Ονειρεύομαι τους φίλους μου…


Όταν δυσκολεύομαι να κοιμηθώ, μου αρέσει να κάθομαι στο σαλόνι πίνοντας άφθονο κρασί και να ονειρεύομαι τους φίλους μου.

Όχι μόνο αυτούς που χάθηκαν ή αυτούς που έχουν μείνει αναλλοίωτοι στο χρόνο, αλλά κυρίως τους φανταστικούς που δε γνώρισα ούτε θα γνωρίσω ποτέ. Όλοι μαζί συνθέτουν ένα σύμπαν παράξενων ιστοριών που δε ξέρεις τι συνέβη στα αλήθεια και τι απλά φαντάστηκες.

Θυμάμαι σα τώρα την πρώτη μέρα που πήγα στο σχολείο και το πρώτο άτομο που γνώρισα. Το όνομα του ήταν βγαλμένο από την ελληνική μυθολογία και πιο συγκεκριμένα από τον αρχηγό της αργοναυτικής εκστρατείας. Έπειτα από αυτόν ακολούθησαν πολλοί, αρκετοί με άγγιξαν και λίγοι έμειναν για να μοιράζομαι χαρές και λύπες.

Θυμάμαι όλους τους φίλους από το δημοτικό ακόμα, που προσπαθούσαν να δείξουν ότι είναι οι καλύτεροι και δεν υστερούν σε οτιδήποτε. Από την εφηβεία και μετά προσπαθούσαν γοητεύσουν το άλλο φύλλο, υιοθετώντας διάφορους ρόλους. Οι κάγκουρες’ με τα σηκωμένα μαλλιά και τα μηχανάκια, τα ωραία κορίτσια που φορούσαν μαύρα κολάν και βάφονταν κάθε μέρα, τα ξεχασμένα τσιγάρα στις τουαλέτες. Βιάζονταν να μεγαλώσουν και να νικήσουν το χρόνο. Δε κατάλαβαν πως είναι μάταιο να παλεύεις με το χρόνο, απλά απορροφάς ότι σου δίνει και γεννιέσαι κάθε μέρα. Όσοι δε το αντιλήφθηκαν, γέρασαν πριν την ώρα τους.

Συνέχεια

Μήνυμα του ετοιμοθάνατου ποιητή στη νεολαία…


Εσείς οί νέοι άνθρωποι των εποχών πού έρχονται
Καί της καινούργιας χαραυγής πάνω στίς πολιτείες
Πού δέ χτίστηκαν ακόμα, καί σεις
Πού δέ γεννηθήκατε, άκούστε τώρα
Τη φωνή τή δική μου, πού πέθανα
Όχι δοξασμένα.

‘Αλλά
Σάν τόν αγρότη πού δέν όργωσε τό χωράφι του
Καί τόν χτίστη πού ξετσίπωτα τό ‘βαλε στά πόδια
Σάν είδε την τρύπια στέγη,

Έτσι κ’ εγώ,
Δέ βάδισα μέ τήν εποχή μου, ξόδεψα τίς μέρες μου,
Καί τώρα πρέπει νά σας παρακαλέσω
Νά πείτε εσείς αυτά πού δέν ειπώθηκαν,
Νά κάνετε αυτά πού δέν έγιναν, καί μένα
Γρήγορα νά μέ ξεχάσετε, σας παρακαλώ,
Γιά νά μήν παρασύρει καί σας
Τό δικό μου κακό παράδειγμα.

Αχ, γιατί κάθησα στων στείρων τό τραπέζι
Τρώγοντας τό φαΐ
Πού αυτοί δέν ετοίμασαν;
Αχ, γιατί ξόδεψα τά καλύτερα μου λόγια
Στη δική τους
Άσκοπη κουβέντα. Έξω όμως
Διάβαιναν οι άδίδαχτοι
Διψασμένοι νά μάθουν.

Αχ, γιατί
Τά τραγούδια μου δέν υψώνονται στά μέρη εκείνα
Πού θρέφουν τίς πολιτείες, εκεi
Πού ναυπηγούνται τά καράβια;
Γιατί δέν υψώνονται
Απ’ τίς γρήγορες ατμομηχανές
Σάν τόν καπνό
Πού αφήνουν πίσω τους στόν ορίζοντα;

Γιατί ο δικός μου λόγος
Είναι σταχτη και μεθυσμένου παραλήρημα στο στόμα
Εκείνων πού είναι χρήσιμοι καί δημιουργικοί.

Ούτε μιά λέξη
Δέν ξέρω νά πω σέ σας, γενιές των εποχών πού έρχονται,
Μήτε μιά υπόδειξη δε θά μπορούσα νά σάς κάνω
Μέ δάχτυλο τρεμάμενο,
Γιατί πώς τό δρόμο νά δείξει
Αυτός πού δέν τόν διάβηκε!

Γι αυτό σε μένα που τη ζωή μου
Έτσι σπατάλησα άλλο δέ μένει
Παρά νά σας ζητήσω
Νά μή δώσετε προσοχή σε λέξεις
Πού βγαίνουν άπό τό δικό μας
Σάπιο στόμα, μήτε καί συμβουλή
Καμιά νά μή δεχτείτε
‘Απ’ αυτούς πού στάθηκαν τόσο ανίκανοι,
‘Αλλά μόνοι σας ν’ αποφασίσετε
Ποιό τό καλό γιά σάς καί τί σάς βοηθάει
Τόν τόπο νά χτίσετε πού εμείς αφήσαμε
Νά ρημάξει σάν τήν πανούκλα,
Καί γιά νά κάνετε τίς πολιτείες
Κατοικήσιμες

Bertolt Brecht


Από: http://mavrhlista.wordpress.com/

Γιατί τους τρομάζει ο ΣΥΡΙΖΑ…


 
H ΠΤΩΣΗ αυτής της κυβέρνησης (όπως έχουμε αναλύσει διεξοδικά σε πολλά κείμενά μας) δεν είναι μόνο ζήτημα ζωής και θανάτου για τον ελληνικό λαό, αλλά και ΑΝΟΙΓΕΙ τους δρόμους της λαϊκής ΚΙΝΗΣΗΣ και της πολιτικής αφύπνισης, δημιουργεί τις ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ να απαλλαγούμε από πολλές αυταπάτες και να δημιουργηθούν οι πολιτικοί όροι για αγωνιστικές κινητοποιήσεις: Οι μόνες που μπορούν να θέσουν τα σοβαρά πολιτικά ζητήματα…



Το τραγικό της ιστορίας είναι ότι στα μάτια και στη συνείδηση του ελληνικού λαού δεν υπάρχει άλλος δρόμος για την πτώση της κυβερνητικής συμμορίας από τον εκλογικό…

Τα κόμματα και τα αποκόμματα της «αριστεράς» ΟΧΙ μόνο έχουν φράξει κάθε αγωνιστικό και επαναστατικό δρόμο και έχουν καταστρέψει τους ιμάντες (πολιτικούς και οργανωτικούς) των μαζικών επαναστατικών Κινημάτων (ακριβώς διότι αυτή η «αριστερά» δεν είναι Αριστερά), αλλά και πλειοδοτούν στην αγορά του εκλογικού εμπορίου και των ψευδαισθήσεων…

Συνέχεια

Ο Ελληνισμός και το Ισλάμ…


Κείμενο: Βασίλης Ραφαηλίδης

Τόσο ο ευρωπαϊκός όσο και ο ισλαμικός, είναι και οι δύο μεσογειακοί πολιτισμοί. Ο πρώτος είναι ο κληρονό­μος της φιλοσοφίας και του ανθρωπιστικού πνεύματος του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού και ο δεύτερος είναι ο κληρονόμος του πρακτικού και επιστημονικού πνεύ­ματος του ασσυριακού, του βαβυλωνιακού και του αι­γυπτιακού πολιτισμού, στους οποίους, ωστόσο, πάρα πολλά οφείλει και η αρχαία Ελλάδα. Ό,που ο πολιτι­σμός, ως γνωστόν, πρωτοεμφανίστηκε επί ασιατικού εδάφους, στην Ιωνία. Συνεπώς, ως εκ της γεωγραφικής θέσεως της Ιωνίας, ο ελληνικός πολιτισμός ήταν άμεσα συνδεμένος με τους προγονικούς, πολιτισμού των Ασσυρίων, των Βαβυλωνίων και των Αιγυπτίων που προη­γήθηκαν χρονικά. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει, άλλω­στε πως κάποιες ελληνικές λέξεις, πως ως τώρα θεωρούνταν άγνωστης ετυμολογίας και που δεν έχουν σαν­σκριτική ρίζα, αποδεικνύεται ολοένα και περισσότερο πως είναι αιγυπτιακής προέλευσης. Πράγμα που ση­μαίνει πως οι “Ελληνες πήραν από τους Αιγυπτίους όχι μόνο τα πρώτα σπέρματα του πολιτισμού αλλά και ένα μεγάλο μέρος του λεξιλογίου τους. Σήμερα, η επιστήμη της Γλωσσολογίας δεν αμφισβη­τεί πως τα θεωρούμενα ως ακατάληπτες κραυγές λόγια των ιερέων στη διάρκεια των τελετών των Ελευσίνιων Μυστηρίων δεν ήταν παρά αιγυπτιακές λέξεις.

Phaethon - Statue of Zeus or Poseidon - Άγαλμα Διός ή Ποσειδώνος

Phaethon – Statue of Zeus or Poseidon – Άγαλμα Διός ή Ποσειδώνος

————————————————————————————————-

Συνέχεια

Οι ‘’Πρυτάνεις με τσαγανό’’ και ο σκοταδισμός του μηδενός…


B0DvxETIcAAJKbQΆστραψε και βρόντηξε η ‘’σοβαρή’’ εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ με κύριο πρωτοσέλιδο άρθρο της στις 21/10. Λιτό και ανατριχιαστικά σαφές:

‘’Τα ελληνικά πανεπιστήμια ανήκουν στους Έλληνες πολίτες, οι οποίοι τα έχουν πληρώσει ακριβά. Οι πρυτανικές αρχές τα διαχειρίζονται για λογαριασμό τους, με την υποχρέωση να προστατεύουν το δημόσιο συμφέρον. Οι συμμορίες και τα γκρουπούσκουλα, που έκαναν ό,τι ήθελαν λόγω της συναλλαγής τους με κόμματα και φαύλους πανεπιστημιακούς, δεν έχουν θέση στον χώρο του πανεπιστημίου. Επιτέλους, έχουμε πρυτάνεις με τσαγανό και απόλυτο σεβασμό στον θεσμό που εκπροσωπούν και τον νόμο. Μακάρι να είχαμε και πολιτικούς με το ίδιο σθένος’’. (οι υπογραμμίσεις δικές μας)

Ο τσαγανός, κυριολεκτικά, είναι το μικρό καβουράκι χρώματος γκριζοπράσινου που συνήθως ζει στις πέτρεςστα ρηχά.

Τα λεξικά αναφέρουν για την ετυμολογία της λέξης πως προέρχεται από την τούρκικη λέξη caganoz  ή ίσως από την περσική λέξη changar, που αμφότερες σημαίνουν κάβουρας.

Κάπου μάλιστα επεξηγείται:

‘’τσαγανός < τουρκ. καβούρι: εδώδιμο θαλάσσιο μαλακόστρακο με πεπλατυσμένο κεφαλοθώρακα, δέκα πόδια και δαγκάνες, που περπατά λοξά’’

Προφανώς κατά την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ αυτά τα γνωρίσματα ταιριάζουν στον κ. Θεόδωρο Φορτσάκη, πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Συνέχεια

Το μετέωρο βήμα της Τουρκίας (β’ μέρος) Ο διχασμός των Κούρδων και η αντιφατική εξωτερική πολιτική του Ερντογάν…


turk-bayraklari-miting-795x3951
«Γράφει: Ελένη Μαυρούλη»

Το δεύτερο μέρος της ανάλυσης για την αντιφατική εξωτερική πολιτική της γειτονικής χώρας. Η φαινομενικά ατάραχη στάση της Τουρκίας στα τελευταία γεγονότα στην περιοχή της προκάλεσε την απορία σε πολλούς για το τι δηλώνει η στάση της. Η ιστορία κρατάει από παλιά. Η Τουρκία δεν θα σταματήσει ποτέ να θέλει να δηλώνει ο «διαμεσολαβητής» των σχέσεων στη Μέση Ανατολή. Με οποιοδήποτε κόστος… Δείτε το πρώτο μέρος του άρθρου εδώ

Ο διχασμός των Κούρδων

Η απροκάλυπτη ανάμιξη της τουρκικής διπλωματίας στα της Συρίας άνοιξε τον ασκό του Αιόλου και για το μείζον θέμα του Κουρδικού. Η τουρκική ηγεσία είχε λάβει τα μέτρα της, όσο ήταν δυνατόν, ήδη, από το 2003.Έκανε «επίθεση φιλίας» στις αυτόνομες κουρδικές περιοχές του Ιράκ και ιδιαίτερα στο Δημοκρατικό Κόμμα του Μασούντ Μπαρζανί που κρατούσε τα ηνία της περιοχής. Οι σχέσεις των δύο πλευρών αναπτύχθηκαν τάχιστα σε όλα τα επίπεδα προκαλώντας την ενόχληση της έτερης μεγάλης παράταξης στα αυτόνομα κουρδικά εδάφη, της Πατριωτικής Ένωσης Κουρδιστάν του Τζαλάλ Ταλαμπανί.

Τα λεφτά, όμως, ήταν πολλά. Περίπου στο 2010 το 70% των εξαγωγών της Τουρκίας προς το Ιράκ προοριζόταν για την αυτόνομη κουρδική περιοχή ενώ περισσότερες από 1.000 τουρκικές εταιρείες δραστηριοποιούνταν εκεί. Ταυτόχρονα, βρίσκονταν στα σπάργανα, ήδη, σειρά άμεσων τουρκικών επενδύσεων στον ενεργειακό τομέα της αυτόνομης κουρδικής περιοχής αποβλέποντας τόσο στην κάλυψη των τουρκικών αναγκών όσο και στην μετατροπή της Τουρκίας σε βασικό διπλωματικό και εμπορικό «ενδιάμεσο» ανάμεσα στη Δύση και στην ΕΕ και στο πιο φτηνό πετρέλαιο και φυσικό αέριο του κόσμου, αυτού των πετρελαιοπηγών του Κιρκούκ.

Συνέχεια