ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ της Κίνησης Κομμουνιστών – Εργατικός Αγώνας


Εργατικός αγώνας

σημ.Αμετανόητου: Το παρόν πολιτικό κείμενο το βρήκα αξιόλογο για πολλούς λόγους.Σε άλλα συμφωνώ και σε άλλα διαφωνώ.Αξίζει από κάθε άποψη να διαβαστεί.Τονίζω ξανά και ιδιατέρως για τους νέους μας φίλους,ότι το μπλόγκ δεν είναι εξάρτημα ΚΑΝΕΝΟΣ κομματικού σχηματισμού ΑΛΛΑ επιζητεί την Πολιτική  εμβάθυνση, των Ελληνίδων και των Ελλήνων.


 

  1. Η Ελλάδα σήμερα διανύει τον έκτο χρόνο της κρίσης και τον πέμπτο της πολιτικής των μνημονίων. Σ΄ αυτό το διάστημα ξεδιπλώθηκε μια πρωτόγνωρη επίθεση σε βάρος της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, που ξεκινάει από τους όρους πώλησης της εργατικής τους δύναμης, το εισόδημα και τους όρους διαβίωσης και κλιμακώνεται στα δικαιώματα, στις οργανώσεις εκπροσώπησης των συμφερόντων τους, στην αυτοτελή παρουσία και δράση τους. Η κατάσταση του εργαζόμενου λαού χειροτέρεψε δραματικά. Η επίσημα αναγνωρισμένη ανεργία ξεπέρασε το 27% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού ενώ η πραγματική της διάσταση είναι πολύ μεγαλύτερη. Ακόμη κι αν άρχιζε σήμερα η αντιστροφή αυτής της κατάστασης, οι επίσημες έρευνες- ελληνικές και ξένες- υπολογίζουν ότι θα χρειαστούν πάνω από δύο δεκαετίες για να υποχωρήσει η ανεργία στα προ κρίσης επίπεδα. Οι εργασιακές σχέσεις στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα αποδιαρθρώθηκαν πλήρως προς όφελος του κεφαλαίου, με ταυτόχρονη δραματική μείωση του εισοδήματος της λαϊκής οικογένειας. Ο κατώτερος μισθός έπεσε κάτω από τα όρια της πείνας. Οι συντάξεις εξανεμίστηκαν και το σύστημα ασφάλισης και υγείας μόνο τυπικά υπάρχει. Η Παιδεία αποδιαρθρώνεται. Τα τελευταία υπολείμματα του Δωρεάν χαρακτήρα της συρρικνώνονται περαιτέρω. Σε συνδυασμό με την τεράστια ανεργία, η Παιδεία σήμερα παύει όλο και περισσότερο να έχει κάποια αξία για το εργασιακό μέλλον των νέων ανθρώπων. Η δημόσια περιουσία ξεπουλιέται όσο- όσο και δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που ουσιαστικά χαρίζεται. Ταυτόχρονα, η παραγωγική βάση της χώρας συρρικνώνεται. Η αγροτική παραγωγή έχει δεχτεί βαρύτατα πλήγματα, τα αγροτικά στρώματα (ιδιαίτερα τα φτωχότερα) συρρικνώνονται και η ταξική τους διαφοροποίηση μεγαλώνει. Η ύπαιθρος, που κάποτε έτρεφε ολόκληρη τη χώρα, ερήμωσε λόγω της ένταξης της Ε.Ε. και στον ευρωπαϊκό καταμερισμό εργασίας και υπέστη ανυπολόγιστη καταστροφή. Η προοπτική της διαγράφεται ακόμη πιο ζοφερή. Τα μικρομεσαία στρώματα της πόλης καταστρέφονται σε σημαντικό βαθμό, καθώς το μονοπωλιακό κεφάλαιο, εξυπηρετώντας σε αυτή τη φάση τις ανάγκες του, φαίνεται να σπάει τις συμμαχίες που στο παρελθόν έχτιζε με τα μεσαία στρώματα και με τμήματα της εργατικής τάξης. Ένα σημαντικό κομμάτι του ανθρώπινου παραγωγικού και επιστημονικού δυναμικού της χώρας διαρρέει στο εξωτερικό, δημιουργώντας ένα νέο μεγάλο μεταναστευτικό ρεύμα, που θυμίζει τις δεκαετίες του 1950 και 1960.

  1. Η χώρα έχει δεθεί χειροπόδαρα στον ευρωπαϊκό και αμερικάνικο ιμπεριαλισμό κι έχει υποθηκευτεί για πολλές ακόμη γενιές. Το ξένο πολυεθνικό σε συνεργασία με το ντόπιο μονοπωλιακό κεφάλαιο αρπάζει, ουσιαστικά, τσάμπα τον εθνικό πλούτο και λεηλατεί τις παραγωγικές δυνάμεις της χώρας. Η πολυεπίπεδη εξάρτηση (οικονομική, πολιτική, στρατιωτική βαθαίνει πρωτόγνωρα και μια νέα ιστορική εποχή μισθωτής δουλείας για την εργατική τάξη και τις εργαζόμενες τάξεις κάνει την εμφάνισή της. Οι εξελίξεις των τελευταίων χρόνων με τις δανειακές συμβάσεις με τους επαίσχυντους όρους και τα ψηλά επιτόκια, η άμεση παρέμβαση του ΔΝΤ, της Ε.Ε. και του γερμανικού ιδίως κεφαλαίου στις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα, διέλυσαν τα ιδεολογήματα περί ιμπεριαλιστικής ή μικροϊμπεριαλιστικής Ελλάδας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η ελληνική αστική τάξη επιτελεί απλώς έναν υποτελή ρόλο απέναντι στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Ο ρόλος του ελληνικού καπιταλισμού ήταν και παραμένει πάντοτε συμπληρωματικός στα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα με τα οποία είναι συνδεδεμένος. Κατακτήσεις του 19ου και του 20ου αιώνα που διαμόρφωσαν τους στοιχειώδεις όρους ώστε το προλεταριάτο να είναι οργανωμένο, να συμπεριφέρεται και να αντιμετωπίζεται ως τάξη έχουνε δεχτεί πλήγμα ιστορικής σημασίας.
  2. Η κρίση δεν είναι ελληνικό φαινόμενο παρά τις ιδιαιτερότητες που μπορεί να εμφανίζει στην Ελλάδα. Η κρίση έχει αγκαλιάσει το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα απ’ άκρη σ’ άκρη του πλανήτη. Ξεκίνησε από περισσότερο ανεπτυγμένες χώρες του καπιταλισμού, πρώτα και κύρια από τις Ηνωμένες Πολιτείες, και εξαπλώθηκε ταχύτατα σε όλα τα ιμπεριαλιστικά κέντρα και στην καπιταλιστική τους περιφέρεια. Δεν είναι μια απλή κρίση υπερπαραγωγής στον ένα ή στον άλλο παραγωγικό τομέα. Δεν είναι κρίση μόνο του χρηματιστικού κεφαλαίου ή κάποιων μορφών του ή κρίση του καζινοκαπιταλισμού, όπως παραπλανητικά υποστηρίζεται ακόμη κι από παράγοντες της Αριστεράς. Είναι κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου σε όλες τις μορφές του. Και εκφράζεται με την μεγαλύτερη ένταση και σφοδρότητα (πως αλλιώς θα μπορούσε να συμβεί άλλωστε) στην ατμομηχανή του κεφαλαίου, δηλαδή στο χρηματιστικό κεφάλαιο. Ο σύγχρονος καπιταλισμός δημιούργησε τόσες παραγωγικές δυνάμεις (και τόσες μορφές κεφαλαίου) που αδυνατεί να τις χωρέσει, να τις διαχειριστεί. Και μόνο την πλευρά του πλασματικού κεφαλαίου να δει κανείς φτάνει για να αντιληφθεί ότι όλος ο πλούτος της γης δεν αρκεί για να καλύψει τα μεγέθη των απαιτήσεων που έχουν δημιουργηθεί με την απίστευτη χαρτούρα -διαφόρων τύπων χρεογράφων- που κυκλοφορεί στις χρηματιστηριακές και χρηματοπιστωτικές αγορές ή βρίσκεται σε ιδιωτικά θησαυροφυλάκια. Η μόνη διέξοδος για τον καπιταλισμό είναι μια τεράστια καταστροφή μεγάλου μέρους του κεφαλαίου (πάγιου, μεταβλητού, εμπορικού, χρηματικού, πλασματικού κ.ο.κ) που ο ίδιος δημιούργησε. Κι αυτή η καταστροφή ήδη γίνεται πρωτίστως στις πιο αδύναμες κι εξαρτημένες χώρες. Βρισκόμαστε σ’ εκείνη την φάση όπου η κρίση των ιμπεριαλιστικών κέντρων φορτώνεται στην καπιταλιστική τους περιφέρεια. Ακόμη δεν φτάσαμε σ’ εκείνο το ιστορικό σημείο της κρίσης όπου ο ανταγωνισμός των ιμπεριαλιστών, εξαντλώντας την καπιταλιστική περιφέρεια θα μεταφερθεί στα ιμπεριαλιστικά κέντρα και ο ένας ιμπεριαλιστής- άμεσα, ανοικτά και απροκάλυπτα- θα επιχειρεί να φορτώσει την δική του κρίση στον άλλον. Αν και αυτό γίνεται σήμερα και γινόταν από την αρχή της κρίσης με άλλους τρόπους, η όξυνση της ενδοϊμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης, στο πλαίσιο της κρίσης, δεν έχει κορυφωθεί. Η κορύφωση αυτής της αντιπαράθεσης, πέραν των άλλων, θα δώσει εντελώς νέα διάσταση και έκταση στη χρήση της πολεμικής μηχανής των ιμπεριαλιστικών χωρών καθώς ο πόλεμος συνδυάζει δύο βασικά πράγματα: Το ένα είναι η τεράστια καταστροφή που επιφέρει σε παραγωγικές δυνάμεις, προϊόντα και υποδομές και το άλλο η δυνατότητα που δίνει στον νικητή να επιβάλει την θέλησή του στον ηττημένο. Ο πόλεμος είναι σύμφυτος με τον ιμπεριαλισμό και το έσχατο οικονομικό και πολιτικό όπλο εκείνων που τον χρησιμοποιούν για να επιβληθούν στους ανταγωνιστές τους.

  3. Η αστική τάξη και τα κόμματα που την υπηρετούν- ή δεν την αμφισβητούν- υποστηρίζουν ότι σύντομα βγαίνουμε ή σύντομα μπορούμε να βγούμε από την κρίση και ο λαός με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα ανταμειφθεί για τις θυσίες του. Ψεύδονται ασύστολα. Tο ξεπέρασμα της κρίσης στην Ελλάδα δεν είναι προ των πυλών. Η απόσταση που μας χωρίζει απ’ αυτό το σημείο είναι απροσδιόριστη. Από την στιγμή που δεν είναι ακόμη στην ημερήσια διάταξη η δυνατότητα μιας άλλης πορείας στα ελληνικά πράγματα σε αντιιμπεριαλιστική- αντιμονοπωλιακή- δημοκρατική κατεύθυνση και με προοπτική τον σοσιαλισμό, η ελληνική κρίση είναι άμεσα εξαρτημένη από την πορεία της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης. Κι όποια διευθέτηση γίνει ώστε ο ελληνικός καπιταλισμός να βρει μια ισορροπία, αυτή η ισορροπία θα είναι εύθραυστη και σε βάρος των άμεσων και μακροπρόθεσμων συμφερόντων της εργατικής τάξης και του εργαζόμενου λαού. Γι’ αυτό και οι δανειστές έχουν φροντίσει να δημιουργήσουν ένα ισχυρό πλέγμα εξάρτησης από την Ε.Ε. ώστε ο έλεγχός τους πάνω στη χώρα να είναι ασφυκτικός για πολλές δεκαετίες ακόμη χωρίς να χρειάζεται να ασκείται με την σημερινή μορφή τύπου τρόικας ή μνημονίων, αλλά με τον μετασχηματισμό αυτών των μορφών σε μόνιμη κατάσταση στο πλαίσιο των νέων όρων και δεδομένων του ελέγχου από την ευρωζώνη και τις αγορές.

  4. Σ’ αυτές τις συνθήκες η εργατική τάξη της Ελλάδας έχει δεχτεί πρωτόγνωρο πλήγμα στις ίδιες της τις οργανώσεις, στα δικά της φρούρια. Ο κυβερνητικός- εργοδοτικός συνδικαλισμός που διαμορφώθηκε μετά τη μεταπολίτευση και ιδιαίτερα μετά το 1981 της έχει στερήσει την δυνατότητα των οργανώσεων άμυνας και οικονομικής ταξικής πάλης που θα ανταποκρίνεται στα δικά της συμφέροντα. Η κίτρινη συνδικαλιστική γραφειοκρατία έχει πνίξει κάθε γνήσια εργατική πρωτοβουλία από τα κάτω. Και σα να μην έφτανε αυτό, απέναντι σ’ αυτή τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία δημιουργήθηκε μία κίνηση κορυφών, μια κίνηση από τα πάνω, με έκδηλη την έλλειψη εμπιστοσύνης στην ίδια την εργατική τάξη, στο ταξικό της ένστικτο, στην αυτενέργεια και αυτοοργάνωσή της, στην ίδια της την αυτοτέλεια. Η κίνηση αυτή που εκφράστηκε κυρίως από το ΠΑΜΕ, στο όνομα της εργατικής τάξης προώθησε την διαίρεσή της, ταυτίζοντας τα καθήκοντα των συνδικαλιστικών οργανώσεων με αυτά του εργατικού κόμματος. Η αντίληψη αυτή, της ταύτισης των καθηκόντων των συνδικαλιστικών οργανώσεων με αυτά του εργατικού κόμματος, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο συναντάται σε όλες σχεδόν τις αριστερές- με αντικαπιταλιστικό προσανατολισμό- πολιτικές οργανώσεις.

  5. Όπως ήταν φυσικό, η κατάσταση στο οργανωμένο κίνημα της εργατικής τάξης, εμφανίστηκε και στις οργανώσεις των κοινωνικών της συμμάχων, στα στρώματα και στα κινήματα από τα οποία αντλεί δυνάμεις ή αντικειμενικά μπορεί να συμπορευτεί μαζί τους. Το κίνημα των μικροαστικών στρωμάτων της πόλης και του χωριού, το κίνημα της νεολαίας ή των γυναικών παρουσιάζουν την ίδια ή και χειρότερη γραφειοκρατικοποίηση, αποδιοργάνωση και υποχώρηση. Ποτέ το λαϊκό κίνημα δεν βρέθηκε στην κατάσταση που είναι σήμερα παρά το γεγονός ότι υπάρχουν ισχυρές αντιστάσεις στην πολιτική της αστικής τάξης, παρά το γεγονός ότι τα αυθόρμητα ξεσπάσματα του δημιούργησαν την ψευδαίσθηση μιας μεγάλης αναγέννησής του και οι αντικειμενικές συνθήκες ευνοούν όσο ποτέ άλλοτε γι’ αυτό. Στο πλαίσιο αυτό ο κίνδυνος μιας τεράστιας ιστορικής οπισθοδρόμησης και μιας ιστορικής καταστροφής αυτών που δημιουργήθηκαν με τις θυσίες του εργατικού- λαϊκού κινήματος των προηγούμενων δεκαετιών είναι κάτι περισσότερο από ορατός.

  6. Το χειρότερο για την εργατική τάξη και τον εργαζόμενο λαό είναι ότι στερούνται σήμερα ενός, στην ουσία και όχι στα λόγια,μαρξιστικού- λενινιστικού κόμματος που να ανταποκρίνεται στα άμεσα και μακροπρόθεσμα συμφέροντά τους. Το χειρότερο, επίσης, για την εργατική τάξη και το λαϊκό κίνημα είναι ότι εδώ και αρκετά χρόνια, με κύρια την ευθύνη της ηγεσίας του ΚΚΕ, και ειδικότερα μετά τις εκλογές του 2012, διαμορφώθηκαν οι όροι και οι προϋποθέσεις ώστε η έννοια της Αριστεράς να απεμπλακεί από ταξικές αναφορές. Δηλαδή να μην προσδιορίζεται κοινωνικά από την θέση που παίρνει απέναντι στην εργατική τάξη και πολιτικά από τη θέση που παίρνει απέναντι στο κόμμα της εργατικής τάξης.

  7. Το ΚΚΕ, όπως έχει διαμορφωθεί σήμερα με την ευθύνη των καθοδηγητικών του οργάνων, δεν μπορεί να επιτελέσει τον ιστορικό του ρόλο, να οργανώσει τους καθημερινούς αγώνες για την επιβίωση του λαού, να προωθήσει την ενότητα της εργατικής τάξης και τη συμμαχία της με τα άλλα εκμεταλλευόμενα και καταπιεσμένα τμήματα της κοινωνίας, να διαμορφώσει τις προϋποθέσεις για την επαναστατική αλλαγή της κοινωνίας. Με τη σημερινή του πολιτική, την τακτική που εφαρμόζει, τις ιδεολογικές και πολιτικές του αντιλήψεις, το πρόγραμμα που ψήφισε στο τελευταίο συνέδριο του, την αναθεώρηση της ιστορίας του που προωθεί, μόνο ως σεχταριστικός φορέας, ο οποίος εξ αντικειμένου δρα ανασχετικά στους αγώνες και στην ανάπτυξη της ταξικής συνείδησης, μπορεί να λειτουργήσει.

  8. Όσο το ζήτημα αυτό δεν λύνεται θετική προοπτική για την εργατική τάξη και το λαό δεν μπορεί να διαμορφωθεί. Η ανάγκη μαζικού και ισχυρού πολιτικά και ιδεολογικά μαρξιστικού λενινιστικού κομμουνιστικού κόμματος σήμερα είναι επιτακτική όσο ποτέ και πρέπει να υπάρξει λύση. Είναι πρόβλημα πρωτίστως της εργατικής τάξης και όλων όσων αναφέρονται στην ταξική πάλη και στον αγώνα για το σοσιαλισμό με προοπτική τον κομμουνισμό. Είναι καθήκον πρωτίστως των μελών, των οπαδών και των φίλων του ΚΚΕ. Όχι, όμως, μόνο αυτών. Για τη λύση του προβλήματος αυτού αγωνιούν, σκέφτονται και προβληματίζονται χιλιάδες αριστεροί, χιλιάδες λαϊκοί αγωνιστές ενταγμένοι και ανέντακτοι. Το ζήτημα είναι πώς θα λυθεί. Ποιες δυνάμεις θα πάρουν την πρωτοβουλία. Λύση ασφαλώς δεν μπορεί να υπάρξει έξω από τους κομμουνιστές και το ΚΚΕ, το πρόβλημα του οποίο έγκειται κυρίως στην πολιτική, στην αλλοίωση της ιδεολογίας του και φυσικά στη ηγετική του ομάδα. Όσο πιο γρήγορα και αποτελεσματικά λυθεί αυτό το πρόβλημα τόσο το καλύτερο.

  9. Κινητήρια δύναμη της ιστορίας και της κοινωνίας ήταν, είναι και θα είναι- για πολύ καιρό ακόμη- η ταξική πάλη ενώ βασική αντίθεση στις σύγχρονες καπιταλιστικές κοινωνίες είναι η αντίθεση κεφαλαίου- εργασίας που κοινωνικά εκφράζεται από τις δύο βασικές κοινωνικές τάξεις, την εργατική και την αστική και την αναμεταξύ τους πάλη. Στο πλαίσιο αυτό η αστική τάξη έχει περισσότερα από ένα κόμματα για την προώθηση και την επιβολή των συμφερόντων της. Επομένως, για τους κομμουνιστές, για όσους ασπάζονται τον Μαρξισμό – Λενινισμό το θεμελιώδες, το κυρίαρχο, το βασικό και το πρωτεύον ζήτημα που πρέπει να λυθεί είναι το ζήτημα του κόμματος της εργατικής τάξης. Χωρίς σημείο αναφοράς την εργατική τάξη δεν μπορεί να υπάρξει καμία πραγματική Αριστερά στην κοινωνία. Χωρίς το κόμμα της εργατικής τάξης δεν μπορεί να υπάρξει κανένα κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο σε αντιιμπεριαλιστική- αντιμονοπωλιακή- δημοκρατική βάση και με κατεύθυνση τον σοσιαλισμό. Το Αντιιμπεριαλιστικό – Αντιμονοπωλιακό – Δημοκρατικό Μέτωπο προϋποθέτει την ύπαρξη μαρξιστικού- λενινιστικού κόμματος και τον καθοδηγητικό του ρόλο που θα κατακτιέται συνεχώς και θα αναγνωρίζεται από τις λαϊκές μάζες. Οτιδήποτε, έξω από αυτή τη λογική δεν ανταποκρίνεται στα άμεσα και μακροπρόθεσμα συμφέροντα της εργατικής τάξης, είναι έξω από την θεωρία και την πολιτική πρακτική των κομμουνιστών, δεν συνάδει με την ιστορική εμπειρία του επαναστατικού κινήματος στη χώρα μας και γενικότερα.

  10. Η άποψη που θέλει την προώθηση αριστερών, αντικαπιταλιστικών, αντιιμπεριαλιστικών μετώπων και παραβλέπει, ως πρωτεύον, το ζήτημα του εργατικού κόμματος γιατί- με δεδομένη τη στάση και την πορεία του ΚΚΕ- είναι η πιο δύσκολη, η πιο μακροχρόνια και η πιο επίπονη διαδικασία, βάζει το κάρο μπροστά από το άλογο. Αφήνει ελεύθερο το πεδίο για να κυριαρχήσει μια «Αριστερά» με ασαφείς ή και καθόλου ταξικές αναφορές ή όπου αυτές υπάρχουν να παραβλέπουν την βασική αντίθεση της κοινωνίας, να την υποβαθμίζουν ή να την αλλοιώνουν. Έτσι ανοίγει διάπλατα η πόρτα σε μια νέα κυριαρχία του ρεφορμισμού. Όχι ενός εργατικού αλλά ενός καθαρά αστικού ρεφορμισμού για την πλήρη ενσωμάτωση των μαζών στο σύστημα. Η κυριαρχία μάλιστα ενός τέτοιου ρεφορμισμού σε συνθήκες κρίσης και αδυναμίας της αστικής τάξης να την διαχειριστεί με παραχωρήσεις στα λαϊκά στρώματα μπορεί να οδηγήσει σε αυταρχικές αντιδραστικές λύσεις, τηρουμένων των ιστορικών αναλογιών, συγγενικές ή παρόμοιες με αυτές της Γερμανίας του μεσοπολέμου όπου η σοσιαλδημοκρατία βοήθησε την αστική τάξη να απαλλαγεί από την επανάσταση και ο φασισμός την βοήθησε να απαλλαγεί από την σοσιαλδημοκρατία.

  11. Λαμβάνοντας υπόψη μας όλα όσα προαναφέρθηκαν παίρνουμε την πρωτοβουλία συγκρότησης πολιτικής κίνησης με το όνομα «ΚΙΝΗΣΗ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ – ΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ». Δεν είμαστε άγνωστοι, δεν είμαστε μεσσίες, δεν ισχυριζόμαστε ότι κατέχουμε την απόλυτη αλήθεια κι ότι έχουμε όλες τις λύσεις. Είμαστε κομμουνιστές. Προερχόμαστε από το ΚΚΕ και βρεθήκαμε έξω από αυτό- είτε γιατί διαγραφήκαμε είτε γιατί αποχωρήσαμε- παρά τη θέλησή μας. Γιατί δεν σιωπήσαμε. Γιατί δεν θελήσαμε στο όνομα του κόμματος, των συμβόλων και της σφραγίδας του τιμημένου και ιστορικού ΚΚΕ να παραδώσουμε την ουσία. Να απαρνηθούμε τις αρχές, την ιστορία, την ιδεολογία και τα ιδανικά που μας στράτευσαν σ’ αυτό. Να το βλέπουμε να καταστρέφεται και να μεταλλάσσεται και να μην κάνουμε τίποτα. Τις ίδιες σκέψεις και αγωνίες με μας ενστερνίζονται χιλιάδες κομμουνιστές και λαϊκοί αγωνιστές μέσα και έξω από το ΚΚΕ.

Η κίνησή μας δεν είναι πολιτικό κόμμα. Δεν έχει σκοπό να απαρνηθεί αυτό που σηματοδοτεί ιστορικά το ΚΚΕ, να γυρίσει την πλάτη στους συντρόφους που είναι μέσα στο κόμμα και αγωνιούν για την τύχη του. Η κίνησή μας έχει σκοπό να συμβάλει στη διαμόρφωση των όρων ώστε το κόμμα της εργατικής τάξης όπως το γνωρίσαμε και όπως εκείνη το έχει ανάγκη να μην τελειώσει με το ΚΚΕ εφόσον η ηγεσία του συνεχίσει στον ίδιο καταστροφικό δρόμο. Δεν μπορούμε να αφήσουμε τους τίμιους κομμουνιστές και κομμουνίστριες που διαγράφονται ή αποχωρούν από το ΚΚΕ να πάνε σπίτι τους, να κυριαρχηθούν από την απογοήτευση, να παραιτηθούν από την ταξική πάλη, να ηττηθούν. Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε την αλλοίωση της ιστορίας και της ταυτότητας του ελληνικού επαναστατικού κινήματος, της απαξίωση και τη λήθη του διεθνούς επαναστατικού κινήματος, την διαστρέβλωση και το χαντάκωμα της θεωρίας μας. Οι κομμουνιστές που θέλουν το κόμμα τους όπως το γνώρισαν κι όπως πρέπει να είναι στις σημερινές συνθήκες πρέπει να οργανωθούν και να δράσουν. Πρέπει να αγωνιστούν για τα πιστεύω τους.

Ειδικά σήμερα στις συνθήκες της κρίσης, πρέπει να αγωνιστούν για την σωτηρία της εργατικής τάξης και του εργαζόμενου λαού. Να σταθούν στην πρώτη γραμμή των μαζικών λαϊκών αγώνων για τα άμεσα και επείγοντα λαϊκά προβλήματα, για την ενδυνάμωση αυτών των αγώνων και της οργάνωσης του λαϊκού κινήματος στην προοπτική της κοινωνικής απελευθέρωσης. Γι’ αυτό δημιουργήθηκε η «ΚΙΝΗΣΗ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ – ΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ». Εμείς που την συγκροτήσαμε δεν φιλοδοξούμε τίποτα για τον εαυτό μας. Φιλοδοξούμε να αφήσουμε στις επόμενες γενιές όσο μπορούμε καλύτερο και ισχυρότερο- σε κάθε περίπτωση ολοζώντανο- ό,τι μας παρέδωσαν οι προηγούμενες. Ό,τι είναι γραμμένο με το αίμα, τις θυσίες και τα ιδανικά τους. Ό,τι χρειάζεται σήμερα και στο μέλλον η εργατική τάξη και το λαϊκό κίνημα για να υπερασπιστούν τα συμφέροντά τους. Ό,τι θα κρατήσει ολοζώντανη την προοπτική του σοσιαλισμού και θ’ ανοίξει δρόμους γι’ αυτήν.

Ελπίδα και προοπτική μπορεί να υπάρχει: Μόνο με ένα κόμμα που, στηριγμένο στον Μαρξισμό – Λενινισμό, θα μελετάει την σύγχρονη πραγματικότητα και θα γενικεύει μέσα από αυτή αντί να την προσαρμόζει σε σχήματα και γενικεύσεις καταστάσεων που προηγήθηκαν.

Ο Μαρξισμός απαιτεί από τους κομμουνιστές συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης κι όχι γενικόλογες διατυπώσεις παντός καιρού. Ελπίδα και προοπτική μπορεί να υπάρχει μόνο με ένα κόμμα που θα έχει ένα σύγχρονο πρόγραμμα το οποίο θα ξεκινάει από τα σημερινά προβλήματα της εργατικής τάξης, θα την εμπνέει και θα την καθοδηγεί ώστε παλεύοντας στο σήμερα να δημιουργεί τους όρους και τις προϋποθέσεις για να ανταποκριθεί στην ιστορική της αποστολή. Μόνο με ένα πραγματικό κόμμα νέου τύπου που θα εφαρμόζει τους λενινιστικούς κανόνες συγκρότησης και λειτουργίας του, με μια ηγεσία πιστή στο μαρξισμό λενινισμό.

Η «Κίνηση Κομμουνιστών – Εργατικός Αγώνας» σε αυτό το στόχο θα στρατευτεί με όλες τις δυνάμεις της.

Καλούμε την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, τους κομμουνιστές και τις κομμουνίστριες, τους νέους και τις νέες όσους παραμένουν πιστοί σ’ αυτή την υπόθεση, τους πρωτοπόρους εργάτες και εργαζόμενους να στρατευθούν, να δράσουν και να συμβάλουν σ’ αυτή την κατεύθυνση. Η υπόθεση της εργατικής τάξης και του κόμματος της δεν θα χαθεί ιστορικά. Το κύριο είναι να μην υποστεί σήμερα ιστορική ήττα που θα την πάει πίσω για πολλές δεκαετίες.

 ΚΙΝΗΣΗ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ – ΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ 

ΑΘΗΝΑ 5-7-2014

Πηγή: http://ergatikosagwnas.gr/new/ea/index.php/kinisi-ea/thesis/43-diakiryksi-tis-kinisis-kommouniston-ergatikos-agonas

3 comments on “ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ της Κίνησης Κομμουνιστών – Εργατικός Αγώνας

  1. Ο/Η Λεωνίδας λέει:

    «Εργατικός Αγώνας» ΤΟ ΑΣΦΑΛΙΤΙΚΟ ΝΕΟ ΜΑΓΑΖΙ

    Επανήλθε τις προηγούμενες ημέρες η γνωστή ιστοσελίδα-κέντρο του διαδικτυακού αντικομμουνισμού «Εργατικός Αγώνας». Στόχος τους, αυτή τη φορά, να υποστηρίξουν την προβοκατόρικου και ασφαλίτικου τύπου βολή που είχαν εκτοξεύσει πρόσφατα και στην οποία είχε απαντήσει στις 9/5 ο «Ριζοσπάστης». Θυμίζουμε ότι το άρθρο του «Ριζοσπάστη» στις 9 Μάη με τίτλο «Αισχρός αντικομμουνισμός» έγραφε τα εξής:

    «Η ιστοσελίδα «Εργατικός Αγώνας», ως ένα από τα κέντρα που πολεμούν το ΚΚΕ, ξεπερνάει πια τα συνηθισμένα όρια συκοφαντίας, διαστρέβλωσης και χυδαιότητας. Εξελίσσεται σε κέντρο κατασκευής προβοκατόρικων και ασφαλίτικων δημοσιευμάτων. Γράφουν, ανάμεσα σε άλλα: «Πολλά λέγονται για την ηγεσία του ΚΚΕ. Ίσως το βαρύτερο απ’ όσα ακούγονται είναι ότι η αστική τάξη έχει βάλει στο χέρι το ιστορικό κόμμα της εργατικής τάξης».

    Τι σημαίνει αυτή η χαφιέδικη βολή; Σηματοδοτεί την προετοιμασία νέου σκηνικού για το ανέβασμα νέου έργου σε βάρος του ΚΚΕ, αμέσως μετά τις εκλογές.

    Οι «στωικοί» του «Εργατικού Αγώνα» σήκωσαν τα μανίκια.

    Να, το νέο σκηνικό:

    «Στις επερχόμενες δημοτικές και περιφερειακές εκλογές, οι επιδόσεις που θα φέρει, μοιραία θα συγκριθούν με τα αντίστοιχα αποτελέσματα των εκλογών του 2010 και η σύγκριση αυτή δεν προμηνύει τίποτα το καλό».

    Ρε, λεβέντες, δεν ξεκινάμε καλύτερα τις συγκρίσεις με τα ποσοστά του 1983… Ή καλύτερα του 1991, του 1985, του 1958, του 1945, του 1930 και πάει λέγοντας.

    Τα ποσοστά άλλων κομμάτων πώς ακριβώς θα τα μετρήσετε;

    Για παράδειγμα, ο ΣΥΡΙΖΑ στην Περιφέρεια της Αττικής το 2010 είχε πάρει 6%. Δηλαδή τώρα, αν πάρει 10% ή 12%, θα είναι διπλασιασμός και ιστορική νίκη; Μήπως πρέπει να σκεφτείτε ότι μάλλον πρέπει να υπολογίσετε ότι τον Ιούνη του 2012 είχε 27% και, όπως ο ίδιος λέει, ετοιμάζεται για κυβέρνηση; Λέμε τώρα…».

    Στη νέα ανάρτηση, με τον εξίσου ασφαλίτικο τίτλο «ΚΚΕ και αστική τάξη» διαβάζουμε: «Να όμως που κάτι φαίνεται να αλλάζει από τα τέλη του 2012 στη στάση των μέσων μαζικής ενημέρωσης απέναντι στο ΚΚΕ», κάνοντας λόγο για προνομιακή μεταχείριση του ΚΚΕ από τα αστικά ΜΜΕ!!! Για να αποδείξουν το παραπάνω, χρησιμοποιούν ανάμεσα σε άλλα τι έγραψε ο Παπαχελάς το 2012 και ο Ψυχάρης το 2013 στο «ΒΗΜΑ». Δυστυχώς, όμως, ήρθαν δεύτεροι, γιατί τους πρόλαβαν άλλοι προβοκάτορες και συγκεκριμένα οι ναζί χρυσαυγίτες. Σε ανάρτηση πριν από περίπου ένα χρόνο, στην ανεπίσημη ιστοσελίδα της Χρυσής Αυγής «ethnikismos.net» αναφέρεται σχετικά με το ίδιο άρθρο πως «υποστηρίζει -και πολύ σωστά!- ότι τα κόμματα της αριστεράς -παρά τις …επαναστατικές φανφάρες που εξαπολύουν από καιρού εις καιρόν- όχι μόνο δεν αποτελούν κίνδυνο για το σύστημα, αλλά είναι και όργανά του και αφετέρου ότι ο μόνος κίνδυνος για το σύστημα προέρχεται από την Χρυσή Αυγή». Ας ψαχτούν λίγο εκεί στον «Εργατικό Αγώνα» για αυτήν την ταύτιση απόψεων που παρουσιάζουν με τους φασίστες.

    Παρακάτω διαβάζουμε πως «εδώ και ένα χρόνο έχει αλλάξει η συμπεριφορά των μέσων μαζικής ενημέρωσης απέναντι στο ΚΚΕ. Τους καλούνε πλέον στις εκπομπές. Πανελίστες που για 20 και πλέον χρόνια τους είχανε αποκλεισμένους από τις εκπομπές τους, φιλοξενούν σήμερα εκπρόσωπους του κόμματος».

    Ξεχνούν όμως την επίθεση που οργάνωσαν όλα τα ΜΜΕ και οι μηχανισμοί τους το Μάη και τον Ιούνη του 2012 ενάντια στο ΚΚΕ. Ξέχασαν την προκλητική προβολή τότε του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, της ΔΗΜΑΡ, της ΧΑ, των ΑΝΕΛ, όλων εκτός του ΚΚΕ. Όλων όσοι δηλαδή ήταν και είναι χρήσιμοι για να παγιδεύουν τη λαϊκή οργή και να συνεισφέρουν στη σταθερότητα του αστικού πολιτικού συστήματος.

    Και αφού τα ξεχνούν όλα αυτά, μιλάνε για θετική προβολή του ΚΚΕ. Τα στοιχεία, όμως, τους διαψεύδουν. Ιδού:

    Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου των βουλευτικών εκλογών του 2009, οι εμφανίσεις εκπροσώπων του ΚΚΕ σε τηλεοπτικά πάνελ αστικών ΜΜΕ πανελλαδικής εμβέλειας ήταν 171 (89 στην κρατική τηλεόραση και 82 στα ιδιωτικά), ενώ στους δύο περίπου μήνες της διπλής εκλογικής μάχης, Μάη – Ιούνη του 2012, συνολικά οι εμφανίσεις ήταν 209 (70 στην κρατική ραδιοτηλεόραση και 139 στα ιδιωτικά). Στις φετινές τριπλές εκλογές του Μάη 2014 οι εμφανίσεις όλων των εκπροσώπων και υποψηφίων του ΚΚΕ (συμπεριλαμβανομένων των υποψηφίων σε δημοτικές και περιφερειακές εκλογές) ήταν μόλις 83! (μόνο στα ιδιωτικά, λόγω μη συμμετοχής εκπροσώπων στη ΝΕΡΙΤ). Δηλαδή υπάρχει σταθερή και αισθητή μείωση από εκλογές σε εκλογές, από το 2009 και μετά, αν υπολογιστεί το γεγονός ότι οι εκλογές του 2012 ήταν διπλές και του 2014 τριπλές.

    Μετά τις τελευταίες εκλογές και σε διάστημα περίπου ενός μήνα οι εμφανίσεις εκπροσώπων του ΚΚΕ σε κανάλια πανελλαδικής εμβέλειας είναι μόλις 14, ενώ υπάρχουν καθημερινά πάνω από 7 τηλεοπτικά πολιτικά πάνελ στους πανελλαδικούς σταθμούς, που έχουν φιλοξενήσει εκατοντάδες εκπροσώπους άλλων κομμάτων.

    Πρόσφατα, τον Απρίλη του 2014, επιβλήθηκε μάλιστα από το ΕΣΡ πρόστιμο σε γνωστό Τ/Σ πανελλαδικής εμβέλειας για παραβίαση της πολιτικής πολυφωνίας, στην προβολή του ΚΚΕ, στο διάστημα Οκτώβρης – Δεκέμβρης 2013.

    Μιλάμε δηλαδή για τέτοια προνομιακή μεταχείριση από τα αστικά ΜΜΕ στο ΚΚΕ!!!

    Άνθρακες, λοιπόν, ο θησαυρός… Δυστυχώς, λοιπόν, για τους προβοκάτορες, τα στοιχεία λένε άλλα: Η αντιμετώπιση του ΚΚΕ από τα αστικά ΜΜΕ παραμένει η ίδια και χαρακτηρίζεται από αποκλεισμό, αποσιώπηση ή διαστρέβλωση των θέσεών του. Και αυτό το γνωρίζουν όλοι, ακόμη και εκείνοι που δεν συμφωνούν με το ΚΚΕ. Όσο μιλάνε, λοιπόν, τόσο περισσότερο εκτίθενται.

    ΥΓ: Αλήθεια, αν ισχύουν τα όσα λένε οι συγκεκριμένοι για το ΚΚΕ, που ως υπαρκτή πολιτική δύναμη είναι μονίμως αποκλεισμένο από τα αστικά ΜΜΕ, τότε για τον ανύπαρκτο «Εργατικό Αγώνα», για τον οποίο αστικά ΜΜΕ φιλοξενούν τακτικά εκτενή αφιερώματα (με τελευταίο αυτό το ολοσέλιδο άρθρο του Λ. Σταυρόπουλου στο «ΒΗΜΑ της Κυριακής» ή το άρθρο του Α. Μαραθιά σε γνωστό site όπου το ΚΚΕ είναι συνήθως απόν), τι ακριβώς ισχύει; Η αλήθεια είναι ότι ο «Εργατικός Αγώνας» εξελίσσεται σε κέντρο προβοκάτσιας και συκοφάντησης του ΚΚΕ με τακτικές που θα ζήλευε και ο Μανιαδάκης.

    • Ο/Η Αμετανόητος λέει:

      «ΥΓ: Αλήθεια, αν ισχύουν τα όσα λένε οι συγκεκριμένοι για το ΚΚΕ, που ως υπαρκτή πολιτική δύναμη είναι μονίμως αποκλεισμένο από τα αστικά ΜΜΕ,…»

      To KKE αποκλεισμένο από τα αστικά ΜΜΕ ? Το ΚΚΕ ?
      Είναι άλλο πράγμα ο αποκλεισμός και άλλο η λιγοστή εκπροσώπηση.
      Σε αυτή τη «δημοκρατία» που ζούμε υπάρχουν ΚΟΜΜΑΤΑ που στις Εκλογές πήραν κάτι λεπτά στις 3.00 τα ξημερώματα για να ΠΡΟΒΑΛΛΟΥΝ τις θέσεις τους…
      Στο ΚΚΕ γίνεται πόλεμος ΑΛΛΑ δεν είναι καθόλου αποκλεισμένο.Και συνεντεύξεις προβάλλονται και στη τηλεόραση βγαίνουν…
      Και στο φινάλε-φινάλε καλύτερα να βγαίνεις στο φακό με μέτρο παρά να καείς και να σε σιχαθεί ο κόσμος…

      Υ.Γ.Και η Κανέλλη που «γράφει» στο γυαλί…καλό είναι σιγά-σιγά να περιορίζει τις εμφανίσεις και να πηγαίνει κανένα νέο παιδί…

  2. Ο/Η Kimwn λέει:

    Ο ρίζος του μανιαδάκη πότε κυκλοφορεί να «κλείσω» ετήσια συνδρομή…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s