Κυριαρχία της αρπαγής…


Εμμενής κοινοχρησία: Θα μπορούσε ο καθένας μας να έχει το δικό του ασανσέρ, το δικό του δρόμο, τη δική του πλατεία, το δικό του τρένο; Θα μπορούσε να έχει ο καθένας την δική του παροχή από τη λίμνη του Μαραθώνα, τη δική του αποχέτευση προς τις εγκαταστάσεις του βιολογικού καθαρισμού; Θα μπορούσε να έχει ο καθένας απευθείας σύνδεση με όλα τα τηλέφωνα; Θα αρκεστώ σε αυτά τα παραδείγματα μόνο και θα αναγκαστώ να διαπιστώσω ότι σε όλα αυτά τα ερωτήματα, ακόμα και ο Άουγκουστ Φρίντριχ φον Χάγιεκ θα απαντούσε αρνητικά.

Γιατί δεν μπορεί να έχει ο καθένας μας και η καθεμιά μας το δικό του οδικό ή σιδηροδρομικό δίκτυο; Θα μπορούσαν οι θιασώτες και ένθερμοι υποστηρικτές του νεοφιλελευθερισμού να προτείνουν κάτι τέτοιο; Είναι βέβαιο ότι δεν τους περνάει καν από το μυαλό. Γιατί; Ο λόγος είναι πολύ απλός: τα κέρδη, μπροστά στη χασούρα, θα ήταν μια σταγόνα στον ωκεανό. Θα κατέρρεαν τα πάντα, φύση και κοινωνία. Εάν ο καθένας είχε το δικό του δρόμο να πάει από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη, δεν θα απέμενε σπιθαμή γης να καλλιεργήσουμε.

Έτσι, εκ των πραγμάτων, είμαστε αναγκασμένοι, δηλαδή δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς, να χρησιμοποιούμε από κοινού χώρους και εργαλεία. Δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να έχει ο καθένας το δικό του ασανσέρ: κοστίζει περισσότερο από ένα διαμέρισμα και είναι προφανές ότι δεν θα το ήθελαν ούτε οι εργολάβοι ούτε οι αγοραστές των διαμερισμάτων.

Θα το ήθελε βέβαια ο κατασκευαστής τους αλλά δεν μπορεί να το επιβάλλει. Και εκεί όπου επεβλήθη η ιδιόκτητη ιδιοχρησία, όπως στην μετακίνηση,  με το Ιδιωτικής Χρήσης αυτοκίνητο, γνωρίζουμε πλέον, διότι τα υφιστάμεθα, τα πάμπολλα και οξυμένα προβλήματα που έχουν προκύψει.

Εάν ρίξουμε μια ματιά τριγύρω μας θα δούμε ότι η κοινοχρησία εργαλείων και χώρων που υπάρχει είναι πολλή, περισσότερη από ό,τι νομίζουμε. Τα δάση, οι παραλίες, τα ποτάμια, οι λίμνες, οι δρόμοι, οι πλατείες, τα πάρκα, τα ασανσέρ, οι δημόσιες βιβλιοθήκες, τα σχολεία, οι εκκλησίες, τα τηλέφωνα, οι τουαλέτες, τα ταξί, τα λεωφορεία, τα τρένα, τα πλοία, τα λιμάνια, οι σταθμοί, τα δίκτυα (οδικό, σιδηροδρομικό, ταχυδρομικό, υδρευτικό, αποχετευτικό, ηλεκτρονικό, κ.α.), οι εφημερίδες, τα εστιατόρια, τα γήπεδα, τα θέατρα, οι κινηματογράφοι όλα αυτά και πολλά άλλα είναι μορφές κοινοχρησίας.

Δεν μπορεί να έχει ο καθένας το δικό του θέατρο. Θα πρέπει όμως να διακρίνουμε όλες αυτές τις μορφές κοινοχρησίας σε δυο κατηγορίες: σε αυτές που είναι κοινής κτήσης, ας τις πούμε κοινόκτητες (κοινόκτητος, κατά το ιδιόκτητος), κι αυτές που είναι ιδιόκτητες. Υπάρχει λοιπόν η κοινόκτητη κοινοχρησία και η ιδιόκτητη κοινοχρησία. Το εστιατόριο και το βιβλιοπωλείο είναι ιδιόκτητη κοινοχρησία, η κοινοτική βιβλιοθήκη είναι κοινόκτητη. Οι χώροι της ιδιόκτητης κοινοχρησίας είναι χώροι ανταλλαγής (εμπορεύματος-χρήματος), ενώ εμπόρευμα είναι και η χρήση ενός ιδιόκτητου κοινόχρηστου εργαλείου ή μέσου παραγωγής (με τη γενική σημασία του όρου).

Για να χρησιμοποιήσεις την ιδιόκτητη κοινοχρησία θα πρέπει να πληρώσεις, ενώ δεν απαιτείται κάτι τέτοιο για την κοινόκτητη κοινοχρησία. Μπορεί μια κοινόκτητη κοινοχρησία να γίνει ιδιόκτητη αλλά δεν μπορεί να γίνει ατομική: πληρώνουμε εισιτήριο στο θέατρο διότι είναι ιδιόκτητη κοινοχρησία, αλλά στην αρχαία Ελλάδα ήταν κοινόκτητα, ήταν ελεύθερης πρόσβασης. Όπως είναι σήμερα ο δρόμος. Το κοινόκτητο κοινόχρηστο μπορεί να γίνει ιδιόκτητο κοινόχρηστο, αυτό μπορεί να γίνει κοινόκτητο, αλλά δεν μπορεί να γίνει ατομικό κοινόχρηστο: θα ήταν αντίφαση εν τοις όροις. Απεριόριστη, γενικευμένη ατομική, προσωπική κοινοχρησία δεν μπορεί να υπάρξει.

Υπήρξε, υπάρχει, θα υπάρξει κοινωνία που να μην διαθέτει κοινόκτητες ή ιδιόκτητες μορφές κοινοχρησίας; Όχι, δεν υπήρξε, δεν υπάρχει, δεν πρόκειται να υπάρξει. Πως όμως μια μορφή κοινόκτητης κοινοχρησίας μπορεί να γίνει  ιδιόκτητη; Ποιος είναι ο δράστης αυτού του μετασχηματισμού; Και πως μια μορφή ιδιόκτητης κοινοχρησίας μπορεί να γίνει κοινόκτητη; Ποια είναι τα κίνητρα και ποιες οι συνέπειες;  Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι στη πρώτη περίπτωση το κίνητρο είναι η αύξηση του κέρδους – αν και θα δούμε ότι υπάρχει άλλο ένα, ακόμα πιο σημαντικό.

Όταν μια μορφή κοινόκτητης κοινοχρησίας μετατραπεί σε ιδιόκτητη, ο κάτοχός της κερδίζει πολύ περισσότερα από έναν συντονιστή ή διαχειριστή της πρώτης. Είναι βέβαιο ότι ένας ιδιοκτήτης βιβλιοπωλείου θα αντιδράσει εντονότατα στη περίπτωση που το βιβλιοπωλείο του γίνει κοινόχρηστη και κοινόκτητη βιβλιοθήκη κι αυτός, από ιδιοκτήτης, συντονιστής ή διαχειριστής της. Και ενώ όλες οι μορφές κοινόκτητης κοινοχρησίας μπορούν να γίνουν ιδιόκτητες, σχεδόν καμία δεν μπορεί να γίνει παντελώς ατομική.

Ένα πολύ γνωστό παράδειγμα είναι η μετακίνηση με το ιδιωτικής,  προσωπικής χρήσης αυτοκίνητο: είναι όμως βέβαιο ότι όσο πιο πολύ επεκτείνεται τόσο πιο κοντά στην κατάργηση φτάνει. Σήμερα, η μετακίνηση με ιδιωτικής και ατομικής χρήσης μέσα είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο πλανήτης.

Η μετατροπή της κοινοχρησίας σε ατομική χρήση των χώρων και των εργαλείων συνεπάγεται τεράστιες σπατάλες και καταστροφές: σπατάλες πρώτων υλών, ενέργειας, εργασίας και καταστροφές ανθρώπων και φύσης. Όποιο πρόβλημα κι αν πιάσουμε στα χέρια μας, θα δούμε ότι είναι αποτέλεσμα της  μετατροπής της κοινόκτητης κοινοχρησίας σε ιδιόκτητη  και ιδίως του μετασχηματισμού της σε ατομική χρήση και κτήση.

Όπως όμως μια κοινόκτητη κοινοχρησία μπορεί να γίνει ιδιόκτητη και ατομική χρήση, έτσι κι αυτές οι τελευταίες μπορούν να γίνουν κοινόκτητες: μια ιδιόκτητη κοινόχρηστη παραλία μπορεί να γίνει κοινόκτητη και τα πολλά ατομικά ψυγεία σε ένα κάμπιγκ μπορεί να γίνει ένα κοινόχρηστο (ιδιόκτητο ή κοινόκτητο). Η μετατροπή του κοινόχρηστου σε ατομικό αποφέρει πολλά κέρδη: το γνωρίζουν πολύ καλά οι εκδότες και οι βιβλιοπώλες, το γνωρίζουν επίσης πολύ καλά και οι κατασκευαστές των πλυντηρίων, των αυτοκινήτων, των ψυγείων, των παιδικών παιχνιδιών και άλλων πολλών αναγκαίων μέσων και εργαλείων της ζωής.

Ας ανακεφαλαιώσουμε, πριν προχωρήσουμε. Η κοινοχρησία είναι ένας τρόπος ικανοποίησης των αναγκών και αναπαραγωγής της κοινωνίας που ελαχιστοποιεί την σπατάλη και την καταστροφή· αντιθέτως, η ιδιοχρησία προκαλεί τεράστιες σπατάλες και καταστροφές σε φύση και κοινωνία. Όλα τα σημερινά, πολλά και οξυμένα παγκόσμια κοινωνικά προβλήματα οφείλονται στην μετατροπή του κοινόχρηστου σε ιδιόχρηστου. Ποιος ευθύνεται γι αυτόν τον μετασχηματισμό; Την απάντηση την γνωρίζετε: είναι ο καπιταλιστικός τρόπος αρπαγής, και όχι παραγωγής όπως θα δούμε στη συνέχεια, η καπιταλιστική Κυριαρχία, ο καπιταλιστής, ο σημερινός διαχειριστής της καπιταλιστικής παραγωγής και συντονιστής της  αρπαγής και καταστροφής του συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου.

Ο μετασχηματισμός όμως αυτός έχει όρια. Πολλές μορφές κοινοχρησίας μπορούμε να τις κάνουμε ιδιοχρησία αλλά αυτές δεν είναι παρά μόνο ένα μικρό μέρος. Είναι αδύνατον όλες οι μορφές κοινοχρησίας να γίνουν ιδιοχρησία. Ας το επαναλάβουμε γι άλλη κια φορά: δεν μπορεί να έχει ο καθένας το δικό του δρόμο και το δικό του θέατρο: είμαστε αναγκασμένοι να τα χρησιμοποιούμε από κοινού, με εισιτήριο ή χωρίς. Και αφού αυτό δεν γίνεται – και θα δούμε γιατί, αυτό που μπορεί να γίνει είναι η μετατροπή της κοινόκτητης κοινοχρησίας σε ιδιόκτητη.

Πολλές φορές η κοινόκτητη κοινοχρησία εμφανίζεται με τη μορφή της δημόσιας (κρατικής δηλαδή) κοινοχρησίας : στη περίπτωση αυτή ο κτήτορας δεν είναι όλη η κοινωνία αλλά το κράτος που (υποτίθεται) εκπροσωπεί την κοινωνία. Η δημόσια (κρατική) κοινοχρησία είναι μια μορφή συλλογικής ιδιόκτητης κοινοχρησίας και μπορεί να γίνει ιδιόκτητη: τα πάσης φύσεως  δίκτυα είναι το καλύτερο παράδειγμα.

Γιατί όμως μόνο ένα πολύ μικρό μέρος της κοινοχρησίας μπορεί να γίνει ιδιοχρησία.

Είναι ένα ερώτημα το οποίο, από όσο γνωρίζω (και δεν μπορώ, και δεν επιτρέπεται, ως οικοδόμος,, να γνωρίζω πολλά) δεν έχει τεθεί και δεν έχει απαντηθεί. Θα πρέπει όμως να υποθέσουμε ότι εάν γίνει κάτι τέτοιο η κοινωνία θα καταρρεύσει ολοσχερώς. Εδώ αντιμετωπίζουμε παγκόσμια προβλήματα μόνο με την μετατροπή ενός πολύ μικρού μέρους της κοινοχρησίας σε ιδιόκτητη κοινοχρησία ή ιδιοχρησία και μπορούμε να φανταστούμε τι θα γίνει εάν αυτή η μετατροπή γενικευθεί.

Εάν λοιπόν η κοινωνία καταρρεύσει με την ολοκληρωτική μετατροπή της κοινοχρησίας σε ιδιοχρησία είμαστε υποχρεωμένοι να υποστηρίξουμε ότι δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνία χωρίς κοινοχρησία (κοινόκτητη ή ιδιόκτητη – προς το παρόν δεν έχει σημασία). Την κοινοχρησία αυτή, εκ των ων ουκ ανευ για την ύπαρξη της κοινωνίας, θα την αποκαλέσουμε εμμενή: υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει σε όλες τις κοινωνίες.

Εμμενής κομμουνισμός, κομμουνισμός του παρόντος: Η ύπαρξη μιας κοινωνίας χωρίς κοινοχρησία είναι αδιανόητη διότι είναι αδιανόητη η ύπαρξη μιας κοινωνίας χωρίς συμβίωση και συνεργασία. Δεν μπορεί να υπάρξει συμβίωση και συνεργασία χωρίς κοινοχρησία. Κάθε κοινωνικός θεσμός είναι μια μορφή  συμβίωσης, συνεργασίας και κοινοχρησίας: η οικογένεια, η παρέα, το σχολείο, ο δρόμος, η πλατεία, το εργοστάσιο, το νοσοκομείο, κλπ. Ο Ησίοδος είχε παρατηρήσει (Έργα και Ημέραι, 723) ότι εκ κοινού πλείστη τε χάρις δαπάνη τε ολιγίστη: η κοινοχρησία προκαλεί το μεγαλύτερο  δυνατόν όφελος με το μικρότερο δυνατόν κόστος. Είναι βέβαιο ότι μεταξύ ενός άδειου εστιατορίου και ενός γεμάτου θα επιλέξετε να πάτε στο γεμάτο, χωρίς να γνωρίζετε την ποιότητα του φαγητού. Γιατί θα πάτε εκεί;

Διότι μας αρέσει να τρώμε με τους άλλους, να εργαζόμαστε με τους άλλους, να ζούμε με τους άλλους. Δεν νιώθουμε καλά όταν ο κινηματογράφος ή το γήπεδο ή το θέατρο είναι άδειο. Χαιρόμαστε όταν το σπίτι μας γεμίζει κόσμο. Ρίξτε μια ματιά τριγύρω σας και θα το διαπιστώσετε: πανηγύρια, γάμοι, γλέντια, πάρτι, χοροί, συνεστιάσεις, ποδοσφαιρικοί αγώνες, παραλίες, μπαράκια, κάμπιγκ, διαδηλώσεις, συγκεντρώσεις, συναυλίες, μας αρέσει να είμαστε μαζί, να ζούμε μαζί, να συνεργαζόμαστε. Εκεί όπου ζούμε μαζί, εκεί όπου συνεργαζόμαστε, εκεί αναπόφευκτα εμφανίζεται η κοινοχρησία.

Η σχολική αίθουσα είναι κοινόχρηστη, το ίδιο και ο δάσκαλος, το ίδιο η αυλή και οι διάδρομοι, το ίδιο και οι τουαλέτες. Δεν μπορεί να έχει ο καθένας το δικό του σχολείο: τη δική του αίθουσα, το δικό του δάσκαλο, τη δική του τουαλέτα. Όταν η συμβίωση και η συνεργασία διευρύνονται,  διευρύνεται και η κοινοχρησία·  όταν συρρικνώνονται, συρρικνώνεται και αυτή.

Μπορούμε λοιπόν να καταλήξουμε στο παρακάτω συμπέρασμα: δεν υπήρξε, δεν υπάρχει, δεν θα υπάρξει κονωνία χωρίς συμβίωση, συνεργασία, κοινοχρησία και κοινοκτησία. Αυτό ασφαλώς ισχύει και για μια κομμουνιστική κοινωνία. Τι είναι όμως μια κομμουνιστική κοινωνία; Διαφέρει και σε τι από τις άλλες. Από μια άποψη δεν διαφέρει: όπως και στις άλλες, και σε αυτήν θα υπάρχει συμβίωση, συνεργασία, κοινοχρησία και κοινοκτησία. Θα διαφέρει όμως ως προς τούτο: θα είναι μια κοινωνία στην οποία δεν θα υπάρχει ιδιόκτητη (ή κρατική-δημόσια)  κοινοχρησία και κοινοχρησία που έγινε ιδιοχρησία.

Όπως σε κάθε κοινωνία, έτσι και σε αυτήν θα υπάρχει κάθε  μορφής κοινόκτητης κοινοχρησίας (δρόμοι, πλατείες, βιβλιοθήκες, δάση, ποτάμια, κλπ) αλλά επιπλέον δεν θα υπάρχει ιδιόκτητη κοινοχρησία: δεν θα υπάρχουν βιβλιοπωλεία αλλά πολλές κοινοτικές βιβλιοθήκες. Θα υπάρχουν αυτοκίνητα, για την αντιμετώπιση έκτακτων καταστάσεων, αλλά η μετακίνηση θα γίνεται με κοινόχρηστα και κοινόκτητα μέσα. Θα υπάρχουν χώροι παραγωγής αλλά θα είναι κοινόκτητοι: θα μπορεί ο καθένας να πάει όποτε θέλει, να εργαστεί όσο θέλει και να φύγει όποτε θέλει, ενώ ταυτόχρονα θα μπορεί εκεί να φάει, να κοιμηθεί, να γαμήσει, να μάθει, να ερευνήσει, να συνομιλήσει, κλπ.

Εάν συγκρίνουμε λοιπόν μια κοινωνία που επικρατεί η κοινόκτητη κοινοχρησία με μια οποιαδήποτε άλλη στην οποία επικρατεί η ιδιόκτητη (καπιταλισμός, φεουδαρχία, δουλοκτησία) θα διαπιστώσουμε ότι οι κοινωνίες της ιδιόκτητης κοινοχρησίας δεν είναι παρά συρρικνωμένες κομμουνιστικές κοινωνίες: αρκεί η μετατροπή της ιδιόκτητης κοινοχρησίας και κοινόκτητη για να αρθεί η συρρίκνωση.

Συνεπώς, μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι, μιας και δεν υπάρχει κοινωνία χωρίς συμβίωση, συνεργασία, κοινοχρησία και κοινοχρησία,  δεν υπήρξε, δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνία που να μην είναι κομμουνιστική. Θα αποκαλέσω λοιπόν την εμμενή συμβίωση, συνεργασία, κοινοχρησία και κοινοκτησία εμμενή κομμουνισμό, ενώ  κομμουνισμό του παρόντος θα ονομάσω τις ιστορικά καθορισμένες μορφές που παίρνει ο εμμενής κομμουνισμός.

Μπορεί κάθε κοινωνία να είναι συρρικνωμένη κομμουνιστική κοινωνία, πάντως είναι κομμουνιστική. Μια καπιταλιστική κοινωνία είναι μια συρρικνωμένη κομμουνιστική κοινωνία, όπως ήταν και οι φεουδαρχικές και οι δουλοκτητικές, αν και θα προτιμούσα να γεννηθώ δουλοπάροικος παρά εργάτης ή δούλος.

Πως όμως μπορούμε να πούμε ότι μια καπιταλιστική κοινωνία είναι μια (συρρικνωμένη) κομμουνιστική κοινωνία; Μόνο εάν εννοήσουμε τον καπιταλιστικό τρόπο αρπαγής, την καπιταλιστική μορφή Κυριαρχίας, και κάθε τρόπο αρπαγής (μορφής Κυριαρχίας) ως ένα τρόπο διαχείρισης του κομμουνισμού του παρόντος (αλλά και του εμμενούς, όπως θα δούμε).

Όσο συρρικνώνεται ο κομμουνισμός του παρόντος, όσο δηλαδή συρρικνώνεται η ιστορικά καθορισμένη συμβίωση , η συνεργασία, η κοινοχρησία και η κοινοκτησία του παρόντος, τόσο ενισχύεται η Κυριαρχία. Είναι σαφές ότι τις πιο μεγάλες επιδόσεις σε αυτό το πεδίο τις έχει καταφέρει η καπιταλιστική Κυριαρχία. Για να το κατανοήσουμε όμως αυτό, θα πρέπει να δούμε τι είναι η Κυριαρχία.

Κυριαρχία και κομμουνισμός: Θα μπορούσαμε να διατυπώσουμε δυο ορισμούς της Κυριαρχίας. Ο πρώτος θα εστίαζε στην ουσία της, δηλαδή στην ιστορική καταγωγή της, και ο δεύτερος στην λειτουργία της, δηλαδή στον κοινωνικό ρόλο που παίζει στους ιστορικούς κοινωνικούς σχηματισμούς. Έτσι, η Κυριαρχία είναι μια κοινωνική σχέση κατά την οποία το ένα μέρος (όχι  κατ’ ανάγκην πάντα πρόσωπο) διατάζει και το άλλο εκτελεί. Στην περίπτωση που ο φορέας είναι πρόσωπα, ομάδες, τάξεις, κοινωνικοί σχηματισμοί, αποκαλούμε Κύριο τον φορέα της διαταγής και Υποτελή Παραγωγό τον φορέα της εκτέλεσης της διαταγής.

Επειδή όμως η διαταγή (και έμμεσα η απαγόρευση) είναι ένοπλη ικεσία, η Κυριαρχία δεν είναι τίποτα άλλο παρά η εξάρτηση ενός ενδεούς αλλά ένοπλου Κυρίου από έναν αυτάρκη αλλά άοπλο Παραγωγό του κοινωνικού πλούτου. Η Κυριαρχία είναι ένοπλη ικεσία, διαρκής ομολογία μιας δομικής (ποιμενικής στην προέλευσή της) ένδειας που αγγίζει τα όρια του θανάτου και της εξαφάνισης. Κατά συνέπεια, το βασικό μέλημα του Κυρίου δεν μπορεί να είναι άλλο από την αναπαραγωγή αυτής της σχέσης, από την αναπαραγωγή της διαταγής, της ικεσίας και της ένδειας (όσο πλούτο κι αν διαθέτει!),  μέσω της αποτελεσματικής απόσπασης της υπακοής και της αφοσίωσης του Υποτελούς Παραγωγού με τη πολύμορφη βία ή και την φανερή ή αθέατη απάτη.

Η αύξηση της ισχύος του Κυρίου συμβαδίζει με την ταυτόχρονη (ή μη ταυτόχρονη)  αύξηση της αδυναμίας του Υποτελούς Παραγωγού. Κάθε φορά που ο Κύριος αποκτά κι ένα ισχυρότερο όπλο, π.χ., τα πυρηνικά, οι Υποτελείς Παραγωγοί υστερούν στο πεδίο της μάχης – η πολιτική είναι η συνέχιση του πολέμου, όχι πάντα με άλλα μέσα. Κάθε φορά που ο Κύριος αποκρύπτει την απάτη, π.χ.. την αρπαγή μέσω του εμπορεύματος και του χρήματος, ο Υποτελής Παραγωγός περιέρχεται σε δυσχερέστερη θέση.

Υπάρχει όμως ένας πιο αποτελεσματικός τρόπος αναπαραγωγής της Κυριαρχίας, της επιβεβλημένης δια της βίας και απάτης ένδειας: η συνειδητή και προγραμματισμένη διαχείριση του κομμουνισμού του παρόντος και του εμμενούς κομμουνισμού.  Ο βασικός στόχος αυτής της διαχείρισης είναι η συρρίκνωση του κομμουνισμού, τόσο του παρόντος όσο και του εμμενούς. Η συρρίκνωση αυτή πραγματοποιείται με δυο τρόπους: με την αύξηση της αρπαγής και τον περιορισμό της συμβίωσης, της συνεργασίας, της κοινοχρησίας και της κοινοκτησίας.

Η αρπαγή και η καταστροφή του πλούτου δεν γίνεται για να αντιμετωπισθεί η ένδεια αλλά για να αναπαραχθεί και να διαιωνιστεί. Θα λέγαμε λοιπόν ότι η Κυριαρχία είναι η κοινωνική, οικονομική, ιδεολογική δύναμη που σκοπός της είναι η συρρίκνωση του κομμουνισμού,  του εμμενούς και του παρόντος.

Η αδυναμία του Υποτελούς Παραγωγού να καταλύσει την Κυριαρχία, την ένδεια, δεν θα πρέπει να είναι ιστορική, αποτέλεσμα κούρασης, φόβου ή εξαπάτησης, αλλά ανθρωπολογική: να μην μπορεί να συμβιώσει, να συνεργαστεί, να χρησιμοποιήσει από κοινού, να κατέχει από κοινού. Και πράγματι: οι Υποτελείς Παραγωγοί σήμερα είναι κουρασμένοι, απομονωμένοι, φοβισμένοι και αποβλακωμένοι. Θα έλεγα ότι το χειρότερο από αυτό είναι η κούραση, η εξάντληση – τα άλλα εύκολα αίρονται.

Η Κυριαρχία, ως διαταγή και ως δύναμη συρρίκνωσης του κομμουνισμού, μπορεί να πάρει πολλές μορφές, μορφές που καθορίζονται από το τρόπο αρπαγής του συλλογικά, δηλαδή κομμουνιστικά,  παραγόμενου κοινωνικού πλούτου. Η δουλοκτητική Κυριαρχία, για παράδειγμα, είναι μια μορφή που καθορίστηκε από τον δουλοκτητικό τρόπο αρπαγής του συλλογικά παραγόμενου τρόπου παραγωγής: ήρθε νομίζω η ώρα, ο τρόπος παραγωγής να γίνει τρόπος αρπαγής. Μόνο ένας τρόπος παραγωγής μπορεί να υπάρξει, ο κομμουνιστικός.

Αν και μορφές  αρπαγής μπορούν να υπάρξουν πολλοί,  οι τρόποι είναι δύο: μέσω της βίας και μέσω του εμπορεύματος-χρήματος. Τη βία μετέρχονται ο δουλοκτητικός και ο φεουδαρχικός τρόπος αρπαγής, ενώ ο καπιταλιστικός, το εμπόρευμα και το χρήμα, τα οποία πρέπει να εννοήσουμε καταρχήν και καταρχάς ως μέσον αρπαγής και όχι ως μέσον ανταλλαγής ή πληρωμής. (Μια πρώιμη μορφή αρπαγής – ευρύτατα σήμερα διαδεδομένη – μέσω του χρήματος είναι ο δανεισμός) Με το εμπόρευμα και το χρήμα η αρπαγή κρύβεται, ενώ είναι πολύ πιο αποτελεσματικά ως μέσα αποίκισης και ελέγχου του μέλλοντος.

Η Κυριαρχία λοιπόν ισχυροποιείται και αναπαράγεται μόνο όταν ο επιτυγχάνεται η αρπαγή και η συστηματική καταστροφή του κοινωνικού πλούτου,  εάν αυτός είναι τεράστιος· και σήμερα είναι. Και θα πρέπει να καταστραφεί παραγωγικά, προς όφελος δηλαδή της Κυριαρχίας. Υπάρχουν πολλοί τρόποι παραγωγικής καταστροφής του κοινωνικού πλούτου – το αυτοκίνητο και το ποδόσφαιρο είναι δύο από αυτούς. Οι πιο σημαντικοί όμως είναι αυτοί που στοχεύουν στη συρρίκνωση του ιστορικού κομμουνισμού: στη συρρίκνωση της συμβίωσης, της συνεργασίας, της κοινοχρησίας, της κοινοκτησίας.

Ο κομμουνιστικά παραγόμενος κοινωνικός πλούτος χρησιμοποιείται για να συρρικνωθεί ο κομμουνισμός, αυτός ο οποίος παράγει τον πλούτο! Κι όλα αυτά για να εξασφαλιστεί η αδυναμία  του Υποτελούς Παραγωγού να καταργήσει την Κυριαρχία, την διαταγή, την ένοπλη ικεσία, την ένδεια, να επιλύσει δηλαδή τα παγκόσμια κοινωνικά προβλήματα. Στην προσπάθειά της να ισχυροποιηθεί το μόνο που καταφέρνει είναι να τρώει τις σάρκες της, αφού έχει φάει ήδη του Υποτελούς Παραγωγού. Κι όλα αυτά εν μέσω τεράστιου πλούτου!

Ας ανακεφαλαιώσουμε: κάθε κοινωνία είναι μια κομμουνιστική κοινωνία,

Κάθε μορφή Κυριαρχίας είναι μια μορφή διαχείρισης του κομμουνισμού με απώτερο σκοπό την αποίκιση και τον έλεγχο του μέλλοντος, την αποτροπή της κατάλυσης της Κυριαρχίας, της αρπαγής και καταστροφής του κοινωνικού πλούτου.


Αθανάσιος Δρατζίδης
Ανωτάτη Σχολή Κακών Τεχνών

Πηγή. http://www.terrapapers.com/?p=60243

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s