Rage Against The Machine: To Rock του Αντάρτικου…


rage2
«Γράφουν οι Μιχάλης Παπαμακάριος, Κώστας Φουρίκος»

Κάτι τέτοιες μέρες σαν κι αυτές, στις 4 Νοέμβρη του 1992, οι Rage Against the Machineντεμπουτάρουν στο μουσικό στερέωμα με το ομώνυμο άλμπουμ τους. Και το Περιοδικό ανασύρει παλιό και καλό υλικό* και επιμελείται ένα καινούριο αφιέρωμα για την «Οργή ενάντια στη Μηχανή». Για το συγκρότημα που κράτησε ψηλά τη σημαία της πολιτικοποιημένης ροκ, σε δύσκολες εποχές , μέσα στην καρδιά του θηρίου. Για τη μπάντα που τροφοδότησε με ριζοσπαστισμό και μαχητικότητα πολλές νέες γενιές ανυπόταχτης έκφρασης μέχρι και σήμερα…

Α. Η εκρηκτική ουσία της «οργής ενάντια στη μηχανή»

Αν υπήρξε ένα συγκρότημα όλα αυτά τα χρόνια του «τέλους της Ιστορίας» που κράτησε ανοιχτή την υπόθεση του επαναστατικού rock, αυτό δεν είναι άλλο από τους Rage Against The Machine. Τέσσερα «ένοχα μέλη» (guilty parties), όπως αυτοπροσδιορίζονταν στους δίσκους τους, οι Zack de la Rocha (φωνητικά),  Tom Morello  (κιθάρες),  Tim Cοmmerford  ή Y.tim.K (μπάσο) και  Brad Wilk (τύμπανα), έφτιαξαν τον απόλυτο rock δυναμίτη της δεκαετίας του 90 και ταυτόχρονα ένα από τα συγκροτήματα αναφοράς της πολιτικοποιημένης μουσικής όλων των εποχών.

Εμφανίστηκαν για πρώτη φορά  σε φιλικό περιβάλλον, σε σπίτι γνωστών τους στο Orange County της California το 1991. Την επόμενη χρονιά κυκλοφορούν σε κασέτα το υλικό, του οποίου το μεγαλύτερο μέρος έμελλε να αποτελέσει το πρώτο τους άλμπουμ. Η κασέτα αυτή διακινούμενη από χέρι σε χέρι θα φτάσει τα 5000 κομμάτια!! Στα τέλη του 1992 θα κυκλοφορήσει το ντεμπούτο τους, με τίτλο το όνομα τους και θα προκαλέσει πάταγο.

Συνέχεια

Ζίγκμουντ Μπάουμαν: Η εποχή μας είναι ξανά μια εποχή φόβων…


bauman

Παράξενη αλλά τόσο κοινή και οικεία σε όλους μας είναι η ανακούφιση που νιώθουμε, και η αιφνίδια συρροή ενέργειας και θάρρους, όταν μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα ανησυχίας, αγωνίας, σκοτεινών προαισθημάτων, ημερών γεμάτων φόβο και άγρυπνων νυχτών, αντιμετωπίζουμε τελικά τον πραγματικό κίνδυνο: μια απειλή την οποία μπορούμε να δούμε και να αγγίξουμε. Ή ίσως αυτή η εμπειρία να μην είναι τόσο παράξενη όσο φαίνεται αν, επιτέλους, μαθαίνουμε τι κρυβόταν πίσω από αυτό το ασαφές αλλά πείσμον αίσθημα κάποιου πράγματος φρικτού και προορισμένου να συμβεί, που συνέχιζε να δηλητηριάζει τις μέρες κατά τις οποίες θα έπρεπε να χαιρόμαστε, για κάποιο λόγο όμως δεν μπορούσαμε – και που έκανε τις νύχτες μας άγρυπνες … Τώρα που γνωρίζουμε από που έρχεται το πλήγμα, γνωρίζουμε επίσης, αν μη τι άλλο, τι μπορούμε να κάνουμε για να το αποκρούσουμε – ή τουλάχιστον έχουμε μάθει πόσο περιορισμένη είναι η ικανότητά μας να βγούμε αλώβητοι και τι είδους απώλεια, ή βλάβη, ή πόνο, πρέπει να περιμένουμε

Συνέχεια

ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ: Για τη φιλία και την αγάπη…..Με αφορμή την κυκλοφορία της πρώτης βιογραφίας για τον Έλληνα φιλόσoφο από τον François Dosse με τίτλο Une vie


Στo γαλλικό πνευματικό τοπίο των τελευταίων πενήντα χρόνων, ο Κορνήλιος Καστοριάδης παραμένει μια ιδιαίτερη περίπτωση. Αν και τα γραπτά του παραμένουν μακριά από την ύλη των πανεπιστημίων και την ευρύτερη αναγνώριση, ο Καστοριάδης ήταν εξίσου κεντρικό πρόσωπο στη γαλλική πνευματική ζωή στη δεκαετία του ’50, μαζί με τους Ντελέζ, Ντεριντά,  Φουκώ και  Μπουρντιέ. Η σκέψη του Καστοριάδη προτείνει ένα δρόμο που στηρίζεται στην αξία των κοινωνικών δεσμών, της κοινωνικής και πολιτικής αυτονομίας και της αυτό-διαχείρισης. Η βάση της φιλοσοφίας του ανιχνεύεται πίσω από πολλούς διανοούμενους σήμερα στα ζητήματα της αυτονομίας, της χειραφέτησης και της φαντασίας. Η πρώτη βιογραφία του Κορνήλιου Καστοριάδη μόλις κυκλοφόρησε από Γάλλο ιστορικό και φιλόσοφο, François Dosse, με τον τίτλο Une vie. Με αφορμή της κυκλοφορία της, επιλέξαμε μερικά διαχρονικά αποσπάσματα του Έλληνα φιλοσόφου.

Συνέχεια

Στερεότυπα και καταπίεση. Η οπτική της Δύσης…


της Μαριάννας Ρουμελιώτη

«Στη σύλληψη υπόπτων για μια σειρά επιθέσεων με οξύ σε γυναίκες, οι οποίες «δεν φορούσαν σωστά την ισλαμική μαντήλα», προχώρησαν οι αρχές του Ιράν»
«Εκτός εαυτού βγήκε ένας Αιγύπτιος ιμάμης, όταν η δημοσιογράφος με την οποία συζητούσε σε τηλεοπτική εκπομπή έβγαλε τη μαντήλα της!»

Ισλάμ, τζιχαντιστές, ISIS, Κοράνι, μουσουλμάνοι, Osama Bin Laden, μαντίλα, Πακιστανοί. Όλα ένας τεράστιος χυλός. Από τη μια οι οπισθοδρομικοί, φανατικοί, φονταμενταλιστές μουσουλμάνοι άντρες και από την άλλη οι καταπιεσμένες, δειλές και υποτακτικές μουσουλμάνες γυναίκες. Από τη θρησκεία που είναι η ίδια πολέμια της χειραφέτησης των γυναικών και το φάντασμα του Osama Bin Laden μέχρι τους τζιχαντιστές και τους «επικίνδυνους» Πακιστανούς που ζουν στην Ελλάδα. Τα στερεότυπα φαίνεται να κυριαρχούν.

Ο ρατσιστικός μύθος του μαύρου βιαστή

Πρόσφατα η αυτόνομη ομάδα γυναικών Μιγάδα μετέφρασε στα Ελληνικά και παρουσίασε το βιβλίο «Γυναίκες, Φυλή και Τάξη» της Angela Davis. Στο βιβλίο της η Davis αναλύει αυτό που η ίδια αναφέρει ως μύθο του μαύρου βιαστή. Η Davis γράφει για την Αμερική μεταξύ του 1930 και 1970 όταν 405 μαύροι άντρες (από τους 455 συνολικά άντρες που είχαν κατηγορηθεί) εκτελέστηκαν με την κατηγορία του βιασμού. Η Davis περιγράφει πως αυτή η κατηγορία χρησιμοποιείται ως τέχνασμα του ρατσισμού. «Μερικά από τα πιο κραυγαλέα συμπτώματα της κοινωνικής αποσύνθεσης αναδεικνύονται σε σοβαρά προβλήματα μόνο από τη στιγμή που έχουν προσλάβει ενδημικές διαστάσεις σε τέτοιο βαθμό ώστε να φαίνεται πως δεν επιδέχονται πλέον καμία λύση. Ο βιασμός είναι ένα τέτοιο παράδειγμα» γράφει η Davis.
«Στις ΗΠΑ και άλλες καπιταλιστικές χώρες, οι νόμοι κατά του βιασμού διαμορφώθηκαν βασικά για την προστασία των αντρών των ανώτερων τάξεων, σε περίπτωση που οι κόρες τους ή οι γυναίκες τους δέχονταν σεξουαλική επίθεση. Από την άλλη, το τι συμβαίνει με τις γυναίκες της εργατικής τάξης ελάχιστα έχει απασχολήσει τα δικαστήρια. Ως αποτέλεσμα, αξιοσημείωτα ελάχιστοι λευκοί άντρες έχουν διωχθεί για σεξουαλική βία ενάντια σε αυτές τις γυναίκες» συνεχίζε

Συνέχεια

«Περίανδρος» εναντίον «Κάτμαν»


Ανδρουτσόπουλος (Περίανδρος)

Ο πρώην υπαρχηγός και ζωντανός θρύλος της Χρυσής Αυγής καταγγέλλει τον Αρχηγό και άλλους συναγωνιστές του για τη δολοφονική επίθεση στην πλατεία Δικαστηρίων

Πριν από λίγες μέρες, ο ιστότοπος της Χρυσής Αυγής αναφέρθηκε στον συγγραφέα ενός κειμένου για τη σύγχρονη επιστροφή του φασισμού στην Ευρώπη, λέγοντας ότι πρόκειται για «κάποιον σταλινικό, ονόματι Δημήτρη Κουσουρή». Ευεξήγητη η προσπάθεια της ναζιστικής οργάνωσης να κάνει ότι ξεχνάει το όνομα ενός από τα γνωστά θύματα της δολοφονικής βίας των Ταγμάτων Εφόδου. Γιατί βέβαια ο Δημήτρης Κουσουρής, που δέχτηκε την επίθεση της δεκαμελούς Φάλαγγας της οργάνωσης μαζί με τους συντρόφους του Γιάννη Καραμπατσόλη και Ηλία Φωτιάδη στις 16 Ιουνίου του 1998, έφτασε στο κατώφλι του θανάτου και από τότε το επεισόδιο αυτό θεωρείται εμβληματικό για τον τρόπο δράσης της οργάνωσης.

Η δικαστική διερεύνηση κατέληξε έπειτα από πολλά χρόνια στην καταδίκη ενός μόνο ατόμου, του Αντώνιου Ανδρουτσόπουλου, ή «Περίανδρου», και μάλιστα έπειτα από επτάμισι χρόνια φυγοδικίας. Ο Περίανδρος θα μείνει τελικά τέσσερα χρόνια στη φυλακή και θα αποφυλακιστεί με αναστολή, ενώ οι ποινές του ήταν πολυετείς (21 χρόνια σε πρώτο βαθμό και 12 σε δεύτερο). Στην υπόθεση εκείνη είχε σημειωθεί εξαιρετική αδράνεια των αστυνομικών αρχών στην αρχική διερεύνηση, απόλυτη ανικανότητα στον εντοπισμό των καταζητούμενων προσώπων και ανοχή της πολιτείας στην εξόφθαλμη προσπάθεια συγκάλυψης.

Αλλά υπάρχουν πλέον και χειρότερα για τον Μιχαλολιάκο και τους στενούς του συνεργάτες. Στα χέρια των ανακριτικών αρχών βρίσκονται νέα στοιχεία, με βάση τα οποία η Εισαγγελία οδηγείται στην επανεξέταση της υπόθεσης και το άνοιγμα του φακέλου «1998», εφόσον διαθέτει έμμεσες μαρτυρίες για τους φυσικούς και τους ηθικούς αυτουργούς εκείνης της επίθεσης. Πρόκειται για τηλεφωνικές συνομιλίες του Ανδρουτσόπουλου με κοντινούς του ανθρώπους, στις οποίες κατονομάζονται ορισμένοι από τους δράστες της επίθεσης και υποδεικνύονται ερμηνείες για τον τρόπο συγκάλυψης. Μέρος του υλικού αυτού δημοσιεύτηκε σε ρεπορτάζ της Μαρίας Ψαρά και του Λευτέρη Μπιντέλα στο «Εθνος» της περασμένης Κυριακής. Αποκαλύπτουμε σήμερα καινούργια στοιχεία τα οποία εξετάζει η Εισαγγελία και επιχειρούμε να τα συνδυάσουμε με τον ογκώδη φάκελο του 1998.

Οπως είναι γνωστό, ο Ανδρουτσόπουλος έχει διαχωρίσει τη θέση του από τη Χρυσή Αυγή και ειδικά τον ηγετικό της πυρήνα γύρω από τον Μιχαλολιάκο ήδη από τον καιρό που βρισκόταν στη φυλακή. Μάλιστα, από τον Ιούνιο του 2011 έχει διατυπώσει βαριές κατηγορίες εναντίον του ίδιου του Μιχαλολιάκου.

Συνέχεια

Πετρέλαιο, οικονομικός πόλεμος και αυτοδυναμία


 
King_Abdullah-Obama-e1373300613184.jpg
​Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (26 Οκτωβρίου 2014)

ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Η δραματική πτώση της τιμής του αργού πετρελαίου μέσα σε λίγους μήνες (από περίπου $115 το βαρέλι. τον Ιούνιο, σε περίπου $85 σήμερα!), και, το πιο σημαντικό, η απόφαση της Σαουδικής Αραβίας, που είναι η κύρια πετρελαιοπαραγωγός χώρα, να μην μειώσει τα επίπεδα παραγωγής, ώστε να σταθεροποιηθεί η τιμή στον μέσο όρο των τελευταίων ετών (περίπου $100 το βαρέλι), δημιούργησε τις προϋποθέσεις για μια νέα μορφή οικονομικού πολέμου, πέρα από τις συνήθεις ​​κυρώσεις. Παρά το γεγονός όμως ότι η Σαουδική Αραβία διαθέτει αποθεματικά για να διατηρήσει τις τιμές του πετρελαίου γύρω στα $80 το βαρέλι για αρκετά χρόνια, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχαν και ισχυροί οικονομικοί λόγοι πίσω από αυτή την δραστική πτώση της τιμής, τόσο από τη πλευρά της παγκόσμιας προσφοράς όσο και της ζήτησης.

Από την πλευρά της προσφοράς, είναι γνωστό ότι τα τελευταία χρόνια έχει σημειωθεί μια σημαντική αύξηση της παραγωγής πετρελαίου και ενέργειας γενικότερα από τις ΗΠΑ, ως αποτέλεσμα και της «επανάστασης σχιστόλιθου».

Ακόμη πιο σημαντική, όπως έδειξα σε προηγούμενο άρθρο, είναι η συμπίεση της συνολικής ζήτησης που συνεπάγεται η αναδυόμενη νέα «οικονομία ανάπτυξης» στην Νέα Διεθνή Τάξη (ΝΔΤ) της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Γεγονός που έχει οδηγήσει σε μια κατάσταση ψευδο-πλήρους απασχόλησης που θεμελιώνεται στις «ελαστικές» εργασιακές σχέσεις, δηλαδή στην καθήλωση των (πραγματικών) μισθών και εισοδημάτων που εξασφαλίζουν η τεράστια επέκταση της μερικής απασχόλησης και περιστασιακής απασχόλησης, τα συμβόλαια μηδενικών ωρών απασχόλησης κ.ο.κ.

Συνέχεια