Βραδινή επιστροφή…


» Μάνος Χατζιδάκις Το χαμόγελο της Τζοκόντας»

Σε μια παρέλαση στη Νέα Υόρκη, με μουσικές, με χρώματα και με πλημμυρισμένη από κόσμο την 5η Λεωφόρο, βρισκόμουν μια Κυριακή απόγευμα το φθινόπωρο του 1963 όταν συνάντησα μια γυναικούλα να περπατάει μοναχή με μιαν απελπισμένη αδιαφορία για ότι συνέβαινε γύρω της χωρίς κανείς να την προσέχει, χωρίς κανέναν να προσέχει, μόνη, έρημη μες στο άγνωστο πλήθος, που την σκουντούσε, την προσπερνούσε ανυποψίαστο, εχθρικό, αφήνοντας την να πνιγεί μες στη βαθιά πλημμύρα της λεωφόρου, μέσα στη θάλασσα που ακολουθούσε, μέσα στ’ αγέρι που άρχισε να φυσά.

Έμεινα στυλωμένος, ο μόνος που την πρόσεξε, κι έκαμα να την πάρω από πίσω, να την ακολουθήσω και πλησιάζοντάς την να της μιλήσω, χωρίς να ξέρω τι να της πω, μα ίσαμε ν’ αποφασίσω, την έχασα από τα μάτια μου. Έτρεξα λίγο μπρος, ανασηκώθηκα στα πόδια μου για να την ξεχωρίσω, μα η μεγάλη μαύρη θάλασσα του κόσμου την είχε καταπιεί. Μέσα μου κάτι σκίρτησε οδυνηρά. Χωρίς να καταλάβω, είχα σταθεί έξω από το βιβλιοπωλείο του Ριτζιόλλι και στη βιτρίνα του, απέναντί μου ακριβώς, βρισκόταν ένα βιβλίο για τον Ντα Βίντσι με την Τζοκόντα στο εξώφυλλο του να μου χαμογελά απίθανα αινιγματική, αυτόματα μεγεθυμένη, όσο η γυναίκα που χάθηκε στο δρόμο.

Δεν ξέρω γιατί όλ’ αυτά μπερδεύτηκαν περίεργα μέσα μου, μαζί μ’ ένα εξαίσιο θέμα του Βιβάλντι που είχα ακούσει πριν από λίγες μέρες και που εξακολουθούσε να επανέρχεται τυραννικά στη μνήμη μου.

Τα δέκα αυτά τραγούδια γράφτηκαν μ’ ένα συγκερασμό απελπισίας και αναμνήσεων. Το θέμα είναι η γυναίκα έρημη μες στην μεγάλη πόλη. Το κάθε τραγούδι είναι κι ένας μονόλογός της κι όλα μαζί συνθέτουν την ιστορία της. Μια ιστορία σύγχρονη και παλιά μαζί.
Κι αν το κάθε τραγούδι είχε στίχους, θα ‘λεγε περίπου αυτά».

     

    ΣΗΜΑΙΑ ΕΧΟΥΜΕ


    katharistriesBp7uj8FIgAAEAbU

    Κάθε νίκη τους, νίκη μας. Όμως ως πότε θα καθαρίζουν για μας; Κάθε ήττα τους, ήττα μας. Ως πότε να καλύπτουν το τεράστιο κενό της δικής μας δειλίας; Κάθε φορά που μένουν μόνες, εμείς τις εγκαταλείπουμε. Δεν είναι παιχνίδι που θα χαθεί ή θα κερδηθεί. Είναι η ζωή η ίδια που θα την κερδίσουμε ή θα την παραδώσουμε. Είναι πολλά. Είναι η αξιοπρέπεια, το δίκαιο, το δικαίωμα στη δουλειά, η ελευθερία, η δημοκρατία…. Είναι τόσο λίγες κι όμως τα υπερασπίζονται όλα αυτά με το σώμα τους. Με την ψυχή τους. Γιατί έχουν ψυχή. Πείσμα. Θάρρος. Είναι λίγες, αλλά είναι ενωμένες. Ως πότε θα τις αφήνουμε μόνες να εκπροσωπούν το θυμό μας; Την οργή μας; Το θέμα δεν είναι να πεις «μα δε ντρεπόμαστε;» και να ξεμπερδεύεις. Το θέμα είναι ουσίας. Είσαι μαζί τους ή με τα ΜΑΤ. Είσαι μαζί τους ή με τις απολύσεις «έτσι γουστάρω». Είσαι μαζί τους ή με τους εργολάβους των συνεργείων με τους σκλάβους. Είσαι μαζί τους ή με την παραδοχή ότι νικήθηκες. Αν το αντέχεις, τελείωσες. Αν είσαι μαζί τους, είσαι εκεί. Δίπλα τους. Απολυμένη καθαρίστρια κι εσύ. Άνθρωπος με ψυχή. Σημαία έχουμε. Ας σηκώσουμε τα χέρια μας μαζί τους. Αν χάσουν, χαθήκαμε όλοι μαζί.

    Πηγή: http://kartesios.com/?cat=28

    Τα νέα προτάγματα της κοινωνίας


    ΕΡΓΑΣΙΑ-ΔΟΥΛΕΙΕΣ

    Του Θεόδωρου Κουτρουμανίδη*

    Είμαστε μια αδρανής, φοβική, ατομοκεντρική και ανασφαλής κοινωνία. Η αδράνεια μας οδήγησε στην παράλυση και ο φόβος στην απομόνωση και στον ατομικισμό. Αυτή η εικόνα μάς αδικεί· αδικεί τους εργαζόμενους που μοχθούν, τους καινοτόμους επιστήμονες, τους δημιουργούς· και μας αφήνει έκθετους απέναντι στις αρνητικές πλευρές της παγκοσμιοποίησης, τις νέες κοινωνικές προκλήσεις και τον νέο διεθνή καταμερισμό εργασίας.

    Θα πρέπει όλα αυτά να τα αφήσουμε πίσω μας αν θέλουμε να επιβιώσουμε ως κοινωνία και αυτό θα το επιτύχουμε μόνο αν λειτουργήσουμε ως ανοιχτή, μαχόμενη συλλογικότητα, ως μια κοινωνία των ενεργών πολιτών. Χρειάζεται προς τούτο η ιδεολογική επεξεργασία των συλλογικών αντιδράσεών μας, για να επικρατήσουν οι αρχές και αξίες που θα μας διασώσουν διατηρώντας τη συνοχή και την ανθρωπιά μας. Χρειάζεται να διαμορφωθεί μια εθνική συλλογική συνείδηση, ένας νέος πατριωτισμός της αλληλέγγυας προσπάθειας, ένα κοινωνικό πλεόνασμα. Γιατί η εθνική συλλογικότητα είναι το κοινό πλαίσιο αναφοράς του δημοκρατικού παιγνιδιού, απαραίτητο για να γίνουν οι ριζικές μεταρρυθμίσεις, να αλλάξει η χρόνια νοσηρή συμπεριφορά της κοινωνίας μας και να επανέλθουν οι θεσμικές ισορροπίες του πολιτεύματος, η έλλειψη των οποίων ακύρωσε σε μεγάλο βαθμό τη δημοκρατία μας. Σε μια κοινωνία όπου έχει ατονήσει η εθνική συλλογικότητα, ατονεί και το δημόσιο συμφέρον εν ονόματι του οποίου γίνονται οι μεταρρυθμίσεις.

    Συνέχεια

    Εμείς κι Εμείς


     

    Δεν μπορούσε να κοιμηθεί ο κ. Προβόπουλος. Γιατί; είχε άνεργο γιο; άνεργη κόρη;

    Δεν μπορούσε να κοιμηθεί, διότι δεν ήξερε αν θα ξημερωθεί σε ευρώ ή σε δραχμή. Καλή η πρωθύστερη κινδυνολογία, δικαιολογεί 1.800.000 ανέργους, 3.000.000 ανασφάλιστους, 4.000.000 φτωχούς, εκατοντάδες χιλιάδες κλειστά μαγαζιά, άλλα τόσα υποσιτισμένα παιδιά και 5-6.000 αυτόχειρες.

    Δικαιολογεί μια χώρα δίχως Σύνταγμα κι αυτεξούσιο, δικαιολογεί και τον μισθό, 250.000 € ετησίως, της κυρίας Αναστασίας Σακελλαρίου του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, η οποία

    τώρα προαλείφεται για υποδιοικητής του κ. Στουρνάρα στην Τράπεζα της Ελλάδος – όσον το στεγαστικό δάνειο ενός φουκαρά που το πλήρωνε δέκα-δεκαπέντε χρόνια για να του πάρει στο τέλος το σπίτι η τράπεζα, ο ετήσιος μισθός (250.000 €) της κυρίας Σακελλαρίου!

    Τέτοιοι είναι –τα δικά μας παιδιάεμείς κι εμείς και τα ’χουν καλά μοιρασμένα! 20.000 € μισθό απ’ τη Γιούρομπανκ έπαιρνε ο κ. Χαρδούβελης, που τώρα τον απαρνήθηκε για να εκστρατεύσει στο Βερολίνο και να βουτήξει τον κ. Σόιμπλε απ’ τον γιακά – «έλα δω,ρε! Κάτσε κάτω να

    Συνέχεια

    Η εξέγερση των θυμάτων της παγκοσμιοποίησης


    Ashton-Ukraine-620x264-300x127.png

    Τάκης Φωτόπουλος

    Όταν την περασμένη Κυριακή έγραφα σε αυτήν τη στήλη ότι «οι εκλογές της 25ης του Μάη θα μείνουν ιστορικές για το πανευρωπαϊκό κύμα ενάντια στην Ε.Ε.» ούτε και εγώ περίμενα το μέγεθος του πολιτικού σεισμού που θα ακολουθούσε. Ότι, δηλαδή, στις δύο μεγαλύτερες, μετά την Γερμανική, Ευρωπαϊκές οικονομίες (Βρετανική, Γαλλική) θα έρχονταν πρώτα τα κόμματα εκείνα που έθεταν καθαρά θέμα εξόδου από την ΕΕ με ποσοστά 25-30% των ψηφοφόρων, και ότι σχεδόν σε όλες τις άλλες χώρες στην Ένωση (εκτός από «προοδευτικά λουλούδια» σαν τη Πολωνία και τις Βαλτικές χώρες που ασχολούνται με τη σφαγή του Ουκρανικού λαού με τις ευλογίες της ΕΕ) παρόμοια κόμματα θα συγκέντρωναν πρωτόγνωρα αντί-ΕΕ ποσοστά. Δηλαδή, ποσοστά που φανέρωναν μια μαζική εξέγερση των θυμάτων της παγκοσμιοποίησης ενάντια στον κύριο εκφραστή στην Ευρώπη της Νέας Διεθνούς Τάξης της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.

    Συνέχεια

    Κατάργηση του Νόμου 1608/1950: Η γερμανόφιλη κυβερνητική μαφία προσπαθεί να σβήσει τα ίχνη της…


     

    «Η ένδειξη “Μιχελάκης 7.000 ευρώ” αναφέρεται σε πληρωμή που δεν έκανα εγώ. Καθ’ υπόδειξη του κ. Πάλλη έβαλα τα χρήματα σε φάκελο και του τα παρέδωσα κατά το χρόνο, που την οικία του είχε επισκεφθεί ο κ. Ιωάννης Μιχελάκης, στις 5 ή 6 Φεβρουαρίου 2013. Ο κ. Μιχελάκης είχε επισκεφθεί την οικεία του Πάλλη μετά το μεσημέρι. Εισήλθε στην οικεία από την είσοδο του γκαράζ, η οποία χρησιμοποιείτο ως είσοδος του Μουσείου, και ακολούθως μετέβη στο τμήμα όπου ο Α. Πάλλης διατηρεί τις ιδιωτικές συλλογές όπλων και λοιπών αντικειμένων».

    Από την ένορκη κατάθεση του Νικολάου Κ. υπαλλήλου της εταιρείας Ronda του Αναστάσιου Πάλλη.


    Συνέχεια

    Θαυμάστε τους γελοίους! που κτυπούν ανυπεράσπιστες γυναίκες…


    BpzszHHIIAA-oPZ

    Τη χειρότερη ημέρα για το κράτος δικαίου στην ιστορία της Ελλάδας, μετά την πτώση της δικτατορίας, επέλεξαν οι υφιστάμενοι του Ν.Δένδια για να σατιρίσουν τους αιτούντες άσυλο στη χώρα μας.
    Κατά τη διάρκεια της τελετής παράδοσης παραλαβής του υπουργείου δημόσιας τάξης ο απερχόμενος υπουργός έλαβε σαν αναμνηστικό μια αίτηση ασύλου με τα στοιχεία του.

    Την ίδια ημέρα, για πρώτη φορά στην ιστορία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το Βέλγιο παραχωρούσε πολιτικό άσυλο σε έναν πρόσφυγα κρίνοντας ότι το ελληνικό κράτος όχι μόνο δεν είναι σε θέση να τον προστατεύσει από τις επιθέσεις της νεοναζιστικής χρυσής αυγής αλλά συμμετείχε και το ίδιοσε εναντίον του επιθέσεις.

    Συνέχεια