Η κρυφή γοητεία του ποδοσφαίρου…


εν όψη του αποψινού ντέρμπι τελικού κυπέλλου μεταξύ του ΠΑΟ και του ΠΑΟΚ και των ορδών των φιλάθλων που θα γεμίσουν το στάδιο που θα διεξαχθεί ο αγώνας ας επιχειρήσουμε να εντοπίσουμε κάποια σημεία που κάνουν ακόμη και μέσα στην κρίση την μπάλα γοητευτικότερη από την συμμετοχή στα κινήματα (μακριά από ανώφελους αφορισμούς περί » ανεγκέφαλων)

η μπάλα χαίρει εκτιμήσεως από τους πάντες γιατί προσφέρει συγκινήσεις, στην μπάλα η μεγαλύτερη συγκίνηση συμβαίνει όταν μια μικρή ομάδα κερδίζει μια μεγάλη (όπως συνέβη το 1986 με την νίκη της ασήμαντης στεάουα επί του μεγαθηρίου της μπαρτσελόνα σε τελικό ευρωπαϊκού κυπέλλου)

εν ολίγοις η μπάλα αρέσει γιατί εκεί έχει την δυνατότητα ο φτωχός να γαμήσει πολλάκις τον πλούσιο χωρίς πολλά πολλά,

στην πραγματική ζωή όμως είναι έτσι δομημένοι οι κανόνες ώστε πριν πάρει ο φτωχός το πάνω χέρι θα πρέπει να γίνουν συνελεύσεις να μιλάνε όλοι πολύ στις συνελεύσεις να παίξουν ξύλο στην συνέλευση την στιγμή που πάνε να συμφωνήσουν να πεταχτεί κάποιος να πει την δική του παπαριά ώστε να φτάσουν στο σημείο μηδέν,  να πάνε οι μισοί με τον καζάκη να πάνε οι άλλοι μισοί με τον μίκυ να βγει ο φτωχός κκες να δείρει όποιον φτωχό δεν γλείφει το κόμμα του,

να ξεκινήσει πόλεμο ο φυτοφάγος φτωχός σε όσους φτωχούς τρώνε κρέας,

να φάει ξύλο ο φυτοφάγος από τους αντισεξιστές επειδή αναφώνησε  «όχι ρε πούστη μου»

να μαλώσουν οι πιο κοινωνικοί με τους πιο αντικοινωνικούς,

να λυθεί πρώτα το θέμα αν μλ΄-κκε ή κκε μλ ειναι το σωστό,

να κάνει o σύριζα την δημάρ ή η δημαρ τον συριζα και πολλά ακόμα,

κατάλαβες τώρα γιατί ο φτωχός είναι διατεθειμένος να πεθάνει για την μπάλα  αλλά όχι για μια απεργία;

γιατί η ζωή όπως και η μπάλα είναι απλή και δεν θέλει πολλά λόγια.

Πηγή. https://omniatv.com/blog

Η αδιαφορία των εφοπλιστών


Πλοία

Ολοι οι Ελληνες υποχρεώθηκαν στην καταβολή έκτακτης εισφοράς για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης. Ολοι, πλην των εφοπλιστών(!), εκ των μεγιστάνων δηλαδή της οικονομικής ζωής της χώρας. Οι ίδιοι οι εφοπλιστές, μάλιστα ηχηρά ονόματα της εφοπλιστικής κοινότητας, δυσανασχέτησαν όταν έμαθαν ότι είναι αναγκαστική η συνεισφορά τους. Αντέδρασαν μάλιστα σφοδρά επικαλούμενοι το προστατευόμενο από το Σύνταγμα φορολογικό καθεστώς της ναυτιλίας.

 

Μοιάζει απίστευτη μια τέτοια αντίδραση εκ μέρους των εφοπλιστών, ξένη με την παράδοση της χώρας, από τους χορηγούς της αρχαίας Ελλάδας έως τους πριν από δεκαετίες ευεργέτες. Οι εφοπλιστές όφειλαν να δώσουν το παράδειγμα της εθελοντικής και όχι αναγκαστικής έκτακτης εισφοράς. Είναι ενοχλητικό για την κοινή γνώμη να διαπραγματεύονται με την ελληνική κυβέρνηση και στο τέλος να καταφέρνουν να «φρενάρουν» την όποια συνεισφορά τους. Πιο ενοχλητική όμως, και σαφώς κατακριτέα, είναι η στάση των κυβερνήσεων, που ενώ ανακοίνωσαν πομπωδώς με κάμερες και συνεντεύξεις τη συμμετοχή του εφοπλισμού στα βάρη της δημοσιονομικής προσαρμογής, έβαλαν τη διάταξη στα συρτάρια των γραφείων τους… Η σημερινή κυβέρνηση ακόμη δεν έχει υπογράψει, πέντε μήνες μετά την ψήφιση της διάταξης, τις απαραίτητες υπουργικές αποφάσεις, ούτε έχει εκδώσει τις σχετικές εγκυκλίους ώστε να ξεκινήσουν οι εφοπλιστές να πληρώνουν την έκτακτη εισφορά τους. Συνέχεια

Δε σε ξέρω δε με ξέρεις, υποφέρω κι υποφέρεις..


Ή:  »ό,τι αρπάξει η νύφη στην καβάλα!»,
..ή: »τώρα σ’ ήβρα, τώρα στάσου!».

Διότι αφού πιστοί κι αμετανόητοι στις προεκλογικές παραδόσεις, οι υποψήφιοι και τα κόμματα κυρίως της συγκυβέρνησης (συνεργατών δωσιλόγων και σία), επιδίδονται στο σπορ του ταξίματος, των υποσχέσεων, του ρουσφετιού,
..καιρός κι ο λαός να τους πληρώσει με το ίδιο νόμισμα!

Εξηγούμαστε: Αφού όλοι αυτοί, την επόμενη μέρα των εκλογών θα ξαναγίνουν άφαντοι, παθαίνοντας ολική αμνησία που θα κρατήσει τουλάχιστον μέχρι τις επόμενες εκλογές,
..κι επειδή έτσι κι αλλιώς οι καιροί είναι δύσκολοι και πονηροί,
..καλό θα είναι οι ψηφοφόροι να απαιτούν να λάβουν το ρουσφέτι τους πριν την ημέρα των εκλογών,
..όπου προσερχόμενοι χαρούμενοι επειδή θα έχει ικανοποιηθεί το αίτημά τους,
     ..θα »μαυρίσουν» μεγαλοπρεπέστατα όλους αυτούς τους γελοίους που διαχρονικά αντιμετωπίζουν τους πολίτες σαν σκυλιά που πετώντας τους ένα ξεροκόμματο, αυτοί (οι πολίτες) θα πρέπει να τρέχουν ξοπίσω τους κουνώντας την ουρά!

Να αποσπάσουμε προκαταβολικά ό,τι μπορούμε απ’ τους εξουσιολιγούρηδες, και τα κόμματα της καταστροφής, και μετά να τους καταψηφίσουμε δυναμικά και τελεσίδικα!
Χωρίς ηθικές αναστολές, χωρίς τύψεις συνείδησης, χωρίς οίκτο!

Ακριβώς επειδή έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους(;) ανήθικους, ασυνείδητους, αδίστακτους, που μόνον μιά τέτοια αντιμετώπιση από μέρους μας μπορεί να διαπεράσει την χοντρή τους πέτσα, και να νοιώσουν όπως νοιώθουμε κι εμείς όλα αυτά τα χρόνια.

Ας τους χρησιμοποιήσουμε λοιπόν, ας τους εκμεταλλευτούμε κι ας τους γελοιοποιήσουμε όσο μπορούμε, χωρίς κανέναν προβληματισμό, χωρίς κανέναν συναισθηματισμό!
Τώρα είναι η χρυσή ευκαιρία!..

Υ.Γ.   Και γι αυτούς που πονηρά θα αντιτείνουν ότι θα γίνουμε κι εμείς σαν τα μούτρα αυτονών, τους καθησυχάζουμε λέγοντάς  ότι ο λαός έχει και μέτρο, και συλλογική ηθική που τον προστατεύει απ’ το να φτάσει στην έσχατη ηθική κατάντια αυτών των υπανθρώπων!..

Ισόβια η φυλάκιση στα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών…


a1sx2_Thumbnail1_ausvits.jpg

Πρόσφατα, η ΜΚΟ «Γιατροί χωρίς σύνορα», που απέκτησε νέα γενική διευθύντρια και προσπαθεί να ξαναβγεί στο προσκήνιο, έκανε ανακοινώσεις για τις άθλιες συνθήκες που επικρατούν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών. Ο αστικός Τύπος έδωσε ευρεία δημοσιότητα σ’ αυτές τις ανακοινώσεις. Δήλωση της νέας γενικής διευθύντριας των ΓΧΣ δημοσιεύτηκε και στον βρετανικό «Γκάρντιαν». Σύμφωνα μ’ αυτές, «το βασικό παράπονο των μεταναστών είναι ότι δεν τους αντιμετωπίζουν ως ανθρώπους και ότι ζουν μια κόλαση. Και έχουν δίκιο».

Συνέχεια

Μεγάλωσε λόγω αύξησης των εισαγωγών το εμπορικό έλλειμμα


Εξαγωγές-Εισαγωγές


σημ.Αμετανόητου: Και τώρα αρχίζει το σκληρό ροκ…

Δηλαδή: 4δις ευρώ (χονδρικά ) οι εισαγωγές και 2δις ευρώ (χονδρικά) οι εξαγωγές.(σε μηνιαία βάση)

Συνεπώς: Αφού η Ελληνική οικονομία-κοινωνία, έχει σχεδόν 2εκ Ανεργους, και μετά από 7 !!!!!!! χρόνια καταστροφικής ΥΦΕΣΗΣ και με ΚΛΕΙΣΜΕΝΕΣ τις ΚΑΝΟΥΛΕΣ της ρευστότητας από τις Τράπεζες…ΤΟΤΕ ΦΤΑΣΑΜΕ σχεδόν στον ΠΑΤΟ όσον αφορά τις ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΕΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ της χώρας υπό αυτές τις ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΕΣ συνθήκες…

Απαιτούνται ΑΜΕΣΑ ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΔΑΠΑΝΕΣ (βλέπε Σόλοου) ή μία ΠΛΗΜΜΥΡΑ ΑΜΕΣΩΝ ΞΕΝΩΝ ΙΔΙΩΤΙΚΩΝ ΕΠΕΝΔΥΣΕΩΝ (ΑΞΕ-greenfield investment) για να ξεφύγουμε από ένα ΦΑΥΛΟ ΚΥΚΛΟ ΕΛΛΕΙΜΑΤΩΝ στο ΕΜΠΟΡΙΚΟ ΙΣΟΖΥΓΙΟ της χώρας…

Γιατί ΕΑΝ δεν υπάρξει στήριξη θα ξαναέχουμε τη Σουμπετεριανή καταστροφή κεφαλαίου (το «δημιουργική» απαλοίφεται) και θα πάμε ακόμα πιό χαμηλά…

(αυτά όλα βέβαια, σύμφωνα με τη Μονεταριστική Νεοφιλελεύθερη πολιτική που εφαρμόζεται)

ΕΔΩ…και ΤΩΡΑ…παίζουν τα ρέστα τους.ΟΛΟΙ !!!

ΕΝΤΟΣ & ΕΚΤΟΣ…


 

Αναστράφηκε τον Φεβρουάριο εφέτος η πτωτική πορεία στο εμπορικό έλλειμμα της χώρας, καθώς αυτό αυξήθηκε κατά 12,6% (με τη συμπερίληψη των πετρελαιοειδών) ή κατά 45,7% (χωρίς τα πετρελαιοειδή). Η συγκεκριμένη εξέλιξη αποτελεί το αποτέλεσμα της αύξησης των εισαγωγών και της μείωσης της αξίας των εξαγωγών προϊόντων και υπηρεσιών. Συνέχεια

Αστοί, νοικοκυραίοι, εστιάτορες και καφετζήδες…


του Ηλία Ιωακείμογλου

«Σίγουρα λεφτά και εισόδημα μεγάλο» είναι το σύνθημα που γράφει στη σημαία της η αστική τάξη, αυτή η παρακμιακή αστική τάξη που γνωρίζει πλέον να αυξάνει τα κέρδη της μόνο χάρη σε προνόμια: χάρη στους μισθούς πείνας που επιβάλλουν οι μνημονιακές κυβερνήσεις, στις φοροαπαλλαγές, τη φοροαποφυγή και τη φοροδιαφυγή, την εύκαμπτη και ανυπεράσπιστη, και για αυτό υπάκουη εργασιακή δύναμη, στη διάλυση των θεσμών προστασίας των εργαζομένων και των συνδικαλιστικών τους οργανώσεων. Πρόσφατο δείγμα της παρακμής της επιχειρηματικής τάξης, η δήλωση των εστιατόρων και των καφετζήδων ότι δεν προτίθενται να μετατρέψουν σε μείωση των τιμών την αναγγελθείσα μείωση του ΦΠΑ στην εστίαση. Πρόκειται για γλαφυρό παράδειγμα της ανικανότητας της επιχειρηματικής τάξης, μικρής και μεγάλης, να διατυπώσει και να ακολουθήσει μια ηγεμονική πολιτική, δηλαδή μια πολιτική που θα μπορούσε να εμφανίσει την επιδίωξη του ιδιοτελούς συμφέροντος της επιχειρηματικής τάξης ως συμφέρον ολόκληρης της κοινωνίας. Βρισκόμαστε πλέον σε μια εκπληκτική ιστορική φάση κατά την οποία η κυρίαρχη αστική τάξη και ο ταπεινός δούλος της, η παλαιά μικροαστική τάξη, όχι μόνο δεν μπορούν να εκπροσωπήσουν το γενικό συμφέρον (έστω ως έμμεση και στρεβλή έκφραση του δικού τους εγωιστικού συμφέροντος), αλλά δεν το θεωρούν και αναγκαίο -ούτε και έχουν την ευφυία να μην επιδεικνύουν το γυμνό συμφέρον τους. Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση ηγεμονικής κρίσης και το ερώτημα που μπορούμε πλέον να θέτουμε είναι με ποιο τρόπο αυτή η ηγεμονική κρίση μπορεί να μετατραπεί (ή να μην μετατραπεί) σε επαναστατική κατάσταση.

Συνέχεια