Στίγκλιτς: Απόλυτη καταστροφή η συνταγή Μέρκελ για λιτότητα


«Αν τα γεγονότα δεν ταιριάζουν με τη θεωρία, αλλάξτε τη θεωρία, λέει μια παλιά ρήση. Πολύ συχνά όμως, είναι πιο εύκολο να κρατήσουμε τη θεωρία και να αλλάξουμε τα γεγονότα. Τουλάχιστον, αυτό φαίνεται να πιστεύουν η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ και οι άλλοι Ευρωπαίοι ηγέτες που τάσσονται υπέρ της λιτότητας. Παρόλο που τα γεγονότα βρίσκονται ακριβώς μπροστά τους αυτοί συνεχίζουν να αρνούνται την πραγματικότητα», αναφέρει ο νομπελίστας οικονομολόγος Τζόζεφ Στίγκλιτς, με πρόσφατο άρθρο του στη βρετανική εφημερίδα Guardian, χαρακτηρίζοντας «απόλυτη καταστροφή» τη λιτότητα.

«Η λιτότητα έχει αποτύχει», τονίζει. «Οι υπέρμαχοί της όμως είναι πρόθυμοι να ισχυριστούν ότι πέτυχε, βασιζόμενοι στην πιο αδύναμη απόδειξη: ότι δηλαδή η οικονομία δεν καταρρέει πλέον, άρα η λιτότητα είναι αποτελεσματική! Με την ίδια λογική όμως θα μπορούσαμε να πούμε ότι το να πηδήξεις από έναν γκρεμό είναι ο καλύτερος τρόπος για να κατέβεις το βουνό. Κάθε πτώση κάποια στιγμή τελειώνει. Η επιτυχία όμως δεν θα πρέπει να μετριέται μόνο από το ότι κάποια στιγμή θα υπάρξει ανάκαμψη, αλλά από το πόσο γρήγορα έρχεται αυτή η ανάκαμψη και πόσο εκτεταμένη είναι η ζημιά που προκάλεσε η ύφεση».

Συνέχεια

Εγώ ο μικροαστός…


Την ξέρω την αμηχανία του σύγχρονου Αριστερού. Τη μυρίζομαι από απόσταση, την ακούω σε συζητήσεις ατελέσφορες, τη διαβάζω στη πλούσια έτσι κι αλλιώς αρθρογραφία του διαδικτύου. Μια αμηχανία που εξαντλείται στην προσπάθεια της αποκάλυψης των σχεδίων του ταξικού αντιπάλου, στις χιλιοειπωμένες αλήθειες για την ανάγκη ηγεμονίας της εργατικής ιδεολογίας, στις αναλύσεις για τους συσχετισμούς των παικτών στην πολιτική σκακιέρα.

Είναι η αμηχανία του γνώστη. Του γνώστη, που ενώ εκκινεί σωστά, έχοντας παραμάσχαλα το αλάνθαστο εργαλείο του επιστημονικού σοσιαλισμού και της ταξικής ανάλυσης, καταλήγει συνήθως στην «αποκάλυψη» του εχθρού, που βρίσκεται κυρίως, ανάμεσα σε … φίλιες δυνάμεις.

Εύκολα η αμηχανία του γνώστη, μετατρέπεται σε αλαζονεία του άφρονα, εξ ου και παντού γύρω μας, υπάρχουν ρήτορες χωρίς κοινό, ηγέτες δίχως οπαδούς, παράγοντες χωρίς φιλάθλους, αυθεντίες σε τελευταία ανάλυση, πλην όμως, άνευ αντικειμένου.

Φωτεινές εξαιρέσεις; Προφανώς! Λίγες και σεμνές ως συνήθως. Στις συζητήσεις και συναναστροφές μου τα τελευταία χρόνια, είτε ξανασυναντήθηκα με κάποιους που προερχόμασταν απ’ την ίδια μήτρα, είτε γνώρισα κάποιους άλλους,  εξ ίσου αξιόλογους και χρήσιμους. Καλό σημάδι.

Κατά τα άλλα, ένα τοπίο θολό και γκρίζο σαν τις μέρες που περνάμε. Και η αμηχανία το δρόμο της …

Συνέχεια

Tι είπε για μένα ο Ντύλαν Τόμας στον Kάτω Kόσμο των ποιητών…


ti

Μαθαίνω αρκετά πράγματα απ’ την έμφυτη ανοησία μου. Είναι ίσως η πιο σπουδαία δασκάλα. Η ανοησία δεν είναι αμαρτία ή ενοχή. Το ανθρώπινο πνεύμα χωρίς την ανοησία καταντά σκέτο τσόκαρο. Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να είναι ιδιοφυΐα. Εκτός φυσικά απ’ τα ψώνια. Αυτά τα ψώνια που φορούν τη λεοντή της εξυπνάδας και πλαστογραφούν τα πάντα γύρω τους χωρίς καμιά επίγνωση. Κι ίσως η ανοησία θα ήταν ακίνδυνη και χαριτωμένη αν δεν εγκωμίαζε τον εαυτό της ως ξεχωριστό και ιδιοφυή.

Ο ψυχισμός του κακομοίρη που στράβωσε δυο αράδες στο χαρτί ή τύπωσε μια οκά βιβλία είναι τρικυμιώδης. Το ψώνιο θα κάνει επίκληση στην αυθεντία. Σε πεθαμένους που τον προσκύνησαν και προφήτεψαν τη μεγαλοσύνη του. Όσοι δε γράφουν γι’ αυτόν είναι πουλημένοι και κομπλεξικοί και ζηλιάρηδες. Κι έτσι ο πονηρός μεταμφιέζεται σε αδικημένη μεγαλοφυΐα και τη βγάζει καθαρή. Πουλάει την ανοησία του στους αυλικούς του που χάσκουν μέσα στην άσπιλη από αδυναμίες μεγαλοσύνη του. Στη μεγαλοσύνη που είναι πιστοποιημένη με βαρύγδουπες κριτικές και γνώμες ομοτέχνων που μέσα σ’ ένα ντελίριο αβροτήτων ομονοούν για το τάλαντο της ανεπανάληπτης ποιητάρα

Συνέχεια

Ένα στάτους πιο κάτω…


 Το σπίτι σε κάποιον λόφο. Ψαγμένο αρχιτεκτονικά και διακοσμητικά, απομονωμένο, προφανέστατα πανάκριβο. Η θέα στην θάλασσα σου κόβει την ανάσα. Η αντιδιαστολή με το κεντρικό πλάνο της Αθήνας και τα διαμερίσματά του είναι παραπάνω από ενδεικτική. Σε αυτήν εδώ την μοναχική κορυφή μένουν κάποιοι νικητές. Νικητές αλλά συμπαθέστατοι. O Στέφανος και η Εύη είναι ένα ζευγάρι σχετικά νέων ανθρώπων, αγαπημένων μεταξύ τους, που δεν φέρονται ως αφεντικά στη Νάντια, την Γεωργιανή οικιακή τους βοηθό. Η Νάντια δεν έχει καθόλου προφορά. Ήταν βασικό για αυτούς για το μεγάλωμα του παιδιού τους να βρουν έναν άνθρωπο που να μιλάει καλά ελληνικά. Η Νάντια ζει μαζί τους σε όλη τη διάρκεια της ζωής της δωδεκάχρονης κόρης τους. Αναγνωρίζουν διαρκώς ότι η Νάντια είναι θησαυρός. Κι αυτή όμως αναγνωρίζει. Στο μυαλό της, όπως και στο δικό τους, η σχέση τους είναι αμοιβαία επωφελής. Στο σπίτι έμενε άλλωστε και η δική της κόρη μέχρι που μπήκε στο Πανεπιστήμιο. Την πήγαν και στα καλύτερα σχολεία. Για την ακρίβεια δεν πρόκειται καν για σχέση αμοιβαίας ωφέλειας. Έχει προ πολλού πάψει να είναι τέτοια. Η Εύη νιώθει τη Νάντια σαν αδελφή της. Η Νάντια είναι ανασφάλιστη και δουλεύει χωρίς ένσημα, αλλά το Κράτος το έκλεβαν ακόμη και οι πιο συμπαθείς, όσο για την προστασία των δικών της δικαιωμάτων και την έκταση των υποχρεώσεών της ως εργαζόμενη, είπαμε, εδώ η σχέση ήταν διαφορετική.

Συνέχεια

Οι νέες απεργίες στην Κίνα. Mέρος Πρώτο.


Των φίλων του gongchao* (Μετάφραση: Μαρία Ψωμά)

Ένα άρθρο “φίλων του gongchao” περιγράφει τις εξελίξεις στις απεργίες στην Κίνα τα τελευταία χρόνια, καθώς και την απεργία στα εργοστάσια παπουτσιών Yue Yuen στο Dongguan της νότιας Κίνας τον Απρίλιο του 2014.

Πριν μερικές μέρες, ξεκίνησε κι άλλη απεργία στα Yue Yuen, αυτή τη φορά στην πόλη Zhuhai. Το άρθρο στο gongchaο.orgτοποθετεί τα τεκταινόμενα στα εργοστάσια Yue Yuen στο πλαίσιο των αυξανόμενων απεργιών και τα μεταβαλλόμενα ποιοτικά χαρακτηριστικά τους τα τελευταία χρόνια.

 

Η άμεση δράση είναι ένας σημαντικός τρόπος πολιτικής συμμετοχής στην Κίνα.

– SCMP, April 28, 2014[1]

 

Ο αριθμός των μεταναστών εργατών στην Κίνα έχει αυξηθεί τα τελευταία χρόνια. Η Κίνα είναι η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομική δύναμη στον κόσμο, και σημαντικός κρίκος στην παγκόσμια αλυσίδα παραγωγής. Επομένως οι απεργίες εκεί έχουν επιπτώσεις στον κοινωνικοπολιτικό ιστό της χώρας και όχι μόνο. Πώς εξελίχθηκαν οι απεργίες στην Κίνα τα 20 τελευταία χρόνια, και τι τις χαρακτηρίζει σήμερα;

Συνέχεια

Ναζισμός: η «πολιτικοποίηση» του οργανωμένου εγκλήματος…


«Αν θέλεις να έχεις μια εικόνα του μελλοντικού κόσμου, φαντάσου μια μπότα να πατάει ένα ανθρώπινο πρόσωπο, για πάντα».

Τζ. Οργουελ, 1984

Γράφει ο ψυχίατρος Κλεάνθης Γρίβας*

Ο ναζισμός δεν αποτελεί πολιτικό κίνημα, οργάνωση ή κόμμα, όπως είθισται να επαναλαμβάνουν οι θιασώτες του. Γεννήθηκε, οργανώθηκε και έδρασε με εφιαλτικές συνέπειες για την ανθρωπότητα ως η πλέον ακραία, επικίνδυνη, δολοφονική και καταστρεπτική έκφανση του οργανωμένου εγκλήματος.

Γιατί, απλούστατα, με το ναζισμό «πολιτικοποιείται» το οργανωμένο έγκλημα και (μέσω της «πολιτικοποίησης» του οργανωμένου εγκλήματος) εγκληματοποιείται η πολιτική.

Εξ’ ου και η ανάγκη του ναζισμού να στρατολογεί το δυναμικό του από τους χώρους των κοινωνικών αποβρασμάτων, στα οποία παρέχει τη δυνατότητα να συνεχίσουν την παραβατική-εγκληματική δραστηριότητά τους καλυμμένη με τον μανδύα μιας «ιδεολογίας», που (αποδεικνύεται εγκληματική εξαιτίας των εγκληματικών πράξεων που επενδύει).

Συνεπώς, δεν υπάρχουν ναζιστικά πολιτικά κινήματα ή κόμματα. Υπάρχουν μόνο ναζιστικές εγκληματικές συμμορίες και οργανώσεις.

Γιατί όταν σκοπός σου είναι να εμπλακείς σε πολιτική αντιπαράθεση, επιδιώκεις να προσεταιριστείς σκεπτόμενους ανθρώπους ικανούς στο λόγο, το επιχείρημα και την πειθώ και δεν στρατολογείς κοινωνικά αποβράσματα, με κατεστραμμένο εγκέφαλο και αποκρουστικό μυϊκό σύστημα παραμορφωμένο από τις αυξητικές ορμόνες, τα αναβολικά και την άσκηση σε σκοτεινά γυμναστήρια-φυτώρια εγκληματικότητας.

Συνέχεια

Εκλεκτικές Συγγένειες Στα Χρόνια Της Τρίτης Επανάστασης…


Η κρίση είναι εργαλείο για όλα τα θέματα και ανακατεύεται παντού. Έτσι, χρησιμοποιώντας κάθε λογής ευκαιρία, κάνω εδώ τις δοκιμές μου μ” αυτήν.

Αν είναι θέμα που καθόλου δεν καταλαβαίνω, και πάλι τη δοκιμάζω, βυθομετρώντας το πέρασμα από αρκετά μακριά. Κι ύστερα, βρίσκοντας “το υπερβολικά βαθύ για το μπόι μου, στέκομαι στην όχθη.

Καμιά φορά, σε θέμα μηδαμινό και ανύπαρχτο, δοκιμάζω να δω αν θα βρει τον τρόπο να του δώσει σάρκα και οστά και τον τρόπο να το εμπεδώσει και να το υποστηρίξει.

Άλλες φορές την περιδιαβάζω σε θέμα μεγαλόσχημο και χιλιομασημένο, όπου δεν έχει τίποτα να ανακαλύψει από μόνη της, αφού ο δρόμος είναι χιλιοπατημένος και δεν μπορεί παρά να βαδίσει πάνω στα αχνάρια άλλου.

Άλλες φορές παίρνω στην τύχη το πρώτο θέμα. Όλα είναι εξίσου καλά για μένα. Και ποτέ δεν σκοπεύω να το αναπτύξω καθ” ολοκληρία.

Γιατί κανενός πράγματος δεν βλέπω το σύνολο. Ούτε το βλέπουν κι εκείνοι που υπόσχονται να μας κάνουν να το δούμε.

Από τα εκατό κομμάτια και μορφές που έχει κάθε πράγμα, παίρνω ένα, ίσα-ίσα να το για να το ψηλαφήσω. Και συχνότερα μου αρέσει να πιάνω τα πράγματα από κάποιαν ασυνήθιστη πλευρά.

Δεν είμαι υποχρεωμένος να εγγυηθώ κάτι καλό ούτε να κολλήσω σε ένα θέμα, χωρίς να αλλάξω, όποτε μου αρέσει. Και μπορώ να παραδοθώ στην αμφιβολία και στην αβεβαιότητα και στο κύριο χαρακτηριστικό μου: Την άγνοια.

Συνέχεια