Θα σώσει ο Ντράγκι την Eυρωπαϊκή οικονομία;


Του Μωυσή Λίτση*

 Ο πρόεδρος της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι εξέπληξε την προηγούμενη εβδομάδα με την απόφασή του να μειώσει κι’ άλλο τα επιτόκια,  σε νέα ιστορικά χαμηλά επίπεδα, σχεδόν στο μηδέν(0,05%) από 0,15%. Μείωσε επίσης και τα επιτόκια καταθέσεων, από το -0,10% στο -0,20% σε μια προσπάθεια να αποθαρρύνει τις τράπεζες να «παρκάρουν» κεφάλαια στην ΕΚΤ. Στόχος το πάμφθηνο χρήμα να βοηθήσει την ανάπτυξη της οικονομίας της Ευρωζώνης που βρίσκεται μπροστά  στον κίνδυνο χρόνιας στασιμότητας και αποπληθωρισμού: μείωσης δηλαδή του πληθωρισμού σε επίπεδα τα οποία δεν συμφέρει τις επιχειρήσεις να επενδύσουν αφού δεν μπορούν να προσδοκούν σε αύξηση τιμών των προϊόντων και υπηρεσιών που παρέχουν.

Μαζί με τη νέα μείωση των επιτοκίων ο Ντράγκι ανακοίνωσε ότι η ΕΚΤ θα προχωρήσει από τον επόμενο μήνα στην επαναγορά ομολόγων, συγκεκριμένα τιτλοποιημένων δανείων, προκειμένου να ρίξει φρέσκο χρήμα στην αγορά.

Είναι η μέθοδος της λεγόμενης «ποσοτικής χαλάρωσης», που ακολούθησαν οι κεντρικές τράπεζες των ΗΠΑ και της Βρετανίας προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι επιπτώσεις της χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008. Ρίχνοντας δισεκατομμύρια δολαρίων και λιρών για την αγορά ομολόγων από τα χαρτοφυλάκια των τραπεζών,  οι κεντρικές τράπεζες «έκοψαν» χρήμα προκειμένου να τονώσουν τη ζήτηση. Ανάλογη πολιτική ακολουθεί και η Τράπεζα της Ιαπωνίας που προσπαθεί να ανεβάσει τον πληθωρισμό στο 2%, χωρίς ωστόσο επιτυχία.

Συνέχεια

Ο Σημίτης και η ζοφερή προφητεία του Γκόντλι


Για ποιους κινδύνους του ευρώ προειδοποιούσαν οι οικονομολόγοι και πώς αφορούσαν την Ελλάδα. Η οξεία αντίθεση ανάμεσα στο «Μεγάλο μας Πάρτι» της εποχής Σημίτη και τις προβλέψεις Φέλντσταϊν και Γκόντλι για την τύχη που κινδύνευαν να έχουν χώρες όπως η Ελλάδα.
 
Ο Σημίτης και η ζοφερή προφητεία του Γκόντλι
 της Μαριάννας Τόλια*

Όταν πριν τρεις εβδομάδες υποστήριζα ότι η διακυβέρνηση Σημίτη μετέχει των ευθυνών για την οικτρή κατάληξη της κορυφαίας πολιτικής επιλογής της Μεταπολίτευσης, δηλαδή της εισόδου στην ΟΝΕ, ένας αναγνώστης ζήτησε μια παραπομπή στα γραπτά του Γουίν Γκόντλι, ενός οικονομολόγου από το Κέιμπριτζ που μίλησε με τρόπο προφητικό για τους κινδύνους που εγκυμονούσε το ευρώ για χώρες όπως η Ελλάδα.

Επανέρχομαι λοιπόν, αλλά πριν αναφερθώ στα γραπτά του Γκόντλι, θα ξεκινήσω από ένα άρθρο του Γιάννη Πρετεντέρη, από τις 9 Ιανουαρίου 2000, με τίτλο «Το μεγάλο μας πάρτι».

Η αντιδιαστολή ανάμεσά τους θα αποτυπώσει, πιστεύω, το χάσμα ανάμεσα στην άκριτη αισιοδοξία με την οποία ο εγχώριος εκσυγχρονισμός περιέβαλε την είσοδο στην ΟΝΕ και τις συστάσεις των ανεξάρτητων οικονομολόγων για τους κινδύνους του ευρώ – το χάσμα όπου μπουρδουκλώθηκε η ελληνική πολιτική τάξη και φτάσαμε ως τη χρεοκοπία.

Συνέχεια

Η Δύση σε παρακμή;


Του Περικλή Κοροβέση

Ο Επενδυτικός Ομιλος της Κίνας έχει στη διάθεσή του 140 δισ. δολάρια. Διευθύνεται από τον κ. Τζιν Λικούν, ο οποίος έχει μια φιλοσοφική αντίληψη για τη ζωή που θα τη ζήλευε και η Θάτσερ.

Υποστηρίζει: «Τα προβλήματα που έχουν συσσωρευτεί στην Ευρώπη οφείλονται στο κοινωνικό κράτος. Οι κοινωνικοί νόμοι που δίνουν δικαιώματα στον πολίτη είναι απαράδεκτοι. Οδηγούν τον εργαζόμενο στην τεμπελιά, στην αδιαφορία και δεν του επιτρέπουν να εργαστεί σκληρά». Η γνώμη αυτού του κυρίου στην ουσία είναι νόμος που ισχύει όχι μονάχα στην Κίνα, αλλά σε όλες τις χώρες που έχει επικρατήσει ο μαφιόζικος-αρπαχτικός καπιταλισμός του νεοφιλελευθερισμού. Σκληρή δουλειά σημαίνει: Δώδεκα ώρες εργασία την ημέρα όλο τον χρόνο. Ούτε Κυριακές ούτε αργίες ούτε διακοπές. Η αμοιβή αυτής της εργασίας είναι μισό ευρώ την ώρα.

Συνέχεια

«Πώς κοιμάστε τόσα ματωμένα βράδια;» (στη μνήμη του ράπερ Raw Assault)


a1sx2_Thumbnail1_stefanos.jpg

γράφει η filistina

«ζούμε γρήγορα παλεύουμε για ένα ατόφιο τίποτα/ δεν ξέρουμε πού πάμε αλλά βαδίζουμε με σίγουρα βήματα/ παλεύουμε κι ας φύγουμε μια ώρα αρχύτερα.»
(Σίγουρα Βήματα, Magoofana Chain Gang)

Πέρασε ένας χρόνος από τότε που ο Raw Assault, αυτό το υπέροχο παιδί, αυτός ο εξαιρετικός ράπερ έφυγε από τη ζωή. Μια ζωή μάλλον πολύ αργή για έναν άνθρωπο που δεν χαλάρωνε και δεν βολευόταν ούτε για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου. Όποιος έχει ακούσει τον Raw Assault να ραπάρει θα έχει σίγουρα νιώσει τον ήχο της φωνής του γεμάτο οργή και παράπονο και τις λέξεις, σα σφαίρες, να διαδέχονται με απίστευτη ταχύτητα και ένταση η μία την άλλη – λες και ήθελε να μας ξυπνήσει: «Πώς κοιμάστε τόσα ματωμένα βράδια;»

 

Συνέχεια

Ροζ ξέπλυμα…


Έχω την πεποίθηση πως η κυρίαρχη κοινωνική διαφορά παραμένει η ταξική και πιο συγκεκριμένα το χρήμα και η εξουσία είναι αυτό που αλλάζει τα δεδομένα της ζωής των ανθρώπων. Είσαι μελαμψός; Αν είσαι πλούσιος Σαουδάραβας κροίσος, σου κάνουν τεμενάδες. Αν είσαι φτωχός μετανάστης, σε μαχαιρώνουν ή σε πυροβολούν στο δρόμο εν ψυχρώ. Είσαι μουσουλμάνος και μοιράζεις λεφτά δεξιά και αριστερά; Ποιος ασχολείται με το θρήσκευμα σου; Είσαι ομοφυλόφιλος; Αν είσαι φτωχός, παραμένεις στο περιθώριο και υφίστασαι τις συνέπειες του αποκλεισμού εξαιτίας της φτώχειας, επιπροσθέτως εξαιτίας των ερωτικών επιλογών. Αν είσαι πλούσιος, κανείς δεν ασχολείται με τις ερωτικές επιλογές σου, τους αγοράζεις και τους πουλάς όλους. Αν είσαι φτωχός αλλά πουλάς το φύλο σου, όποιο κι αν είναι αυτό, ενδέχεται να γίνεις και βεντέτα της τηλεόρασης, ανεξαρτήτως ερωτικών επιλογών. Γενικά το χρήμα αλλά και η στάση απέναντι στην εξουσία καθορίζει τη μοίρα των ανθρώπων. Αν υποτάσσεσαι και σιωπάς μπροστά στην αδικία, τη βία, τον αποκλεισμό, έχεις κάποιο μέλλον. Αν έχεις χρήμα, όλα είναι εύκολα. Αν αποκτήσεις χρήμα πουλώντας το φύλο σου, όλα καλά. Αυτό εξάλλου είναι η πορνεία, μόνο που κάποιοι λίγοι τυχαίνει να φτάσουν πιο ψηλά από το πεζοδρόμιο και να αποκτήσουν θέσεις εξουσίας και κύρους!
Η διαφορετικότητα είναι ένα υπαρκτό ζήτημα αλλά «απαλύνεται» όταν, με κάποιο τρόπο, βρεθείς στις ανώτερες οικονομικά και με θέση κύρους και εξουσίας τάξεις. Η Αμερική έχει Πρόεδρο το παιδί ενός μαύρου Αφρικανού μουσουλμάνου και μιας Αμερικανίδας με ινδιάνικο αίμα, αλλά η αστυνομία της εξακολουθεί να δολοφονεί στα γκέτο τους φτωχούς μαύρους.
Ζούμε σε μια εποχή που οι συμβολισμοί, καθώς επικοινωνούνται μέσα από τα πανταχού παρόντα media, τείνουν να πάρουν τη θέση της πραγματικότητας. Δηλαδή ο Αμερικανός πρόεδρος, ένα συμβολικό πρόσωπο, «ξεπλένει» ολόκληρη τη ρατσιστική, κατακτητική, ιμπεριαλιστική, δολοφονική αμερικανική πολιτική. Κατά τον ίδιο τρόπο, ένα αντιρατσιστικό νομοσχέδιο ή ένας νόμος υπέρ του συμφώνου συμβίωσης των ομοφυλόφιλων, μοιάζει σαν να μπορεί να «ξεπλύνει» μια καθόλα αντιδραστική εξουσία που δολοφονεί, που φτωχοποιεί και εξαθλιώνει βίαια μεγάλα κομμάτια του πληθυσμού, που αμβλύνει την ψαλίδα ανάμεσα στον πλούτο και τη φτώχεια.

Συνέχεια

Τα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου ποιους φοιτητές έχουν;


panepistimio-5701
«Γράφει o Ηρακλής Οικονόμου»

Πώς στο καλό γίνεται το «κακό» ελληνικό πανεπιστήμιο να πλημμυρίζει τα «καλά» πανεπιστήμια του εξωτερικού με άριστους μεταπτυχιακούς φοιτητές;

Μίλησέ μου ειλικρινά αγαπητή μου αναγνώστρια και αγαπητέ αναγνώστη. Διαβάζοντας τον τίτλο τούτου του κειμένου, ποια ακριβώς περιμένεις να είναι η συνέχεια; Μάλλον μια μακρά λίστα βορειο-ευρωπαϊκών και αγγλοσαξονικών πανεπιστημίων, σωστά; Και στο τέλος του κειμένου, περιμένεις σίγουρα να διαβάσεις σχόλια για το πόσο χάλια είναι τα ελληνικά πανεπιστήμια, για το δράμα της ελληνικής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, για την εθνική ντροπή που τα πανεπιστήμιά μας είναι στην 300η ή στη 500η ή στην 1000η θέση της παγκόσμιας κατάταξης.

Πάντα μου προξενούσε ενδιαφέρον όλη αυτή η φιλολογία για τα «κακά» ελληνικά πανεπιστήμια. Καταρχήν, ελάχιστα πράγματα χαίρουν πανεθνικής αποδοχής, όπως αυτή η άποψη. Τα «κακά» ελληνικά πανεπιστήμια, να μια ιδέα που αγκαλιάζεται απ’ όλη την οικογένεια, τον μπαμπά, τη μαμά, τα παιδιά, ενίοτε και τον παππού και τη γιαγιά που ξεπαραδιάζονται «για να πάει έξω το παιδί». Εθνική συναίνεση, όχι αστεία! Εκτός όμως από το πόσο δημοφιλής είναι αυτή η άποψη, έβρισκα πάντα ενδιαφέρον και το πόσο άκριτα υιοθετείται.

Συνέχεια

Εφοπλιστές και Τραπεζίτες: Ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε κι ό,τι αρπάξουμε!


«Μήπως η βασική διαφορά σήμερα, δεν είναι ανάμεσα στη συντήρηση και το σοσιαλισμό, αλλά ανάμεσα στη νεοφιλελεύθερη δυναμική και τον πρακτικό πραγματισμό;».

Ευάγγελος Βενιζέλος, 03-09-2014.

Από το news bomb.gr, αντιγράφουμε την παρακάτω ανάρτηση:

Οι Έλληνες πληρώνουμε την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και οι επιτήδειοι ρυθμίζουν τα κόκκινα επιχειρηματικά τους δάνεια – Τα σκάνδαλα της Proton, της Omega, η κυρία Φράγκου και ο ρόλος Προβόπουλου

Τελικά σε αυτή τη ζωή κανείς δεν χάνεται. Άμα έχεις καλούς φίλους, όλες οι πόρτες είναι ανοικτές. Επίσης επειδή η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου νομίζει ότι τα κόκκινα δάνεια δεν ρυθμίζονται και εδώ πρέπει να κάνουμε μια διόρθωση και να σημειώσουμε ότι ρυθμίζονται αρκεί να πρόκειται για δάνεια δυσθεώρητων ποσών.

Αυτό που λέει ο σοφός λαός:«Άμα χρωστάς λίγα είσαι φοροφυγάς, άμα χρωστάς πολλά είσαι επιχειρηματίας»

Μαθαίνουμε λοιπόν ότι η εφοπλίστρια κυρία Φράγκου η οποία ασχολείται και με τα τραπεζικά, είχε προσλάβει στις επιχειρήσεις της τον υιό Προβόπουλο!

Τον είχε στα γραφεία της στον Πειραιά και έπειτα τον έστειλε στη Ν. Υόρκη. Τώρα ως ακούγεται, έχει κάνει πρόταση και στον ίδιο τον κ. Προβόπουλο, αν και οι πληροφορίες δεν επιβεβαιώνεται από καμία πλευρά. Μέχρι εδώ, τίποτα το μεμπτό.

Όμως μια «μικρή» λεπτομέρεια μπορεί να κρίνει τα πάντα και να εξηγήσει τον διακαή πόθο της επιτυχημένης εφοπλίστριας να πάρει κοντά της την οικογένεια Προβόπουλου. Κίνηση που μόνο ερωτήματα μπορεί να προκαλέσει αφού η κυρία Φράγκου μέσω της offshore εταιρείας της IRF είχε εμπλακεί με την Proton κατά την περίοδο που απορρόφησε την Omega bank του Παπανδρέου – Μπακατσέλου και έπειτα την πούλησε υπό την προεδρεία Προβόπουλου.

Συνέχεια