Η καπιταλιστική κρίση και το αδιέξοδο της κοινωνίας


Απόγνωση

του Θεόδωρου Σταυρόπουλου

σημ.Αμετανόητου: Το άρθρο είναι από το 1996 !!! Κάποιοι τα γράφανε και προειδοποιούσαν από τότε…Ποιοί άκουγαν ;

1ον. Η ανθρωπότητα διέρχεται την κρίση παρακμής τον καπιταλιστικού συστήματος.Βασικό σύμπτωμα της καπιταλιστικής παρακμής είναι η υπερσυσσώρευση του πλούτου και η υπερσυγκεντροποίηση του κεφαλαίου στα χέρια μιας απειροελάχιστης ολιγαρχίας.

Έχουν δημοσιευθεί ήδη τα ακόλουθα στοιχεία:

«358 κροίσοι από διάφορες χώρες έχουν εισοδήματα ανώτερα από τα εισοδήματα μιας σειράς κρατών στα οποία κατοικεί το 45% του πληθυσμού της γης, δηλ. 2,7 έως 3 δισεκατομμύρια άνθρωποι.

Το ευπορότερο 1% του πληθυσμού των ΗΠΑ απολαμβάνει το 40% του πλούτου.

Το ευπορότερο 20% νέμεται το 80% του πλούτου των ΗΠΑ. Στη Βρετανία και την Αυστραλία το 20% του πληθυσμού έχει εισόδημα δεκαπλάσιο από το εισόδημα του 20% των φτωχότερων.

Οι χώρες του τρίτου κόσμου γίνονται φτωχότερες σε σχέση με την προηγούμενη δεκαετία του 1980, ενώ φτωχαίνουν σχετικά εύπορες χώρες, όπως ο Καναδάς, η Ισλανδία, η Φινλανδία, η Σουηδία κ.ά.».1

Τα εκατομμύρια των εργαζομένων και των ανέργων φτωχαίνουν διαρκώς, ενώ μεγάλα τμήματα των πληθυσμών στις πέντε ηπείρους ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας.

Αντίθετα η υπερσυσώρρευση του πλούτου στα χέρια της πιο κτηνώδους και αδίσταχτης ολιγαρχίας, της καπιταλιστικής ολιγαρχίας, λαμβάνει διαστάσεις Λεβιάθαν.

Εκ των στοιχείων του ΟΟΣΑ, αρκετά ύποπτου για την μη δημοσίευση – δηλαδή για την απόκρυψη – πολλών δεδομένων, σταχυολογούμε τα ακόλουθα: Συνέχεια

Ο μαθητής ξεπέρασε το δάσκαλο – Γιατί ο Μητσοτάκης απολύει πιο εύκολα και από τον Μπιλ Γκέιτς


 Ως «μύστης του νεοφιλελευθερισμού», εφαρμόζει τις πολιτικές του ο υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης, Κυριάκος Μητσοτάκης, ακόμη και αν αυτές οι ίδιες έχουν απορριφθεί από καπιταλιστικούς κολοσσούς.

Εν προκειμένω, καλό είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι να έχουν υπόψη τους ότι το νέο σύστημα αξιολόγησης, μέσω ποσοστώσεων, που θέσπισε ο υπουργός και του οποίου η εφαρμογή ξεκινά, εφαρμόστηκε στην Microsoft και απορρίφθηκε ως αντιπαραγωγικό.

Υπενθυμίζεται ότι με το ανθρωποφαγικό πλαίσιο αξιολόγησης του κ. Μητσοτάκη, το 25% των υπαλλήλων θα βαθμολογείται υποχρεωτικά με βαθμούς 9-10, το 60% με βαθμούς 7-8 και το υπόλοιπο 15% θα παίρνει «κάτω από τη βάση» δηλαδή 1-6. Όπως προειδοποιούν εκπρόσωποι των υπαλλήλων, οι «χαμηλά βαθμολογούμενοι» απειλούνται με το ενδεχόμενο απόλυσης. Είναι γνωστές οι προθέσεις του υπουργού για «λιγότερο δημόσιο» τόσο σε δομές, όσο και σε προσωπικό, ενώ η συνέχιση των υποχρεωτικών μετακινήσεων μέσω του μηχανισμού κινητικότητας εγκυμονούν αντίστοιχους κινδύνους.

Οπότε, λοιπόν, οι «υποψήφιοι» προς απομάκρυνση υπάλληλοι θα επιλεχθούν μέσω ενός συστήματος το οποίο η ίδια εταιρεία του Bill Gates έκρινε αντιπαραγωγικό, καθώς ικανοί υπάλληλοι, παρά τα υψηλά προσόντα και τις ικανότητές τους, κρίνονταν αναγκαστικά μέτριοι και επιπλέον, δημιουργούνταν ένας εσωτερικός ανταγωνισμό μεταξύ των συναδέλφων.

Η Microsoft απέρριψε το συγκεκριμένο σύστημα το 2013. Η επόμενη κίνησή της ήταν να εστιάσει στην ομαδική εργασία και τη συνεργασία, παράλληλα με την ατομική εξέλιξη του καθε υπαλλήλου. Αντιθέτως ο Έλληνας υπουργός συνεχίζει ακάθεκτος. Οι ανησυχίες των υπαλλήλων ότι το δικαίωμά τους στην εργασία θα εξαρτάται ουσιαστικά από έναν, συνηθώς με κομματικά κριτήρια τοποθετημένο, προϊστάμενο ο οποίος θα επιλέγει με υποκειμενικό, εν μέρει, τρόπο, ποιοι θα «μπουν» σε ποια κατηγορία, ενισχύεται.

Πηγή: http://www.aftodioikisi.gr

Georg Elser ή ο ήρωας που θα άλλαζε τον 20ο αιώνα…



Στις 8 Νοεμβρίου του 1939, γύρω στις οκτώ το απόγευμα ο Χίτλερ κατέφτασε στη Burgerbraukeller τη μπυραρία του Μονάχου όπου διέπραξε το πρώτο αποτυχημένο πραξικόπημα το 1923. Σε αυτή τη μπυραρία ήταν προγραμματισμένη η καθιερωμένη ετήσια ομιλία του προς τους τοπικούς ηγέτες των «Παλαιών Αγωνιστών» του Ναζιστικού κινήματος. Στη συγκέντρωση του 1939 μίλησε λίγο λιγότερο από μία ώρα. Τότε και προς έκπληξη όλων, έφυγε εσπευσμένα για το σιδηροδρομικό σταθμό προκειμένου να ταξιδέψει για το Βερολίνο όπου θα παρευρίσκονταν σε συζητήσεις της καγκελαρίας για τη προγραμματισμένη εισβολή στη Γαλλία, εισβολή που είχε αναβληθεί δύο μέρες νωρίτερα εξ ‘αιτίας των καιρικών συνθηκών. Οι «Παλαιοί Αγωνιστές» απογοητεύτηκαν για το γεγονός ότι ο Χίτλερ δεν έμεινε στην αίθουσα για την τυπική μισάωρη κουβέντα μετά την ομιλία. Οι περισσότεροι είχαν αποχωρήσει έχοντας αφήσει εκατό περίπου άτομα για το συμμάζεμα. Στις 21.20 λιγότερο από μισή ώρα μετά την αναχώρηση του Χίτλερ μια τεράστια έκρηξη συγκλόνισε το κτίριο. Ο εξώστης και η οροφή κατέρρευσαν ενώ το ωστικό κύμα έσπασε τις πόρτες και τα παράθυρα. Τρία άτομα σκοτώθηκαν επί τόπου και αλλά πέντε υπέκυψαν στα τραύματα τους, συνολικά εξήντα δύο τραυματίστηκαν.  Όσοι κατάφεραν να βγουν από τα συντρίμμια βήχοντας και γεμάτοι από σκόνη υπέθεσαν ότι είχαν πέσει θύματα αεροπορικής επίθεσης από τις Βρετανικές δυνάμεις. Μόνο αργότερα συνειδητοποίησαν ότι η έκρηξη προκλήθηκε από βόμβα που είχε τοποθετηθεί σε έναν από τους κεντρικούς πυλώνες τις αίθουσας. Συνέχεια

Ο σκοτεινός «εθνάρχης»


ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ

Γράφει ο ΙΟΣ 

 

Η διαφαινόμενη μετατόπιση της πολιτικής σκηνής προς τα δεξιά επικυρώθηκε συμβολικά, στις 6 Μαρτίου, με την ομόθυμη εξύμνηση του ιδρυτή της Ν.Δ .από τις ηγεσίες κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης. Οι αντιδράσεις μιας μερίδας της Αριστεράς στην αναγόρευση του Κωνσταντίνου Καραμανλή σε καθολικό σημείο αναφοράς διασκεδάστηκαν ως αδικαιολόγητη εμμονή σε ξεπερασμένους διαχωρισμούς του παρελθόντος. Είναι όμως έτσι;

 

Από μια άποψη, θα ‘πρεπε να το περιμένουμε. Η αγιοποίηση του Καραμανλή προωθείται εδώ και καιρό από το ομώνυμο ίδρυμα που σύστησε ο ίδιος το 1983, με αποκλειστικό σκοπό, όπως εξηγεί ο πρώτος πρόεδρός του, «να βοηθήσει στην υστεροφημία του» και -ταυτόχρονα- «στην ιστορική έρευνα των ετών που αυτός πρωταγωνίστησε στον πολιτικό στίβο» (Κων/νος Τσάτσος, «Λογοδοσία μιας ζωής», Αθήνα 2001, σ. 462).

 

Η σταδιοδρομία του ιδρυτή της Ν.Δ. περιέχει όμως πάμπολλα σκοτεινά σημεία, εξαιρετικά επίκαιρα, μάλιστα: λεηλασία των ασφαλιστικών ταμείων διά της μετατροπής των αποθεματικών τους σε δάνεια προς τους ιδιώτες «επενδυτές», «αναστολή πάσης διώξεως Γερμανών υπηκόων φερομένων ως εγκληματιών πολέμου» (ΝΔ 4016/59), οικονομικά σκάνδαλα διαφόρων «κουμπάρων» ή και μελών της οικογένειας Καραμανλή (βλ. δίπλα). Η «αποικιακή» σύμβασή του με την Πεσινέ υποχρέωσε τη ΔΕΗ να παρέχει στην εταιρεία τεράστιες ποσότητες ρεύματος σε εξευτελιστική τιμή για 50 χρόνια, προκαλώντας την οργή ακόμη και του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, που διακήρυξε τότε ότι «καμία υπογραφή και καμία σύμβασις δεν είναι δυνατόν να υποχρεώση τον Ελληνικόν λαόν εις το διηνεκές να είναι φόρου υποτελής εις ορισμένους έξυπνους κυρίους της αλλοδαπής» (30.11.1960). Τελικά ο Καραμανλής γλίτωσε το ειδικό δικαστήριο γι’ αυτή την υπόθεση μόνο και μόνο επειδή η Βουλή αποφάνθηκε, το 1965, ότι το αδίκημα είχε παραγραφεί.

Η σκοτεινότερη πτυχή της βιογραφίας του, που θα μας απασχολήσει εδώ, αφορά ωστόσο τη διαχρονικά προβληματική σχέση του «εθνάρχη» με τη δημοκρατία. Συνέχεια

Και οι βαρκούλες αρμενίζανε…


Νίκος Μπογιόπουλος

Σήμερα έχουμε… «επέτειο»! Ήταν 23 Απρίλη του 2010 όταν ο Γιώργος Παπανδρέου, ως πρωθυπουργός της χώρας, ανακοίνωσε από το Καστελόριζο την υπαγωγή της Ελλάδας στη δίνη των Μνημονίων. Το σκηνικό εκείνου του διαγγέλματος ήταν επιμελώς σκηνοθετημένο. Πίσω από τον ομιλούντα κάτι πράσινες βαρκούλες αρμενίζανε…

 Συμπληρώθηκαν ακριβώς 4 χρόνια από την στιγμή που οι υπαίτιοι της καταστροφής και της χρεοκοπίας, αυτοί που κυβερνούν ανελλιπώς αυτόν τον τόπο από συστάσεως του ελληνικού κράτους,  αυτοί που πίνουν το αίμα του ελληνικού λαού από συστάσεως του ελληνικού κράτους, έθεσαν σε εφαρμογή το σχέδιό τους. Με ένα στόχο: Να μετακυλήσουν τα βάρη της καπιταλιστικής κρίσης, της δικής τους κρίσης, πάνω στις πλάτες εκατομμυρίων ανθρώπων του μόχθου. Για την αποστολή τους αυτή δεν θα μπορούσαν παρά να έχουν στο πλευρό τους όλη τη διεθνή συμμορία των «λύκων»: Από την ΕΕ και το ΔΝΤ μέχρι τους «οίκους αξιολόγησης» και τις «αγορές» των απανταχού τοκογλύφων.

   Τα τσιράκια του συστήματος, που έθεσε την Ελλάδα υπό το αγγλικό δίκαιο και υπό την δικαιοδοσία του δικαστηρίου του δουκάτου του Λουξεμβούργου, πήραν από εκείνη την ημέρα την τιμημένη λέξη «πατριώτης» και την έκαναν σκουπίδι. Έφτασαν να αποκαλούν «πατριωτισμό» να ζουν οι ίδιοι με παντεσπάνι όταν οι πολλοί δεν έχουν να φάνε. Μας είπαν πως η πολιτική των Μνημονίων ήταν η μόνη «πατριωτική» και ενδεδειγμένη για τη μείωση χρέους. Αλλά τότε το χρέος ήταν στο 128% του ΑΕΠ. Σήμερα μετά από τόσο «πατριωτισμό», το χρέος το έχουν εκτινάξει στο 175% του ΑΕΠ. Γιατί πανηγυρίζουν;…

Συνέχεια

Η μεγάλη έκπληξη αυτών των εκλογών!


Εκπληξη

σημ.Αμετανόητου: Ω ρε τι έχει να γίνει…έχουν αρχίσει οι οδυρμοί…!

Το 2012 οι δημοσκόποι και οι σύμβουλοι επικοινωνίας ανησύχησαν σοβαρά ότι πλησίαζε η ώρα να αλλάξουν επάγγελμα. Το 2014 μπορεί να αποδειχτεί ότι έχουν ήδη καθυστερήσει πολύ σε αυτή τους την απόφαση. Το πιο πιθανό σενάριο στις επικείμενες ευρωεκλογές είναι να διαψευστούν πανηγυρικά όλα τα σενάρια! Θα είναι ο θρίαμβος ενός κινήματος διαμαρτυρίας που ξεκίνησε την επομένη του Καστελλόριζου…

Προσέξτε το αποτέλεσμα της «ψηφοφορίας» του Capital.gr για τις ευρωεκλογές. Το 41% των αναγνωστών απαντά ότι το βασικό του κριτήριο για την επιλογή του στην κάλπη είναι η… αποδόμηση της κυβερνητικής σταθερότητας! Τι σημαίνει αυτό; Ότι 4 στους δέκα συμπολίτες μας σκέφτονται πως θα κάνουν ζημιά στο σύστημα. Είναι τόσο θυμωμένοι με όσα τους έχουν συμβεί που δεν τους ενδιαφέρει κάτι άλλο.

Η ψηφοφορία του Capital.gr δεν είναι ένας επιστημονικός τρόπος μέτρησης. Δείχνει όμως τάσεις. Για παράδειγμα, πριν τις εκλογές του 2012 οι αντίστοιχες ψηφοφορίες έδειχναν την καθίζηση των παραδοσιακών κομμάτων και την ανάδειξη νέων δυνάμεων, όπως η Χρυσή Αυγή.

Ότι ο κόσμος είναι θυμωμένος είναι γνωστό. Αυτό που ίσως δεν έχουν ακόμη αντιληφθεί εκεί στις παρυφές της εξουσίας είναι το πόσο θυμωμένος είναι. Και μέχρι που είναι αποφασισμένος να φτάσει για να εκφράσει αυτή του την οργή.
Συνέχεια

Το Μνημόνιο στην παιδεία: τα παιδιά-λάστιχα και άλλα κατορθώματα…


του Σταύρου Παναγιωτίδη
 «Και αν το Μνημόνιο δεν είναι λάθος;». Έτσι ξεκινά προηγούμενο άρθρο του barikat και η ερώτηση αυτή εμπεριέχει την απάντηση. Η πολιτική της λιτότητας που υλοποιείται με τα Μνημόνια δεν είναι απλώς μια σειρά λογιστικών πράξεων και περικοπών, δεν είναι μόνο ένα σχέδιο εξοικονόμησης πόρων, ένα σχέδιο που τελικά “δεν βγαίνει”, γιατί το χρέος αυξάνεται. Αντιθέτως, η λιτότητα είναι ένα εξαιρετικά επιτυχημένο εργαλείο για να υλοποιηθεί μία συνολική αλλαγή του κοινωνικού οικοδομήματος και του τρόπου λειτουργίας του και να προκύψει ένα νέο σημείο ισορροπίας των κοινωνικών δυνάμεων. Μέσω των πολιτικών λιτότητας και του εκβιασμού της Τρόικας επιβάλλονται αλλαγές που και τα προηγούμενα χρόνια οι κυρίαρχες κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις ήθελαν αλλά δεν μπορούσαν να υλοποιήσουν: στις εργασιακές σχέσεις, στα ασφαλιστικά δικαιώματα, στην φορολογική πολιτική, στις πολιτικές και κοινωνικές ελευθερίες, στη λειτουργία του κοινοβουλίου, στη διάκριση των εξουσιών, παντού.

Συνέχεια