ΤΟ ΡΑΪΧ «ΕΚΤΕΛΕΙ» ΟΠΟΙΟΝ ΠΑΡΕΚΚΛΙΝΕΙ ΑΠΟ ΤΗ ΓΡΑΜΜΗ ΤΟΥ


Δελαστικ-3

Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ


Σημ.Αμετανόητου: Κάποτε γράφαμε…

«Β.Πληθυσμός του Μέγα δουκάτου του Λουξεμβούργου,ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα παραοικονομίας παγκοσμίως και top Offshore προορισμός: 491.702. Κατά κεφαλή ΑΕΠ: 94.418$ [2]»

https://bluebig.wordpress.com/2013/11/24/%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B9-%CE%BC%CE%B1%CE%B6%CE%AF-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%81%CE%BF%CF%8D%CE%BC%CE%B5/

Δυστυχώς δεν μπορούμε όλοι μαζί…


Τέσσερα (!) άρθρα είχε την Παρασκευή εναντίον του προέδρου της Κομισιόν Ζαν – Κλοντ Γιούνκερ η «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε», η εφημερίδα της γερμανικής ελίτ. Και μόνο οι τίτλοι τους αρκούν για να προδώσουν το πνεύμα που τα διαπερνούσε. «Ο χαμαιλέων (!)» ήταν ο αναφερόμενος στον Λουξεμβούργιο πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής τίτλος του κορυφαίου πρωτοσέλιδου σχολίου της εφημερίδας, το οποίο υπέγραφε ο Χόλγκερ Στέλτσνερ, ένας από τους τέσσερις εκδότες και αρμόδιος για τα οικονομικά θέματα. «Η περίοδος χάριτος ήταν χθες» ήταν ο τίτλος του ρεπορτάζ, κορυφαίου στη δεύτερη σελίδα. «Επίθεση εναντίον του «ανώτατου Ευρωπαίου»» ήταν ο τίτλος του τρίτου άρθρου. «Ο Γιούνκερ, το Λουξεμβούργο και οι αλεπούδες της αποφυγής φόρων» ήταν ο τίτλος της τέταρτης ανάλυσης. «Πολλοί επιχειρηματικοί όμιλοι απέφευγαν με τη βοήθεια του Λουξεμβούργου τα φορολογικά βάρη τους ύψους δισεκατομμυρίων. Στο Μεγάλο Δουκάτο ήταν πρωθυπουργός ο νέος πρόεδρος της Κομισιόν της ΕΕ Ζαν – Κλοντ Γιούνκερ» τον κάρφωνε ο υπότιτλος.

Ομολογούμε ότι αρχικά ξαφνιαστήκαμε επειδή γνωρίζαμε ότι όλοι οι πλούσιοι Γερμανοί έχουν τα λεφτά τους στο Λουξεμβούργο ή στην Ελβετία. Το να καταγγέλλουν οι Γερμανοί τον επί εικοσαετία σχεδόν πρωθυπουργό του Λουξεμβούργου ότι το Μέγα Δουκάτο από κοινού με παγκόσμιας εμβέλειας πολυεθνικές επιχειρήσεις διαμόρφωνε νόμιμο φορολογικό πλαίσιο που να ταιριάζει απολύτως στην κάθε μία εταιρεία ώστε να πληρώνει γελοίους φόρους, χρησιμοποιώντας επί τούτου δημιουργούμενες εταιρείες με έδρα το Λουξεμβούργο, φαινόταν… αυτοκτονικό! Αφενός αυτό ήταν πασίγνωστο όχι μόνο στη γερμανική ελίτ, αλλά σε όλους τους εύπορους Γερμανούς και αφετέρου οι μεγαλύτεροι πελάτες του Λουξεμβούργου και σε αυτόν τον τομέα ήταν οι γερμανικές επιχειρήσεις και οι ζάπλουτοι Γερμανοί!

Συνέχεια

Ω ΣΥΜΦΟΡΑ!


kartesios101114

Καρτέσιος

Αμετανόητος: ‘Εξοχος !!! Καταπληκτικός !!!

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο του Νίκου Χατζηνικολάου που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα του την Κυριακή. Γράφει: «ΤΟ ΘΕΜΑ είναι ότι αυτή ακριβώς η χρονική περίοδος είναι η πλέον κρίσιµη για την επόµενη µέρα της χώρας, τόσο σε ό,τι αφορά την αναδιάρθρωση του χρέους της και τις µελλοντικές της σχέσεις µε τους δανειστές της, όσο και σε ό,τι συνδέεται µε τα ανοικτά µέτωπα της εξωτερικής της πολιτικής, που έχουν παροξυνθεί επικίνδυνα».

Πρέπει να είναι η εκατοστή φορά τα τέσσερα τελευταία χρόνια όπου «αυτή ακριβώς η χρονική περίοδος είναι η πλέον κρίσιµη για την επόµενη µέρα της χώρας». Όποτε ζορίζεται η κυβέρνηση, όποτε αποτυγχάνει η κυβέρνηση, όποτε ξεγυμνώνονται τα success story της κυβέρνησης, θα βρεθεί κάποια εφημερίδα, κάποιο πρωτοσέλιδο, κάποιος εκδότης, κάποιος ραδιοφωνικός σταθμός, κάποιο κανάλι (συνήθως όλα αυτά μαζί) να μας τονίσουν ότι «αυτή ακριβώς η χρονική περίοδος είναι η πλέον κρίσιµη για την επόµενη µέρα της χώρας» και ότι αν δεν σταματήσουμε να απεργούμε, να κάνουμε πορείες, να διαφωνούμε ή έστω να σκεφτόμαστε εκτός κυβερνητικής γραμμής, τότε θα έχουμε άμεσα ευθύνη για τα χειρότερα που θα έρθουν.

Στη συνέχεια το εν λόγω άρθρο γίνεται πιο συγκεκριμένο. «Η πολιτική “ατζέντα” των εβδοµάδων που έρχονται επιβάλλει συνεννόηση και συναντίληψη του ευρύτερου δυνατού φάσµατος των πολιτικών µας δυνάµεων, για να µην υπάρξουν µη αναστρέψιµες εθνικές απώλειες».

Συνέχεια

ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΙΠΟΤΕ ΝΑ ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ!


Χρήστος Μάτης

Ένα άρθρο μου που δημοσιεύεται σήμερα στη Μακεδονία με αφορμή τη συζητηση περί συλλογικής μνήμης και συλλογικής ντροπής

Ο πατέρας μου ήλθε στη Θεσσαλονίκη κάπου προς το τέλος της δεκαετίας του 1950, για να υπηρετήσει τη θητεία του. Η τύχη ήταν ότι εδώ στη Θεσσαλονίκη είχε έλθει η οικογένεια της μάνας μου για να «λειάνει» τις επιπτώσεις του εμφυλίου πολέμου, που ήταν βάρβαρες στο χωριό της, κοντά στην Αριδαία.

Έτσι γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη.
Όπως και πολλοί άλλοι. Γι’ αυτό η Θεσσαλονίκη ανάμεσα στο 1940 και στο 1951 αύξησε τον πληθυσμό της κατά περίπου 52.000 κατοίκους, δηλαδή κατά 18% και αν σε αυτόν τον αριθμό προσθέσεις και τους 56.000 εβραίους Θεσσαλονικείς που δολοφονήθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης ή έφυγαν αμέσως μετά για την Παλαιστίνη, η αύξηση του πληθυσμού της πόλης είναι στο 45%.
Δέκα χρόνια αργότερα, το 1961, ο πληθυσμός της πόλης ήταν 378.000, από τους οποίους οι 150.000, περίπου το 40% δηλαδή, είχαν έλθει στην πόλη μετά τον πόλεμο. Το 1961, δηλαδή, τέσσερις στους δέκα κατοίκους της πόλης δεν είχαν έλθει ακόμη όταν ξεκινούσαν τα τρένα του θανάτου.
Όντας ένας από αυτούς, που σήμερα λογίζεται Σαλονικιός, χωρίς να έχει μακρούς δεσμούς με το βαθύ παρελθόν της πόλης, προσπαθώ να μπω στη θέση εκείνων που όπως έχει πει ο Δαυίδ Σαλτιέλ γύρισαν από τα στρατόπεδα στην πόλη τους, αλλά ήταν μία άγνωστη πόλη, στους δρόμους της οποίας δεν ακούγονταν πλέον τα σεφαραδίτικα. Συνέχεια

Απόψε οι αναμνήσεις φυσούν…


Απόψε οι αναμνήσεις φυσούν
αγέρηδες θερινούς
ταξιδιών αιολικών,
νοσταλγικά θροΐζουν
μαΐστρους και μελτέμια δροσερά,
των πρώτων εξορμήσεων
εικόνες φιλήσυχες,
το αρμονικό συντρόφεμα
προσώπων λατρεμένων,
στο παρελθόν… χαμένων

Απόψε οι αναμνήσεις φυσούν,
στην όψη μου την πελιδνή
ζωντάνια δίνουν,
τη χαρμολύπη της αθιβολής
εκείνων…
που μου πλάσαν την καρδιά,
εκείνων…
που δεν υπάρχουν πια,
εκείνων…
που θε να απομείνουν
της πρώτης νιότης
αγάπες αλησμόνητες,
πνεύματα μακάρια,
πρότυπα αξιομνημόνευτα,
συμπαραστάτες αναντικατάστατοι,
«Ουδείς αναντικατάστατος»…!

άνθρωποι ανόητοι βροντοφωνάξαν,
άνθρωποι ρηχοί…
που ανθρώπου αξία
δε μάθαν να τιμούν,
η σκέψη τους βλακώδης,
η συναναστροφή τους…
του χρόνου μου ανώφελη σπατάλη

Απόψε οι αναμνήσεις φυσούν,
πρόσωπα ολόγλυκα αντιφεγγίζουν,
του κεριού τους η φλόγα έσβησε,
της ψυχής τους η λάμψη πλανιέται,
καινούργια ώθηση δίνει…
κάθε που της ζωής το καράβι
τυφώνες τσακίζουν,
κάθε που εξοκείλει
σε απόνερα θολά,
κάθε που το σκαρί
των ναυπηγών που το σχεδίασαν
τη συνδρομή χρειάζεται
«ΕΙΡΗΝΗ ΛΑΓΟΥΒΑΡΔΟΥ» …

________________________________________

Από: Eirini Varvara Lagouvardou

Aναρχικές κολεκτίβες…


Ολοι ζούμε σε μια εικονική πραγματικότητα. Το σύμπαν μας είναι η τηλεόραση και το facebook με τους εκατοντάδες φίλους και φίλες, ζώντας σε μια ολοκληρωτική μοναξιά. Η κατανάλωση ήταν η μόνη πραγματικότητα που είχαμε ζήσει. Και τώρα που τη χάσαμε την αναπολούμε. Οι γεμάτες σακούλες με τα ψώνια, συχνά άχρηστα, είναι οι χαμένες πατρίδες. Ο καταναλωτής δεν είναι πολίτης. Είναι η βάση του καπιταλισμού. Και σε αυτό το εύφορο έδαφος γεννιέται ο φασισμός. Οσο πιο αδρανείς είμαστε τόσο περισσότερο ζητάμε μεσσίες για να μας σώσουν. Αλλά ευτυχώς που υπάρχουν και άλλοι που ζουν και βλέπουν την πραγματικότητα. Δυστυχώς είναι λίγοι και θεωρούνται περιθωριακοί. Και όμως αυτοί είναι η μόνη ελπίδα που έχουμε.

Ο Χέγκελ έκανε μια θαυμαστή διάκριση μεταξύ Σωκράτη και Χριστού. Ο πρώτος ήταν δάσκαλος. Προκαλούσε την αναζήτηση της γνώσης. Και όσοι ήταν πρόθυμοι για συζήτηση την έψαχναν μαζί. Ο δεύτερος ήταν ρήτορας που κήρυττε τη μόνη και μοναδική αλήθεια σε πιστούς μαθητές. Και όπου υπάρχει μια εξ αποκαλύψεως αλήθεια, υπάρχουν και διαφορετικές ερμηνείες. Οι τρεις μεγάλες μονοθεϊστικές θρησκείες, ο ιουδαϊσμός, ο χριστιανισμός και ο ισλαμισμός, αναγνωρίζουν τον ίδιο Θεό. Αλλά δεν είναι μία θρησκεία. Είναι τρεις. Και καλύτερα να μη μιλήσουμε για τις «διασπάσεις» τής κάθε ομολογίας. Τότε θα έχουμε τις διασπάσεις του κάθε Κομμουνιστικού Κόμματος, μια που και αυτό εκφράζει τη μία και μοναδική αλήθεια, όχι της θρησκείας, αλλά της Ιστορίας και της Νομοτέλειάς της.

Συνέχεια

Βρετανία:με δικαστική απόφαση οι μαζικές εξώσεις σε εκατοντάδες άρρωστους ηλικιωμένους…


BlackCat

Ο Νoel Bell, στο διαμέρισμα που αγόρασε το 1987 στο Λονδίνο, έχει ήδη ειδοποιηθεί για την εξωσή του.

Του Ρουπερτ Τζόουνς

Παρασκευή, 7 Νοεμβρίου

Εκατοντάδες άνθρωποι, ανάμεσα στους οποίους και αρκετοί ηλικιωμένοι ασθενείς, αντιμετωπίζουν εξώσεις από τα σπίτια τους λίγο πριν τα Χριστούγεννα, έχοντας χάσει μια δικαστική υπόθεση που θα μπορούσε να τους δικαιώσει-παρά το γεγονός πως ο δικαστής παραδέχθηκε πως πιθανόν να έχουν πέσει θύματα απάτης.

Ανάμεσα στους ανθρώπους που η ζωή τους αλλάζει οριστικά από το περιεχόμενο της δικαστικής απόφασης, είναι και μια γυναίκα που φροντίζει τον άρρωστο άνδρα της και τον ανάπηρο αδερφό του. Η ημερομηνία έξωσης που της έχει σταλεί, η 19η Νοεμβρίου, είναι η μέρα που οι δικαστικοί κλητήρες θα την απομακρύνουν από την οικία της στην πόλη Newcastle.

Συνέχεια

Ostalgie: 25 χρόνια από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου -Ένα κόκκινο μπαλόνι στον βερολινέζικο ουρανό…


berlinwall

«Γράφει η Ειρήνη Ηλιοπούλου»

Ηταν αργά το απόγευμα της 9ης Νοέμβρη του 1989 όταν ο Γκύντερ Σαμπόφσκι από το Πολιτικό Γραφείο του Κόμματος απαντάει αμήχανα στην ερώτηση δημοσιογράφου κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου: «Nach meiner Kenntnis ist das sofort…(απ’ όσο γνωρίζω, αμέσως…)». Μερικά λεπτά νωρίτερα είχε διαβάσει σημείωμα του Πολιτικού Γραφείου για ταξιδιωτική ρύθμιση σχετικά με άδειες μετακίνησης από τη Γερμανική Λαοκρατική Δημοκρατία προς το εξωτερικό. Η ερώτηση του δημοσιογράφου «πότε τίθεται η ρύθμιση σε εφαρμογή» τον πιάνει φανερά απροετοίμαστο ενώ η απάντησή του αναμεταδίδεται ταχύτατα από όλα τα πρακτορεία μένοντας για πάντα στην ιστορία.

Τις πρώτες ώρες μετά τη δήλωση του Σαμπόφσκι οι δρόμοι κοντά στο Τείχος παραμένουν άδειοι και επικρατεί ηρεμία και επιφύλαξη. Στα σημεία ελέγχου δε μαζεύονται παρά μια χούφτα άνθρωποι κυρίως για να ενημερωθούν από την αστυνομία για τη νέα ρύθμιση δηλώνοντας στις κάμερες πως καμία πρόθεση δεν έχουν να φύγουν από τον τόπο τους αφού τους περιμένει εργάσιμη μέρα ή τα παιδιά στο σπίτι. Ωστόσο, πριν ακόμα ξημερώσει η επόμενη μέρα η επιφύλαξη δίνει τη θέση της στις γνωστές πλέον εικόνες με τα χαρακτηριστικά αυτοκίνητα Trabant να διασχίζουν τις πύλες για μια «βόλτα» στο Δυτικό Βερολίνο, το συγκεντρωμένο πλήθος να χειροκροτά και να σκαρφαλώνει το Τείχος, τα σφυριά να γκρεμίζουν τις μπετονένιες πλάκες και τις δυτικές μπυραρίες να προσφέρουν τσάμπα μπύρα.

Συνέχεια