Το εμπάργκο φέρνει Ρωσία και Κίνα πιο κοντά


Του ΜΩΥΣΗ ΛΙΤΣΗ*

Με την κρίση σε Ουκρανία-Ρωσία να απειλεί να προσθέσει ένα ακόμη γκρίζο σύννεφο στις επιδεινούμενες προοπτικές της παγκόσμιας οικονομίας και ιδιαίτερα της ευρωζώνης, η Μόσχα στρέφεται όλο και περισσότερο προς την Κίνα, για να ανταπεξέλθει στην πίεση του δυτικού εμπάργκο.

Η αυξανόμενη οικονομική συνεργασία Ρωσίας-Κίνας έρχεται να ενισχύσει την αυξανόμενη παρουσία στις διεθνείς συναλλαγές του κινεζικού γουάν-και τις εκπορευόμενες από αμερικανικά κυρίως ΜΜΕ «εσχατολογικές» προβλέψεις για το τέλος της μονοκρατορίας του δολαρίου-σε μία μάλιστα περίοδο που τίθεται όλο και πιο επιτακτικά το ερώτημα: Θα συνεχίσει η κινεζική οικονομία να αναπτύσσεται πάνω από 7%; Ποσοστό το οποίο θεωρείται αναγκαία συνθήκη για να παραμείνει η Κίνα αφενός «ατμομηχανή» της παγκόσμιας οικονομίας και αφετέρου να αποτρέψει τις τάσεις ύφεσης στη αγορά ακινήτων και τον κίνδυνο που αυτές εγκυμονούν για το κινεζικό τραπεζικό σύστημα.

Το πρακτορείο Μπλούμπεργκ έγραφε πρόσφατα για το νέο «σύμμαχο» της Ρωσίας, τον «μίστερ Γιουάν», αναφερόμενο διεξοδικά στις αναπτυσσόμενες μπίζνες μεταξύ των δύο χωρών.

Συνέχεια

Η Γαλλία «απορρίπτει την πολιτική λιτότητας»


Η Γαλλία «απορρίπτει την πολιτική λιτότητας» και για «να θέσει την χώρα σε σωστή κατεύθυνση» δεν θα σεβασθεί τους στόχους του δημοσιονομικού ελλείμματος μέχρι το 2017. Αυτά δήλωσε ο γάλλος υπουργός των οικονομικών Michel Sapin, παρουσιάζοντας τα χρηματοοικονομικό πρόγραμμα  για το 2015  πετώντας ταυτόχρονα  το γάντι στην Γερμανία αλλά και στις Βρυξέλλες.  Πρόκειται για μια κίνηση εντελώς διαφορετική από αυτή που ανέμενε η ευρωπαϊκή επιτροπή: προβλέπει δημοσιονομικό έλλειμμα 4,4% για το 2014, 4,3 για το 2015, 3,8% για το 2016 και μόνο το 2017 προβλέπει έλλειμμα 2,8% (κάτω από το προβλεπόμενο από τη συνθήκη του Μάαστριχτ.

Η συμφωνημένη υποχρέωση ήταν το έλλειμμα να κατέβει κάτω από 3,0% εφέτος.  Η μείωση των 50 δις ευρώ  από τις δημόσιες δαπάνες δεν πρόκειται να πραγματοποιηθεί δεδομένης της κατάστασης της γαλλικής οικονομίας δήλωσε κατηγορηματικά ο  Michel Sapin. Ο ρυθμός αύξησης του γαλλικού ΑΕΠ υπολογίζεται ότι θα είναι 1,0% ετησίως την περίοδο 2014-2016 και 1,9% την περίοδο 2017. Συνεπώς δεν υπάρχει καμία περίπτωση να προχωρήσει η Γαλλία στη ζητούμενη μείωση. Παράλληλα ο πληθωρισμός είναι πολύ χαμηλός και εκτός στόχων της ΕΚΤ.

Ως εκ τούτου  καμία αλλαγή στο μέτωπο της φορολογίας (44,6% του ΑΕΠ) και  ελάχιστη  στο μέτωπο των δημοσίων δαπανών (από 56,5%  στο 56,1% του ΑΕΠ). Το δημόσιο χρέος , που ξεπέρασε τα 2 τρις ευρώ θα αυξηθεί περαιτέρω ,στο 97,2% το 2015 και το 98,0% το 2016.

Συνέχεια

Ο Ακίρα Κουροσάβα, οι δάσκαλοι και η σύγχρονη εκπαίδευση…


«Χωρίς εσάς, χωρίς το στοργικό σας χέρι που απλώσατε στο μικρό φτωχό παιδί που ήμουν, χωρίς τη διδασκαλία και το παράδειγμά σας, τίποτα απ’ όλα αυτά δε θα ‘χε συμβεί».

Απόσπασμα από το γράμμα του Αλμπέρ Καμύ προς το δάσκαλό του Ζερμέν, αμέσως μετά το Νόμπελ λογοτεχνίας.

Γράφει ο Θανάσης Μπαντές

Stray Dog (Nora inu) dir. Akira Kurosawa. 1949, Japan.

Stray Dog (Nora inu)

dir. Akira Kurosawa. 1949, Japan.


Η σκηνοθετική δυναμική του Κουροσάβα κρίνεται υπεράνω συζητήσεων. Καταδεικνύεται ολοφάνερα από τη θρυλική κινηματογραφική του πορεία, που όχι μόνο σάρωσε τα βραβεία – Όσκαρ με το Ρασομόν, Όσκαρ με το Ουζαλά, Χρυσό Λιοντάρι στη Βενετία με το Ρασομόν, βραβείο σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Βερολίνου με το Μυστικό Φρούριο, ειδικό βραβείο στη Βενετία με τους 7 Σαμουράι, Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες με το Καγκεμούσα, Χρυσό βραβείο στη Μόσχα με το Ουζαλά – αλλά έμεινε στην ιστορία του κινηματογράφου ως στίγμα ποιητικής – δοκιμιακής έκφανσης της εικόνας. Γιατί δεν παραθέτει απλώς εικόνες που διαδέχονται η μια την άλλη στο πλαίσιο της καταγραφής μιας ιστορίας, αλλά πλάθει πορτρέτα που αποτελούν μια ολόκληρη ιστορία από μόνα τους. Η οργή, η χαρά, το μεγαλείο της φύσης, η σοφία της σιωπής, η εξουσία, η βία, ο έρωτας, ο θάνατος, η ανθρώπινη ασυνεννοησία, με δυο λόγια η βαθύτερη αναζήτηση του ανθρώπου, σχηματοποιούνται ως αδιάλειπτη καλλιτεχνική οπτική αποθεώνοντας το συναίσθημα της εικόνας. Γιατί η εικόνα δεν αφορά την ψυχρή αποτύπωση μιας κάμερας, αλλά τη συναισθηματική ένταση του καλλιτέχνη, που οφείλει να γίνει ορατή. Κι εδώ ακριβώς είναι το σημείο όπου η εικόνα μετατρέπεται σε τέχνη, είναι δηλαδή το πεδίο βολής του Κουροσάβα, που μετουσιώνει την εικόνα σε αισθητικό κριτήριο και διαρκή επικοινωνιακή τακτικ

Συνέχεια

Η τραπεζική μαφία και η δημοσιογραφική καμόρα…


usura

Mεσουρανούν ως τραπεζικά στελέχη ή και τραπεζίτες ακόμη μικρομεσαία στελέχη του κομματικού παρακράτους, που στις τράπεζες ανακάλυψαν ένα πελατειακό σύστημα στο οποίο Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει κι όλοι εμείς πληρώνουμε τον λογαριασμό.


Όλοι γνωρίζουν ότι οι τράπεζες λειτουργούν σαν κράτος εν κράτει. Όλοι επίσης γνωρίζουν ότι οι περισσότερες τράπεζες μετέρχονται μεθόδους μαφίας για να κάνουν τις δουλειές τους. Και τις κάνουν πολύ καλά. Η εκάστοτε κυβερνήσεις τις χρηματοδοτούν πλουσιοπάροχα κι εκείνες με την σειρά τους τρομοκρατούν κι εκβιάζουν τους ανήμπορους πελάτες τους.
Έχετε δει τους χαρούμενους πελάτες των τραπεζών στα διαφημιστικά μηνύματα της τηλεόρασης; Ε, καμία σχέση με την πραγματικότητα. Οι εκτός τηλεόρασης πελάτες των τραπεζών είναι κατά κύριο λόγο άνθρωποι φοβισμένοι, που υποχρεώνονται να εξοφλούν τοκογλυφικές απαιτήσεις, αφού υπογράφουν συμβάσεις που αγνοούν.
Οι τράπεζες ωστόσο βρίσκονται υπεράνω των νόμων. Γι’ αυτό και ορισμένες από αυτές -εάν όχι όλες- προχωρούν σε κατασχέσεις και πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας παρανομώντας αλλά και χωρίς να ενοχλούνται από κανέναν.
Τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας με την σειρά τους συγκαλύπτουν αυτές τις συμπεριφορές είτε γιατί έχουν διαφημιστικά έσοδα από τις τράπεζες είτε γιατί λόγω του τραπεζικού δανεισμού τους, έχουν περιέλθει κατ’ ουσίαν σε τραπεζική ιδιοκτησία. Γι’ αυτό ακριβώς και οι καταγγελίες απελπισμένων πολιτών όλο και σπανιότερα φιλοξενούνται στα κατεστημένα μέσα ενημέρωσης, που θυμούνται την τραπεζική ασυδοσία μόνο όταν είναι να αναζητήσουν χρηματοδότηση ή να ανανεώσουν τις δανειακές τους συμβάσεις.
Το ίδιο ισχύει και για τα κόμματα, που ήδη έχουν προεισπράξει από τις τράπεζες τις κρατικές χρηματοδοτήσεις των προσεχών ετών!
Γι’ αυτό άλλωστε και μεσουρανούν συνήθως ως τραπεζικά στελέχη ή και τραπεζίτες ακόμη μικρομεσαία στελέχη του κομματικού παρακράτους, που στις τράπεζες ανακάλυψαν ένα πελατειακό σύστημα στο οποίο Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει κι όλοι εμείς πληρώνουμε τον λογαριασμό.


Aπό:http://manifestomag.wordpress.com/

Ελένο Σάνια, Χρειαζόμαστε επειγόντως μια επανάσταση των συνειδήσεων…


Η συνέντευξη του Ελένο Σάνια που ακολουθεί έχει δοθεί στον Αντρέου Χερέθ, για την επιθεώρηση El pollo urbano, τεύχος146, με αφορμή την κυκλοφορία στα καστιγιάνικα του βιβλίου του “Η ελευθεριακή επανάσταση”.
Μετάφραση Μιχάλης Τ. (εκδόσεις Στάσει Εκπίπτοντες),
μέσω της Ελευθεριακής Συλλογικότητας Ουλαλούμ

– Το βιβλίο σου, Η ελευθεριακή επανάσταση εκδόθηκε το 2001 στην Γερμανία και τώρα (Σ.τ.ε: 2010) μεταφράστηκε στα καστιλλιάνικα και εκδόθηκε στην Ισπανία: τι σε οδήγησε λοιπόν στο να ρίξεις το βλέμμα προς τα πίσω, στην ισπανική επανάσταση της δεκαετίας του ’30;

– Το κίνητρο το οποίο πριν από δώδεκα χρόνια τώρα με οδήγησε στην απάφαση να γράψω το βιβλίο, υπάκουε σε μια αυθόρμητη απόκριση, όχι σε ένα εκ των προτέρων σχεδιασμένο έργο. Συνέβη το ακόλουθο: καλεσμένος από το Πανεπιστήμιο του Μαρβούργου για να δώσω μια διάλλεξη πάνω στον απολίτιστο1 πόλεμό μας, διαπίστωσα ότι το ακροατήριο είχε μια εντελώς στρεβλή ιδέα γι” αυτόν· μέχρις σημείου ορισμένοι από τους παρευρισκόμενους στη συνάντηση να θεωρούν δεδομένο ότι ο -ηγέτης του POUM2 ο οποίος δολοφονήθηκε από Ισπανούς ή Ρώσους σταλινιστές- Αντρές Νιν ήταν πράκτορας στην υπηρεσία του Φράνκο και του φασισμού. Αγανακτισμένος και χωρίς στιγμή να το σκεφτώ, τηλεφώνησα το επόμενο πρωί στις εκδόσεις Nautilus στο Αμβούργο για να τους προτείνω να κάνουν βιβλίο την εισήγησή μου. Ενάμιση χρόνο αργότερα θα παρουσιαζόταν το DIE LIBERTÄRE REVOLUTION- Die Anarchisten im spanischen Bürgerkrieg.[Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ – Οι Αναρχικοί στον ισπανικό εμφύλιο].

Συνέχεια

Τσόμσκι – Ποιος είναι ο «ύποπτος» ρόλος των διανοούμενων στην κοινωνία;


Noam-Chomsky

Είστε ένας σημαντικός διανοητής της εποχής μας, ένα είδος αιώνιου αντιρρησία. Θα μπορούσαμε επίσης να πούμε ότι προσφέρετε «μαθήματα διανοητικής αυτοπροστασίας», ότι δίνετε τα κλειδιά που μας επιτρέπουν να προφυλαχθούμε από κάθε χειραγώγηση…

 

Νόαμ Τσόμσκι: Είναι ένα καθήκον που εναπόκειται στον καθένα.

Στην πραγματικότητα, ο ρόλος των διανοουμένων -κι αυτό ισχύει εδώ και χιλιάδες χρόνια- συνίσταται στο να κάνουν ό,τι πρέπει ώστε οι άνθρωποι να παραμένουν παθητικοί, υπάκουοι, αστοιχείωτοι και προγραμματισμένοι. Ο Ραλφ Ουάλντο Έμερσον, ο μεγάλος Αμερικανός συγγραφέας και φιλόσοφος του δεκάτου ενάτου αιώνα, όταν σχολίαζε τα εκπαιδευτικά προγράμματα είχε πει: «Πρέπει να εκπαιδεύσουμε το λαό έτσι ώστε να μη μας αρπάξει απ’ το λαιμό». Με άλλα λόγια πρέπει να τον καταστήσουμε τόσο παθητικό που δεν θα στραφεί εναντίον μας. Κι αυτός βασικά είναι ο ρόλος των διανοουμένων σε πολλούς τομείς. Φυσικά, υπάρχουν και εξαιρέσεις. Αλλά, γενικά, η παρατήρηση παραμένει έγκυρη.

Συνέχεια

αποσαφήνιση, η δυσκολία της «εύκολης» λύσης…


Κι εκεί που όλα έδειχναν ό,τι τους πήρε το ποτάμι, όχι το «Ποτάμι«, αλλά της «Λαρίσης«, γιατί το «Ποτάμι«, ακόμη συγκεντρώνει τα νερά του. Κάτι «απόβλητα» από φαλιρισμένες «βιομηχανίες«. Για να σηκωθεί η στάθμη του λίγο ψηλότερα. Να φουσκώσει και να αφρίσει σαν μανιασμένος ταύρος, μπροστά στο κόκκινο πανί. Που λέγεται ό,τι έχει αχρωματοψία. Όχι το «Ποτάμι«, ο ταύρος. Αλλά ποιος έγινε ταύρος για να το βεβαιώσει; Ίσως ο (Σ)ταύρος. Φουριόζος όπως είναι, και πατριώτης, βλέπει το «πανί» στον ιστό, που παλεύει με τους δώδεκα αέρηδες και τον πιάνει το αλλεργικό του. Μην τυχών και λεκιάσει το «πανί«.

Το «Ποτάμι«, αντίθετα με τον ταύρο, δεν έχει αχρωματοψία, βλέπει όλα τα χρώματα και αρμέγει από παντού. Κι από δεξιά, κι από αριστερά. Και ψάχνει να κεντραριστεί. Στη θολούρα. Γιατί χωρίς κέντρο, είναι σουβλάκι χωρίς τζατζίκι. Ονειρεύεται να το παίξει «ΛΑΟΣ«, ή και ΔΗΜΑΡακόμη. Αλλά το πρόβλημα, προς το παρόν, δεν είναι το «Ποτάμι«, αλλά οΣαμαράς. Που πήρε τα πατήματα του «Μεγάλου» και το παίζει «Αντρέας«. Κι αναρωτιέται κανείς, πως κι έχει αγαπηθεί τόσο βαθιά, και με πάθος, με τον Μπένυ; Βέβαια, ο Μπένυ, δεν είναι «Αντρέας«, αν και θα το ήθελε πολύ.

Συνέχεια