Μισώ τους αδιάφορους…


Ο Αντόνιο Γκράμσι (Antonio Gramsci)-(κωμόπολη Άλες Σαρδηνίας, 22 Ιανουαρίου 1891 — Ρώμη, 27 Απριλίου 1937) ήταν Ιταλός φιλόσοφος, συγγραφέας, πολιτικός και πολιτικός επιστήμονας.Ο Αντόνιο Γκράμσι (Antonio Gramsci)-(κωμόπολη Άλες Σαρδηνίας, 22 Ιανουαρίου 1891 — Ρώμη, 27 Απριλίου 1937) ήταν Ιταλός φιλόσοφος, συγγραφέας, πολιτικός και πολιτικός επιστήμονας


«Μισώ τους αδιάφορους. Πιστεύω ότι το να ζεις σημαίνει να εντάσσεσαι κάπου. Όποιος ζει πραγματικά δεν μπορεί να μην είναι πολίτης και ενταγμένος. Η αδιαφορία είναι αβουλία, είναι παρασιτισμός, είναι δειλία, δεν είναι ζωή. Γι’ αυτό μισώ τους αδιάφορους.

Η αδιαφορία είναι το νεκρό βάρος της ιστορίας. Η αδιαφορία δρα δυνατά πάνω στην ιστορία. Δρα παθητικά, αλλά δρα. Είναι η μοιρολατρίαΕίναι αυτό που δεν μπορείς να υπολογίσεις. Είναι αυτό που διαταράσσει τα προγράμματα, που ανατρέπει τα σχέδια που έχουν κατασκευαστεί με τον καλύτερο τρόπο. Είναι η κτηνώδης ύλη που πνίγει την ευφυΐα. Αυτό που συμβαίνει, το κακό που πέφτει πάνω σε όλους, συμβαίνει γιατί η μάζα των ανθρώπων απαρνείται τη βούλησή της, αφήνει να εκδίδονται νόμοι που μόνο η εξέγερση θα μπορέσει να καταργήσει, αφήνει να ανέβουν στην εξουσία άνθρωποι που μόνο μια ανταρσία θα μπορέσει να ανατρέψει. Μέσα στη σκόπιμη απουσία και στην αδιαφορία λίγα χέρια, που δεν επιτηρούνται από κανέναν έλεγχο, υφαίνουν τον ιστό της συλλογικής ζωής, και η μάζα είναι σε άγνοια, γιατί δεν ανησυχεί. Φαίνεται λοιπόν σαν η μοίρα να συμπαρασύρει τους πάντες και τα πάντα, φαίνεται σαν η ιστορία να μην είναι τίποτε άλλο από ένα τεράστιο φυσικό φαινόμενο, μια έκρηξη ηφαιστείου, ένας σεισμός όπου όλοι είναι θύματα, αυτοί που τον θέλησαν κι αυτοί που δεν τον θέλησαν, αυτοί που γνώριζαν κι αυτοί που δεν γνώριζαν, αυτοί που ήταν δραστήριοι κι αυτοί που αδιαφορούσαν. Κάποιοι κλαψουρίζουν αξιοθρήνητα, άλλοι βλαστημάνε χυδαία, αλλά κανείς ή λίγοι αναρωτιούνται: αν είχα κάνει κι εγώ το χρέος μου, αν είχα προσπαθήσει να επιβάλλω τη βούλησή μου, θα συνέβαινε αυτό που συνέβη;

Μισώ τους αδιάφορους και γι’ αυτό: γιατί με ενοχλεί το κλαψούρισμά τους, κλαψούρισμα αιωνίων αθώων. Ζητώ να μου δώσει λογαριασμό ο καθένας απ’ αυτούς με ποιον τρόπο έφερε σε πέρας το καθήκον που του έθεσε και του θέτει καθημερινά η ζωή, γι’ αυτό που έκανε και ειδικά γι’ αυτό που δεν έκανε. Και νιώθω ότι μπορώ να είμαι αδυσώπητος, ότι δεν μπορώ να χαλαλίσω τον οίκτο μου, ότι δεν μπορώ να μοιραστώ μαζί τους τα δάκρυά μου.

Είμαι ενταγμένος, ζω, νιώθω ότι στις συνειδήσεις του χώρου μου ήδη πάλλεται η δραστηριότητα της μελλοντικής πόλης, που ο χώρος μου χτίζει. Και μέσα σ’ αυτήν την πόλη η κοινωνική αλυσίδα δεν βαραίνει τους λίγους, μέσα σ’ αυτήν κάθε συμβάν δεν οφείλεται στην τύχη, στη μοίρα, μα είναι ευφυές έργο των πολιτών. Δεν υπάρχει μέσα σ’ αυτήν κανείς που να στέκεται να κοιτάζει από το παράθυρο ενώ οι λίγοι θυσιάζονται, κόβουν τις φλέβες τους. Ζω, είμαι ενταγμένος. Γι’ αυτό μισώ αυτούς που δεν συμμετέχουν, μισώ τους αδιάφορους».

Η φωτογραφία είναι από εδώ: http://www.gramscimania.info.ve/2012/11/gramsci-y-la-sociedad-civil-genesis-y.html

Η πορεία θέσμισης της ΕΕ .


Ευρώπη

Η μέχρι σήμερα πορεία προς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση πραγματοποιήθηκε χωρίς ποτέ να αντιμετωπισθούν οι θεμελιώδεις αντιθέσεις στο εσωτερικό της ΕΕ. Θεμελιώδεις και πάγιες αντιθέσεις , όχι απλές αποκλίσεις θέσεων , ποικιλία απόψεων ή έστω ιδεολογικές συγκρούσεις. Τις αντιθέσεις αυτές οι ευρωπαϊκές πολιτικές ελίτ με την μέχρι σήμερα ακολουθούμενη διαδικασία για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση δεν θέλησαν να αντιμετωπίσουν. Παραμερίστηκαν με επιμέλεια , κρύφτηκαν κάτω από το χαλί. Η προώθηση της ολοκλήρωσης ουσιαστικά στηρίχθηκε σε «μη-λύση» των βασικών προβλημάτων. Αυτή η λογική της ολοκλήρωσης ήταν απολύτως σύμφωνη με τη «μέθοδο Μονέ»  η οποία στηρίζεται ως γνωστό ,στην αλληλουχία κρίσεων. Με τα ίδια τα λόγια του Μονέ  «Η Ευρώπη θα συντίθεται μέσω κρίσεων και δεν θα είναι παρά το άθροισμα των λύσεων που η ίδια θα φέρει στις λύσεις αυτές» Η κρίση αποτέλεσε πάντοτε ανάγκη γιατί μόνο έτσι η λύση , ο τελικός συμβιβασμός επεκτεινόταν και σε άλλους τομείς , διευρύνοντας το φάσμα των τομέων της από κοινού δράσης , βαθαίνοντας την ολοκλήρωση. Αποτέλεσμα αυτής της νεολειτουργικής λογικής ήταν και η διαμόρφωση των ευρωπαϊκών θεσμών κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο με προεξάρχουσα την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση υπήρξε προϊόν μιας συνωμοσίας των πολιτικών ελίτ.

Οι ευρωπαϊκές πολιτικές ελίτ αντελήφθησαν εγκαίρως ότι η επέκταση της ενοποίησης σε χώρους που παράγουν σύγκρουση και όχι συναίνεση , εκεί δηλαδή όπου διακυβεύεται η ίδια η αυτονομία των κρατών , όπως στους χώρους της «υψηλής πολιτικής» θα υπονόμευε την επιχειρησιακή ικανότητα της υπερεθνικής μεθόδου να ορίσει το κοινό συμφέρον και να το αναδείξει μέσα από συντονισμένες μορφές συλλογικής δράσης.

Συνέχεια

Στοιχεία και σκέψεις γύρω από τις εκλογικές αναμετρήσεις της κρίσης


Ο Εργατικός Αγώνας παρουσιάζει αναλυτικά τα αποτελέσματα των Περιφερειακών Εκλογών του 2010 ώστε να μπορεί ο αναγνώστης να έχει μια βάση σύγκρισης τους με τα αποτελέσματα της φετινής ψηφοφορίας. Παρατίθενται επίσης τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών 2009 και 2012 ώστε να υπάρχει μια σφαιρικότερη εικόνα για τις μετακινήσεις ψήφων στις εκλογές που διενεργήθηκαν σε συνθήκες οικονομικής κρίσης.

ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ 2010- Α’ ΓΥΡΟΣ

ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΚΑΙ ΘΡΑΚΗΣ

Εγγεγραμμένοι: 657.704- ψήφισαν: 404.691- Συμμετοχή: 61,53%- Έγκυρα: 359.873 (88,93%)- Άκυρα: 26.507 (6,55%)- Λευκά: 18.311 (4,52%)

Γιαννακίδης Αριστείδης (ΠΑΣΟΚ): Ψήφοι: 150.257 (41,75%)

Παυλίδης Γεώργιος (Ν.Δ.): Ψήφοι: 147.845  (41,08%)

Τρέλλης Χρήστος (ΚΚΕ): Ψήφοι: 27. 852 (7,74%)

Χαρίτου Δημήτριος (ΣΥΡΙΖΑ): Ψήφοι: 16.609 (4,62%)

Μακρής Αθανάσιος (Οικολόγοι): Ψήφοι: 10.887 (3,00%)

Μποτσίδης Γεώργιος (ΑΝΤΑΡΣΥΑ): Ψήφοι: 6.523 (1,81%)

 

Συνέχεια

Η Γερμανία ξαναπαίρνει τα όπλα της


bundeswehr

Του Λεωνίδα Βατικιώτη (Νexus,Απρίλιος 2014)

Από πρώτη ματιά η αλλαγή που έγινε στην σύνθεση του κυβερνητικού συνασπισμού στην Γερμανία, με αφορμή τις πρόσφατες εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2013, έπρεπε να στρέψει το κέντρο βάρος της γερμανικής πολιτικής προς τα αριστερά. Η αντικατάσταση των Φιλελεύθερων (FDP) από τους Σοσιαλδημοκράτες (SPD) ως συμμάχους της Γερμανικής Δεξιάς (CDU/SDU), μπορούσε να υποθέσει κανείς, ότι θα μετρίαζε την γερμανική επιθετικότητα τόσο εντός της Γερμανίας, με την εγκατάλειψη των ακραίων νεοφιλελεύθερων πολιτικών προς όφελος μέτρων στήριξης του λαϊκού εισοδήματος και του κράτους πρόνοιας, όσο και στο εξωτερικό, ανακόπτοντας την γερμανική επιθετικότητα σε αναζήτηση πιο συναινετικών λύσεων. Η προσδοκία αυτής της στροφής, όσο κι αν «δουλεύτηκε» εκ του πονηρού από τα μέσα ενημέρωσης στην Ελλάδα στην απεγνωσμένη τους προσπάθεια να ανακαλύψουν λίγο φως στην άκρη του τούνελ αποσιωπώντας για παράδειγμα την πλήρη ταύτιση των γερμανών σοσιαλδημοκρατών με την Μέρκελ στο θέμα της Ελλάδας, περιελάμβανε μια ορθολογική προσδοκία. Δεν ήταν δηλαδή αυθαίρετη η αναμονή…

Δυστυχώς όμως, για μια ακόμη φορά, η πραγματικότητα ανέτρεψε τις προσδοκίες προς το …χειρότερο, καθώς στα θέματα της εξωτερικής πολιτικής και ειδικά στο ιδιαίτερα λεπτό θέμα της παρουσίας του γερμανικού στρατού, της Μπούντεσβερ, στο εξωτερικό, πράγματι αυτήν την ακριβώς την περίοδο είναι σε εξέλιξη μιας μείζονος σημασίας αλλαγή. Μόνο που η αλλαγή δεν αφορά την ακύρωση της αυξημένης παρουσίας της Μπούντεσβερ στο εξωτερικό και την επιστροφή στο δόγμα απαγόρευσης εξόδου από τα γερμανικά σύνορα έστω κι ενός στρατιώτη που κυριαρχούσε μέχρι την πτώση του τείχους του Βερολίνου. Η ανατροπή που συντελείται θέλει την εγκατάλειψη του «δόγματος της συγκράτησης» που με συνέπεια όχι μόνο εξέφραζε αλλά συνεχίζει να υπηρετεί η γερμανίδα καγκελάριος, Άγκελα Μέρκελ, σε όφελος μιας πιο ενεργητικής παρουσίας της Μπούντεσβερ στο εξωτερικό. Η νέα επεκτατική στρατιωτική πολιτική της Γερμανίας εκφράζεται επιθετικά από τρία πρόσωπα που βρίσκονται τους πιο κρίσιμους τομείς χάραξης κι εφαρμογής της γερμανικής πολιτικής: τον πρόεδρο της Γερμανίας, Χοακίμ Γκάουγκ, τη νέα υπουργό Άμυνας που προαλείφεται για διάδοχος της Μέρκελ στην καγκελαρία, Ούρσουλα φον ντερ Λέγιεν, και τον νέο υπουργό Εξωτερικών, Φρανκ Βάλτερ Στάινμαγιερ, προερχόμενο από το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα και στενό συνεργάτη του τελευταίου σοσιαλδημοκράτη καγκελάριου Γκέρχαρντ Σρέντερ. Ο Στάινμαγιερ μάλιστα έχει διατελέσει ξανά υπουργός Εξωτερικών στον προηγούμενο «μεγάλο συνασπισμό» την περίοδο 2005-2009.

 

Συνέχεια

Η άλλη Ευρώπη: Εθνικιστές, απομονωτιστές, αυτονομιστές…


The-Totalitarian-EU-Tightens-Its-Grip

Η Ευρώπη μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου μοιράστηκε στους νικητές. Έτσι δημιουργήθηκαν δύο Ευρώπες: Η Δυτική καπιταλιστική Ευρώπη με τη ροή αμερικάνικου χρήματος και η ανατολική Ευρώπη με τη Σοβιετική διοίκηση.

Το παράδειγμα αυτό παρέμενε σταθερό για πολλές δεκαετίες.

Η κατάρρευση της σοβιετικής ένωσης ώθησε τη Δυτική Ευρώπη στο να επεκταθεί σταδιακά σε πρώην χώρες της ανατολικής Ευρώπης με άτσαλους διασκελισμούς και με μοναδικό γνώμονα τη διεύρυνση της εσωτερικής αγοράς της ΕΕ.

Για να σφραγιστεί αυτή η επέκταση δημιουργήθηκε το ευρώ, όχι μόνο ένα ευρωπαϊκό νόμισμα αλλά μια νομισματική πολιτική που περνούσε πλέον από τα χέρια των κρατών μελών στα χέρια μιας Κεντρικής Τράπεζας.

Δημιουργήθηκε έτσι όχι μόνο ένας σκληρός πυρήνας χωρών που εγκατέλειψαν τη νομισματική τους πολιτική στα χέρια μη αιρετών γραφειοκρατών αλλά και ένα εργαλείο προσηλυτισμού των υπολοίπων χωρών στον ευρωζουρλομανδύα.

Παρότι λίγες από τις αρχικές χώρες τηρούσαν τα κριτήρια ένταξης, αυτό σκοπίμως παραβλέφθηκε. Η πολιτική των στραβών ματιών και της εθελοτυφλίας ήταν θεμέλια για την ίδρυση και την επιβολή του ενός ενιαίου και ομοούσιου νομίσματος.

Το άγιο πνεύμα του Ευρώ φώτισε τα μυαλά και των υπολοίπων ελίτ: Το δέλεαρ για αυτές ήταν μεγάλο: Φτηνός δανεισμός από την

Συνέχεια

Ο Μπουμπούκος έχει νεύρα! Πολλά νεύρα!! Πάρα πολλά νεύρα!!!


Απομένουν λίγες μόνο ώρες πριν τον πρώτο γύρο των εκλογών και τα πράγματα δεν φαίνεται να πηγαίνουν και τόσο καλά για τον Κουτσαβάκη από την Μεσσηνία και τον ακροδεξιό συρφετό του. Η μιντιακή προπαγάνδα των τηλεοπτικών καναλιών και των εφημερίδων των εργολάβων, των εφοπλιστών και των τραπεζιτών δεν φαίνεται να αποδίδει όσο θα ήθελαν. Ακόμα και οι κατευθυνόμενες δημοσκοπήσεις έχουν ξεφύγει και η συντριβή του Σαμαρά μοιάζει μη αναστρέψιμη και αναπόφευκτη.

Ο επίσημος λαγός και μνημονιακό μαντρόσκυλο του Κουτσαβάκη λοιπόν, ο -σιχαίνομαι τους αριστερούς-Μπουμπούκος, έχει τρομοκρατηθεί σε βαθμό υστερίας από αυτή την κατάσταση. Αν τα ποσοστά του αρχηγού του είναι τόσο χαμηλά όσο δείχνουν τα πράγματα ο ίδιος θα χάσει πολλά. Για την ακρίβεια θα καταστραφεί το lifestyle της ζωής του. Θα πάψει να είναι Υπουργός. Θα χάσει το ηδονικό προνόμιο να ποστάρει στο twitter «ζήλεια! ζήλεια! είμαι υπουργὀός! είμαι υπουργόός! πονάει; ε; πονάει! πόσο σας πονάει που είμαι ΥΠΟΥΡΓΟΣ;;»

Πέρα από την υπουργική καρέκλα, το υπουργικό γραφείο, το «Κύριε Υπουργέ…» και τα λοιπά υπουργικά προνόμια, ο Μπουμπούκος θα χάσει και κάτι ίσως πολύ σημαντικότερο γι’ αυτόν. Τις κάμερες, την υπερπροβολή και την νοητή ιεραρχία στα τηλεοπτικά πάνελ. Δεν θα μπορεί πλέον να εμφανίζεται σε ξεχωριστό δικό του παράθυρο και να κάνει «υπουργικούς διαλόγους» με τους παρουσιαστές, αλλά θα πρέπει στην καλύτερη για αυτόν περίπτωση να αρκεστεί στο να μοιράζεται το ίδιο πλατό με άλλους βουλευτές και να κάνει «βουλευτικούς διαλόγους». Αυτό σίγουρα τον πονάει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.

Στην χειρότερη για αυτόν περίπτωση θα χάσει και την ιδιότητα του βουλευτή. Δηλαδή και τις τηλεοπτικές εμφανίσεις, και τους αστυνομικούς «φιλιππινέζες» του, και τον βουλευτικό μισθό και θα ξαναγυρίσει ταπεινωμένος στις τηλεπωλήσεις. Την απώλεια των αστυνομικών και του μισθού ίσως να μπορέσει να την διαχειριστεί. Την απώλεια του να βλέπει την φάτσα του στα κανάλια και να ακούει την φωνή του στα ραδιόφωνα από το πρωί μέχρι το βράδυ ίσως να μην μπορέσει να την ξεπεράσει ποτέ.

Απολαύστε τον σε μία σημερινή και σε μία χθεσινή τηλεοπτική του εμφάνισή σε κατάσταση υστερίας. Όχι ότι μας έχει συνηθίσει σε διαφορετικό ύφος, αλλά σε αυτές διακρίνεται και το πολύ έντονο αίσθημα απελπισίας του. Οι τελευταίοι σπασμοί του τέρατος πριν ψοφήσει. Με το καλό και καλό σάπισμα να του ευχηθούμε.

Υ.Γ. Σας προτείνουμε αφού ακούσετε κάθε ένα ξεχωριστά, μετά να τα βάλετε να παίξουν και τα δύο ταυτόχρονα. Μπορείτε να εντρυφήσετε βαθύτερα στην ψυχοσύνθεσή του. Κι αν είστε και πολύ πονόψυχοι ίσως να τον λυπηθείτε κιόλας.

 

Πηγή. http://projector-revolt.blogspot.gr/2014/05/blog-post_16.html#more

Το «ελληνόμετρο» της φαντασίας μας και οι ελληνικές αρετές – Μια αυτοεξέταση με οδηγό τον Αριστοτέλη…


AlmaTademaGreekWine1873MexicoCityPerezSimonColl450

Στις καλές εποχές, τότε που το δανεικό χρήμα είχε πλάσει έναν φανταστικό κόσμο, που τον πήραμε για δικό μας δημιούργημα, οι λέξεις «πατρίδα», «έθνος», «ελληνικότητα», είχαν εξαφανιστεί στη διαδρομή Αράχωβα – Μύκονος. Τώρα, που η ονειροφαντασία μας χάθηκε και πάει, ψάχνουμε απεγνωσμένα να εντοπίσουμε τα χνάρια της πραγματικότητας. Στα τυφλά ψάχνουμε και, όταν δεν βρίσκουμε σημείο σταθερό να γαντζωθούμε, καταφεύγουμε στο «ελληνόμετρο». Συνέχεια