Γιατί επέζησε ο νεοφιλελευθερισμός;


ΚΡΙΣΤΙΑΝ ΛΑΒΑΛ

Κριστιάν Λαβάλ

Σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Il manifesto» ο Κριστιάν Λαβάλ, καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Ναντέρ στο Παρίσι και συγγραφέας του βιβλίου «La nouvelle raison du monde. Essai sur la société néolibérale» (La Découverte, 2009) μαζί με τον φιλόσοφο Πιερ Νταρντό, μιλά για τον νεοφιλελευθερισμό ως μορφή ζωής.

Από τον Θανάση Γιαλκέτση

Ο Κριστιάν Λαβάλ είναι καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Ναντέρ στο Παρίσι. Ο κοινωνιολόγος Λαβάλ και ο φιλόσοφος Πιερ Νταρντό έχουν γράψει από κοινού ένα σημαντικό βιβλίο με τίτλο «La nouvelle raison du monde. Essai sur la société néolibérale» (La Découverte, 2009).

Σύμφωνα με τους δύο Γάλλους μελετητές, ο νεοφιλελευθερισμός δεν είναι μόνον μια ιδεολογία ή μια οικονομική πολιτική. Είναι πρωτίστως μια μορφή ζωής, μια νέα ορθολογικότητα που διαμορφώνει την ατομική ταυτότητα και τις κοινωνικές σχέσεις, υποχρεώνοντας όλους να ζουν σε ένα σύμπαν γενικευμένου ανταγωνισμού.

Η ακόλουθη συνέντευξη του Κριστιάν Λαβάλ δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Il manifesto.

• Πολλοί οικονομολόγοι και πολιτειολόγοι είχαν υποστηρίξει ότι με την οικονομική κρίση ο νεοφιλελευθερισμός θα παραχωρούσε τη θέση του σε κεϊνσιανές πολιτικές. Εξι χρόνια μετά το ξέσπασμα της κρίσης, ο νεοφιλελευθερισμός συνεχίζει να αποτελεί το κυρίαρχο οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό μοντέλο. Ποιοι είναι, κατά τη γνώμη σας, οι λόγοι μιας τέτοιας ικανότητας επιβίωσης;

Συνέχεια

Ο Οδυσσέας Ελύτης εξηγεί πως έγραψε το Άξιον Εστί…


elitis

Όσο κι αν μπορεί να φανεί παράξενο, την αρχική αφορμή να γράψω το ποίημα μου την έδωσε η διαμονή μου στην Ευρώπη τα χρόνια του ’48 με ’51. Ήταν τα φοβερά χρόνια όπου όλα τα δεινά μαζί – πόλεμος, κατοχή, κίνημα, εμφύλιος – δεν είχανε αφήσει πέτρα πάνω στη πέτρα. Θυμάμαι την μέρα που κατέβαινα να μπω στο αεροπλάνο, ένα τσούρμο παιδιά που παίζανε σε ένα ανοιχτό οικόπεδο.

Το αυτοκίνητό μας αναγκάστηκε να σταματήσει για μια στιγμή και βάλθηκα να τα παρατηρώ. Ητανε κυριολεκτικά μες τα κουρέλια. Χλωμά, βρώμικα, σκελετωμένα με γόνατα παραμορφωμένα, με ρουφηγμένα πρόσωπα. Τριγυρίζανε μέσα στις τσουκνίδες του οικοπέδου ανάμεσα σε τρύπιες λεκάνες και σωρούς σκουπιδιών. Αυτή ήταν η τελευταία εικόνα που έπαιρνα από την Ελλάδα. Και αυτή, σκεπτόμουνα, ήταν η μοιρα του Γένους που ακολούθησε το δρόμο της Αρετής και πάλεψε αιώνες για να υπάρξει.

Πριν περάσουν 24 ώρες περιδιάβαζα στο Ουσί της Λωζάννης, στο μικρό δάσος πλάι στη λίμνη. Και ξαφνικά άκουσα καλπασμούς και χαρούμενες φωνές. Ηταν τα Ελβετόπαιδα που έβγαιναν να κάνουν την καθημερινή τους ιππασία. Αυτά που από πέντε γενεές και πλέον, δεν ήξεραν τι θα πει αγώνας, πείνα, θυσία. Ροδοκόκκινα, γελαστά, ντυμένα σαν πριγκηπόπουλα, με συνοδούς που φορούσαν στολές με χρυσά κουμπιά, περάσανε από μπροστά μου και μ’ άφησαν σε μια κατάσταση που ξεπερνούσε την αγανάκτηση.

Συνέχεια

H νύχτα που έσπασαν τα κρύσταλλα…


Εικόνα

Ακούς την πένθιμη καμπάνα του κόσμου που ήξερες;

Δεν είναι το καμπάνισμα των παλιών λεμονανθών λίγο μετά τη βροχή.

Δεν είναι ο εσπερινός που σημαίνουν τα πεύκα καταμεσής στον Απρίλη

Ακούς την πένθιμη καμπάνα του κόσμου που ήξερες;Τα πάντα μπορούν να γίνουν τώρα πια.

Αγάλματα και το αντίθετό τους.

Η γωνιά του τυφλού με ένα χρυσάνθεμο για να κρατάει ζεστή την θέση του.

Το τραπέζι με την σοκολάτα, τα τσιγάρα, την νάιλον τσάντα, την ομπρέλα, το έγκλημα και τιμωρία, το πράσινο άδειο μπουκάλι της χθεσινής νύχτας.

Το βλέμμα που διαπερνάει σαν σφαίρα το ορατό και σκάει σφυρίζοντας στην καρδιά του πραγματικού ανοίγοντας μια πληγή στο στήθος.Πόσος κόσμος θεέ μου.

Συνέχεια

Τον καιρό που οι Ελληνες δεν κάθονταν στον καναπέ – Iστορία…Τα Ιουλιανά και η «αποστασία» του 1965


Μιχάλης Λυμπεράτος
Τα Ιουλιανά και η «αποστασία» του 1965 ήταν κορυφαίες στιγμές στην ιστορία της ταξικής πάλης στην Ελλάδα. Κορυφαίες τόσο ως προς την ένταση που απέκτησε ο κοινωνικός αγώνας, όσο και ως προς τις ιστορικές δυνατότητες που διάνοιξε, τέτοιες που επέβαλαν στο αστικό καθεστώς να τις ακυρώσει μέσω της επιβολής μιας ειδεχθούς δικτατορίας. Γιατί ήταν η κορωνίδα μιας διαδικασίας «ηγεμονίας» στην πολιτική ζωή της χώρας που έφερε την Αριστερά, και μάλιστα με τη μορφή της άμεσης παρέμβασης των μαζών στο πολιτικό προσκήνιο, θέτοντας ζητήματα μετασχηματισμού του συνόλου του αστικού πολιτικού μηχανισμού με άξονα την ανακίνηση του πολιτειακού αλλά και του εκδημοκρατισμού και της εκκαθάρισης των κρατικών μηχανισμών.[1]

Συνέχεια

ΔΝΤ και Παγκόσμια Τράπεζα ανοίγουν την Ουκρανία στους Γενετικά Τροποποιημένους Οργανισμούς.


Sylvia
Sylvia

Eντέλει έστω ελάχιστα η κρίση στην Ουκρανία έχει άρχισει λαμβάνει κάποια διεθνή προσοχή.Στις 28 Ιουλίου, το Ινσιτούτο του Όκλαντ με έδρα την Καλιφόρνια, δημοσίευσε μια έκθεση που αποκαλύπτει ότι η Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), σύμφωνα με τους όρους των δανείων προς την Ουκρανία, αξίας $ 17 δισεκατομμυρίων, θα ανοίξουν την χώρα στις γενετικά τροποποιημένες (ΓΤ) καλλιέργειες και στους γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς (ΓΤΟ) στη γεωργία. Η έκθεση έχει τίτλο «Περπατώντας στη Δυτική Πλευρά: Η Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ στην σύγκρουση της Ουκρανίας».

Στα τέλη του 2013, ο τότε πρόεδρος της Ουκρανίας, Βίκτορ Γιανουκόβιτς, απέρριψε μια συνεταιριστική συμφωνία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που συνδέεται με το δάνειο των 17 δισεκατομμυρίων δολαρίων από το ΔΝΤ, οι όροι του οποίου μόλις τώρα αποκαλύπτονται. Αντ ‘αυτού, ο Γιανουκόβιτς επέλεξε ένα ρωσικό πακέτο βοήθειας ύψους 15 δισεκατομμυρίων δολάρια συν μια έκπτωση για το ρωσικό φυσικό αέριο. Η απόφασή του αυτή, ήταν ένας σημαντικός παράγοντας, που οδήγησε στις επακόλουθες θανατηφόρες διαδηλώσεις, που οδήγησαν και στην αποπομπή του από το αξίωμά του το Φεβρουάριο του 2014 και τη συνεχιζόμενη κρίση.

Συνέχεια

Μεταξύ δύο εθνικισµών;


fΔιαβάζοντας κανείς ορισμένα δημοσιεύματα, υποτίθεται από αριστερή ή αναρχική σκοπιά, με αφορμή τη συνεχιζόμενη σφαγή στη Γάζα, αναρωτιέται όχι μόνο για το αν πραγματικά αξίζει να στέκεται στο πλευρό του παλαιστινιακού αγώνα, αλλά ακόμα και για το ποιοι είναι τελικά τα θύματα και οι θύτες αυτής της διαμάχης. Ας ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα, γιατί από μια απλή σύγχυση προσανατολισμού μέχρι να μπερδεύει κανείς τα στρατόπεδα των καταπιεστών με των καταπιεσμένων φαίνεται ότι η απόσταση είναι πολύ μικρή.

Συνέχεια