Η ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΣΤΟΝ ΑΡΧΑΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ


 Ν. Καστάνη

Σ’ όλο, σχεδόν, τον κόσμο, η ανάπτυξη της αρχαίας ελληνικής σκέψης αποτελεί ένα αξιοθαύμαστο γεγονός. Κάποιοι, μάλιστα, μιλούν για “ελληνικό θαύμα”. Κατ’ επέκταση, μέσα σ’ αυτό το πνεύμα, αναφέρεται και το “ελληνικό θαύμα στα Μαθηματικά”. Ίσως αυτή η στάση να εκφράζει μια υπερβολική έκπληξη και έναν διογκωμένο ενθουσιασμό. Δεν προέρχεται, όμως, από μια μυθοπλασία, από ένα πλασματικό κατασκεύασμα, γιατί απηχεί μια αξιοσημείωτη ιστορική πραγματικότητα: την πολιτισμική αναμόρφωση του Αρχαίου Κόσμου, η οποία αποτέλεσε τη μήτρα της σύγχρονης κουλτούρας. Και είναι αλήθεια ότι η πολιτισμική αυτή αναμόρφωση ήταν και είναι το επίκεντρο του ιστορικού ενδιαφέροντος κι ο απώτερος σκοπός μιας πληθώρας μελετών και αναλύσεων του αρχαίου ελληνικού τρόπου σκέψης και συμπεριφοράς. Πρόκειται για μια οπτική γωνία που είναι στενά συνυφασμένη με τη διαχρονική και ευρύτατα διαδεδομένη πεποίθηση ότι

Η ευρωπαϊκή σκέψη αρχίζει με τους αρχαίους Έλληνες.[1] Αυτή η στάση είναι, όπως φαίνεται, αρκετά ισχυρή, γιατί εμπνέει, ενεργοποιεί και νομιμοποιεί τους μελετητές της αρχαίας ελληνικής δημιουργίας. Αποτελεί ταυτόχρονα και το πλαίσιο διαμόρφωσης του θαυμασμού για την πνευματική και πολιτισμική ανέλιξη των αρχαίων Ελλήνων.

Μέσα σ’ αυτό το υψηλό επίπεδο ενδιαφέροντος και ιστοριογραφικής δυναμικής η ανάπτυξη των αρχαίων ελληνικών Μαθηματικών κατέχει μια κεντρική θέση. Κι όχι τυχαία, γιατί το συγκεκριμένο είδος επιστημονικής σκέψης άφησε ανεξίτηλα τα ίχνη του από την Αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Στην προκειμένη περίπτωση αξίζει να αναφερθεί η πολύ χαρακτηριστική ρήση του διαπρεπή άγγλου ιστορικού των Μαθηματικών Sir Thomas L. Heath (1861-1940), όσον αφορά τα “Στοιχεία” του Ευκλείδη, η αντιπροσωπευτικότερη πραγματεία των αρχαίων ελληνικών Μαθηματικών:

Κανένα ίσως έργο, εκτός από τη Βίβλο, δεν έχει τέτοια διάδοση.[2] Μια επισήμανση που δεν έχασε την α^α της μέχρι τώρα, στην αρχή, δηλαδή, της 3ης χιλιετίας μ. Χ. Κι αυτό γιατί το διεθνές ενδιαφέρον για το συγκεκριμένο έργο του Ευκλείδη διατηρείται αμείωτο, όπως καταδεικνύει η ανανεωμένη επανέκδοσή του στα γαλλικά, τη δεκαετία του 1990, η βελτιωμένη επανέκδοσή του στα κινεζικά το 199θ και η πρώτη μετάφρασή του στα μογγολικά το 1987.

Συνέχεια

Θα ήθελα να ήμουν…


Ένα κορίτσι κάποτε με ρώτησε, τι άλλο θα ήθελες να ήσουν εκτός από αυτό που είσαι. Δεν ήξερα τι να της απαντήσω. Την κοίταζα σιωπηλός χωρίς να ξέρω τι να της πω. Ήταν κάτι που δεν είχα σκεφτεί ποτέ. Μέχρι που ένα βράδυ αποφάσισα να της γράψω την απάντηση σε μια λευκή σελίδα. Όλα ξεκίνησαν από μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας.


Θα ήθελα να ήμουν  το χαρτόκουτο που σκεπάζει τους άστεγους συμπολίτες μας,  που κάποτε είχαν δουλειά και όνειρα. Θα ήθελα να ήμουν ανθεκτικό στο κρύο και στη βροχή.

Θα ήθελα να ήμουν τα δάκτυλα της αλβανίδας καθαρίστριας  που πλένει τα σκαλιά της απέναντι πολυκατοικίας. Τα ροζιασμένα χέρια της έχουν μια ασυνήθιστη αθωότητα.

Θα ήθελα να ήμουν τα μάτια και η καρδιά του Τσεκεβέρα, την εποχή που ταξίδεψε στη λατινική Αμερική, πριν ακόμα εμπλακεί στην επανάσταση.

Τι ήταν άραγε αυτό που τον  επηρέασε ώστε να αφήσει τη συμβατική ζωή ενός γιατρού και να κυνηγήσει το όνειρο της αλλαγής; Ίσως τελικά  η αδικία δεν γνωρίζει γεωγραφικά όρια  και ημερολογιακά έτη παρά μόνο σκυμμένα κεφάλια και παιδικά κλάματα.

Θα ήθελα να ήμουν συνεργάτης του Παπανικολάου και να βοηθούσα, ώστε να σωθούν χιλιάδες  γυναίκες από το καρκίνο.

Θα ήθελα να βρισκόμουν στη δεκαετία του εξήντα σε κάποιο στούντιο ηχογράφησης στη Νέα Υόρκη  και να άκουγα πρώτος το χαμόγελο της Τσοκόντα του Χατζιδάκη. Μόνο αν ή ανθρωπότητα αντιληφθεί τέτοιες μελωδίες, έχει πιθανότητες να σωθεί.

Θα ήθελα να ήμουν ένα πουλί με μυτερό ράμφος και να εισβάλλω στο σπίτι κάθε μικροαστού Έλληνα. Να του σκίζω την ακριβή του κουρτίνα για  να βλέπει τη ασχήμια και την ένδεια που υπάρχει στους δρόμους.

 

Θα ήθελα να ήμουν ο τελευταίος άνθρωπος που θα έβλεπε τον φορτίνο Σαμάνο,

πριν την εκτέλεση στο Μεξικό, το 1910. Θα ήθελα να καπνίσουμε μαζί ένα τσιγάρο και να τον ρώταγα, αν η βαθιά γαλήνη επέρχεται μόνο από τη ζεστασιά ενός ονείρου που δεν σταματάς να ακολουθείς. Μπορεί και να τον  άγγιζα, θέλοντας να διαψεύσω όλες μου τις αμφιβολίες ότι είναι ένα  δημιούργημα των ποιητών.

Θα ήθελα να ήμουν η ένεση που κάνουν οι γιατροί στα υποσιτισμένα παιδιά της Αφρικής. Τα πρόσωπα αυτών  των παιδιών αποδεικνύουν περίτρανα, πως η πρόοδος δε σημαίνει κάποιο ακριβό iphone, αλλά να υπάρχουν σε όλη την υφήλιο  άτομα με  γερά δόντια  και με  στόματα που δε μυρίζουν  από τη πείνα.

Θα ήθελα να ήμουν τοίχος σε όλα τα κελιά, κατά τη διάρκεια της χούντας. Να ζέστανα ή να δρόσιζα όλους τους αγωνιστές και να τους ψιθύριζα στο αυτί ότι η δημοκρατία είναι η πιο όμορφη γυναίκα που γεννήθηκε σε αυτό τον κόσμο. Άξιζε με το παραπάνω να παραβλέψεις  το προσωπικό σου εγώ, για να κοιμηθείς κάποια βράδια μαζί της.

Θα ήθελα να ήμουν φάκελος στις τελευταίες  εκλογές που έγιναν στη χώρα μας. Θα ήθελα όσοι τοποθετούσαν  ψηφοδέλτιο της Χρυσής Αυγής, να μεταμορφωνόμουν  την ίδια στιγμή, σε ένα από τα πρόσωπα των παιδιών τους. Και να τους ρώταγα, αν είναι πραγματικά σίγουροι, για αυτό που πράττουν. Ο φασισμός είναι μίσος, αμάθεια και ένα βαθύ κόμπλεξ για αυτό που είσαι και για αυτό που θα ήθελες να γίνεις.

Θα ήθελα να ήμουν το στυλό του Μάνου Ελευθερίου, καθώς έγραφε τα ‘’παραπονεμένα λόγια’’. Γιατί είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. ‘’Παραπονεμένα λόγια έχουν τα τραγούδια μας γιατί το άδικο το ζούμε μέσα από τη κούνια μας.’’

Θα ήθελα να ήμουν κάθε μικρό αγόρι που τα βράδια βλέπει στα όνειρα του, καράβια που πλέουν  στο άγνωστο χωρίς καπετάνιους αλλά μόνο με επιβάτες. Γιατί η αίσθηση και το όραμα για το διαφορετικό, είναι καλύτερα από οποιαδήποτε πυξίδα.

Τελειώνοντας αυτό το κείμενο, ξέχασα ποιο ήταν το κορίτσι που αναφέρθηκα στην αρχή. Δεν είμαι σίγουρος  αν είναι ένα υπαρκτό πρόσωπο. Ίσως ο συγγραφέας είναι σα το πολεμιστή που ανακαλύπτει εχθρούς για να πολεμήσει ή μήπως πάλι όχι….

Του Γιάννη Αγγελή


Aπό: http://word.youropia.gr/post.php?id=60957

Ελεάτες, ελεήμονες και ελεεινοί


Τα ‘γραφα τόσον καιρό κι ας μη με πιστεύατε. Η Δούρου είναι γκραν επαναστάτρια και θα φέρει τα πάνω κάτω στην Περιφέρεια. Μάλλιασε η γλώσσα μου να διατείνομαι πως θα ανατρέψει εκ βάθρων το σάπιο σύστημα. Και επιβεβαιώνομαι πριν αλέκτορα φωνήσαι. Διότι η μικρή πρωθυπουργός, όπως την αποκαλεί ο ξένος Τύπος, είναι μεγάλη γάτα. Γνωρίζει πως οι χαρισματικοί αναμορφωτές, αφού τουμπάρουν τον κόσμο ανάστροφα, οφείλουν να τον ξαναστήσουν στη θέση του. Αλλιώς κάνουν μια τρύπα στο νερό.

Ριζοσπάστρια εκ γενετής, ίσιωσε πρώτα τις τρίχες του Σγουρού, υπερισχύοντας κατά κράτος στην κάλπη και τώρα του τις κατσαρώνει εκ νέου, ψηφίζοντας σχεδόν αυτούσιο τον προϋπολογισμό που ο ίδιος έχει εκπονήσει. Κόκαλο ο τέως. Προτίθεται μάλιστα, κατά τον Γενάρη, να επιφέρει ρηξικέλευθες αλλαγές, διαμορφώνοντας τα κονδύλια στα μέτρα του προγράμματός της. Τον βλέπω με μόνιμη περμανάντ τον αντίπαλο, αν δεν καραφλιάσει τελείως. Βλογάω τα γένια μου πά’ να πει. Και πώς να μην το κάνω, όταν σε ανύποπτο χρόνο έχω ανιχνεύσει τις αδαμάντινες αρετές που πρυτανεύουν στην προσωπικότητα του ογκόλιθου Θεόδωρου Φορτσάκη.

Συνέχεια

Για τον μπασίστα των Cream, Jack Bruce που έφυγε προχθές…


Ήταν 71 ετών.

 Ένας από τους σπουδαιότερους μπασίστες που έβγαλε η Μεγ. Βρετανία, ο Jack Bruce, πρώην μέλος των Cream, Graham Bond Organization,Manfred Mann έφυγε προχθές -σ.σ 25 Οκτώβρη- σε ηλικία 71 ετών. Τα αιτία θανάτου δεν είναι ακόμη γνωστά, αλλά υπήρξε ανακοίνωση από τα συγγενικά του πρόσωπα μέσω Facebook. Η ανακοίνωση γράφει: «Με μεγάλη θλίψη, ανακοινώνουμε, ότι ο αγαπημένος μας Jack, έφυγε. Ο σύζυγος, πατέρας, παππούς και γενικώς θρύλος. Ο κόσμος της μουσικής θα είναι φτωχότερος χωρίς αυτόν, αλλά θα ζει στις καρδιές μας μέσω της μουσικής του για πάντα».

Ο Bruce, ήταν ένας εκπληκτικός μπασίστας, με «φυσικό το χάρισμα του χρόνου» όπως είχε πει στο παρελθόν και μέσα από μια φτωχική και δύσκολη παιδική ηλικία στη Σκωτία της δεκαετίας του ’50, κατόρθωσε να γίνει ένας εκπληκτικός πολυοργανίστας (γνώριζε τσέλο, πιάνο, κιθάρα και σύνθεση) κι σε αντίθεση με τους περισσότερους νέους της εποχής του, ήθελε και επεδίωξε να πιάσει στα χέρια του το μπάσο, το οποίο και πήγε στα δικά του καλλιτεχνικά «νερά».

Το μεγάλο μπαμ έγινε βέβαια το 1966 με τους Cream, μαζί με τον Eric Clapton και Ginger Baker. Εκρηκτική μπάντα απ’όλες τις απόψεις. «Έσκασε» σαν φωτοβολίδα και συνεπήρε τους πάντες εκείνη την περίοδο. Όμως, δεν έμελλε να κρατήσει για πολύ, μιας και οι ομηρικοί καυγάδες του Bruce με τον Baker και τον Clapton ανήμπορο στη μέση, δεν άφηναν πολλά περιθώρια για μελλοντικά σχέδια. Συνέχισε με μια πληθώρα εκλεκτικών συνεργασιών και αρκετά σόλο άλμπουμ, με το τελευταίο να κυκλοφορεί φέτος.

Ο Bruce το 2003 είχε διαγνωσθεί με καρκίνο, ενώ είχε κάνει μεταμόσχευση συκωτιού την ίδια χρονιά. Αναμένουμε σίγουρα αντιδράσεις από τους έτερους δυο που απέμειναν από τους Cream και γενικότερα τον κόσμο της μουσικής.

—————————————————————————————————

Από:http://popaganda.gr/

“ΣΚΑΡΦΑΛΩΝΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ”…


 ΜπογιόπουλοςΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Η φωτογραφία είναι προχτεσινή και τραβήχτηκε την ώρα που η Αθήνα άρχιζε να μετατρέπεται σε λίμνη.

Ένας φίλος – καλό παιδί αλλά περίεργος – ρωτούσε στην παρέα αν κάτι τέτοιες εικόνες (εικόνες ντροπής τις είπε) δημιουργούν, άραγε, άσχημες εντυπώσεις στο εξωτερικό για τη χώρα μας και αν επηρεάζουν αρνητικά τον τουρισμό ή μήπως τα πλήγματα ο τουρισμός τα δέχεται από τις απεργίες των ναυτεργατών και από τις πορείες στο κέντρο της Αθηνάς.

Ο τύπος όπως καταλαβαίνεται είναι κολλημένος. Για να τον αποφύγουμε του εξηγήσαμε ότι η ερώτηση είναι δύσκολη. Και ότι άμα θέλει απαντήσεις στις δύσκολες ερωτήσεις του, να απευθύνεται στον Πορτοσάλτε, στον  Μπάμπη και στον Πρετεντέρη…

Συνέχεια

ΗΘΙΚΑ ΚΑΙ ΙΔΕΑΛΙΣΤΙΚΑ…


Κοντά πέντε χρόνια τώρα έχουμε πειστεί ότι η οικονομική κρίση που μας μαστίζει είναι θέμα μεταρρυθμίσεων, εις βάρος πάντοτε του κόσμου της εργασίας,   να ξεπεραστεί για να πετύχουμε πλεονάσματα και μηδενικά ελλείμματα για βελτίωση της ζωής μας. Και η κρίση όλο τελειώνει και όλο και σταθεροποιείται.  Εκεί λοιπόν που ο πρωθυπουργός Α. Σαμαράς καλλιεργούσε τις ελπίδες για αποπομπή του ΔΝΤ νωρίτερα από τη χώρα, σαν απόδειξη της βελτίωσης της οικονομικής κατάστασης, με την  πτώση του χρηματιστηρίου και την εκτίναξη του επιτοκίου του δεκαετούς ομολόγου   στα ύψη, περιορίστηκε σε συμφωνία για «προληπτική γραμμή στήριξης». Συγχρόνως  οι ανησυχίες της ΕΕ για την κατάσταση της οικονομίας και της απασχόλησης εξακολουθούν, με τις χώρες του ζώνης του ευρώ να εμφανίζονται διχασμένες ως προς τον δρόμο που οδηγεί στην ανάπτυξη και ανάκαμψη της οικονομίας.  Ενώ ο  ΣΥΡΙΖΑ με ένα νεφελώδες λόγο εν ολίγοις εντοπίζει το πρόβλημα στην αλλαγή πολιτικής λιτότητας για την Ευρώπη με ένα βιώσιμο σχέδιο που θα είναι ωφέλιμο για όλους  τους λαούς και χρηματοδότηση της ανάπτυξης που θα είναι το τέλος της κρίσης.

Συνέχεια