Κορνήλιος Καστοριάδης:Είναι, ποιείν, λέγειν


Καστοριάδης11της Αλεξάνδρας Δεληγιώργη
ΤΟ ΒΗΜΑ, 05-04-1998,
Κωδικός άρθρου: B12475S031

Το «Fait et a faire» (Οσα έγιναν και όσα είναι να γίνουν) είναι το τελευταίο έργο του έλληνα φιλοσόφου, που εκδόθηκε τον Φεβρουάριο του 1997, δέκα μήνες πριν από τον θάνατό του. (Είχε προηγηθεί, τον Μάρτιο του 1996, η έκδοση του βιβλίου του «La montee de l’ insignifiance» ­ Η άνοδος της ασημαντότητας ­, εκδόσεις Seuil).

Το βιβλίο περιλαμβάνει το ομότιτλο κείμενο του Καστοριάδη με το οποίο έκλεινε η τιμητική έκδοση που του αφιέρωσαν μια πλειάδα σύγχρονων φιλοσόφων και θεωρητικών («Autonomie et autotransformation de la societe», εκδόσεις Librairie Droz, 1989, σελ. 521) και δύο ακόμη ενότητες αφιερωμένες στην Ψυχή και στον Λόγο, με κείμενα που προέκυψαν από τις αναδιφήσεις του συγγραφέα την τελευταία δεκαετία.

Σ’ αυτές τις τρεις ενότητες του «Οσα έγιναν και όσα είναι να γίνουν» ο Καστοριάδης συμπυκνώνει τη συστηματική που ανέπτυξε στη μακρόχρονη πορεία της σκέψης του. Την ίδια στιγμή, αποσαφηνίζει σημεία της φιλοσοφίας ανοίγοντας έναν διάλογο με τους συγγραφείς του παραπάνω αφιερώματος.

Με τον διάλογο αυτόν, που στάθηκε εν τέλει ο ύστατος αποχαιρετισμός του, ο Καστοριάδης ξανανοίγει τη σκέψη του. Η φιλοσοφία του ως οντολογία του ιστορικο-κοινωνικού και του αστροφυσικού ­ παρά τη συνοχή και την πληρότητά της ­ αποφεύγει τον κίνδυνο να λειτουργήσει ως κλειστό σύστημα που αναπαράγει τα σχήματά του.

Αυτό γίνεται δυνατόν μέσα από επιστημολογικές, ιστορικές και ψυχαναλυτικές διερευνήσεις της ίδιας της φιλοσοφικής σκέψης που ξαναγυρίζει στον εαυτό της για να αναλογισθεί όσα έγιναν και όσα έκανε προκειμένου, τώρα, να γράψει την αληθινή ιστορία της ως ιστορίας του ανθρώπινου είναι-ποιείν-λέγειν.

Σ’ αυτή την ιστορία του ανοίγματος της σκέψης, την οποία αναλαμβάνει να γράψει ο Καστοριάδης, με εργαλεία την κριτική και τον στοχασμό, η φιλοσοφία αποσαφηνίζει όχι μόνο το καθεστώς ετερονομίας μέσα στο οποίο επί αιώνες λειτούργησε, αλλά και τους μηχανισμούς και τους τρόπους που θα έδιναν στον φιλοσοφικό λόγο τη δυνατότητα να υπερβεί τα εξουσιαστικά σχήματά του.

Συνέχεια

Carusso…Lucio Dalla


 

Το Carusso είναι ένα από τα πιο αγαπημένα ερωτικά τραγούδια παγκοσμίως, που έχει μείνει περισσότερο γνωστό με τον τίτλο Ti voglio bene assai. Ο αυθεντικός του τίτλος όμως, Caruso, έχει τη δική του ιστορία.
Ο Lucio Dalla έγραψε το τραγούδι αυτό για να τιμήσει τον μεγάλο τενόρο Enrique Caruso το 1986. Είναι μια ρομαντική αφήγηση των τελευταίων χρόνων του τενόρου στο Σορρέντο και τη Νάπολι.



Ο Καρούζο είχε μια πολύ δύσκολη ζωή στην Ιταλία, και ήταν περισσότερο αναγνωρισμένος στις ΗΠΑ. Είχε έναν πολύχρονο γάμο και 2 παιδιά αλλά η γυναίκα του τον παράτησε για τον σοφέρ τους. Ο Καρούζο γνώρισε μια κοπέλα 20 χρόνια μικρότερη του τη Dorothy Benjamin και μαζί έκαναν μια κόρη, τη Γκλόρια.


Ο Dalla έγραψε λοιπόν το τραγούδι Caruso σαν να ήταν τα λόγια του τενόρου προς την τελευταία του σύζυγο. Ηταν εκείνος που το τραγούδησε πρώτος, ενώ μετά το τραγούδι έγινε ακόμα μεγαλύτερη επιτυχία με τη φωνή ενός άλλου μεγάλου, του Luciano Pavaroti.

Από:

  • YouTube

Η άνοδος του Χαλιφάτου…


ISIS-Flag

Γράφει ο Μανόλης Πλούσος

Σε καμία άλλη περιοχή του κόσμου η διεθνής κοινότητα δεν βρίσκεται αντιμέτωπη με τόσο περίπλοκες καταστάσεις όσο στον Περσικό Κόλπο. Ελάχιστες περιοχές γνώρισαν την τελευταία τεσσαρακονταετία τέτοιας έκτασης καταρράκωση και καταστροφή. Η γειτνίαση διαφορετικών λαών, τα θρησκευτικά ζητήματα και βεβαίως το πετρέλαιο εξηγούν την κατάσταση αυτή. Στη διάρκεια του ψυχρού πολέμου ο Κόλπος έγινε το πεδίο ανταγωνισμού της Ε.Σ.Σ.Δ. και των Η.Π.Α., ενώ με την κατάρρευση της Ε.Σ.Σ.Δ., οι Η.Π.Α. αποφάσισαν να οικοδομήσουν στην περιοχή μια αδιαφιλονίκητη κυριαρχία εγκαθιστώντας στρατιωτικές βάσεις μετά τον πρώτο πόλεμο του Κόλπου το 1991. Τα συμφέροντα της αναπτυγμένης Δύσης, καθώς εξαρτάται ενεργειακά από τα τεράστια αποθέματα πετρελαίου του Κόλπου, επιβάλλουν τον έλεγχο της περιοχής καθώς και την αποτροπή κυριαρχίας κάποιου εχθρικού προς τα δυτικά συμφέροντα κράτους. Με εξαίρεση το Ιράν, καμία άλλη χώρα του Κόλπου δεν δείχνει ικανή να κυριαρχήσει. Ή μήπως όχι…;

Συνέχεια

ΛΑΥΡΙΟ – ΕΝΑΣ «ΚΟΛΑΣΜΕΝΟΣ» ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ…


Από vasilinos

arxiki-web

Η λαϊκή παροιμία λέει: «Τέλος καλό, όλα καλά»· και ο σοφός Σόλων είπε: «Μηδένα προ του τέλους μακάριζε». Ο δε επίτιμος Πρόεδρος του Ε΄ Τμήματος του ΣτΕ κ. Δεκλερής, είπε ότι: «όποιος πιστεύει ότι μετά από το τέλος μιας επιφανειακής εξόρυξης χρυσού μπορεί να υπάρξει αποκατάσταση, είναι βλαξ». (βλ. προγενέστερη ανάρτησή μας της 13-5-2013 με τίτλο: «Θα πρέπει να είναι βλαξ κανείς για να πιστεύει ότι θα κάνει εξόρυξη χρυσού και θα αποκαταστήσει το περιβάλλον-Μιχ.Δεκλερή,τ.Προέδρου του Ε΄Τμ. του ΣτΕ»). Εάν θέλεις να δεις τι γίνεται μετά το τέλος μιας εξόρυξης, δεν πρέπει να πας εκδρομή με το λεωφορείο της «Ελληνικός Χρυσός» εκεί όπου τώρα ξεκινούν προεργασίες κι όλα σου τα δείχνουν αθώα. Αντιθέτως, πρέπει να επισκεφθείς περιοχές όπου οι εξορύξεις έχουν τελειώσει, για να δεις με τα μάτια σου και να ακούσεις με τα ίδια σου τα αυτιά τους κατοίκους, ώστε να σχηματίσεις πραγματικά αντικειμενική προσωπική και ολοκληρωμένη άποψη. Εμείς πήγαμε σε πολλά μεταλλεία που έχουν παρόμοια θειούχα μεταλλοφορία με τη δική μας περιοχή, και όπου οι εξορύξεις προ πολλού έχουν ολοκληρωθεί και θα σας τα παρουσιάσουμε διαδοχικά, Θεού θέλοντος.

Συνέχεια

Κοινωνική ασφάλιση: ζήτημα ταξικό…


Οι περισσότεροι -ίσως- από μας, τους απλούς ανθρώπους, όταν ακούμε «ασφαλιστικό», δυο πράγματα σκεφτόμαστε αυτομάτως: την σύνταξή μας και την περίθαλψή μας. Κατά τα άλλα, το περιεχόμενο του όρου «ασφαλιστικό» μάς φαίνεται τόσο δυσνόητο ώστε νομίζουμε πως μόνο ειδικοί μπορούν να τον μελετούν και να τον καταλαβαίνουν απόλυτα. Κι όμως, μιλάμε για κάτι που αφορά όχι μόνο κάθε εργαζόμενο αλλά και κάθε πολίτη αυτής της χώρας.

Πράγματι, όταν μιλάμε για Κοινωνική Ασφάλιση, δεν εννοούμε μόνο τις συντάξεις ή τις συνταγές για φάρμακα αλλά όλα τα δικαιώματα που έχουν κατακτηθεί με πολύχρονους αγώνες. Δικαιώματα που άχουν άμεση σχέση με την συνολική προστασία των εργαζομένων όχι μόνο για όσο χρόνο δουλεύουν αλλά και για όσο χρόνο είναι ανίκανοι προς εργασία (είτε λόγω ηλικίας είτε λόγω ατυχήματος ή ασθενείας), ακόμη δε και για όσο χρόνο δεν μπορούν να βρουν δουλειά. Δικαιώματα που συνιστούν ασπίδα προστασίας απέναντι σε ένα σύστημα που καθημερινά τους φθείρει και λογαριάζει την δουλειά τους ως συντελεστή κόστους.

Συνέχεια

Παύλος Φύσσας έφυγε στις 18 Σεπτεμβρίου 2013 – Για μια πολιτική δολοφονία επιβάλλεται να μιλάμε πολιτικά…


Των Social Waste

Όταν μας ζητήθηκε από τη συντακτική ομάδα του Hit&Run να γράψουμε αυτό το άρθρο για τον Παύλο, η αλήθεια είναι ότι αμφιταλαντευτήκαμε πολύ σχετικά με το περιεχόμενό του. Στην αρχή, είπαμε να γράψουμε κάτι για τη μουσική που αγαπούσε, τη ραπ, τη «δεύτερη γενιά» του ελληνικού χιπ χοπ στην οποία ανήκε ο Παύλος αλλά και εμείς οι ίδιοι, και το πως αυτή η γενιά έζησε την εξέλιξη αυτού του κινήματος στην Ελλάδα. Από την άλλη όμως, και παρόλο που πέρασε κιόλας ένας χρόνος από τη μέρα που οι δολοφόνοι της Χρυσής Αυγής σκοτώσανε τον Παύλο, υπάρχει ακόμα κάτι που μας κάθεται στο λαιμό: εκείνο το «να μη μιλήσουμε πολιτικά» της χιπ χοπ κοινότητας σε εκείνη τη συνέντευξη τύπου στην ΕΣΗΕΑ. Επειδή λοιπόν για μια πολιτική δολοφονία εμείς θεωρούμε ότι επιβάλλεται να μιλάμε πολιτικά, αυτό θα κάνουμε σε αυτό το άρθρο. Για το χιπ χοπ σου τα ‘χουμε γράψει και αλλού, και ίσως επανέλθουμε με την πρώτη ευκαιρία.

Συνέχεια