Αργεντινή: H εκδίκηση των φτωχών…


Αργεντινή: H εκδίκηση των φτωχών…

Συμπεράσματα (και με ελληνικό ενδιαφέρον) από την επίθεση των κερδοσκοπικών funds στην Αργεντινή

Του Γιώργου Τοζίδη

Η «επιλεκτική αθέτηση πληρωμών» την οποία επέβαλαν στην Αργεντινή στις 30 Ιουλίου¹ τα κερδοσκοπικά κεφάλαια-γύπες με τη συνδρομή ενός δικαστή των ΗΠΑ επέφερε, τελικά, αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που προσδοκούσαν οι εμπνευστές και θιασώτες του μέτρου (μεταξύ των οποίων και η εθελόδουλη ελληνική κυβέρνηση). Όχι μόνο δεν ξέσπασε κοινωνική αναταραχή, οικονομική κρίση, φυγή κεφαλαίων στο εξωτερικό, αλλά οι λαϊκές τάξεις, αντιλαμβανόμενες τον κίνδυνο, στήριξαν την κυβέρνηση και συσπειρώθηκαν γύρω από αυτήν.

Όμως η «επιλεκτική αθέτηση πληρωμών» της Αργεντινής πυροδότησε εξελίξεις οι οποίες, ακόμη και βραχυπρόθεσμα, στρέφονται εναντίον όσων υπερασπίζονται τα συμφέροντα των κερδοσκοπικών κεφαλαίων και αμφισβητούν το δικαίωμα των κρατών να προχωρούν σε αναδιάρθρωση των χρεών τους όταν απειλείται η ευημερία των πολιτών τους. Συνοπτικά:

1. Η Βουλή της Αργεντινής νομοθέτησε πρόταση για την ανταλλαγή των κρατικών ομολόγων, που είχαν δοθεί στους πιστωτές της χώρας σε αντικατάσταση των ομολόγων που είχαν «κουρευτεί» και τα οποία είχαν υπαχθεί στο αμερικανικό δίκαιο, με αντίστοιχα ομόλογα τα οποία θα υπόκεινται στο εθνικό δίκαιο της Αργεντινής. Η ανταλλαγή των ομολόγων βρίσκεται σε εξέλιξη και το αποτέλεσμά της μπορεί να συμβάλει στην καθιέρωση αυτού του μέτρου και από άλλες χώρες που αντιμετωπίζουν αντίστοιχα προβλήματα (μεταξύ των οποίων και η χώρα μας).

Συνέχεια

Η κληρονομιά του Φουκώ: συνέντευξη του Frédéric Gros


O Frédéric Gros είναι καθηγητής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Paris XII και επιμελητής των διαλέξεων του Φουκώ στο Κολέγιο της Γαλλίας. Πρόσφατα έδωσε συνέντευξη με θέμα την κληρονομιά του Φουκώ στον Nicolas Truong και την εφημερίδα Le Monde.
Γιατί o Michel Foucault έγινε ένας από τους σύγχρονους στοχαστές των οποίων η «εργαλειοθήκη» χρησιμοποιείται περισσότερο από τους διανοούμενους σήμερα; 
Η σκέψη του Φουκώ είναι εξαιρετικά ποικιλόμορφη, αψηφώντας τις πιο εδραιωμένες ακαδημαϊκές διαιρέσεις και απορρίπτοντας τον τυφλό δογματισμό και τον απλουστευτικό μονολιθισμό. Για παράδειγμα, η σκέψη του επιτρέπει μια εκ νέου εξέταση των δομών της γλώσσας, των μηχανισμών εξουσίας και της ηθικής του υποκειμένου, όλα την ίδια στιγμή… Είναι εφευρετική, ενοχλητική, αρνούμενη να εγκλωβιστεί από αναγωγιστικά συνθήματα ή οριστικές αλήθειες. Με αυτή την έννοια, είναι κατάλληλη για την εποχή μας, εποχή των μεταλλάξεων, καθώς οι διαχωριστικές γραμμές επαναχαράσσονται και οι ταυτότητες αναδιαμορφώνονται.
Σε ποιο βαθμό μπορεί το έργο του να είναι ένα χρήσιμο έναυσμα για σκέψη και δράση στο σύμπαν της γενικευμένης επιτήρησης στην ψηφιακή εποχή;
Οι μεγάλες μελέτες του Foucault για την πειθαρχική κοινωνία είναι χρήσιμες πάνω απ’ όλα επειδή μας επιτρέπουν να περιγράψουμε, μέσω της αντίθεσης και της σύγκρισης, τη ψηφιακή «κυβερνησιμότητα» που μας υποβάλλει σε νέες μορφές ελέγχου, οι οποίες είναι λιγότερο κάθετες, πιο δημοκρατικές. Ο homo digitalis σήμερα συμμετέχει, είναι ο πρωταρχικός παράγοντας της επιτήρησης του εαυτού του. Η ψηφιακή κοινωνία γίνεται μια μορφή αμοιβαίου ελέγχου. Θα πρέπει, σήμερα, να εξετάσουμε την αντιμετώπιση των «μεγάλων δεδομένων», σε συνεργασία με τον Φουκώ, στηριζόμενοι σε αυτόν, αλλά βλέποντας πιο μακριά από ό, τι αυτός μπορούσε. Επειδή έχουμε πάει πολύ μακριά από την πειθαρχική εποχή. Οι νέες έννοιες της ασφάλειας δεν είναι πλέον η φυλάκιση ατόμων και η κανονιστική συνείδηση, αλλά μάλλον η ανιχνευσιμότητα και το αλγοριθμικό προφίλ. (…)

ο έβδομος άνθρωπος…


άγαλμα του ποιητή στην ιδιαίτερη του πατρίδα, τη Βουδαπέστη

Σαν βγεις στον πηγαιμό γι΄αυτόν τον κόσμο
Καλύτερα να γεννηθείς εφτά φορές
Τη μια σε σπίτι που παίρνει φωτιά
Την άλλη σε πλημμύρα και σε παγωνιά
Την άλλη σε φριχτό τρελοκομείο
Την άλλη σε χωράφι με ώριμη βρώμη
Την άλλη σε μοναστήρι αδειανό
Κι ακόμη μια σε στάβλο με γουρούνια
Έξι μωρά που κλαίνε είναι λίγα
Εσύ ο ίδιος πρέπει να είσαι ο έβδομος

Αν πρέπει να παλεύεις για να ζεις
Ασ’ τον εχθρό να δει εφτά
Έναν που δεν εργάζεται την Κυριακή
Έναν που αρχίζει τη Δευτέρα
Έναν που ‘γινε δάσκαλος και δεν πληρώνεται
Έναν που’ μαθε το κολύμπι καθώς πνιγόταν
Έναν που ρίχτηκε στο δάσος σπόρους
Κι ακόμη έναν που τον προστατεύουνε οι φοβεροί του πρόγονοι
Όμως τα κόλπα αυτά δεν είναι αρκετά
Εσύ ο ίδιος να γίνεις ο έβδομος

Αν θες να βρεις γυναίκα
Άσε εφτά αρσενικούς να παν μπροστά
Έναν που μαγεύεται με μια της λέξη
Έναν που κοιτάει τον εαυτό του μόνο
Έναν που καυχιέται τον ονειροπόλο
Έναν που την αισθάνεται κάτω από τα ρούχα της
Έναν που ξέρει όλα της τα μυστικά
Έναν που την κάνει κουρέλι
Άσ’ τους να βουίζουν τριγύρω της σαν μύγες
Εσύ πρέπει να γίνεις ο έβδομος

Αν έγινες γραφιάς και σε βολεύει
Άσε άλλους εφτά να γράψουνε το ποίημά σου
Έναν που χτίζει ένα μαρμάρινο χωριό
Έναν που στον ύπνο του γεννήθηκε
Έναν που χαρτογραφεί τον ουρανό
Και ξέρει απ’ έξω και ανακατωτά το χάρτη
Έναν που λέει τα πράγματα με τ’ όνομά τους
Έναν που ‘φτασε την ψυχή του ως τον ουρανό
Έναν που κομματιάζει ποντικούς και τους διαβάζει
Δυο είναι γενναίοι και τέσσερις σοφοί
Εσύ πρέπει να γίνεις ο έβδομος

Κι αν όλα ήρθανε καταπώς ήτανε γραφτό
Θα πεθάνεις γι’ άλλους εφτά
Έναν που στην κούνια τον βυζάξανε και τον κουνήσανε
Έναν που χουφτώνει ένα σκληρό άγουρο μαστό
Έναν που σπάζει άδεια πιάτα στο πάτωμα
Έναν που δουλεύει για τους φτωχούς
Έναν που εργάζεται όσο να διαλυθεί
Κι έναν που η ματιά του θα χαθεί στο φεγγάρι
Ο κόσμος σου θα γίνει το μνήμα
Εσύ ο ίδιος πρέπει να γίνεις ο έβδομος


*Αττίλα Γιόζεφ (1905 – 1937). Από τους μεγαλύτερους μοντέρνους Ούγγρους ποιητές. Έζησε και δημιούργησε σ’ ένα τόπο κλειστό, όπως ήταν η χώρα του κατά τα πρώτα χρόνια του περασμένου αιώνα. Μια χώρα σημαντικών ποιητών: Γκιούλα Ιλιές, Σάντορ Βέερες, Γιάνος Πιλίνσκι, Σάντορ Πετέφι, Άγνες Νέμες Νάγκι. Ένας αριστερός Ουμανιστής που το έργο του αντανακλούσε το Καφκικό σύμπαν. Από πόρτα σε πόρτα, μάταια, προσπαθούσε να πουλήσει την πρώτη του ποιητική συλλογή. Η ζοφερή φτώχεια και η κλονισμένη ψυχική του υγεία τον εξάντλησαν. Έδωσε τραγικό τέλος στη ζωή του, παραδομένος στο ημίφως των καταθλιπτικών φαντασιώσεων και της έντονης καταστολής, πέφτοντας στις ράγες του τρένου. Το έργο του ακροβατεί ανάμεσα στη μνήμη και τη λήθη.

Το ποίημα περιέχεται στο βιβλίο Ο έβδομος άνθρωπος – Η ιστορία του μετανάστη εργάτη στην Ευρώπη (1950 – 1975) των Τζων Μπέργκερ και Τζην Μορ, που κυκλοφόρησε το 1975.

ΤΙΠΟΤΑ..


Μεσα μου
ο εχθρος που κουβαλαω
μεσα μου
χανω τη γιορτη
μεσα μου ολοενα σχηματιζεται
καποια εικονα θλιβερη
σα να στοχαζεσαι τι εισαι
μα μενει λευκος ο στοχασμος
μονος σου τρεχεις, τι να προλαβεις?
δρομεας χαρτινος νεκρος

Κι ολο ψιθυριζω
κατι που δεν επρεπε ποτε να πω
κατι που δε πρεπει να παραδεχτω
κατι που με νικαει
διχως τη θεληση του
Κι ολο θυμαμαι
κατι που δε πρεπει να θυμηθω
κατι που δε πρεπει να εχω στο μυαλο
γευση απροσμενου θανατου
το φιλι του.

Εφτασα εδω πριν λιγες μερες.
Τετοιο ηλιοβασιλεμα δεν ειχα ξαναδει.
Εψαξα στη καλυβα μηπως βρω κατι που να’χε αφησει ο προηγουμενος ιδιοκτητης.
Θελησα να μοιραστω τα μυστικα του.
Τιποτα.
Μαλλον το ιδιο θα πει κι ο επομενος.
Στη σιγαλια της νυχτας εβγαλα κραυγη
μπας κι ακουστει αντιλαλος
και μου απαντησει.
Τιποτα
Ολα αυτα τα Τιποτα δημιουργησαν ενα σωρο
πλαι τους θελησα να αναπαυθω
μηπως τα ματια κλεισω εστω για λιγο
Δες που κοιμαμαι τωρα πανω στο κενο,
σε μια αορατη φυλακη
που δε με αφηνει να ξεφυγω.

Ετσι λοιπον σκεφτηκα Κατι,
εκλεισα τα ματια μπας κι ονειρευτω Κατι,
περπατησα Κατι,
εφαγα Κατι,

μα και με ολα αυτα τα Κατι,
παλι δεν εχω Τιποτα
γιατι ο,τι ειχα τελικα
ηταν
ειναι
και θα ειναι παντα

εσυ.

Μου λειπεις

Από: http://celinathens.blogspot.com/#ixzz3FD34UrQs

«Ανάμεσα» (Inch’Allah)…



Της Αναίς Μπαρμπό – Λαβαλέτ

TEHzShh

-Καλημέρα Παλαιστίνη, χάρηκα για τη γνωριμία… Αυτή είναι μια από τις πρώτες φράσεις που ακούγονται στην ταινία.

 Μα φράση που πραγματικά αφήνει το κοινό άναυδο, βγαίνει από το στόμα ενός παιδιού που παίζει χαλασμένο τηλέφωνο  κρατώντας ένα παπούτσι στο αυτί και βάσει της συνθήκης ότι μιλά στον εντιμότατο κύριο πρόεδρο, λέει:

 – «Hello Mr. Honorable President of Israel,I want to tell you that things are very shitty here!»

Συνέχεια

Κλείνει ο κύκλος…


Εισερχόμαστε σε ένα πεντάμηνο καταιγιστικών πολιτικών εξελίξεων, στο οποίο σχεδόν τίποτα δεν θα μοιάζει με το σημερινό σκηνικό. Ολοκληρώνεται έτσι ένας πολιτικός κύκλος που άνοιξε το 2012 και ανοίγει ένας καινούργιος. Οι Αντώνης Σαμαράς και Ευάγγελος Βενιζέλος ανέλαβαν μια πρωτοβουλία υψηλού ρίσκου, σχεδόν αυτοκτονική για τους ίδιους, ζητώντας επαναβεβαίωση της ψήφου εμπιστοσύνης της Βουλής, δύο μέρες αφότου ο Φώτης Κουβέλης εμφανίστηκε αρνητικός σε μια ενδεχόμενη υποψηφιότητά του για την Προεδρία της Δημοκρατίας.

 Enet,gr Ο κύβος έχει ριφθεί. Ολοι προετοιμάζονται και ταυτόχρονα προετοιμάζουν το πολιτικό σύστημα της επόμενης μέρας. Η κυβέρνηση διατείνεται ότι ορίζοντας του σχεδιασμού της είναι η προεδρική εκλογή, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ μιλά για τέλος χρόνου μιας καταρρέουσας κυβέρνησης.

Η κυβέρνηση αφήνει να εννοηθεί ότι διαθέτει άσους στο μανίκι, σε μια παρτίδα όμως με σημαδεμένα χαρτιά. Βαφτίζει το κρέας ψάρι προκειμένου να ισχυριστεί ότι το Μνημόνιο τελειώνει με την αποχώρηση του ΔΝΤ. Συνέχεια

Ο Αριστοτέλης και η γέννηση της πόλης…


O Πλάτωνας (αριστερά) και ο Αριστοτέλης (δεξιά), λεπτομέρεια της Σχολής των Αθηνών του Ραφαήλ

Γράφει ο Θανάσης Μπαντές

Ο Αριστοτέλης στο έργο του «Πολιτικά» ξεκαθαρίζει ότι η πόλη δεν αποτελεί ανθρώπινη επινόηση προς εξασφάλιση της επιβίωσης, αλλά φυσική επιταγή προς επίτευξη της ευδαιμονίας. Φυσικά η πρώτη μορφή κοινωνίας που γνώρισε ο άνθρωπος είναι η οικογένεια: «Η κοινωνία λοιπόν που συγκροτήθηκε κατά ένα φυσικό τρόπο για να καλύπτει τις καθημερινές βιοτικές ανάγκες του ανθρώπου είναι η οικογένεια». (σελ. 277). Και βέβαια η συνένωση πολλών οικογενειών προκειμένου να αντιμετωπιστούν περισσότερο απαιτητικές ανάγκες στο πλαίσιο της επιβίωσης λέγεται κώμη: «Η μορφή κοινωνίας που πρώτη συγκροτήθηκε από τη συνένωση περισσότερων οικογενειών για να καλύψει υπερκαθημερινές ανάγκες του ανθρώπου είναι η κώμη». (σελ. 277). Αποδεχόμενοι ότι η οικογένεια είναι επιταγή της φύσης δεν έχουμε παρά να αναγνωρίσουμε ότι και η κώμη προέρχεται επίσης από τη φύση, αφού δεν είναι τίποτε άλλο από την κοινωνική εξέλιξη της οικογένειας: «Ο φυσικός χαρακτήρας της κώμης φαίνεται να έγκειται κατεξοχήν στο γεγονός ότι αποτελεί προέκταση της οικογένειας. Και γι’ αυτό ορισμένοι ονομάζουν τα μέλη της κώμης ομογάλακτα, παιδιά και παιδιά των παιδιών». (σελ. 277 – 279).

Συνέχεια