Τοξική θεραπεία για την τοξική Ευρωζώνη


Γιάννης Κιμπουρόπουλος

Τα μηδενικά επιτόκια και τα «αντισυμβατικά» μέτρα που ανακοίνωσε η ΕΚΤ επιδιώκουν αποτροπή της κρίσης του ευρώ με τα μέσα που την γέννησαν…
Η απόφαση της ΕΚΤ να μηδενίσει και τυπικά τα βασικά επιτόκια δανεισμού και να προχωρήσει ένα ακόμη βήμα προς την ποσοτική χαλάρωση, αποτελεί κατ’ αρχήν μια έμμεση αποκαλυπτική ομολογία: ότι η Ευρωζώνη βρίσκεται μια ανάσα από τη διολίσθηση στην ύφεση και την πλήρη ανακύκλωση της κρίσης. Άρα, ότι όλη η πολιτική της εξουθενωτικής λιτότητας, της διάσωσης των τραπεζών και της δημοσιονομικής εξυγίανσης έχει αποτύχει παταγωδώς.

Το παράδοξο είναι ότι η «αντισυμβατική» απάντηση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στον κίνδυνο αυτό μοιάζει με θεραπεία ομοιοπαθητικής. Τα μέσα νομισματικής πολιτικής που επιστρατεύει για να αποτρέψει την ανακύκλωση της κρίσης είναι περίπου αυτά που υποδείχθηκαν ως γενεσιουργές αιτίες της.

Ας θυμηθούμε την ιστορία επιγραμματικά: πριν η χρηματοπιστωτική κρίση μεταλλαχθεί σε κρίση δημοσίου χρέους, χάρη στον πακτωλό δημόσιου χρήματος που διέθεσαν ΗΠΑ, Ε.Ε. κι άλλες χώρες για να διασώσουν τις τράπεζες, ήταν τα αμερικανικά subprimes, τα χρεόγραφα με τα οποία τιτλοποιήθηκαν τα στεγαστικά δάνεια των ανυποψίαστων Αμερικανών, η φούσκα πάνω στην οποία κάθισε το διεθνές -και το ευρωπαϊκό- τραπεζικό σύστημα. Η φούσκα έσκασε, τα «εγγυημένα» χρεόγραφα έγιναν χαρτοπόλεμος, οι τράπεζες κατέρρευσαν ή κλονίστηκαν σοβαρά.

Η συνταγή που επιλέγει η ΕΚΤ μας οδηγεί ακριβώς στις απαρχές της κρίσης. Συνέχεια

Αμερικανός συγγραφέας ξεσπαθώνει: Η Ελλάδα χτυπήθηκε από ελεύθερους σκοπευτές -Εγινε δούλος του ΔΝΤ και της ΕΕ!


Αμερικανός συγγραφέας ξεσπαθώνει: Η Ελλάδα χτυπήθηκε από ελεύθερους σκοπευτές -Εγινε δούλος του ΔΝΤ και της ΕΕ!

Ο Τζον Πέρκινς έγινε γνωστός στις ΗΠΑ από τη στιγμή που εξέδωσε το βιβλίο του «Confessions of an Economic Hit Man» στο οποίο πραγματευόταν τον τρόπο που οι «ελεύθεροι σκοπευτές» του ΔΝΤ και των αγορών κατάφεραν να χτυπήσουν και στη συνέχεια να αιχμαλωτίσουν χώρες που βρέθηκαν στη δίνη της οικονομικής κρίσης. Ανάμεσα σε αυτές και η Ελλάδα!

Μιλώντας στο αμερικανικό σάιτ thuth-out.org σημειώνει με τα μελανότερα χρώματα τον τρόπο που παγιδεύτηκε η Ελλάδα. Ο ορισμός του «hit man», κατά τον Πέρκινς είναι ένας καθημερινός, συνηθισμένος άνθρωπος με επίσης συνηθισμένο παρελθόν που ταξιδεύει από χώρα σε χώρα και επιβάλλει σκληρούς κανόνες σε χώρες που βρίσκονται στο χείλος της καταστροφής. Σαν τους εκπροσώπους της Τρόικα!

Ο ίδιος γνωρίζει από μέσα το όλο σύστημα, καθώς για χρόνια υπήρξε «ελεύθερος σκοπευτής». Εξηγεί πώς γίνεται το… λοκάρισμα του κράτους-στόχου: «Βρίσκουμε χώρες που έχουν κάτι να μας δώσουν: πετρέλαιο, φυσικό πλούτο ή συστήματα μεταφορών. Στη συνέχεια τους φορτώνουμε με υπέρογκα δάνεια, αλλά αυτά τα χρήματα δεν φτάνουν ποτέ στις χώρες, αλλά σε λίγα χέρια πλούσιων. Κάτι τέτοιο συνέβη στην Ελλάδα».

Συνέχεια

«Τα παράπονά σας στον Καραμανλή»


mikael-rot

«O Γερμανός υφυπουργός Εξωτερικών Μίκαελ Ροτ επανέλαβε τη γραμμή «Δεν Πληρώνω!» για τις πολεμικές αποζημιώσεις, προσθέτοντας ότι το θέμα έχει λήξει από το 1961, με συναίνεση, του τότε Ελληνα πρωθυπουργού.»

ΒΕΡΟΛΙΝΟ Του Παντελή Βαλασόπουλου

 Το Βερολίνο επανέλαβε για ακόμη μία φορά ότι το θέμα των πολεμικών αποζημιώσεων έχει οριστικά διευθετηθεί και λήξει, αντίθετα θα μπορούσε να διερευνηθεί από επιστημονικής πλευράς.

Την παραπάνω άποψη εξέφρασε ο υφυπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας, Μίκαελ Ροτ, στη συνάντηση που είχε με ομάδα δημοσιογράφων από τις «μαρτυρικές πόλεις της Ελλάδας».

«Εχουν διευκρινιστεί…»

Οπως είπε ο Ροτ, «τα ζητήματα αποζημιώσεων από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έχουν για τη Γερμανία νομικώς διευκρινιστεί οριστικά. Αυτό βέβαια δεν απαλλάσσει τη Γερμανία από την ιστορική ευθύνη να εξετάσει τις φρικαλεότητες και τις αδικίες».

Ο ίδιος θύμισε επίσης το γεγονός ότι για πολλά χρόνια η ελληνική πλευρά δεν έθετε τέτοια θέματα, λέγοντας «για μεγάλο χρονικό διάστημα οι αποζημιώσεις δεν τέθηκαν ως θέμα στις ελληνογερμανικές σχέσεις. Και ελπίζω το θέμα αυτό να μην εμποδίσει σε άλλα ζητήματα τη συνεργασία των δύο χωρών. Να βρούμε και πάλι τον δρόμο προς μια στενή και φιλική συνεργασία».

Συνέχεια

η φιλία…


friendship.jpg.w300h301

Είμαστε φίλοι. Το λέμε συχνά και πολύ εύκολα. Είναι όμως αλήθεια? Έχουμε πραγματικούς φίλους ή απλά παρέες? Έχουμε ποτέ αναρωτηθεί μέσα στη φρενίτιδα της αόριστης πραγματικότητας εάν πραγματικά μπορούμε να στηριχτούμε στους φίλους? Ή απλά μιλάμε για ισοπεδωμένες σχέσεις?

 

Μήπως είμαστε χωμένοι στο πέπλο της μοναξιάς και βλέπουμε συγκεχυμένες εικόνες? Δεν έχουμε σκάψει βαθιά στον εαυτό μας να δούμε τι πραγματικά μας γεμίζει. Αναβάλουμε καθυστερούμε γελιόμαστε. Θύματα μιας απρόσωπης ψεύτικης ζωής. Πότε έχουμε σηκώσει το τηλέφωνο να καλέσουμε το βράδυ ένα αποκαλούμενο φίλο? Όταν μπει η συναίσθημα της ενοχής ότι θα τον ανησυχήσουμε αυτόματα έχει πάψει η σχέση να λέγεται φιλία. Και τότε είμαστε πάλι μόνοι. Στην έρημο των συναισθημάτων. Απότιστοι ξεροί κενοί μόνοι. Πάλι και πάλι και πάλι

Συνέχεια

Πού είναι ο Χένρυ Φορντ;


Henry and Clara Bryant Ford in 1946

Henry and Clara Bryant Ford in 1946


Γράφει ο Ευθύμης Φρεντζαλάς

Είναι τόσο βαθιά η οικονομική,  και όχι μόνο, κρίση που μαστίζει τις νεοφιλελεύθερες οικονομίες  που κάποιοι (όπως ο αμερικανός δημοσιογράφος MurrayDobbin) πιστεύουν ότι αυτές χρειάζονται  επειγόντως «βιομήχανους-μεσσίες»  σαν τον Χένρυ Φόρντ. Τι θα έκανε λοιπόν ο ίδιος ο Φόρντ αν ζούσε σήμερα; Δεν θα είχε αγοράσει κι αυτός καμία τράπεζα; Ας πούμε πως δεν είμαστε σίγουροι κι  ας υποθέσουμε ότι θα έκανε τα ίδια με αυτά που έκανε όταν ζούσε . Ο Φόρντ, λοιπόν,  έγινε σιγά-σιγά διάσημος όχι βέβαια για τα σφόδρα αντιδημοκρατικά πιστεύω του αλλά  για τα αυτοκίνητά του και τον πρωτότυπο τρόπο παραγωγής τους, πάνω από όλα, όμως,  γιατί έδινε, όχι από την αρχή βέβαια , μεγάλους μισθούς στους εργάτες του , πονηρά σκεπτόμενος ότι με τον τρόπο αυτό αργά ή γρήγορα θα τους έκανε και πελάτες του.  Και πράγματι, από κάποια στιγμή και μετά όποιος εργαζόμενός του ήθελε να αγοράσει αυτοκίνητο δεν το σκεφτόταν καθόλου. Αγόραζε Φόρντ. Είχε εδώ που τα λέμε και άλλη επιλογή; Όμως δεν γνωρίζουμε εάν επαρκούσαν οι υψηλοί μισθοί του Φορντ  για την αγορά των αυτοκινήτων αυτών. Όπως αναφέρει και ο Μπενζαμέν Κοριά στο βιβλίο του Ο Εργάτης και το Χρονόμετρο, στα τέλη της δεκαετίας του ’20 και μόνο στην Γαλλία υπήρχαν σαράντα περίπου εταιρίες  χορήγησης καταναλωτικών δανείων. Οι πιο σημαντικές από αυτές ήταν δημιουργήματα εταιριών αυτοκινήτων για την διευκόλυνση της αγοράς αμαξιών.

Συνέχεια

αναγκαία μια νέα ανατρεπτική διεθνής…


Όσο βαθαίνει η κρίση, όσο οξύνονται  οι κοινωνικές και ταξικές αντιθέσεις, όσο πολώνεται το παγκόσμιο πολιτικό σκηνικό και ζούμε ένα ακήρυχτο 3ο παγκόσμιο πόλεμο, τόσο πιο πολύ οι απαντήσεις που δίνουν οι δυνάμεις της αντίστασης, του αγώνα και της επαναστατικής ανατροπής, φαντάζουν αδύναμες και ανίκανες. Αδύναμες και ανίκανες  όχι μόνο να αντισταθούν αλλά και να εξηγήσουν τα φαινόμενα και τα γεγονότα, κατά αυτή την έννοια βρισκόμαστε πιο πίσω από τους φιλοσόφους που εξηγούν την πραγματικότητα, πόσο μάλλον να την αλλάξουν.

Κάποιοι ονειρεύονται επιστροφή σε κεινσιανικούς παραδείσους που δεν υπήρξαν ποτέ σε μια καθολική μορφή. Και όποτε υπήρξαν- είτε γιατί υπήρχε ένα διεκδικητικό εργατικό κίνημα, είτε γιατί ο καπιταλισμός μπορούσε να δώσει, είτε για γεωπολιτικούς λόγους- δεν απέχτησε καθολική μορφή. Είτε στο εσωτερικό των κοινωνικών σχηματισμών, είτε στο εξωτερικό.

Κάποιοι ονειρεύονται να ξαναγεννηθεί από τις στάχτες του το κομμουνιστικό κίνημα του 20ου αιώνα και αυτοί να παίξουν το ρόλο του κόμματος νέου τύπου, το ρόλο των μπολσεβίκων. Λες και οι παλαιότερες μορφές που εκφράζεται η αντίσταση και η επαναστατική ανατροπή πρέπει και μπορούν να επαναλαμβάνονται. Πόσο μάλλον όταν αυτές οι μορφές μάλλον  υπήρξαν έκφραση και αντανάκλαση κάποιων ειδικών συνθηκών. Που είτε δεν επαναλαμβάνονται, είτε δεν πρέπει να επαναληφτούν.

Συνέχεια

Οι μάχες και ο πόλεμος…


Είναι κωμική φαντασίωση η ιδέα ότι σήμερα, μέσα στην οικονομική κρίση, θ’ αντιμετωπίσει τον φασισμό ένας κρατικός μηχανισμός που ελέγχεται από καπιταλιστές, και στους κρίσιμους τομείς της αστυνομίας και της δικαιοσύνης στελεχώνεται από ακροδεξιούς και χρυσαυγίτες. Το λεγόμενο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο φυσικά, παρά την ευφάνταστη ονομασία του, κάτι σαν τον Ξένιο Δία, δεν φτιάχτηκε για να χρησιμοποιηθεί εναντίον των ρατσιστών ή των ναζί, αν γίνει νόμος, αλλά αντίθετα ανοίγει δρόμο σε κάποιους άλλους νόμους που αύριο θα ποινικοποιούν κάθε αμφισβήτηση. Η συγκρότηση και οι παραδόσεις των κατασταλτικών μηχανισμών το εγγυούνται αυτό, πόσω μάλλον όταν τούς ελέγχει μια ακροδεξιά και σε μεγάλο βαθμό φιλοφασιστική κυβέρνηση.

Η νομοθεσία είναι πάντοτε ένα μόνο στοιχείο του σύνθετου μηχανισμού ποινικής καταστολής. Διερμηνεύεται κατά το δοκούν από τον δικαστή κι εφαρμόζεται αυθαίρετα από τα όργανα. Η προστασία των φασιστών, πάγια αστυνομική και δικαστική μέριμνα από καιρό προτού ξεσπάσει η κρίση, έκτοτε έχει γίνει απροκάλυπτη, συνιστά πολιτική δήλωση του καθεστώτος. Αλλιώς δεν θα είχε η ναζιστική συμμορία την ασυδοσία που απολάμβανε ώσπου να δολοφονήσει τον Παύλο Φύσσα, και από αρκετές απόψεις ήδη ανακτά.

Συνέχεια