την πορεία του εποχικά διορθωμένου ΑΕΠ μετά το 2005 (έτος βάσης το 2010) και υποθέτοντας ότι η ανάπτυξη για το 2014 θα είναι τελικά 1%. Φαίνεται καθαρά η εποχή της αμεριμνησίας και της φθηνής πίστωσης το 2005-7, η υποχώρηση το 2008-9 και η καταστροφική συρρίκνωση το 2010-13, καθώς τα Μνημόνια συνέτριψαν την οικονομική δραστηριότητα. Το 2007 το ελληνικό ΑΕΠ ήταν 251δις, ενώ το 2013 έπεσε στα 185δις, ένα πλήγμα χωρίς προηγούμενο που αντιπροσωπεύει τεράστια σπατάλη παραγωγικών πόρων. Το 2014 ήταν έτος σταθεροποίησης, όπου η οικονομία ουσιαστικά βρέθηκε στο ‘νεκρό’.

Συνέχεια

Ανακοίνωση από την ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ: Δύσκολες στιγμές – Δύσκολες επιλογές για τους Αριστερούς και την Αριστερά


Ανακοίνωση από την ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ: Δύσκολες στιγμές - Δύσκολες επιλογές για τους Αριστερούς και την Αριστερά

Τα πολλά λόγια και οι μακροσκελείς αναλύσεις ίσως κρύβουν την κρισιμότητα των στιγμών.

Τα πράγματα είναι σε οριακό σημείο για την Αριστερά, για το λαϊκό κίνημα και κατ’ επέκταση για το λαό και τη χώρα. Ενώ η κοινωνική και οικονομική καταστροφή κάτω από το μνημονιακό πλαίσιο βαθαίνει, η εναλλακτική λύση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, του ΣΥΡΙΖΑ, δεν πείθει ότι θα οδηγήσει σε βαθιές και ουσιαστικές αλλαγές.

Η Αριστερά στο σύνολό της βρίσκεται σε κρίσιμο σημείο. Ένα κόμμα της, ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι μια ανάσα από την κατάληψη της κυβερνητικής εξουσίας, αλλά το αγωνιστικό φρόνημα έχει υποσταλεί, οι προσδοκίες κάθε μέρα χαμηλώνουν, η αναμενόμενη αλλαγή ξεφτίζει, τα σημάδια γραφής είναι απογοητευτικά, τα σήματα που εκπέμπονται είναι σε λάθος κατεύθυνση. Αν προκύψει κάποια σύγκρουση ως ατύχημα, ο λαός δεν είναι προετοιμασμένος διότι για περίπου τρία χρόνια νανουρίζεται ότι η αλλαγή που θα έρθει θα είναι βελούδινη, ομαλή και αποδεκτή από τα κέντρα εξουσίας. Όμως η φορά των πραγμάτων δεν είναι η σύγκρουση, ούτε καν ως ατύχημα. Είναι η συναίνεση, η αποδοχή των τετελεσμένων, ο κατευνασμός του συστήματος, οι ελάχιστες και μη ικανές μικροβελτιώσεις, η παραμονή στο καθεστώς της επιτήρησης και του αργού οικονομικού θανάτου.

Η Αριστερά και οι αριστεροί πρέπει να επιλέξουν. Η κατάσταση εδώ και καιρό, μοιάζει με το χρονικό μιας προδιαγεγραμμένης πορείας προς την ήττα ή την ενσωμάτωση. Το να κοιτάμε και να σχολιάζουμε αυτή την πορεία, το να προσφέρουμε παθητική στήριξη, ή να αναμένουμε την κατάληξη προσδοκώντας καλύτερες μέρες, δεν αποτελεί σοφή επιλογή. Η επόμενη μέρα είτε της ήττας, είτε της ενσωμάτωσης, δεν θα επιφυλάσσει τίποτα θετικό για κανένα χώρο της Αριστεράς. Η παθητική αναμονή των εξελίξεων γιατί «δεν μπορεί να γίνει τίποτα πέρα από το να περιμένουμε» είναι παραλυτικό ναρκωτικό για το λαϊκό κίνημα και την Αριστερά. Όσοι συνεχίζουν όπως πριν, θεωρώντας ότι οι εξελίξεις θα τους «δικαιώσουν», μπορούν να ξαναζήσουν ένα νέο 89-91, όπου παρά την «επιμέρους» δικαίωση του ενός ή του άλλου, όλοι μοιράστηκαν την ήττα. Όσοι συνεχίζουν όπως πριν, κατανοώντας την κρισιμότητα των στιγμών, δεν μπορούν να αρκούνται στην αναμονή. Ή τώρα πρέπει να παρθούν πρωτοβουλίες, ή αύριο, θα είναι πλέον αργά.

Συνέχεια

H αυτονομία και η αξιοπρέπεια


Στο Πολυτεχνείο υπήρξαν στιγμές έλλαμψης του ανθρώπου, της συγκίνησης και της νοϊκής – ψυχικής ανάτασής του |

ΑΡΧΕΙΟ: ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΑΡΑΓΕΩΡΓΟΣ

Το σπέρμα της αυτονομίας γονιμοποίησε (έτσι ισχυρίζονται πολλοί νεότεροι ιστορικοί μας) την κοινωνία όταν ιδρύθηκε το ΕΑΜ, μία από τις μεγαλειώδεις στιγμές ομοψυχίας και ενότητας του ελληνικού λαού. Τότε που οι κυβερνήσεις του είχαν παραδοθεί αμαχητί στον κατακτητή και ήσαν ανίκανες να μεριμνήσουν -εάν δεν αδιαφορούσαν παγερά!- για τη διάσωση των υπηκόων.

Στις παγκόσμιες δέλτους της Ιστορίας καταγράφτηκε τότε μια από τις πιο λαμπρές σελίδες της, ειδικώς όταν συμπληρώθηκε από την ίδρυση της ΕΠΟΝ. Μια επαναστατική πράξη με έντονη την πνευματική άμα τε και σεξουαλική επανάσταση, που έσπασε αλυσίδες και ακύρωσε τον σκοταδισμό και τον συντηρητισμό της ελληνικής κοινωνίας, μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και τις δικτατορίες Πάγκαλου και Μεταξά: Οι κοινωνικές σχέσεις μεταμορφώθηκαν, έγιναν ανθρώπινες, κοντινές, φιλικές, ερωτικές. Οι γυναίκες πέταξαν τα δεσμά της πατριαρχίας, συμμετείχαν ισότιμα στον κοινό αγώνα κατά του κατακτητή και των δουλόφρονων κυβερνήσεών του.

Συνέχεια

Κύκλοι και τετράγωνα…


conference-commune-de-paris_page

Θυμάμαι έναν άνθρωπο.Έναν που σφυρηλατούσε την καρδιά του σπάζοντας πέτρες σε μια κόλαση.Δεν τον γνώρισα ποτέ.Άκουσα γι’αυτόν μέσα από τις φωνές που αντηχούν ακόμη στις ταραγμένες πολιτείες.Είδα τα χέρια του,μα δεν τα άγγιξα.Ήταν βαμμένα με  αίμα.Ντράπηκα φοβήθηκα.Έφυγα πήγα παραπέρα μα ποτέ δεν ξέχασα.Θυμάμαι μόνο που ήταν περίεργα ντυμένος.Θαρρείς πως ήταν από άλλη εποχή.Και κάθε τρείς και λίγο άλλαζε όψη.Τα μάτια του,τα μάτια του.Μόνο αυτά ήτανε πάντα ίδια.Και η κορμοστασιά του.Έβαζε το κορμί του να στέκεται κάτω από τον ουρανό.Και σκούπιζε τον πόνο του,και βαριανάσαινε.Και είχε μια ησυχία,που άκουγες μόνο την πέτρα.Και το ψιθύρισμά του,  χανότανε στον άνεμο.Εκείνος… ο άνεμος, σιγοσφύριζε σαν τη φωτιά.Και η στάχτη μύριζε παντού.Το βαμμένο χώμα,η τέφρα και δυό λουλούδια μέσα στην ξέρα.Νά ‘τανε όνειρο,δεν ξέρω.Όλα ίδια,όλα ίδια.Οι φωνές,οι κρότοι,το κάψιμο,οι πόνοι.Κι εκείνος ο θόρυβος που ξαφνικά ξεπήδησε μέσα από τη Γη.Άκουσα πως ήρθε από το βάθος της νιότης μας.Πήγα κοντά να καταλάβω.Κι ένα ποτάμι με προσπέρασε.Έσερνε μαζί του φορτωμένα κάρα.Και σκιάχτρα αναπηδούσαν σαν μαριονέτες.Ανθρώπινα σκιάχτρα με ταμπέλες.Κι ύστερα είδα ένα μικρό παιδί που έγραφε.Πήγα κοντά να καταλάβω.Και ρώτησα γιατί γράφεις.Αφού είσαι ήδη πεθαμένο…“γράφω για να μη ξεχάσω ποιός είμαι,τί κάνω.Γράφω γι’αυτούς που μένουν πάντα πίσω,κι ας μη μπορούν ακόμη να ακούσουν…”

ΑΝΩΝΥΜΟς & ΜΑΥΡΗ ΛΙΣΤΑ


Από:http://mavrhlista.wordpress.com/

Η Απολογία του Σωκράτη σε σφηνάκι – του Θωμά Γιούργα…


Μέσω: Νόστιμον Ήμαρ (Σου γυρίζει το μάτι)

Με οδηγό τον Πλάτωνα, μεταφερόμαστε στο 399 π.Χ. και στην θανατική καταδίκη του Σωκράτη. Ο Σώκρατες βρίσκεται στα 70 του, άρα και κοντά στον φυσικό θάνατο. Παρά τα χρονάκια του όμως, κάποιοι δεν τον χωνευουν με τίποτα, τον βλέπουν ως εξαιρετικά ενοχλητικό και επικίνδυνο και θέλουν να τον στείλουν πριν την ώρα του. Γιατί;

Η Απολογία του Πλάτωνα είναι μια αξεπέραστα όμορφη απόπειρα να σκιαγραφηθεί το φιλοσοφικό πορτραίτο του δασκάλου του, Σωκράτη. Επομένως, η ιστορική ακρίβεια ίσως να πηγαίνει για τσιγάρο την ώρα που εμείς διαβάζουμε για την δίκη και καταδίκη του Σωκράτη σε θάνατο μέσα από μία οργασμικά ζωντανή και συναισθηματική περιγραφή made by Plato.

Συνέχεια

Κράτος και ηγεμονία τον Οκτώβρη του ’17…


Δημήτρης Γρηγορόπουλος

Οκτώβρης ΄17: Έμπρακτη επιβεβαίωση της επαναστατικής δυνατότητας

Η μεγάλη Οκτωβριανή Επανάσταση διαχρονικά φωτίζει το όραμα των λαών για μια κοινωνία δικαιοσύνης, ελευθερίας, ανθρωπιάς, την κοινωνία της κομμουνιστικής απελευθέρωσης. Μετά τη βραχύβια επαλήθευση της θεωρίας του επιστημονικού κομμουνισμού απ’ την Παρισινή Κομμούνα, η επανάσταση του Οκτώβρη αποτελεί την επαρκέστερη, χρονικά και σε περιεχόμενο, απόδειξη της δυνατότητας – αναγκαιότητας της επαναστατικής ανατροπής του καπιταλισμού, της δικτατορίας, του προλεταριάτου, της εγκαθίδρυσης παραγωγικών σχέσεων κομμουνιστικού προσανατολισμού. Αυτή η έμπρακτη τεκμηρίωση, παρά τον εκφυλισμό της επανάστασης σε ιδιότυπο εκμεταλλευτικό καθεστώς, αποτελεί παρακαταθήκη επιστημονικής και όχι απλώς συναισθηματικής και ηθικής αξίας, όχι απολυτοποιούμενη αλλά προσαρμοζόμενη στις συγκεκριμένες ιστορικές συνθήκες. Η Οκτωβριανή Επανάσταση ενέπνευσε το επαναστατικό κύμα της δεκαετίας του 1920 (Γερμανία, Ουγγαρία, Ιταλία, Αυστρία), που παρά τις σημαντικές επιτυχίες του τελικά ηττήθηκε. Τα δύο επαναστατικά κέντρα (ευρωπαϊκό – ρωσικό) για ιστορικούς λόγους κινήθηκαν παράλληλα. Δεν μπόρεσαν να συνδεθούν και να αλληλοϋποστηριχτούν, ώστε να αποφευχθεί η ήττα των επαναστάσεων στην Ευρώπη και ο εκφυλισμός της Ρώσικης Επανάστασης.

Συνέχεια

Τα παιδιά με ειδικές ανάγκες που ζουν σε κλουβιά…


BlackCat
BlackCat

Μια φωτογραφία από το 2008 που δείχνει πως ταϊζονται τα παιδιά στο ίδρυμα.

της Χλόης Χατζηματθαίου (για το BBC)

Οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες στην Ελλάδα συχνά στιγματίζονται στην κοινωνία και δυσκολεύονται να βρουν την ανάλογη στήριξη που έχουν ανάγκη. Ορισμένα παιδιά με ειδικές ανάγκες που ζουν σε ένα κρατικό ίδρυμα στην Ελλάδα, κρατούνται κλεισμένα μέσα σε κλουβιά – μέλη του προσωπικού του ιδρύματος ανέφεραν πως θέλουν να βελτιωθούν οι συνθήκες, αλλά πλέον δεν υπάρχουν τα χρήματα για κάτι τέτοιο.

Η εννιάχρονη Τζένη, στέκεται πίσω από τα ξύλινα κάγκελα του κλουβιού, κουνώντας το σώμα της ρυθμικά μπρος-πίσω και κοιτάζει επίμονα.

Όταν η πόρτα ανοίξει, με ένα πήδημα βρίσκεται στο πέτρινο πάτωμα και τυλίγει σφιχτά τα χεράκια της γύρω από τη νοσοκόμα. Μερικά λεπτά αργότερα, επιστρέφει πίσω στο κλουβί της και επιτρέπει να την κλειδώσουν χωρίς να προβάλει αντίσταση.

Έχει συνηθίσει το κλουβί της, που είναι το μοναδικό σπίτι που έχει γνωρίσει από την ηλικία των δύο ετών. Η Τζένη, που έχει διαγνωστεί με αυτισμό, ζει σε ένα κρατικό ίδρυμα για παιδιά με ειδικές ανάγκες στα Λεχαινά, μια μικρή πόλη στη νότια Ελλάδα, μαζί με άλλα 60 άτομα, πολλά από τα οποία βρίσκονται κλειδωμένα μέσα σε κελιά και κλουβιά.

Συνέχεια