«Έλληνες εθελονταί εφόνευσαν αυτοβούλως 100 άλλους κομμουνιστάς»…


Αυτό το δημοσίευμα του κατοχικού τύπου προαναγγέλλει την εκτέλεση 200 κομμουνιστών αιχμαλώτων την Πρωτομαγιά του ’44 ως αντίποινα για το θάνατο 4 Γερμανών από τις αντιστασιακές δυνάμεις.

Προσέξτε τη «λεπτομέρεια» που αναφέρει ότι «Έλληνες εθελονταί εφόνευσαν αυτοβούλως 100 άλλους κομμουνιστάς». Αυτοί οι «εθελονταί» που έδειξαν τόσο ζήλο να σκοτώσουν συμπατριώτες τους για χάρη 4 απωλειών του γερμανικού κατοχικού στρατού, δεν είναι άλλοι από τους βιολογικούς και ιδεολογικούς προγόνους των σημερινών χρυσαυγιτών, ακροδεξιών κ.λπ.

Το στοιχείο αυτό έρχεται να προστεθεί σε δεκάδες άλλα στοιχεία που τεκμηριώνουν την άποψη πολλών σύγχρονων ιστορικών ότι τα διαβόητα εθελοντικά τάγματα των γερμανοντυμένων ευζώνων, τα λεγόμενα τάγματα ασφαλείας που έμειναν στην ιστορία ως «γερμανοτσολιάδες», δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένας ελληνόφωνος στρατός κατοχής. Όταν οι αντάρτες μας χτυπούσαν ταγματασφαλίτες, ήταν πεισμένοι ότι δεν χτυπούσαν απλώς κάποιους προδότες συνεργάτες των Γερμανών, αλλά ένα αυτεξούσιο τμήμα του κατοχικού στρατού.

Ο ζήλος των Ελλήνων γερμανοτσολιάδων να πνίξουν στο αίμα κάθε μορφή αντίστασης, τους οδήγησε πολλές φορές κατά το τελευταίο έτος της Κατοχής να προχωρήσουν σε παρόμοιες «αυτόβουλες» ενέργειες. Π.χ. στον Χορτιάτη, στις 2 Σεπτεμβρίου 1944, αυτοί που ατίμασαν, βασάνισαν, πυρπόλησαν και εκτέλεσαν 149 ανθρώπους, δεν ήταν τόσο Γερμανοί στρατιώτες (όπως σε άλλους μαρτυρικούς τόπους) όσο Έλληνες συνεργάτες, οι οποίοι έδρασαν υπό την επίβλεψη του Γερμανού εγκληματία πολέμου Σούμπερτ.

Τα χτυπήματα των αντάρτικων δυνάμεων ενάντια στον ελληνόφωνο κατοχικό στρατό προβάλλονταν από τη μετεμφυλιακή αντικομμουνιστική προπαγάνδα ως άδικες επιθέσεις σε πατριώτες που αρνούνταν να συνταχθούν με το ΕΑΜ. Άκρα της πηγάδας σιωπή για τον σκοτεινό ρόλο των γερμανοτσολιάδων, που άλλωστε στα χρόνια της χούντας αναγνωρίστηκαν ως «αντιστασιακοί» με πρωτοβουλία του ίδιου του Παπαδόπουλου (άλλη σκοτεινή μορφή κι αυτός, με αποκρυμμένη ταγματασφαλίτικη δράση επί Κατοχής)…

Αυτή η μικρή ιστορική υπόμνηση γίνεται στη μνήμη των 200 αλησμόνητων κομμουνιστών που σαν σήμερα, πριν 70 χρόνια, πότισαν με το αίμα τους το χώμα της Καισαριανής.

Οι μεταμοντέρνοι νεοφιλελεύθεροι ιστορικοί, τύπου Στάθη Καλύβα, που μονοπώλησαν κατά την προηγούμενη δεκαετία τις σελίδες των mainstream φυλλάδων των διάφορων ΔΟΛιων ναυαρχίδων, για να διατυπώσουν τις ιδεοληψίες τους περί «μαύρης και κόκκινης βίας» και «δικαιολογημένης ένταξης στα τάγματα ασφαλείας ως αντίδρασης στη βία της αριστεράς», ας θαυμάσουν τα νεοναζιστικά τέρατα που συντέλεσαν στο να γεννηθούν. Είναι και δικά τους παιδιά. Να τα χαίρονται.

Πηγή. http://jungle-report.blogspot.gr/2014/05/100.html

Αυτός ήταν ο στρατάρχης Γκεόργκι Ζούκοφ!


Οταν τα παιχνίδια με την μπάλα κρύβουν μεγαλύτερη ένταση από τα «παιχνίδια» του πολέμου

του Γιάννη Γεωργάκη

Ο γερμανός «κάιζερ του ποδοσφαίρου» Φριτς Βάλτερ και ο ρώσος «συνταγματάρχης του μπάσκετ» Αλεξάντρ Γκομέλσκι καταθέτουν προσωπικές μαρτυρίες για την ανθρώπινη πλευρά του σοβιετικού ήρωα του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου Συνέχεια

Ρωσία, «Μνημόνια», ελληνική-κυπριακή εξωτερική πολιτική


Greek-russian-Flag

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

«Οι Αμερικανοί μας κατέστρεψαν στα πιο ζωτικά εθνικά θέματα, κυπριακό και Αιγαίο. Οι Ευρωπαίοι κατέστρεψαν την οικονομία μας. Εμείς γιατί πάμε και ψηφίζουμε στον ΟΗΕ υπέρ αυτών και εναντίον της Ρωσίας;»

Το ερώτημα θέτει υψηλά ιστάμενος κρατικός παράγων, γνωστός για τη δραστήρια θέση του, διαχρονικά, υπέρ της ανάπτυξης των ελληνορωσικών σχέσεων, αναφερόμενος στην πρόσφατη ελληνική και κυπριακή απόφαση να ψηφίσουν το αντιρωσικό ψήφισμα γα την Κριμαία στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ.

Το ερώτημα είναι ακόμα σημαντικότερο στο μέτρο που η Μόσχα παραμένει το σημαντικότερο ίσως δυνητικό «χαρτί» που μπορεί να παίξουν Αθήνα/Λευκωσία αν θελήσουν/αναγκαστούν, να δώσουν τη «μεγάλη μάχη», διακόπτοντας τις πολιτικές που υπαγορεύουν οι Πιστωτές και ανακτώντας την ανεξαρτησία τους, αλλά και ξεφεύγοντας από «γεωπολιτικές τρόικες» που επιδιώκουν, καθώς «βρήκανε παπά, να θάψουνε πεντέξι» στα ελληνικά εθνικά θέματα, ξεκινώντας από το κυπριακό και εκμεταλλευόμενες την οικονομική θέση Ελλάδας-Κύπρου, για να επιβάλλουν ιδιαιτέρως επαχθείς «λύσεις».

«Δεν μπορεί», συνέχισε ο ίδιος παράγων, «να πηγαίνουμε πενήντα χρόνια στη Μόσχα, να μας υποστηρίξει για το κυπριακό στο Συμβούλιο Ασφαλείας, και τώρα, στο πιο ζωτικό θέμα για τους Ρώσους, να ψηφίζουμε εναντίον τους για να μη δυσαρεστήσουμε Βερολίνο και Ουάσιγκτων, από τους οποίους εισπράττουμε μόνο καρπαζιές και περιφρόνηση!».

Συνέχεια

Η Πρωτομαγιά του Παναγούλη


Λίγο καιρό μετά το συμβάν, αποκαλύφθηκε ότι κατείχε φακέλους με αδιαμφισβήτητες αποδείξεις εις βάρος πολιτικών που συνεργάστηκαν με τα όργανα ασφαλείας κατά την επταετία

Το τρακαρισμένο αυτοκίνητο που οδηγούσε ο Αλέκος Παναγούλης στον τόπο όπου έγινε το δυστύχημα«Μην περπατάς πίσω μου, δεν μπορώ να σε οδηγήσω, μην περπατάς μπροστά μου, δεν μπορώ να σε ακολουθήσω, περπάτα πλάι μου και γίνε φίλος μου», Αλέκος Παναγούλης, 2 Ιουλίου 1939-1 Μαΐου 1976. Ο χαμός του Παναγούλη πάγωσε την Πρωτομαγιά του 1976.

 

Το τρακαρισμένο αυτοκίνητο που οδηγούσε ο Αλέκος Παναγούλης στον τόπο όπου έγινε το δυστύχημα Ο κορυφαίος αγωνιστής κατά της δικτατορίας, ο άντρας με την ασυμβίβαστη προσωπικότητα και το εκρηκτικό ταμπεραμέντο, σκοτώθηκε σε ένα μυστηριώδες τροχαίο στη λεωφόρο Βουλιαγμένης, προκαλώντας σοκ στην ελληνική κοινωνία, που μόλις είχε βγει από το γύψο της επταετίας και προσδοκούσε από τον Παναγούλη αλήθειες που πιθανόν να την οδηγούσαν σε άλλες επιλογές.

Το Fiat Mirafiori του, δώρο της συντρόφου του Οριάνας Φαλάτσι, έφυγε από την πορεία του και έπεσε σε υπόγειο κατάστημα επί της λεωφόρου, κάθετα στην πορεία. Το ανακοινωθέν της Τροχαίας έκανε λόγο για τροχαίο, όμως ακόμη και σήμερα τα ερωτηματικά γύρω από το συμβάν παραμένουν αναπάντητα. «Τον σκότωσαν τον Αλέκο», είχε καταγγείλει τότε η οικογένεια. Η περίπτωση της πολιτικής δολοφονίας, παρά το γεγονός της αποκλειστικής προβολής του «τροχαίου ατυχήματος» από τα κρατικά μέσα ενημέρωσης της εποχής, εξετάστηκε επίσημα από τον εισαγγελέα Τσεβά, χωρίς όμως να καταλήξει σε ανάλογο συμπέρασμα.

Συνέχεια

Das Buch Gegen Nazis: Ένα εγχειρίδιο «πρώτων βοηθειών» ενάντια στη νεοναζιστική απειλή…


ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΝΑΖΙ

(Δεξιός εξτρεμισμός –
 Τι πρέπει κάποιος να γνωρίζει
και πώς μπορεί να αμυνθεί)
Εκδ. Die Zeit, 2009

Αν δεχτούμε το αξίωμα ότι η Ελλάδα βιώνει ετεροχρονισμένα όσα έχουν προηγηθεί σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες με διαφορά φάσης γύρω στις 2 με 3 δεκαετίες, μπορούμε να θεωρήσουμε ότι το ξεπέταγμα του ανθυποβαλκάνιου ναζισμού τα τελευταία 4 περίπου χρόνια ακολουθεί με καθυστέρηση τη «μόδα» που άνθισε στη δυτική Ευρώπη από τα 80s μέχρι τις αρχές των 90s, αλλά και στις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης τα χρόνια από την πτώση του τείχους, μέχρι σήμερα.

Συνέχεια

Οι αριστερές κυβερνήσεις που… δεν κυβέρνησαν


a04a5-kanisdenxehna

σημ.Αμετανόητου: Εμετός ! Στις 26 του Μάη εύχομαι όλοι αυτοί οι κύριοι που Θεοποιούν την «ελεύθερη» (μη χέσω) αγορά…να πάρουν το μάθημά τους.Μακάρι ο Ελληνικός Λαός να ξυπνήσει επιτέλους και να τιμωρήσει παραδειγματικά τους άμεσα υπεύθυνους για την τραγωδία που βιώνουμε και τα παπαγαλάκια-τσιράκια αυτών…

Διότι στην Ελλάδα δεν είχαμε μία απλή Υφεση σε έναν κύκλο του καπιταλισμού…Εχουμε μία πολύ καλά ενορχηστρωμένη ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ…βγαλμένη από τα Μαλθουσιανά σενάρια της Πολιτικής Οικονομίας…

Υ.Γ. σε σχετική ψηφοφορία του εν λόγω ιστότοπου για τις εκλογές, φαίνεται μέχρι στιγμής (εχτές) ότι, το 43% !!! των ψηφοφόρων που έριξαν ψήφο,θα ψηφίσουν με γνώμονα την πολιτική ΑΠΟΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΗΣΗ της Κυβέρνησης.Ενώ μόνο το 36% θα επιλέξει την κυβερνητική σταθερότητα…Φανταστείτε τι έχει να γίνει, αν «παίζουν» τέτοια ποσοστά, στο πιό νεοφιλελεύθερο σάϊτ της Ελλάδος…


Του Γιώργου Κράλογλου

Οι αριστεροί και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κυβέρνησαν. Η γνωστή κομματική καραμέλα-πρόκληση για την νοημοσύνη του λαού. Πρόκληση για την οικονομία και τον ιδιωτικό τομέα. Πρόκληση για τους άνεργους της χώρας μετά το 1980. Πρόκληση για κάθε εργαζόμενο που δεν είναι κρατικός υπάλληλος. Πρόκληση τέλος για την παιδεία και τα αχούρια που λέγονται Πανεπιστήμια και Σχολεία σε κατάληψη.

Είναι εκτός από πρόκληση, αναίδεια και ανανδρία να αποποιείσαι τις ευθύνες σου και να τις μεταφέρεις στις πλάτες των αποτυχημένων κυβερνήσεων, υπολογίζοντας ότι επειδή ο λαός τις έκρινε ανίκανες θα σου χαρίσει και τα δικά σου καμώματα γιατί κρατάς ένα κόκκινο πανί και παριστάνεις τον επαναστάτη ενώ η πραγματική σου επιδίωξη ήταν και είναι να χωθείς στο κράτος της διαφθοράς και τους χάους.

Τι ήταν λοιπόν το παρακράτος των δικτατορίσκων του συνδικαλισμού που με εντολές των κομμάτων και μόνο των κομμάτων ξεβράκωναν κόσμο, κατέβαζαν διακόπτες, άφηναν τους εργαζόμενους χωρίς μέσα μεταφοράς, χωρίς ταχυδρομεία, χωρίς τηλέφωνα, χωρίς αεροπλάνα χωρίς Σχολεία και Πανεπιστήμια;

Συνέχεια

Έρωτας, Επανάσταση και ένα μικρό αστέρι στο έργο του Τάσου Λειβαδίτη…


Ο Τάσος Λειβαδίτης μαζί με τον Γιάννη Ρίτσο στην εξορία
Ο Τάσος Λειβαδίτης είναι νεκρός και όμως 25 xρόνια μετά τον θάνατό του είναι στη μόδα ίσως περισσότερο από ποτέ. Ο νέος μπορεί να γυρίσει το βράδυ, να βγάλει την μπλούζα με τον Τσε Γκεβάρα που μόλις αγόρασε και να κοινοποιήσει στο facebook κάποιο στίχο του Τάσου Λειβαδίτη. Συνήθως έναν στίχο όμορφο, αλλά και γεμάτο μοναξιά. Στίχο Κατακερματισμένο και φοβισμένο που τον κλέψαμε από μια ηρωική εποχή και ένα ολόκληρο έργο για να τον αφήσουμε μόνο του στο χρονολόγιο του προφίλ μας.

Συνέχεια