Wittgenstein: Διάλεξη περί Ηθικής: Οι επιρροές από τον Paul Ernst.


Ξεκινώντας την Διάλεξή Περί Ηθικής (που δόθηκε ανάμεσα στα τέλη του 1929) ο Wittgenstein λέει ότι «στην αρχή σκέφτηκα, μια και μου δόθηκε η ευκαιρία να σας μιλήσω, καλό θα ήταν να σας μιλήσω για κάτι που επείγομαι να ανακοινώσω…»… Παρ’ ότι στη συνέχεια λέει ότι «τελικά αποφάσισα να σας μιλήσω για ένα θέμα που μου φαίνεται πως είναι σημαντικό για τον καθένα…», η αρχική του πρόθεση δεν είναι σίγουρο ότι παραμερίστηκε. Τι ήταν αυτό που επείγονταν να ανακοινώσει; Στα 2 – 3 επόμενα χρόνια στις ομιλίες του στο Cambridge το θέμα των πολλών γλωσσικών παιχνιδιών και των διαφορετικών κανόνων που τα διέπουν, είναι κυρίαρχο.
Ο Wittgenstein της ύστερης περιόδου (από το 1931 και μετά, εν συντομία Wittgenstein[2]) θεωρεί ότι η γλώσσα έχει δημόσιο και όχι ιδιωτικό χαρακτήρα. Οι άνθρωποι παρασύρονται στην ιδέα ότι η γλώσσα μπορεί να έχει ιδιωτικό νόημα επειδή συγχέουν τις ψυχολογικές καταστάσεις με τις λέξεις που χρησιμοποιούν για να τις δηλώσουν (Πελεγρίνης, 1997: 419). Ένα περίπου χρόνο μετά τη διάλεξη του (6 Μαΐου ’31)  ο Wittgenstein στα σημειωματάριά του γράφει: «η ηθική πρόταση είναι προσωπική υπόθεση κι όχι διαπίστωση κάποιου γεγονότος.

Είναι κοντά σε ένα επιφώνημα θαυμασμού…» Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο ψυχολογικός, προσωπικός, αλλά και ταυτόχρονα κοινός (για όσους έχουν την ίδια αντίληψη) χαρακτήρας της ηθικής γλώσσας, εμφανίζεται ξεκάθαρα στην διάλεξη περί ηθικής. Η εμπειρία της απόλυτης ασφάλειας, το αίσθημα της ενοχής, ο θαυμασμός για την ύπαρξη του κόσμου, φανερώνει σε αυτούς που τα αισθάνθηκαν μια εγγενή, απόλυτη αξία. Ο ρόλος της φιλοσοφίας για τον Wittgenstein[2] είναι μια διαδικασία θεραπείας λαθών, και γκρεμίσματος μύθων που προέρχονται από την κακή χρήση της γλώσσας (Πελεγρίνης, ο.π. : 442). Η κακή χρήση των λέξεων στην ηθική και θρησκευτική  γλώσσα τονίζεται στην διάλεξη περί ηθικής.

Συνέχεια

ΦΥΣΑΕΙ ΒΟΡΙΔΗΣ


000

Στη φωτογραφία βλέπουμε απόσπασμα από τη συνέντευξη που παραχώρησε ο Μάκης Βορίδης στον Στέφανο Κασιμάτη και δημοσιεύθηκε στην «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» (7 Νοεμβρίου 2010)*. Δικαιολογούσε τότε την ψήφιση του πρώτου Μνημονίου με το επιχείρημα «Θέλει κανείς να κόψει, για παράδειγμα, κατά 30% τους μισθούς; Αν κάποιος δεν θέλει αυτό το μέτρο -και είμαι βέβαιος ότι ο ελληνικός λαός δεν το θέλει- δεν μπορεί να λέει κιόλας ότι δεν θέλει τα πολύ ηπιότερα μέτρα του Μνημονίου!».

Στη συνέχεια, ο Μάκης Βορίδης ψήφισε και δεύτερο Μνημόνιο και το τρίτο και θα ψηφίσει και όλα τα υπόλοιπα που θα έρθουν στη Βουλή όσο αυτή η λαίλαπα μένει στην εξουσία. Το επιχείρημα του Μάκη Βορίδη είναι προφανώς το ίδιο για την ψήφιση όλων των Μνημονίων. Δηλαδή «να μην κοπούν οι μισθοί κατά 30%».

Ο Μάκης Βορίδης αναπληρώνει πλέον επισήμως τον πρωθυπουργό. Είναι… αντιπρωθυπουργός και μελλοντικός αρχηγός του κυβερνώντος κόμματος. Μιλάει στη Βουλή με το γνωστό ύφος «γαμάω», απολαμβάνει την άσκηση της βλακώδους ειρωνείας του και τα ΜΜΕ θαυμάζουν τη «ρητορική του δεινότητα» κλέβοντας τη δόξα του Βενιζέλου.

Συνέχεια

Η Μοναξιά Του Δρομέα Μεγάλων Αποστάσεων…


«Run, rabbit, run, dig that hole, forget the sun»
Breathe, Pink Floyd

«Life is just what happens to you, while your busy making other plans»
Beautiful Boy, John Lennon

~

Δεν ζούμε, τρέχουμε.

Όλο τρέχουμε, κάτι να προλάβουμε, κάτι να κάνουμε, κάποιον να δούμε, κάτι να πληρώσουμε, κάτι να ακούσουμε, κάτι να μάθουμε, κάτι να διαβάσουμε, κάτι.

Απ” τη στιγμή που ανοίγουμε τα μάτια μας μέχρι να τα κλείσουμε, τρέχουμε.

Ακόμα και τις στιγμές που ξεκουραζόμαστε, ακόμα και στον ελεύθερο χρόνο μας, ακόμα και τότε κάτι πρέπει να κάνουμε.

Συνέχεια

Η πλάτη που θα μπει ξανά…


Προσωπικά πάντως έχω εμπιστοσύνη στην ωριμότητα του πολιτικού συστήματος και νομίζω δικαιολογημένα την έχω, όσα κι αν του καταλογίζει κανείς στα προ της κρίσης, μετά την κρίση σοβαρεύτηκε και πήρε όλες τις αναγκαίες και μερικές φορές επώδυνες αποφάσεις προκειμένου να αποφευχθεί η καταστροφή. Και αποφεύχθηκε. Οι όποιες παλινωδίες του τώρα και οι όποιοι λεονταρισμοί του θα λήξουν πολύ σύντομα. Μπροστά στο φάσμα μιας νέας οικονομικής τρικυμίας έχω τη βάσιμη υπόνοια ότι αφενός η πλευρά της κυβέρνησης θα βρει μια συμβιβαστική λύση με τους δανειστές μας για την ομαλή συνέχιση της χρηματοδότησής μας κατά το μεταβατικό διάστημα των επόμενων ετών και ότι αφετέρου οι μέχρι και αυτή τη στιγμή αντιδρώντες βουλευτές θα αφήσουν στην άκρη την αρχική τους βούληση καταψήφισης του προέδρου και έστω και με βαριά καρδιά, έστω και την ύστατη ώρα, θα συναινέσουν

Συνέχεια

Η σημερινή κρίση είναι η εκδίκηση αυτών που δεν συγχωρέθηκαν.


Ο P. Krugman, σε πρόσφατο άρθρο του  στους New York Times (12.10.2014) καταθέτει μια άποψη που πλησιάζει πολύ κοντά στον εντοπισμό του πυρήνα των σημερινών προβλημάτων της παγκόσμιας οικονομίας. Σύμφωνα με τον αμερικανό  οικονομολόγο , η υπερχρέωση της παγκόσμιας οικονομίας (ιδιαίτερα των αναπτυγμένων χωρών) αποτελεί το υπ’ αριθμό ένα πρόβλημα . Όμως μεγαλύτερο πρόβλημα αποτελεί ο τρόπος  με τον οποίο ,  οι πολιτικές και οικονομικές  αρχηγεσίες , επιχειρούν  να το αντιμετωπίσουν.

Η εφαρμοζόμενη πολιτική της δημοσιονομικής προσαρμογής  μέσω της λιτότητας προκειμένου να μειωθεί το χρέος, αποτελεί εντελώς λανθασμένη πολιτική όπως αποδεικνύεται από τα σημερινά  αποτελέσματα (μετά από πέντε έτη αυτής της πολιτικής  το χρέος συνεχίζει να αυξάνεται) αλλά και από πλείστα όσα ιστορικά παραδείγματα (θυμίζω απλά τις τεράστιες προσπάθειες  που κατέβαλε η Μεγάλη Βρετανία  μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο , να επιτύχει τη μείωση του χρέους μέσω  υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων , κάτι που φυσικά απέτυχε παταγωδώς με σειρά επώδυνων συνεπειών για την οικονομία της). Η Ιστορία και η Θεωρία διδάσκει ότι το χρέος χρειάζεται να απομειωθεί είτε διοικητικά είτε πληθωρίζοντάς το. Πρόκειται για τη  μοναδική υπάρχουσα λύση.   Δεν υπάρχουν άλλες επιλογές.

Συνέχεια

Η φοιτήτρια, η Ελληνικός Χρυσός και μια ΜΚΟ…


Aπό τον πάντα εξαιρετικό gerogriniaris

riamarilouplacebo+hellas-goldΑνόητα επικοινωνιακά παιχνίδια, με κατευθυνόμενη αρθρογραφία από διαπλεκόμενους που εμφανίζονται ως απλοί πολίτες ή «ανεξάρτητες» οργανώσεις αποκρύβοντας τα πραγματικά τους κίνητρα και τις πραγματικές τους ιδιότητες.

Στην σελίδα της Ελληνικός Χρυσός πρόσφατα αναδημοσιεύθηκε ένα άρθρο που έχει γραφτεί σύμφωνα με την εταιρεία από μία φοιτήτρια του ΑΠΘ.
Μία από τους φοιτητές/φοιτήτριες που ξενάγησε η εταιρεία στις εγκαταστάσεις της και που είχε να πει μόνο τα καλύτερα για την εμπειρία της και φυσικά για την εταιρεία.
Ένα κείμενο που αρχικά δημοσιεύθηκε στο περιοδικό μιας ΜΚΟ, αλλά που θα μπορούσε να έχει γραφτεί από το γραφείο τύπου της εταιρείας.
«Το ανθρώπινο δυναμικό και το περιβάλλον είναι κύρια συστατικά της επιτυχημένης πορείας της εταιρείας»  μας ενημερώνει για παράδειγμα η φοιτήτρια ΑΠΘ που «υπογράφει» το κείμενο.

Ένα κείμενο που 4 ημέρες μετά αναδημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα της εταιρείας αλλά και σε αρκετές άλλες ιστοσελίδες και blogs. Που όλα ανακάλυψαν το καταπληκτικό αυτό κείμενο την ίδια ημέρα, στις 8/8/2014…

Οι επικοινωνιακές μέθοδοι της Ελληνικός Χρυσός έχουν δημιουργήσει στο παρελθόν αρκετές σκιές.

Συνέχεια

Ελληνική τραγωδία σε διεθνές δράμα


Μες στην καλή χαρά οι κυβερνητικοί εταίροι... ΤΟ ΑΙΤΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΙΤΙΑΤΟ

Η συγκυβέρνηση αγνοεί τις ευρω-ρωγμές στο προσχέδιο του προϋπολογισμού

Το φάντασμα της κρίσης αρχίζει να πλανάται και πάλι πάνω από την ευρωζώνη, κάτι που έχει παραληφθεί εντελώς στις εκτιμήσεις για την κατάσταση της παγκόσμιας οικονομίας στο σχέδιο προϋπολογισμού που συζητείται αυτές τις ημέρες στη Βουλή. Γεγονός που δεν μπορεί να κρυφτεί κάτω από το χαλί όπως γινόταν μέχρι τώρα. Το μόνο που έχουν να υποσχεθούν στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, στον κόσμο ολόκληρο είναι νέο γύρο «προγραμμάτων προσαρμογής» για να βγει από τη μύγα ξίγκι.

Δυσοίωνοι οικονομικοί δείκτες, αυξανόμενη ανεργία, πτώση στα χρηματιστήρια: η κρίση επιστρέφει στη ζώνη του ευρώ, σημειώνει σχόλιο στη Deutsche Welle, θρυμματίζοντας τις απατηλές θεωρίες του «success strory» της ελληνικής κυβέρνησης σε περιβάλλον δήθεν χειροκροτημάτων της διεθνούς κοινότητας.

Οσο η κυβέρνηση αγνοεί τις επιπτώσεις μιας νέας οικονομικής κρίσης διεθνώς που χτυπά πρωτίστως τους αδύναμους κρίκους του συστήματος, τις πιο χρεωμένες και εκτεθειμένες οικονομίες σαν την Ελλάδα, τόσο τα αδιέξοδα και τα σκληρά προγράμματα θα διαιωνίζονται. Συνέχεια