Στις κάλτσες αδέλφια μου, στις κάλτσες!..


..αναφώνησε πριν λίγα χρόνια ο ανελλήνιστος καταστροφέας της Ελλάδας!
Το ίδιο λέμε κι εμείς σήμερα: Στις κάλπες!
Όλοι! Με θυμό! Με απόφαση!

Ας καταλάβουμε ότι η αποχή είναι αυτό που βολεύει, κι αυτό που επιδιώκει το »σύστημα».
Γι αυτό και οι ευρωεκλογές ορίστηκαν να συμπέσουν όχι με την »πρώτη» Κυριακή των αυτοδιοικητικών εκλογών, όπως θα γινότανε αν πράγματι τους ενδιέφερε η οικονομία των κρατικών εξόδων, αλλά με την »δεύτερη».
Έτσι ώστε να έχει επέλθει κόπωση στο εκλογικό σώμα, αλλά κυρίως για να μην μπορέσουν λόγω οικονομικής στενότητας οι ψηφοφόροι που πρέπει να μετακινηθούν για να ψηφίσουν, να επαναλάβουν μία »κάθοδο» τους στην επαρχία.

Θέλουν αποχή. Ελπίζουν στην αποχή! Στηρίζονται στην αποχή.
Το σόφισμα ότι ψηφίζοντας στις ευρωεκλογές νομιμοποιούμε την Ε.Ε. , την Κομισιόν,τις πρακτικές και την εξουσία τους, παραμένει σόφισμα.
Κι αυτό γιατί η στυγνή πραγματικότητα είναι πως είτε προσέλθουμε να ψηφίσουμε, είτε όχι,
..συμμετέχουμε (ακόμη τουλάχιστον) έτσι κι αλλοιώς στην Ε.Ε. ,
..υπακούμε σαν σκυλάκια (ελέω μνημονιακο-δωσιλογικών κυβερνήσεων) στις εντολές τους,
..εξαρτόμαστε (μέσω του ευρώ) από τις νόρμες και τις αποφάσεις τους.

Αν απέχουμε, αν αφήσουμε να έχουν φωνή μόνον οι δυνάμεις του μνημονιακού τόξου, τότε επιβαρύνουμε την κατάσταση.
Είναι σαν να τους δίνουμε την συγκατάθεσή μας να δρουν και να »χορεύουν» όπως θέλουν!

Αυτοί θέλουν να μας κάνουν να μην συμμετέχουμε ως λαός.
Να γίνουμε άφωνοι παθητικοί δέκτες της προπαγάνδας και των εντολών τους.

Εμείς όμως θέλουμε να δράσουμε. Θέλουμε να πάρουμε τις τύχες  μας στα χέρια μας.
Ένα πρώτο, και ανάλογα και με τα αποτελέσματα που ΕΜΕΙΣ θα καθορίσουμε, καθοριστικό βήμα δράσης είναι οι εκλογές.
Ας μην αδρανήσουμε. Μην το αφήσουμε να πάει χαμένο.

Μετά θα είμαστε άξιοι της μοίρας μας..

Αυτός ο άνθρωπος είναι πιο δυνατός από τον Χίτλερ – Έβδομη Συμφωνία του Ντμίτρι Σοστακόβιτς “Λενινγράντσκαγια”


Πριν από 70 χρόνια, τον Αύγουστο του 1942, στο πολιορκημένο Λένινγκραντ παίχτηκε η Έβδομη Συμφωνία του Ντμίτρι Σοστακόβιτς: Η “Λενινγράντσκαγια”. Ηταν μια πολύ σημαντική στιγμή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ηταν η αντεπίθεση στο φασισμό, στο υψηλότερο επίπεδο της Τέχνης. Στη μουσική.

Το μεγάλο έργο του Σοστακόβιτς, μαζί με το τραγούδι “Ιερός Πόλεμος”, έγινε σύμβολο του αγώνα και της νίκης στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Πηγή: RIA Novosti Συνέχεια

ΤΙ ΞΕΧΑΣΑΝ Ο ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ ΚΑΙ Ο ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ


FelnikosΦελνίκος

Επειδή χθες βράδυ άκουσα στο δελτίο ειδήσεων του Mega τον Γιάννη Πρετεντέρη να διαβάζει τις δηλώσεις όλων των πολιτικών που το 2011 ήταν ενάντια στο δημοψήφισμα, και οι οποίες κατεδείκνυαν ότι ο Γ. Παπανδρέου ήταν ο μόνος που επέμενε να τεθεί η συμφωνία με τους εταίρους μας στην κρίση του ελληνικού λαού, δεν σας κρύβω ότι ζήλεψα τη μνήμη του συναδέλφου και την δημοσιογραφική του επιμέλεια να αναζητήσει τις σχετικές δηλώσεις. Ειλικρινά του αξίζουν συγχαρητήρια.

Ο καλός συνάδελφος έκανε όμως ένα λάθος. Ξέχασε έναν πολιτικό. Αυτόν για τον οποίον έγινε το θέμα. Για τον Ευάγγελο Βενιζέλο και τις δηλώσεις του – απάντηση στο δημοσίευμα των Financial Tilmes. Είμαι σίγουρος ότι η μη συμπερίληψη του αντιπροέδρου της κυβερνήσεως (τότε και τώρα, απλώς με άλλον πρωθυπουργό) στις δηλώσεις των πολιτικών ήταν τυχαίο γεγονός. Απλώς διέλαθε της προσοχής του δημοσιογράφου.

Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποια άλλη σκοπιμότητα, όπως ας πούμε να μην θεωρεί άξιες λόγου τις απόψεις ενός κεντρικού πολιτικού παίχτη και βασικού προσώπου στο ρεπορτάζ των FT ή να έκρινε ότι οι τότε απόψεις Βενιζέλου δεν τον βοηθούσαν να οικοδομήσει την επιχειρηματολογία του. Ο Γιάννης Πρετεντέρης, ως αντικειμενικός και ανεξάρτητος δημοσιογράφος, ουδέποτε θα διέπραττε μια τέτοια ατιμία.

Ας δούμε όμως τι έλεγε τότε ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Στις 31Οκτωβρίου 2011, δύο ημέρες δηλαδή πριν τη συνάντηση των Καννών, στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ έλεγε:

Συνέχεια

Το έγκλημα του χρέους


ΧΡΕΟΣ

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΑΣ ΚΑΙ ΚΡΑΥΓΑΛΕΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΣΚΑΝΔΑΛΩΝ ΤΟΣΟ ΠΡΙΝ ΟΣΟ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ «ΔΙΑΣΩΣΗΣ». ΑΝ ΕΞΕΤΑΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΔΙΟΓΚΩΘΗΚΕ ΣΕ ΤΟΣΟ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟ ΒΑΘΜΟ, Η ΜΟΝΟΜΕΡΗΣ ΠΑΥΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΤΑΙ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ

Του Λεωνίδα Βατικιώτη (Unfollow, Μάρτιος 2014)

Καμία, μα καμία συζήτηση για το τι μέλλει και πολύ περισσότερο για το τι δέον γεννέσθαι σχετικά με το δημόσιο χρέος δεν μπορεί να γίνει αν δεν ξεκινήσουμε από το παρελθόν. Αν, με άλλα λόγια, δεν αμφισβητήσουμε το πώς φτάσαμε ως εδώ, επιμένοντας να θυμίζουμε ότι η διαχείριση του δημόσιου χρέους την τελευταία 4ετία, τουλάχιστον, ήταν μία από τις πολλές δυνατές επιλογές. Ήταν μάλιστα όχι μόνο η χειρότερη επιλογή (από άποψη αποτελεσματικότητας) αλλά κι η επιλογή των χειρότερων (όσων ευθύνονταν για την αύξησή του μέχρι το 2009 κι έπρεπε εκ προοιμίου να έχουν αποκλειστεί από την σχετική συζήτηση).

ΤΑ ΕΠΤΑ ΘΑΝΑΣΙΜΑ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ

Επιστρέφοντας λοιπόν στο 2009 η άνοδος του δημόσιου χρέους στο επίπεδο του 129% του ΑΕΠ, κατόπιν διαδοχικών αναθεωρήσεων από την ελληνική και την ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία (που αποτελούν θέμα εισαγγελικής έρευνας), ήταν αποτέλεσμα μιας σειράς αιτιών που φέρουν ανάγλυφο το αποτύπωμα της ελληνικής αστικής τάξης και κορυφαίων, στρατηγικών επιλογών της. Είναι τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα του ελληνικού καπιταλισμού.

Εν συντομία: Πρώτο, ο εθισμός της ελληνικής ελίτ στις κρατικές επιχορηγήσεις που είχαν μετατρέψει τα δημόσια ταμεία σε δανειστή έσχατης ανάγκης για το κεφάλαιο. Κορυφαία και πιο πρόσφατα τότε παραδείγματα οι Ολυμπιακοί Αγώνες, επίσημου (και άγνωστου πραγματικού) κόστους 9 δισ. ευρώ και η στήριξη των τραπεζών επί Καραμανλή με 28 δισ. Τα 4,5 δισ. ευρώ που πρέπει να πληρωθούν τον Μάιο είναι μέρος αυτού του χρέους, τα λεγόμενα ομόλογα Αλογοσκούφη.

Συνέχεια

Αποκάλυψη Γκάιθνερ: Ο απαράδεκτος Σόιμπλε ήθελε να “κλωτσήσει” την Ελλάδα εκτός Ευρωζώνης


Gaithner-Shaumble01-14may2014-500x333

σημ.Αμετανόητου: Δυστυχώς ! ΔΕΝ αφήσανε το Σόϊμπλε να μας βγάλει έξω από το ευρώ… για να δούν πόσο μ@λ@κ@ς είναι ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ της Γερμανίας.Διότι αφ’ ενός μεν η Ελλάδα σε 3-4 χρόνια από το 2011/2 θα προχώραγε μπροστά…και αφ’ ετέρου η σφαλιάρα που θα έτρωγε το ευρώ,η ΟΝΕ και η ίδια η Γερμανία, θα ήταν τεραστίων διαστάσεων.Κρίμα,χάθηκε μία ιστορική ευκαιρία να πάνε άπατοι οι υπερφίαλοι και εκτός πραγματικότητας Γερμανοί (κυρίως).


Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ, http://www.mignatiou.com, http://www.ethnos.gr

ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ.- Μέχρι το καλοκαίρι του 2012 ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, Σόιμπλε, πίστευε ότι η Ελλάδα έπρεπε να εκδιωχθεί από την Ευρωζώνη καθώς ήταν βέβαιος πως εάν οι Ευρωπαιοι άφηναν τη χώρα μας να καεί, θα ήταν πιό εύκολο να οικοδομηθεί μία πιό ισχυρή Ευρώπη.

Αυτή την αποκάλυψη κάνει στο βιβλίο του StressTest ο πρώη υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, Τίμοθι Γκάιθνερ, ο οποίος είχε ζήσει όλο το παρασκήνιο της κρίσης χρέους της Ευρωζώνης και προσπάθησε ειλικρινά να βοηθήσει από κοινού με τον Πρόεδρο Μπάρακ Ομπάμα, ο οποίος τηλεφώνησε πολλές φορές στην Καγκελάριο Ανγκελα Μέρκελ, χωρίς δυστυχώς να μπορέσει να την μεταπείσει και να αντιμετωπίσει σοβαρά και αποτελεσματικά την κρίση χρέους.

Ο κ. Γκάιθνερ περιγράφει τη συνάντηση του με τον κ. Σόιμπλε, τον Ιούλιο του 2012 στο θέρετρο Sylt, της Βορείου Θάλασσας, όπου επέλεξε να πάει να τον συναντήσει, καθώς ο Αμερικανός υπουργός ήταν έντονα ανήσυχος από τις εξελίξεις και την έλλειψη αποφασιστικότητας των Ευρωπαίων να αντιμετωπίσουν την κρίση. Ο κ. Σόιμπλε δεν είχε όρεξη για κουβέντα αν και απαντούσε και συμμετείχε στο διάλογο με τον Αμερικανό ομόλογό του.

Συνέχεια

Eίναι ωραία να είσαι Ευρωπαία;


A picture illustration taken with the multiple exposure function of the camera shows a one Euro coin and a map of Europe

Το άρθρο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο φύλλο #26 της εφημερίδας δρόμου Άπατρις

Μέσα στο πολιτικό χάος που έχει δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια, δύο βασικές τάσεις ξεχωρίζουν: από τη μία, η σχετική πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών να τάσσεται χωρίς δισταγμό υπέρ της παραμονής της Ελλάδας σε Ε.Ε. και ευρωζώνη, στηρίζοντας κόμματα και παρατάξεις που εφαρμόζουν με κάθε θυσία και κόστος τις νεοφιλελεύθερες συνταγές. Από την άλλη βλέπουμε να αναδύεται ένα έντονα ευρωσκεπτικιστικό (και δίχως ξεκάθαρη πολιτική κατεύθυνση) ρεύμα, το οποίο αντιμετωπίζει τις ευρω-εκλογές ως αφορμή για να εκφράσει την αγανάκτησή του μέσω της κάλπης. Είναι σίγουρο ότι η διαδικασία αυτή στην πραγματικότητα αποτελεί μια ανακύκλωση των «διαφορών» των ελληνικών κομμάτων στα μάτια του χουλιγκανοποιημένου και βαθιά αποπολιτικοποιημένου ελληνικού εκλογικού κοινού που εν τοις πράγμασι αδιαφορεί για τις διαδικασίες που υποτίθεται ότι διαμορφώνουν τα πλαίσια λειτουργίας του μεγάλου ευρωπαϊκού κράτους – αυτού του (νεο)-«φιλελεύθερου» οικονομικοπολιτικού πατερούλη της Ευρώπης. Βέβαια η ελληνική περίπτωση είναι διττή, καθώς διαπιστώνεται παράλληλη ευρωλαγνεία αλλά και αδιαφορία για τους θεσμούς της Ε.Ε. Αδιαφορία η οποία όμως δεν οφείλεται σε κάποια παγιωμένη αντίληψη περί του ανούσιου των ευρωεκλογών ή του αντιπροσωπευτικού συστήματος εν γένει. Η φαινομενική αυτή αντίφαση μπορεί να εξηγηθεί μόνο αν ιδωθεί η σχέση Ελλάδας – Ευρώπης, ιστορικά. Συνέχεια

Δ.Χαριτόπουλος – Ο ηττημένος άντρας


man-worrying-about-unemployment-in-profile

Η εκ γενετής χρέωση του άνδρα, από τις πρωτόγονες ομάδες έως τις σύγχρονες κοινωνίες, παραμένει σταθερά η ίδια: Η εξασφάλιση της επιβίωσης του θηλυκού και των παιδιών που θα αποκτήσουν.

Κάθε πούρος μαρξιστής θα ερμήνευε το ζήτημα αποκλειστικά με κοινωνιολογικούς όρους, φαίνεται όμως πως δεν είναι μόνο έτσι.

Τα άλματα της βιολογίας δείχνουν ότι αυτή η ανδρική δέσμευση είναι προγεννητική. Η κατανομή των υποχρεώσεων που προκύπτουν από την συνεύρεση αρσενικού και θηλυκού είναι εγγεγραμμένη στα εγκεφαλικά κύτταρα ολόκληρου σχεδόν του ζωικού βασιλείου. Συνέχεια