Η άγνωστη ιστορία του δονητή


Δονητής


 σημ.Αμετανόητου: Αφιερωμένο σε αυτούς που μπορεί να πάθουν υστερικό σοκ στο άκουσμα των εκλογικών αποτελεσμάτων…σε όλους αναφέρομαι, εντός και εκτός Ελλάδας.’Αλλωστε ο πιό παλιός δονητής φαίνεται ότι είναι Γερμανικός…


Ένα από τα ευρέως διαδομένα «εργαλεία» του σεξ, είναι στις μέρες μας ο δονητής. Αυτή η πασίγνωστη συσκευή που… ανακουφίζει εκατομμύρια γυναίκες ανά τον κόσμο και παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στις φαντασιώσεις των ανδρών.

Λίγοι όμως είναι αυτοί που γνωρίζουν την άγνωστη ιστορία του δονητή, ο οποίος όταν εφευρέθηκε, κάθε άλλο παρά για αυνανισμό ή σεξουαλική απόλαυση προορίζονταν. Συγκεκριμένα, στη βικτοριανή Αγγλία, οι μισές γυναίκες της χώρας έπασχαν από μια ασθένεια, όπως είχε διαγνωσθεί τότε, με ένα όνομα που στην εποχή μας γνωρίζουμε πάρα πολύ καλά: την υστερία.

Φάρμακο για την «ασθένεια» αυτή δεν υπήρχε και τίποτα δεν φαινόταν πως μπορούσε να ηρεμήσει τις γυναίκες που υπέφεραν από αυτήν. Μέχρι που ένας γιατρός της εποχής, ο δόκτωρ Μόρτιμερ Γκράνβιλ από το Λονδίνο, ανακάλυψε έναν τρόπο που εξαφάνιζε την υστερία των γυναικών στο λεπτό. Τη «μάλαξη του αιδοίου»…

Συνέχεια

Απ’ την εξουσία στην ανυπαρξία: μισή πλατεία δρόμος!..


Όση ακριβώς και η χθεσινή συγκέντρωσή σας κύριε »πρωθυπουργέ»!

Ούτε καν μισό τσιγάρο δρόμος! Μισή πλατεία! Τρία λεπτά! Το πολύ! Από τα σκαλάκια μέχρι την εξέδρα σας!
Περισσότερο πρόβλημα στην κυκλοφορία προκάλεσαν τα πούλμαν απ’ την Καλαμάτα, παρά η λαοθάλασσα(!) των πιστών οπαδών σας!

Και τί δεν θα δίναμε να είμασταν εκείνη την ώρα μέσα στην σκέψη σας. Να βλέπαμε και να μυρίζαμε τον πανικό σας! Η τέλεια απόλαυση! Η τέλεια εκδίκηση!
Έτσι είναι! Έγκλημα και Τιμωρία!

Και τα δικά σας εγκλήματα είναι πολλά. Και διαχρονικά. Σε βάθος χρόνου! Κύριε »πρωθυπουργέ»!

Συνέχεια

Να τελειώνουμε με τον καρκίνο…


Αυτό που έχουμε να χειριστούμε ως πολίτες, ως κοινωνία, ως λαός δεν είναι απλά η διαδικασία ανάθεσης της διακυβέρνησης ή η αλλαγή μιας εξουσιαστικής αρχής.
Αλλά πρέπει πρώτα να απαλλαγούμε απ’ τον καρκίνο. 
Αυτό που καλούμαστε να διαχειριστούμε υπερβαίνει την ατομικότητά μας, ξεπερνά τον περιφραγμένο φαντασιακό μας προσωπικό χώρο, βρίσκεται πολύ πιο πέρα από την απλή αναστροφή της συλλογικής μας ξεφτίλας από τη χρόνια μικροδιαφθορά με τους πολιτικάντηδες εξουσιαστές μας.
Αλλά πρέπει πρώτα να απαλλαγούμε απ’ τον καρκίνο.

 

Η πτώση της κυβέρνησης μαριονέτας της τρόικας δεν αποτελεί τη λύση των προβλημάτων μας. Η πρώτη ημέρα μετά την πτώση θα είναι απλά μια επόμενη ημέρα.
Αλλά πρέπει πρώτα να απαλλαγούμε απ’ τον καρκίνο. 
Τα σοβαρά προβλήματά μας ως χώρα θα συνεχίσουν και θα διαρκέσουν, ακόμα και με μια θαυματουργά ικανή και αποτελεσματική νέα κυβέρνηση.
Αλλά πρέπει πρώτα να απαλλαγούμε απ’ τον καρκίνο. 
Γιατί ακριβώς υπόστρωμα των προβλημάτων μας είναι η ριζωμένη, η φρικτή κοινωνική παθογένειά μας.
Αλλά πρέπει πρώτα να απαλλαγούμε απ’ τον καρκίνο. Και είναι η τερατώδης εικόνα της κυβέρνησης των Μπαλτάκων, των Φαήλων, των Αδώνιδων των Βορίδηδων, του Μέγκα, του Αντέννα, του Σκάι, των Κασιδιάρηδων, των Μαρινάκηδων, των Μπέων, το τελικό στάδιο αυτής μας της παθογένειας.
Αλλά πρέπει πρώτα να απαλλαγούμε απ’ τον καρκίνο.
Η πτώση αυτής της κυβέρνησης δε θα αντιμετωπίσει τη παθογένειά μας.
Αλλά πρέπει πρώτα να απαλλαγούμε απ’ τον καρκίνο.
Χρειάζεται να τελειώνουμε με αυτούς τους ανθρώπους που έχουν οδηγήσει την κοινωνία στην καταστροφή, τη φυσική και την αξιακή εξόντωση.
Να απαλλαγούμε επιτέλους από τον καρκίνο. 
 

Eνα τραγούδι για τον Δημήτρη Χριστούλα!


Ένα τραγούδι του Χοακίν Καρμπονέλ για τον 77χρονο Δημήτρη Χριστούλα που αυτοκτόνησε στις 4 Απριλίου 2012 στην Πλατεία Συντάγματος με πιστόλι, διαμαρτυρόμενος για την ελληνική κρίση χρέους και τους δωσίλογους προδότες που μας κυβερνούν.

 

 

 

ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΗΡΘΕ Ο ΑΝΤ1…


kartesios250514

Σε μία χώρα με το μέγεθος και τον πληθυσμό της Ελλάδας όπου βρίσκονται 1.441 άνθρωποι οι οποίοι θεωρούν εαυτούς μεταξύ των αξιότερων για  να διοικήσουν το δήμο τους, 105 άνθρωποι που πιστεύουν ότι είναι οι καταλληλότεροι για να διοικήσουν περιφέρεια, χιλιάδες άλλοι που νιώθουν έτοιμοι να συμμετέχουν ως σύμβουλοι στη λήψη αποφάσεων σε δημοτικά και περιφερειακά συμβούλια και 1.299 πολίτες που πιστεύουν ότι θα είναι καλοί ευρωβουλευτές, δε μπορείς να συζητήσεις σοβαρά για εκλογές. Το χειρότερο δε, είναι ότι δεν μπορείς να ελπίζεις πως σε αυτή τη χώρα θα υπάρξει ανατροπή καθεστώτος από πολίτες που δε θα περιμένουν τις εκλογές αλλά θα παλέψουν στους δρόμους.

Σε μία χώρα όπου την πρώτη Κυριακή των εκλογών οι κομμουνιστές δηλώνουν ότι υπάρχουν «δεκάδες λόγοι για να ψηφίσει ένας νέος το ΚΚΕ και να είναι σίγουρος και περήφανος για την επιλογή του, ακόμα κι αν δε συμφωνεί σε όλα με το ΚΚΕ», αλλά τη δεύτερη Κυριακή εκεί που δεν υπάρχει υποψήφιος του ΚΚΕ καλούν τους πολίτες να ρίξουν λευκό ή άκυρο αποκλείοντας το δικαίωμα σε κάποιον να θέλει να ψηφίσει τον υποψήφιο κάποιου άλλου κόμματος ακόμα κι αν δε συμφωνεί σε όλα με το αυτό το κόμμα, αντιλαμβάνεσαι ότι το μέγεθος του σεβασμού στην ψήφο δεν έχει σχέση με το δικαίωμα του ψηφοφόρου, αλλά με την κομματική επιλογή του.

Σε μία χώρα όπου οι εκπρόσωποι της Αριστεράς αθωώνουν τους ψηφοφόρους των νεοναζιστών βαφτίζοντάς τους στην κολυμβήθρα των «παραπλανημένων», υποκρινόμενοι ότι δε γνωρίζουν πως σε αυτή τη χώρα ζουν συνειδητοποιημένα φασισταριά, υποστηρικτές δολοφόνων, ηλίθιοι, βάρβαροι, υπάνθρωποι που χρησιμοποιούν τους μετανάστες  σαν κινούμενους στόχους για τις σιδερογροθιές τους, αντιλαμβάνεσαι ότι το πάθος για την εξουσία μπορεί να αλλοιώσει και τα καλύτερα χαρακτηριστικά ενός πολιτικού χώρου.

Σε μία χώρα όπου κυβερνά ανενόχλητη μία συμμορία λαπάδων οι οποίοι μαζεύουν δύναμη από την αδυναμία του κόσμου ή από την ανοχή του, τη βλακεία του, το προσωπικό του βόλεμα, την πίστη του στη λαμογιά, τον φόβο του, αντιλαμβάνεσαι ότι οι εκλογές δε μπορούν να παίξουν κάποιο σοβαρό ρόλο. Δε μπορούν να ανατρέψουν τίποτα.

Και ενώ σκέφτεσαι όλα αυτά και δε σε έχουν πείσει να πας να ψηφίσεις ούτε οι ταπεινωτικές παρεμβάσεις  του κάθε Σόιμπλε, ούτε τα παιχνίδια αναβάθμισης από τον κάθε Fitch, ούτε οι απειλές και οι εκβιασμοί «έγκυρων οικονομολόγων από όλο τον κόσμο», ούτε οι καβγάδες εποχής ’80 σχετικά με το αν είχε περισσότερο κόσμο η συγκέντρωση του Σαμαρά ή του Τσίπρα στην πλατεία – στην πλατεία ρε συ! 2014 κι ακόμη γίνονται ομιλίες κομμάτων σε πλατείες! – έρχεται ο ANT1 και σου γυρίζει τ’ άντερα μ’ ένα δελτίο ειδήσεων πιο εκβιαστικό από τον κάθε Σόιμπλε και «έγκυρο οικονομολόγο».

Εντάξει ρε ΑΝΤ1 μ’ έψησες. Θα πάω να ψηφίσω μήπως και στις επόμενες εκλογές δεν υπάρχεις. Μήπως και αναγκαστείς να ξεπληρώσεις τα δάνεια στις τράπεζες, μαζί με το MEGA. Μήπως γίνει κάτι και σταματήσει ο ΣΚΑΪ να σφαλιαρίζει τα μυαλά των εθισμένων στη δουλεία τηλεακροατών του. Μεταξύ μας, δεν ελπίζω ότι κάτι τέτοιο θα συμβεί. Όμως είναι αυτό το γαμημένο «ποτέ δεν ξέρεις» που κάποια στιγμή, με κάποιο τρόπο θα ήθελα να το μάθω. Και νιώθω ότι αν δεν πάω να ψηφίσω θα λείπω από έναν τέτοιο τρόπο.  Θα πάω να ψηφίσω το «ατύχημα» λοιπόν, γιατί τόση καλοπέραση από το μέχρι τώρα «ευτύχημα» δεν την αντέχω.

Πηγή. http://kartesios.com/?p=163663

«Σημ απερ, γαλ.» όπου στο άρθρο «λαπάδες» προσθέστε (δωσίλογοι η απατεώνες η προδότες)

 

Ανάμεσα στις δύο Κυριακές: 7 + 1 σημεία και… τέρατα


Λίγες στιγμές πριν τις εκλογές της 25ης Μάη

εκλογες-ψηφος

Γράφει: o Κώστας Φουρίκος

λίγες στιγμές πριν την Κυριακή της 25ης Μάη, βρισκόμαστε μπροστά σε μία από τις πιο κρίσιμες εκλογικές μάχες της μεταπολίτευσης αλλά και των τελευταίων χρόνων της Ελλάδας της κρίσης. Σε αυτό το φόντο σταχυολογούμε μερικά σημεία (και τέρατα), τα οποία θεωρούμε σημαντικά.
Συνέχεια