Έξι κυβερνητικά σκάνδαλα μέσα στην κρίση


Έξι κυβερνητικά σκάνδαλα μέσα στην κρίσηΗ υποστήριξη των κυβέρνησεων επιβάλλεται ασχέτως του αν τις ψηφίζουμε, καθώς καλώς ή κακώς αυτές καθορίζουν την επιτυχία της χώρας. Υποστήριξη όμως δε σημαίνει «λευκή επιταγή», έτσι ώστε όλα τα σφάλματα και τα αμαρτήματα να κρύβονται κάτω από το χαλί της «κυβερνητικής σταθερότητας»….

Κάτι τέτοιο μετατρέπει τον πολίτη σε οπαδό που συγχωρεί τα πάντα, ακόμη κι αυτά για τα οποία δε θέλει την εναλλακτική κυβερνητική λύση. 

Ας πάμε λοιπόν στο σήμερα.
Η κυβέρνηση Σαμαρά ξεκίνησε προσφέροντας αισιοδοξία ότι κάτι αλλάζει. Δεν είναι τυχαίο ότι πρώτη απόφαση αποτελούσε η περικοπή κατά 1/3 των υπουργικών μισθών. Λίγο καιρό αργότερα, μια αμφιλεγόμενη οικονομική πολιτική επέτυχε πρωτογενές πλεόνασμα, σταθερό οικονομικό κλίμα και μια διάχυτη αισιοδοξία για καλύτερες ημέρες. Παράλληλα, οι πρώτες κουβέντες για ανασύσταση της κεντροδεξιάς και συνταγματική αναθεώρηση έδειχναν ότι η οικονομική αλλαγή πάει να συνδυαστεί με τη θεσμική ανανέωση- σκοπός όλων αυτών, μια Νέα Ελλάδα.

Αλήθεια…


Αλήθεια είναι αυτό που στο διαρκές μεταξύ μας κρυφτό
δεν τα φυλάει ποτέ.
Αλήθεια είναι αυτό που στο σιωπηλό ολομόναχό μας αναφιλητό
δεν μας φιλάει ποτέ.
Αλήθεια είναι όμως κι αυτό που στο αβίαστο τρανταχτό μας γέλιο
θορυβείται,
υποψιαζόμενο πως καταλαβαίνουμε κάτι
-ή καταλαβαίνοντας πως υποψιαζόμαστε κάτι-
που εκείνου, παρ’ όλη του την εντέλεια, του διαφεύγει.

ΖΕΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ;


kartesios010614

Θεωρώ πολύ θετική εξέλιξη τη δήλωση – πρόβλεψη του Τάκη Μπαλτάκου: «Δεν θα τα καταφέρουν όμως, όπως δεν τα κατάφερε το ΕΑΜ ΤΟ 1945. Θα έχουμε νέα “Συμφωνία της Βάρκιζας”. Πάλι θα παραδώσουν τα όπλα». Η δήλωση του κυρίου Τάκη καταργεί κάθε άλλοθι περί «παραπλανημένων», αλλά κυρίως περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο το περιεχόμενο των εγκεφάλων που έχει επιλέξει ο Σαμαράς ως συμβούλους, φίλους, «στενό κύκλο».

Είμαι βέβαιος ότι οι διάφοροι Φαήλοι και Χρύσανθοι ανέκραξαν «πες τα ρε Τάκη!» μόλις έμαθαν το περιεχόμενο της συνέντευξης του Τάκη στο «ΒΗΜΑ». Μάλλον και ο Αντώνης Σαμαράς θα ήπιε ένα ποτήρι βερμούτ στην υγειά της ειλικρίνειας του Τάκη.

Ο Μπαλτάκος είχε βρει αρκετούς υποστηρικτές μετά την αποκάλυψη της συνομιλίας του με τον Κασιδιάρη. Υποστηρικτές που εκτός από τον Τάκη, στηρίζουν τη ΝΔ του Σαμαρά και την ψήφισαν στις ευρωεκλογές. Κανείς δε δικαιούται να χαρίζει σε αυτούς τους ανθρώπους το άλλοθι του παραπλανημένου.

Συνέχεια

‘Eθνος (και Ευρώπη) «κλειδιά» για τον ΣΥΡΙΖΑ


ΚωνσταντακόπουλοςΤου Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

‘Ένα από τα καλά σημεία της προεκλογικής παρουσίας του ΣΥΡΙΖΑ ήταν η συμμετοχή του Αλέξη Τσίπρα στο ευρωπαϊκό debate. Ο λόγος ήταν απλός: οι ‘Ελληνες είδαν πολύ ευχάριστα έναν πολιτικό να υπερασπίζεται τη χώρα του διεθνώς, αντί να ευχαριστεί τους ξένους που καταστρέφουν και υποδουλώνουν την Ελλάδα! (Ατυχώς βέβαια, τη συζήτηση αυτή παρακολούθησαν ελάχιστοι στην Ευρώπη, στη Γερμανία π.χ. μόνο 160.000, δηλαδή μηδαμινός αριθμός. Προτού η Αθήνα δοκιμάσει να αμφισβητήσει Μνημόνια και Δανειακές, οφείλουν οι «αντιμνημονιακοί» πάσης αποχρώσεως να έχουν εξαπολύσει τεράστια διεθνή καμπάνια κατάδειξης των καταστροφών που υπέστη η χώρα, ώστε να δημιουργήσουν τις απαραίτητες πολιτικές συνθήκες μιας επιτυχούς «διαπραγμάτευσης-σύγκρουσης». Επί τέσσερα χρόνια δεν έκαναν τίποτα!).

‘Εθνος και ηγεμονία

Το «κλειδί» για τη διεκδίκηση της πολιτικο-ιδεολογικής ηγεμονίας στη χώρα είναι το ζήτημα του έθνους. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ (και όχι μόνο) δεν πάθαινε «γλωσσοδέτη» κάθε φορά που έπρεπε να χρησιμοποιήσει τη λέξη «έθνος» και τα παράγωγά της, αν δεν είχε τόσους επικίνδυνους φίλους του ΓΑΠ και μιας παγκοσμιοποίησης που μας καταστρέφει στα ψηφοδέλτιά του και άλλες κρίσιμες θέσεις, θα είχε τουλάχιστο 40 ή 50% στις δημοσκοπήσεις και δεν θα υπήρχε Χρυσή Αυγή. Οι πιο επιτυχείς άλλωστε πολιτικές συνθέσεις στην ιστορία μας είναι αυτές που συνδύασαν εθνικό και κοινωνικό ζήτημα. Τέτοιες ήταν το ΕΑΜ της Κατοχής και το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα.

Συνέχεια

Το “Φροντιστήριο” ως παγκόσμιο φαινόμενο…


Αν δεν ήταν οι τριπλές εκλογές, αυτή την περίοδο όλος ο κόσμος κι ο ντουνιάς θα ασχολιόταν με τις εισαγωγικές εξετάσεις στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και ο αέρας θα πλημμύριζε για πολλοστή φορά με τη συνήθη γκρίνια για τα χάλια της δευτεροβάθμιας. Μαζί τα σκάγια θα έπιαναν, ως είθισται και τα πανεπιστήμια, που δεν ανταποκρίνονται, ούτε και ανταμοίβουν τον τεράστιο κόπο που καταβάλουν οι μαθητές για να περάσουν τις πύλες τους: στο τέλος της πορείας, για όσους την αντέξουν, δεν περιμένει παρά η ανεργία. Αν λοιπόν, τα δημόσια γίνονταν ιδιωτικά, ίσως τότε τα πράγματα να ήταν διαφορετικά. Συνέχεια

Oι αόρατοι άνθρωποι. Απεικονίσεις της εργατικής τάξης στα ΜΜΕ…


«…Ξάφνου το εργοστάσιο σφυρίζει. Πηγαίνουμε μπρος στην πόρτα και περιμέ­νουμε. Με το σφύριγμα η αυλή γιομίζει γυναίκες και άντρες. […] Αλλά τι χάλια! Χωρίς άλλο θα είναι από τα κατώτατα στρώματα της φτώχειας. Όλων των ηλι­κιών, φορούν σχεδόν κουρέλια. Μαθαίνομε πως δουλεύουν δεκάωρο, ότι παίρνουν 30 δραχμές την ημέρα και ότι πιάνουν δουλειά στις 7 το πρωί»1.

Ο τόπος είναι το «κοκκαλάδικο Κροντηρά» στο Ρουφ, ένα εργοστάσιο όπου κατασκευάζονται χτένια, σαπούνια τουαλέτας, κόλλες και άλλα προϊόντα από την επεξεργασία οστών. Ο χρόνος είναι τα μέσα της δεκαετίας του «30 ενώ ο άνθρωπος που πήρε το τραμ 4 και στήθηκε στην πύλη του εργοστασίου είναι η Γαλάτεια Κα­ζαντζάκη, που τότε έκανε μια σειρά ρεπορτάζ για τους «Αθλίους των Αθηνών» τα οποία δημοσιεύτηκαν στην αριστερή εφημερίδα Ελευθέρα Γνώμη, που η έκδοση της διακόπηκε από τη δικτατορία της 4ης Αυγούστου. Μέχρι να φτάσει στο εργο­στάσιο, η Καζαντζάκη περνά από τα ταμπάκικα, τη συνοικία των βυρσοδεψείων: Συνέχεια

Τα Παρκερικά…


O ναύαρχος σερ Ουίλιαμ-Πάρκερ

O ναύαρχος σερ Ουίλιαμ-Πάρκερ

Γράφει ο Μανόλης Πλούσος 

Στις 30 Δεκεμβρίου 1849 καταφτάνουν στον Πειραιά οκτώ δίκροτα και πέντε ατμοκίνητες φρεγάτες του αγγλικού ναυτικού με οκτώ χιλιάδες πεζοναύτες και 731 κανόνια υπό τις διαταγές του ναυάρχου σερ Γουίλιαμ Πάρκερ . Οι κάτοικοι των Αθηνών αλλά και οι κυβερνώντες περίμεναν με περιέργεια να τελειώσει η καραντίνα, στην οποία υποβάλλονταν όλα τα πλεούμενα τότε, ώστε να αποκαλυφθεί ο σκοπός της επίσκεψης αυτού του εξαιρετικά δυνατού στόλου. Πράγματι στις 4 Ιανουαρίου του 1850 ο ναύαρχος Πάρκερ με κουστωδία 20 αξιωματικών γίνεται δεκτός με τιμές στο παλάτι του Όθωνα. Μέχρι τούδε ουδείς σκεφτόταν κάτι κακό για τον λόγο αυτής της, κατά τα φαινόμενα, εθιμοτυπικής επίσκεψης των Βρετανών αξιωματικών. Την επόμενη μέρα όμως ο πρεσβευτής της Αγγλία στην Ελλάδα Τόμας Ουάιζζήτησε από τον τότε υπουργό εξωτερικών Αναστάση Λόντο Συνέχεια