24/7: Ύπνος και νύχτα: δύο …ενοχλητικά εμπόδια


24_7ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

«Ένας κόσμος ο οποίος φωτίζεται 24/7 και στον οποίο δε υπάρχουν σκιές είναι η έσχατη καπιταλιστική χίμαιρα της μεταϊστορίας, του εξορκισμού της ετερότητας που είναι ο κινητήριος μοχλός των ιστορικών αλλαγών» υποστηρίζει ο Τζόναθαν Κρέιρι στο εξαιρετικό βιβλίο του 24/7 ο ύστερος καπιταλισμός και το τέλος του ύπνου (εκδ. Α.Α. Λιβάνη, 2014).

Δεν είναι η πρώτη φορά που διεισδυτικές και ρηξικέλευθες αναλύσεις εξετάζουν τον χρόνο υπό το πρίσμα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Το έργο του Ε.Π. Τόμσον (Χρόνος, εργασιακή εμπειρία και βιομηχανικός καπιταλισμός, Νησίδες, 1994 – 1967 χρονολογία πρώτης έκδοσης) αποτελεί μια θεμελιώδη πραγμάτευση των παραμορφώσεων που δέχτηκε ο χρόνος με την εμφάνιση και την εδραίωση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.

Το βιβλίο ωστόσο του Τζόναθαν Κρέιρι, 24/7 Ο ύστερος καπιταλισμός και το τέλος του ύπνου (Α.Α. Λιβάνη 2014 – 2013 πρώτη έκδοση) εξετάζει και αναλύει τις βίαιες αναπροσαρμογές που έχουν συντελεστεί στο χρόνο υπό το πρίσμα των σαρωτικών καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων των τελευταίων δεκαετιών. Πρόκειται για ένα έργο ριζοσπαστικό και πρωτότυπο, που αναβαθμίζει την μαρξιστική κριτική στην καθημερινότητα καταφέρνοντας να αναλύσει κορυφαίες αλλαγές που έχουν συμβεί στην οικονομία, τις εργασιακές σχέσεις, την διασκέδαση ακόμη και τον τρόπο που διεξάγονται οι σύγχρονοι πόλεμοι με κριτήριο την ουσιαστική υπαγωγή όλων των σφαιρών ανθρώπινης δράσης στους νόμους επέκτασης του κεφαλαίου.

Συνέχεια

ΜΕ ΕΙΣΒΟΛΗ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΟΡΓΑΝΩΝΟΥΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΑΣΑΝΤ


Δελαστικ-3

Γ. ΔΕΛΑΣΤΙK

Με αριστουργηματικό τρόπο οι Αμερικανοί κατόρθωσαν τελικά να καταστήσουν πιόνι τους τον Ερντογάν στο σχέδιο των ΗΠΑ να ανατρέψουν τον Σύρο πρόεδρο Μπασάρ αλ Ασαντ, με πρόσχημα τη δήθεν αντιμετώπιση των τζιχαντιστών – δηλαδή των μισθοφόρων των Αράβων… συμμάχων της Ουάσιγκτον! Σήμερα το τουρκικό κοινοβούλιο θα υπερψηφίσει μαζικά κρισιμότατες προτάσεις της κυβέρνησης Νταβούτογλου.

Αφενός θα δώσει άδεια η Αγκυρα στον εαυτό της να εισβάλει όποτε και όσες φορές θέλει στη Συρία και στο Ιράκ και να καταλάβει στρατιωτικά όσα εδάφη θελήσει για «ανθρωπιστικούς», υποτίθεται, λόγους, με την αεροπορική κάλυψη των ΗΠΑ, και αφετέρου θα εξουσιοδοτήσει η Εθνοσυνέλευση την κυβέρνηση να φέρει όσα ξένα στρατεύματα αποφασίσει στο τουρκικό έδαφος, προκειμένου και αυτά να εισβάλουν εναντίον της Συρίας. Το 2003, αμέσως μόλις είχε αναλάβει ο Ερντογάν πρωθυπουργός της χώρας, είχε αρνηθεί κατηγορηματικά να επιτρέψει στους Αμερικανούς να χρησιμοποιήσουν την Τουρκία ως ορμητήριο για την εισβολή τους στο Ιράκ προκειμένου να ανατρέψουν τον Σαντάμ.

Συνέχεια

Ἀθήνα-Ρώμη: μιά τελική ἀποτίμηση δύο κόσμων


 
Στήν ἀρχαιότητα μόνο δύο λαοί ἐγκαθίδρυσαν δημοκρατικό πολίτευμα καί πολιτεύθηκαν βάσει αὐτοῦ: οἱ Ἕλληνες καί οἱ Ρωμαῖοι. Οἱ Ἕλληνες ἐφηῦραν τήν πολιτική[1] καί τήν δημοκρατία.[2] Ἡ Χάννα Ἄρεντ ὅμως χαρακτηρίζει τούς Ρωμαίους ὡς «τόν πλέον, ἴσως, πολιτικό λαό πού ἔχουμε γνωρίσει»[3]
Ἡ Ἀθήνα ἐγκαθίδρυσε προοδευτικά μία «ἄκρατη», ριζοσπαστική δημοκρατία, ἐνῶ ἡ Ρώμη εἶχε μέχρι τέλους μία ἀριστοκρατική, ὀλιγαρχική δημοκρατία, ἡ ὁποία μετεξελίχθηκε σέ ἡγεμονία-μοναρχία τό 27 π.Χ. ἀπό τόν Αὔγουστο. Ὅπως γράφει ὁ Κορνήλιος Καστοριάδης γιά τή Ρωμαϊκή Res Publica, «ἡ Ρώμη δέν ὑπῆρξε ποτέ δημοκρατία, ὑπῆρξε πάντοτε ὀλιγαρχία. Τουλάχιστον ὅμως ἕως τό 150 π.Χ. περίπου ὑπῆρχε μιά κάποια ἀφοσίωση στήν res publica».[4]

Ἡ Ἀθηναϊκή Δημοκρατία στηριζόταν ἀποκλειστικά στά μέλη της, τούς ἐλεύθερους πολῖτες, γιά τήν ὁμαλή λειτουργία της. Ὅπως ἔχει γραφεῖ γιά τήν ἀρχαία πόλη- κράτος «τό πλοῖο τοῦ κράτους στή σύγχρονη ἐποχή ἔχει μικρό πλήρωμα καί ἀμέτρητους ἐπιβᾶτες νά μεταφέρει. Τό πλοῖο τῆς ἀρχαίας πόλης-κράτους εἶχε μόνο (ἐκτός βέβαια ἀπό ὅσους δέν ἀνῆκαν σέ αὐτό) ναῦτες, τούς πολῖτες».[5]

Στους δρόμους της αγάπης δεν υπάρχει φώς… «Μάνος Ξυδούς»


Χωρίς φωνή ακροβατείς,πάνω στην τρέλα της ζωής
δεν ξέρεις πότε και ποιος θα`ρθει να κόψει το σκοινί.

Αμφιβολίες σε οδηγούν, σε πάνε αλλού,σε απότομους γκρεμούς
αν ήθελες να γεννηθείς δε ρώτησε κανείς.

Κανείς δεν ξέρει τίποτα εδώ
είσαι μόνος σου με τη σκληρή αλήθεια
στους δρόμους της αγάπης δεν υπάρχει φως
και είναι πάντα νύχτα.

Κανείς δεν ξέρει πώς έφτασες εδώ
μόνος σου με τη σκληρή αλήθεια
η αγάπη,φίλε μου, δε μένει πια εδώ
γι`αυτό είναι πάντα νύχτα.

Αμφιβολίες σε οδηγούν,σε πάνε αλλού,σε απότομους γκρεμούς
κανείς δε θα`ρθει να σου πει ΄΄σταμάτα αν μπορείς΄΄

Κοίτα λοιπόν τι έχεις κάνει
πώς φτάσαμε σαυτό το σημείο
κάτι πρέπει να γίνει, κάτι πρέπει ν
αλλάξει
φοβάσαι τις αλλαγές που κρύβουν όνειρα
πες όχι στις συνήθειες των μεγάλων
για να γίνουν μικροί.

Ο ρόλος της Nestlé σε δολοφονίες συνδικαλιστών εργαζομένων της στην Κολομβία…


Sylvia
Sylvia

Το ανώτατο δικαστήριο της Ελβετίας πρόκειται, να αποφασίσει κατά πόσο θα διερευνηθεί η σχέση ανώτατων διαχειριστών της Nestlé-της μεγαλύτερης με βάση τα έσοδα εταιρείας τροφίμων στον κόσμο- με τη δολοφονία ενός πρώην υπαλλήλου στην Κολομβία.

Παραστρατιωτικοί κακοποιοί βασάνισαν και σκότωσαν τον συνδικαλιστή ακτιβιστή Luciano Romero το 2005, λίγο πριν ο ίδιος καταθέσει στο Μόνιμο Λαϊκό Δικαστήριο για τις εταιρικές και συνδικαλιστικές πολιτικές της Nestle.

Κατώτερα ελβετικά δικαστήρια έχουν αποφανθεί ενάντια στο να γίνει έρευνα στην εταιρεία,  παρά τις συστάσεις από έναν Κολομβιανό δικαστή, αλλά η χήρα του Romero, κατέθεσε έφεση στις αρχές του τρέχοντος έτους στο Ανώτατο Ομοσπονδιακό Δικαστήριο της Ελβετίας.

b2ap3_thumbnail_131-298x300.jpgLuciano Romero

Ο θάνατος του Romero, ο οποίος εργάστηκε στην θυγατρική της Nestle, τη Cicolac για είκοσι χρόνια, ήταν μια πάρα πολύ εξοικειωμένος και γνώριζε τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν οι συνδικαλιστές στην Κολομβία. Παραστρατιωτικές ομάδες από την δεξιά πτέρυγα , που συχνά ενθαρρύνονται από δημόσιους αξιωματούχους, έχουν συχνά επιτεθεί σε συνδικαλιστές.

Συνέχεια

Ο καλύτερος τρόπος να πεις κάτι είναι να το κάνεις. Tου Ernesto Che Guevara!


rev-speech

Η παρακάτω ιστορική ομιλία εκφωνήθηκε από τον Τσε σε κουβανούς φοιτητές της Ιατρικής, στις 20 Αυγούστου 1960

Όλοι σχεδόν ξέρετε ότι ξεκίνησα τη σταδιοδρομία μου ως γιατρός πριν από αρκετά χρόνια. Όταν ξεκίνησα, όταν άρχισα να σπουδάζω ιατρική, οι περισσότερες από τις ιδέες που έχω σήμερα ως επαναστάτης απουσίαζαν από το οπλοστάσιο των ιδανικών μου. Ήθελα να πετύχω, όπως θέλουν όλοι. Το όνειρο μου ήταν να γίνω διάσημος ερευνητής. Το όνειρο μου ήταν να δουλεύω ακούραστα για να πετύχω κάτι που θα μπορούσε πραγματικά να τεθεί στην υπηρεσία της ανθρωπότητας, αλλά, την ίδια στιγμή, θα αποτελούσε κι έναν προσωπικό θρίαμβο. Ήμουν, όπως όλοι μας, ένα παιδί του περιβάλλοντος μου. Μέσα από κάποιες ειδικές περιστάσεις, ίσως και εξαιτίας του χαρακτήρα μου επίσης, αφού πήρα το  πτυχίο μου, άρχισα να ταξιδεύω στη Λατινική Αμερική και τη γνώρισα πολύ καλά.

Με εξαίρεση την Αϊτή και τη Δομινικανή Δημοκρατία, επισκέφτηκα -με τον έναν ή τον άλλο τρόπο- όλες τις άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής. Έτσι όπως ταξίδευα, πρώτα ως φοιτητής και ύστερα ως γιατρός, άρχισα να έρχομαι σε στενή επαφή με τη φτώχεια, την πείνα, τις αρρώστιες, την αδυναμία να θεραπευτεί ένα παιδί από έλλειψη μέσων, με το μούδιασμα που προκαλούν η πείνα και οι τιμωρίες, ώσπου φτάνουμε σ’ ένα σημείο που φαντάζει ασήμαντο γεγονός να χάνει ένας γονιός το παιδί του, όπως συχνά συμβαίνει στις σκληρά δοκιμαζόμενες κοινωνικές τάξεις στην πατρίδα μας, τη Λατινική Αμερική. Κι άρχισα να βλέπω ότι υπήρχε κάτι που μου φαινόταν τότε σχεδόν εξίσου σημαντικό με την καριέρα μου ή με τη συμβολή μου στην ιατρική επιστήμη, και αυτό ήταν να βοηθήσω εκείνουςτους ανθρώπους.

Συνέχεια

Υπάρχουν πλούσιοι στην Ελλάδα;


Γράφει ο Στωικός

«Ποιο είναι το όριο για να προσδιοριστεί ποιος είναι πλούσιος;» ρωτάνε συχνά – πυκνά λαλίστατοι δημοσιογράφοι και δημοσιολόγοι της κακιάς ώρας, με αφορμή τη συζήτηση που γίνεται για την επιβολή φόρου ακίνητης περιουσίας στους πλούσιους.

Στην Ελλάδα του 2014, με τις λίστες Λαγκάρντ και  Λιχτενστάιν, με τα δεκάδες δισεκατομμύρια που «έφυγαν» την περίοδο της κρίσης  για το Λονδίνο και τις Βρυξέλες, για να «επενδυθούν» σε ακίνητα, τα εκατοντάδες δισεκατομμύρια που έχουν τοποθετηθεί στις ελβετικές τράπεζες και σε άλλους φορολογικούς παράδεισους,, τις χιλιάδες off shore με έδρα το Κρανίδι, τα εκατοντάδες δις που έχει συσσωρεύσει το εφοπλιστικό κεφάλαιο, το οποίο φιγουράρει στις πρώτες θέσεις του κόσμου, τα 30 δις. Ευρώ που «έπαιζαν» πριν λίγα χρόνια – στη προ κρίσης περίοδο – σε καθημερινή βάση οι εγχώριοι τζογαδόροι στο Χρηματιστήριο και την αγορά ομολόγων.

Κα όμως τα σαΐνια της καθεστωτικής δημοσιογραφίας, ψάχνουν να βρουν ποιος είναι πλούσιος στην Ελλάδα. Εμείς, για να τους εξιτάρουμε περισσότερο, θα τους θέσουμε το ερώτημα: υπάρχουν πλούσιοι στην Ελλάδα, ή μήπως πρόκειται για συκοφαντία που εκπορεύεται από κύκλους που επιδιώκουν να διατάξουν την κοινωνική ομαλότητα;

Συνέχεια