ΞΕΨΥΧΑ Ο ΟΠΕΚ ΚΑΙ ΠΕΦΤΕΙ Η ΤΙΜΗ ΤΟΥ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΥ


«SOS» για την παγκόσμια οικονομία από Γερμανία και ΔΝΤ


Του Μωυσή Λίτση*

Με τη συζήτηση για τον προϋπολογισμό να έχει στραφεί γύρω από το αν η Ελλάδα πέρασε τον… κάβο της κρίσης, το αναπόφευκτο των επικείμενων εκλογών και το αυξανόμενο ενδεχόμενο μιας κυβέρνησης της αριστεράς, οι διεθνείς οικονομικές εξελίξεις δεν έχουν τύχει της πρέπουσας προσοχής. Εξελίξεις που θα μπορούσαν να συνοψιστούν με δύο λόγια ως εξής: Η γερμανική οικονομία φρενάρει επικίνδυνα, οι προβλέψεις για την ευρωζώνη επιδεινώνονται με ραγδαία ταχύτητα και η αβεβαιότητα για το πόσο θα κρατήσει ακόμη το «κινεζικό θαύμα» πολλαπλασιάζεται.

Το πρώτο σοκ ήλθε από το μπαράζ νέων στοιχείων για την πορεία της γερμανικής οικονομίας, η οποία φάνταζε αλώβητη από την κρίση(αν όχι ωφελημένη ποικιλοτρόπως από αυτήν). Οι γερμανικές εξαγωγές μειώθηκαν τον Αύγουστο κατά 5,8%, καταγράφοντας τη μεγαλύτερη μείωση από τον Ιανουάριο του 2009. Η βιομηχανική παραγωγή μειώθηκε επίσης τον ίδιο μήνα κατά 4%, μείωση που είναι η μεγαλύτερη από τις αρχές του 2009 όταν η γερμανική οικονομία άρχιζε να επηρεάζεται από την κατάρρευση της Lehman Brothers  και το ξέσπασμα της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης.

Η ανάπτυξη της γερμανικής οικονομίας ήταν αρνητική, -0,2% ο β’ τρίμηνο ενισχύοντας τους φόβους για επικείμενη ύφεση της μεγαλύτερης οικονομίας της Ευρώπης, γεγονός που αντικατοπτρίστηκε και στη πρόσφατη σημαντική υποχώρηση των διεθνών χρηματιστηρίων, τα οποία ούτως ή άλλως βρισκόντουσαν  σε δυσανάλογα με την οικονομική πραγματικότητα υψηλά επίπεδα ρεκόρ, χάρη στην άπλετη ρευστότητα που έχουν προσφέρει τα τελευταία πέντε χρόνια οι μεγάλες κεντρικές τράπεζες, κυρίως η αμερικανική Fed και η Τράπεζα της Αγγλίας.

Συνέχεια

Πριν τη λευκή σελίδα…»Ηλιόπετρα» Οκτάβιο Πας…


paz2
«Επιμέλεια: Αλέξανδρος Στεργιόπουλος»

Τι υπάρχει στο «πριν» κάθε συγγραφέα, κάθε ποιητή; Σαν αναγνώστες βρισκόμαστε πάντα στο «μετά», στη στιγμή που «περπατάει» το έργο του κάθε λογοτέχνη. Τη στιγμή που κατεβάζουμε το βιβλίο από το ράφι και το ξεσκονίζουμε, ο δημιουργός «ξεσκονίζει» τις σκέψεις του, τις προσλαμβάνουσες και τα ερεθίσματα που θα οδηγήσουν το χέρι του στο χαρτί για να γράψει κάτι καινούριο. Η διαδικασία ίσως είναι επίπονη και κοπιαστική πνευματικά για τον ίδιο, όμως θέλουμε να συμμετάσχουμε. Το διάβασμα είναι απόλαυση, αλλά τι ήταν αυτό που άναψε τη σπίθα για να πάρει φωτιά η πένα και να «ζωντανέψει» η λευκή σελίδα; Ποια ήταν η αφορμή για να «γεννηθούν» τα μεγάλα έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας; Ψάχνουμε, βρίσκουμε και απαντάμε.

Από το ποίημα στο τραγούδι και ξανά στο ποίημα

Τελικά, η Τέχνη, η ομορφιά, η ποίηση σε βρίσκουν. Είμαι σίγουρος γι’ αυτό. Το ίδιο και με τα βιβλία για τα οποία γράφουμε στη στήλη μας. Εκεί που δεν το περιμένεις «ανοίγουν» μπροστά σου και σε καλούν να τα εξερευνήσεις. Φυσικά, χρειάζεται ο κατάλληλος μεσολαβητής. Συνήθως, είναι η περιέργεια. Το δέος για πνευματικούς βράχους που στέκουν ατάραχοι και άθικτοι από τον φθοροποιό χρόνο. Για το βιβλίο που αναλύουμε και ψάχνουμε τις ρίζες του σε αυτό το κομμάτι συνέβαλε και o… Θανάσης Παπακωνσταντίνου.Πώς; Με τον καινούργιο του δίσκο «Πρόσκληση σε δείπνο κυανίου». Στο κατακπληκτικό κομμάτι με τίτλο«Ηλιόπετρα», μας πληροφορεί ότι τα λόγια είναι αποσπασματική διασκευή του ποιήματος «Piedra de sol»του Οκτάβιο Παζ. Ε, αυτό μας αρκούσε. Κορυφαίο ποίημα. Αγαπημένο μας. Συγκρίσιμο με την «Έρημη χώρα» του Έλιοτ. Τι άλλο θέλαμε για να ασχοληθούμε μαζί του;

Συνέχεια

Η ανεκτίμητη αξία των δημόσιων χώρων…


φωτο: Ηyde Park Λονδίνο (theworldorbust)

Γιώργος Καλλής, καθηγητής στο Αυτόνομο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης, γράφει στο enallaktikos.gr

Το 2003 και για πρώτη φορά μετά την πτώση του Φράνκο, η κεντρο-αριστερά κέρδισε τις εκλογές στην Καταλονία συγκροτώντας τρικομματική κυβέρνηση. Ένας από τους πρώτους νόμους που πέρασε, σε ισχύ έως και το 2011 όταν και τον κατήργησε η δεξιά κυβερνησή του CiU, ήταν ο περίφημος «νόμος για τις γειτονιές». Στόχος του η βελτίωση των συνθηκών στις πιο φτωχές γειτονιές της πόλης μέσω επενδύσεων σε δημόσιες υποδομές και στην αναβάθμιση των δημόσιων χώρων. Επενδύθηκαν 1.3 δις Ευρώ σε 141 γειτονιές για την κατασκευή παιδικών χαρών, πεζοδρόμων, την αναβάθμιση πλατειών, και για καινούρια πνευματικά κέντρα (centros civicos).

Το αποτέλεσμα; Σύμφωνα με την διδακτορική διατριβή της Roshanak Mehdipanah, η οποία πρόσφατα δημοσίευσε τα στατιστικά της στοιχεία στο Journal of Epidemiology and Community Health, η φυσική και ψυχική υγεία των κατοίκων στους δήμους οι οποίοι επωφελήθηκαν του προγράμματος βελτιώθηκε σημαντικά. Για παράδειγμα, ενώ μόλις 58% των γυναικών στους φτωχούς δήμους δήλωναν ότι έχουν καλή υγεία το 2006, το ποσοστό τους αυξήθηκε σε 69% το 2011 · σε δήμους, αντιθέτως, που δεν συμμετείχαν στο πρόγραμμα το ποσοστό μειώθηκε από 75% σε 73%.

Degrowth A Vocabulary for a New Era

Άξιζε το κόστος της η επένδυση αυτή; Με μια κοντόφθαλμη οικονομίστικη λογιστική, όπως αυτή των τεχνοκρατών των μνημονίων που επικρατεί στις μέρες μας, προφανώς όχι. Δημόσιο χρήμα δαπανήθηκε χωρίς να παράγει ανάλογα έσοδα.

Μπορεί όμως να εκτιμηθεί σε Ευρώ η ανεκτίμητη διαφορά που έκανε η βελτίωση του δημόσιου χώρου στην ζωή τόσων ανθρώπων;

Αυτό σκεφτόμουν πριν λίγο καιρό, όταν Ιούνιο μήνα επισκεφτόμουν το Λονδίνο. Ήταν η πρώτη ηλιόλουστη μέρα του χρόνου, και ο κόσμος ξεχυνόταν από την ασφυκτική μεγαλόπολη στα πανέμορφα πάρκα της · άλλοι για να κάνουν ηλιοθεραπεία, άλλες για πικ νικ. Άλλες για να παίξουν ποδόσφαιρο, άλλοι για να φλερτάρουν. Άλλοι απλά για να κλείσουν τα μάτια τους κάτω από τον ήλιο και να σκεφθούν. Άνδρες, γυναίκες και παιδιά από όλες τις φυλές του κόσμου, άλλοι καλοντυμένοι, άλλοι ρακένδυτοι, κάποιοι με μπούρκες, κάποιοι με μαγιό. Όλοι μαζί εκεί. Τι θα ήταν άραγε το Λονδίνο χωρίς τα πάρκα του, τι θα ήταν το Λονδίνο χωρίς το Χάιντ Παρκ;

Συνέχεια

Η «δικτατορία» του πασοκαριάτου…


¡»«Õ¡ - –—œ≈ Àœ√… « ”’√ ≈Õ‘—Ÿ”« ‘œ’ –¡”œ  ”‘œ –≈ƒ…œ ‘œ’ ¡—≈Ÿ” - ≈ Àœ√≈” 2009  (ICON PRESS /  Ÿ”‘¡” Ö¡À‘¡”)

Του Γιώργου Ν. Οικονόμου (Δρ Φιλοσοφίας)

Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών, 8 Οκτωβρίου 2014]

Για περισσότερα από τριάντα χρόνια η πολιτική ζωή του τόπου καθορίζεται από τη συμπεριφορά, τη νοοτροπία και την ιδεολογία μίας κομματικής νομενκλατούρας, ενός στελεχικού δυναμικού που προέρχεται από το ΠΑΣΟΚ, αλλά ως φαινόμενο έχει επεκταθεί και σε άλλους χώρους. Είναι το πασοκαριάτο, που αποτελείται από βουλευτές, ευρωβουλευτές, κρατικούς υπαλλήλους, δικηγόρους, δημοσιογράφους, από τη συνδικαλιστική αριστοκρατία των τραπεζών, των δημοσίων επιχειρήσεων, των ΔΕΚΟ, από διανοουμένους, πανεπιστημιακούς, καλλιτέχνες. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι νεόπλουτοι είτε λόγω φοροδιαφεύγοντος επαγγέλματος είτε λόγω της διαπλοκής τους με το κράτος, την πολιτική και την άσκηση της εξουσίας. Έχουν δε άμεσες ευθύνες για τη χρεοκοπία.

Η ιδεολογία του πασοκαριάτου είναι ένα μίγμα από κοινότοπες και γενικόλογες απόψεις και ένα συνονθύλευμα εννοιών που στην πραγματικότητα δεν σημαίνουν τίποτε, απλώς συγκαλύπτουν τη ρηχότητά του: σοσιαλισμός, αλλαγή, εκσυγχρονισμός, ανάπτυξη, δημοκρατία, προοδευτισμός, λαϊκά και εθνικά συμφέροντα, αντιαμερικανισμός ή αντιευρωπαϊσμός, εθνικισμός, κρατισμός, και τελευταίως αντιμνημονιακός οίστρος. Όλα αυτά ο μύλος του πασοκαριάτου τα αλέθει, τρέφοντας έτσι τόσο τη δική ύπαρξη και άνοδο όσο και τα όνειρα της πολυάριθμης μικρομεσαίας μάζας, που αποτελεί τη βάση του και επιθυμεί να βολευτεί πάση θυσία από το κρατικό ταμείο, άπληστη για επιδοτήσεις και προσόδους, για κατανάλωση, τηλεθέαση και σκυλάδικο.

Συνέχεια

(Και) Η ομορφιά είναι ταξική…


——————————————————————————————————
Μιλώντας για ομορφιά δε θα συγκρίνουμε μια γυναίκα με μια άλλη, από αυτές που προβάλλει ως πρότυπο η τηλεόραση, ή έναν άντρα με έναν άλλο, αλλά θα κάνουμε κάτι πιο απλό: θα συγκρίνουμε τον καθένα με τον εαυτό του.
 –
Συγκρίνοντας λοιπόν ο καθένας τον εαυτό του… με τον εαυτό του, αλλά όταν είναι ξεκούραστος, ευτυχής, χαρούμενος, χορτάτος, ασφαλής κλπ θα βρούμε μεγάλες και σημαντικές διαφορές.
 –
Γενικά θα λέγαμε πως η καλή ζωή μας ομορφαίνει ενώ η δυστυχία, τα βάσανα, η καταπίεση, η κακοποίηση, μας καταπονούν και αυτό αντανακλάται εξωτερικά και εσωτερικά.
 –
Έτσι η ομορφιά, δηλαδή, σύμφωνα με την συνήθη χρήση της λέξης, το να δείχνουμε ωραίοι απ’ έξω, είναι ζήτημα του πώς είμαστε πραγματικά από μέσα, τόσο σε ψυχολογικό επίπεδο, όσο και σε καθαρά υλικό. Ένας άνθρωπος που τρέφεται επαρκώς, που δεν στερείται βασικά συστατικά που πρέπει, σαν ζωντανοί οργανισμοί, να προσλαμβάνουμε καθημερινά, που ζει σε κατάλληλο περιβάλλον και όχι σε συνθήκες μόλυνσης της ατμόσφαιρας ή του νερού, που δεν βρίσκεται υπό την επήρεια ακραίας ψυχολογικής πίεσης από διάφορους παράγοντας, που νιώθει αναγνώριση και ασφάλεια, επομένως που έχει έναν κατάλληλο κοινωνικό περίγυρο, τόσο στενότερο όσο και ευρύτερο, που τόσο το μικροπεριβάλλον της ζωής του, το σπίτι του δηλαδή, όσο και το μακροπεριβάλλον, η πόλη ή η περιοχή του, του είναι ευχάριστα, αυτός ο άνθρωπος σίγουρα είναι μια χαρά και αυτό αντανακλάται στο δέρμα, στο βλέμμα, στο χαμόγελο, στις κινήσεις, στη γλώσσα του σώματος.
 –
Όμως όλες αυτές οι παράμετροι, όπως γίνεται σαφές, δεν εξαρτώνται αποκλειστικά και μόνο από προσωπικές επιλογές και από την τύχη, αλλά, αντιθέτως, εξαρτώνται κατά πολύ και κυρίως από τις κοινωνικές συνθήκες, τόσο τις γενικότερες, όσο και τις ιδιαίτερες του ατόμου. Μάλιστα αυτές έχουν προσδιοριστεί σχεδόν από το περιβάλλον στο οποίο γεννιέται και μεγαλώνει κάθε άνθρωπος. Είναι αυτό που ονομάζουμε ταξική κοινωνία και δεν χρειάζεται και πολύ φιλοσοφία για να το αναλύσουμε. Ένα παιδί που γεννιέται σε μια οικογένεια που δεν έχει να του προσφέρει τα στοιχειώδη, είναι ήδη καταδικασμένο να κουβαλά ένα βαρύ φορτίο για όλη του τη ζωή και αυτό το φορτίο να το μεταφέρει και στα παιδιά του, όταν μια κοινωνία αναπαράγει τις ταξικές ανισότητες και δεν τις αίρει

Συνέχεια

Η θρησκεία του Κεφαλαίου «Πωλ Λαφάργκ»


 

Τα αποσπάσματα που παρουσιάζουμε, προέρχονται απ’ το βιβλίο του Πωλ Λαφάργκ Η Θρησκεία του κεφαλαίου. Το βιβλίο αυτό αποτελεί τα πρακτικά ενός (φανταστικού) Διεθνούς Συνεδρίου που έγινε στο Λονδίνο (δεν καθορίζεται η ημερομηνία), κατά τη διάρκεια του οποίου, οι εκπρόσωποι των πιο επιφανών αστών συντάσσουν τα Πρακτικά μιας νέας θρησκείας που θα λατρεύει το Χάος που δημιούργησαν και που ονόμασαν «πολιτισμένο κόσμο». Μιας θρησκείας ικανής όχι μόνο «να σταματήσει την επικίνδυνη εξάπλωση των σοσιαλιστικών ιδεών» αλλά και να δώσει στον χαοτικό και καπιταλιστικό αυτό κόσμο την φαινομενικά οριστική μορφή του. Πρόκειται βέβαια για μια απολαυστική φάρσα του συγγραφέα του πασίγνωστου βιβλίου «Το Δικαίωμα στην Τεμπελιά»  που τύγχανε να είναι και γαμπρός του Μαρξ. Δυστυχώς το κείμενο αυτό, στο μεγαλύτερο μέρος του, παραμένει ακόμα επίκαιρο…

Συνέχεια