Ἀπὸ μικρὰ παιδιὰ μᾶς ἐκπαιδεύουν γιὰ νὰ γινόμαστε …κότες!!!


Αὐτὸ ποὺ βεβαιωμένα γνωρίζουμε ΟΛΟΙ μας εἶναι πὼς ΕΜΕΙΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ νὰ ἀσκήσουμε βία… Σκέτο!!! Ἀκόμη καὶ γιὰ αὐτοάμυνα…
Οὔσιαστικῶς ἀπαγορεύεται ἡ αὐτοάμυνα!!!
Ἡ πολιτεία ὅμως ἐπιτρέπεται νὰ ἀσκῆ κάθε εἴδους βία…
Εἰς βάρος μας πάντα…
Ναί, πιστέψτε με….
Αὐτὸ διδάσκουν κι ἐπιβάλλουν ΑΠΑΝΤΕΣ σήμερα.
Ἐμεῖς ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ νὰ ἀσκήσουμε βία, ἀκόμη κι ὡς ἀντίδρασιν, γιὰ νὰ προστατεύσουμε τὶς οἰκογένειές μας ἤ τὰ παιδιά μας ἤ τὴν περιουσία μας.
Εἶναι ὅμως ἐπιτρεπτὸ καὶ νόμιμον καὶ …συνταγματικὸ τὸ νὰ μᾶς ἀσκεῖται βία ἀπὸ τὸ κράτος κι ἀπὸ τοὺς φορεῖς του…

Συνέχεια

ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ


Του ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Καμία, μα καμία συζήτηση για το τι μέλλει -και πολύ περισσότερο για το τι δέον- γενέσθαι με το δημόσιο χρέος δεν μπορεί να γίνει αν δεν ξεκινήσουμε από το παρελθόν. Αν, με άλλα λόγια, δεν αμφισβητήσουμε το πώς φτάσαμε ως εδώ, επιμένοντας να θυμίζουμε ότι η διαχείριση του δημόσιου χρέους, την τελευταία 4ετία τουλάχιστον, ήταν μία από πολλές δυνατές επιλογές. Ήταν μάλιστα όχι η χειρότερη επιλογή, από άποψη αποτελεσματικότητας, αλλά και η – επιλογή των χειρότερων – όσων δηλαδή ευθύνονταν για την αύξησή του μέχρι το 2009 και έπρεπε εκ προοιμίου να έχουν αποκλειστεί από τη σχετική συζήτηση.

ΤΑ ΕΠΤΑ ΘΑΝΑΣΙΜΑ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ

Ανατρέχοντας λοιπόν στο 2009, η άνοδος του δημόσιου χρέους στο επίπεδο του 129% του ΑΕΠ, έπειτα από διαδοχικές αναθεωρήσεις από την ελληνική και την ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία (που αποτελούν -θέμα εισαγγελικής έρευνας), ήταν αποτέλεσμα μιας σειράς αιτιών που έχουν ανάγλυφο το αποτύπωμα της ελληνικής αστικής τάξης και κορυφαίων στρατηγικών επιλογών της. Είναι τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα του ελληνικού καπιταλισμού.

Ας τα απαριθμήσουμε εν συντομία:

Πρώτο, ο εθισμός της ελληνικής ελίτ στις κρατικές επιχορηγήσεις, που μετέτρεψαν τα δημόσια ταμεία σε δανειστή έσχατης ανάγκης για το κεφάλαιο. Κορυφαία και πιο πρόσφατα τότε παραδείγματα οι Ολυμπιακοί αγώνες, επίσημου (και άγνωστου πραγματικού) κόστους 9 δισ. ευρώ, και η στήριξη των τραπεζών επί Κώστα Καραμανλή με 28 δισ. ευρώ. Τα 4,5 δισ. ευρώ που πρέπει να πληρωθούν τον ερχόμενο Μάιο αποτελούν μέρος αυτού του χρέους, είναι τα λεγόμενα «ομόλογα Αλογοσκούψη».

Συνέχεια

Να σε προσκυνούν τα παπιγιόν…


Το τραγικό της υποθέσεως είναι ότι δεν μάς άφησαν να ζήσουμε την απλή ζωή που θέλαμε, 
δεν γίναμε ό,τι ονειρευτήκαμε φοβούμενοι την αποτυχία που είχαμε στο τσεπάκι αντάμα με την πιθανή νίκη μας, 
δεν θα αφήσουμε τίποτε πίσω που να μαρτυρά ότι παρόλα τα σκατά που αφοδεύσαμε άξιζε έστω για κάτι η ύπαρξή μας, 
δεν ψάξαμε ποτέ για το αν είχαμε ταλέντο κι αν το είχαμε το αφήσαμε να σαπίσει γιατί σκιαχτήκαμε την αναμέτρηση 
και το τραγικότερο εξαιτίας του σνομπισμού  της βλαχομαγκιάς μας νομίσαμε ότι  πηγαίνουμε κόντρα στο κατεστημένο αντί να καταφέρουμε το κατεστημένο να προσκυνά την ζούρλια που μάς «έδερνε».  
Σαν τον Τζον Μπόναμ που έφυγε αφήνοντας πίσω το καπελάκι του.

«Stairway To Heaven»

Υπάρχει μια κυρία που είναι σίγουρη
Πως ότι λάμπει είναι χρυσός
Και αυτή αγοράζει μία σκάλα για τον ουρανό.
Όταν φτάνει εκεί ξέρει
Εάν τα καταστήματα είναι όλα κλειστά
Με μια λέξη μπορεί να πάρει αυτό για το οποίο ήρθε.
Ooh, ooh, και αγοράζει μία σκάλα για τον ουρανό.

Υπάρχει ένα σημάδι στον τοίχο
Αλλά θέλει να είναι σίγουρη
επειδή όπως ξέρετε μερικές φορές οι λέξεις έχουν δύο έννοιες.
Σε ένα δέντρο δίπλα από το ρυάκι
Υπάρχει ένα πουλί που τραγουδά,
Μερικές φορές όλες οι σκέψεις μας είναι δοσμένες λάθος.
Ooh, αυτό με κάνει να αναρωτηθώ
Ooh, αυτό με κάνει πραγματικά να αναρωτηθώ.

Υπάρχει ένα αίσθημα που παίρνω
Όταν κοιτάζω προς στη δύση,
Και το πνεύμα μου φωνάζει για αναχώρηση.
Στις σκέψεις μου έχω δει
Δαχτυλίδια καπνού μέσα από δέντρα,
Και οι φωνές εκείνων που μόνιμα κοιτάνε.
Ooh, αυτό με κάνει να αναρωτηθώ,
Ooh, αυτό με κάνει πραγματικά να αναρωτηθώ.

Και ψιθυρίζεται ότι σύντομα
Εάν όλοι συντονιστούμε
Ο αυλητής θα μας οδηγήσει στην αιτία.
Και μια νέα ημέρα θα ξημερώσει
Για εκείνους που έκαναν υπομονή
Και τα δάση θα αντηχήσουν με το γέλιο.

Εάν υπάρχει αναταραχή στο διαχωριστικό φράχτη σας
Μην ανησυχήσετε τώρα,
Είναι απλώς μία καθαρή πηγή για την βασίλισσα του Μαίου.
Ναι, υπάρχουν δύο πορείες που μπορείτε να πάτε
Αλλά στο πέρασμα του χρόνου
Υπάρχει χρόνος να αλλάξετε τον δρόμο που έχετε πάρει.
Και με κάνει να αναρωτηθώ.

Το κεφάλι σας βουίζει χωρίς σταματημό
Σε περίπτωση που δεν ξέρετε,
Ο αυλητής σας καλεί να ενωθείτε μαζί του,
Αγαπητή κυρία, μπορείς  να ακούσεις τον αέρα να φυσά,
Και ήξερες
Ότι η σκάλα σου βρίσκεται στον αέρα που ψιθυρίζει.

Και καθώς κατεβαίνουνε το δρόμο σαν άνεμος
Οι σκιές μας ψηλότερες από την ψυχή μας.
Εκεί περπατά μια κυρία που όλοι ξέρουμε
Η οποία λάμπει άσπρο φως και θέλει να δείξει
Πώς τα πάντα ακόμη αλλάζουν σε χρυσό.
Και εάν ακούσετε πολύ προσεχτικά
Ο τόνος θα έρθει και σε σας επιτέλους.
Όταν όλα είναι ένα και ένα είναι όλα
Να είσαι βράχος και να μη κυλάς.

Και αυτή αγοράζει μία σκάλα για τον ουρανό.

 

Πηγή.http://ohia1.blogspot.gr/

Θρήνος στη Λέσβο: Αδυνατούσε να αγοράσει φάρμακα και το πλήρωσε με τη ζωή της


ΒΟΣΤΑΝΙΟΝ
Συγκλονίζει η τραγική ιστορία μίας 40χρονης μητέρας δύο ανήλικων παιδιών. Καταδικασμένη χωρίς φάρμακα, «έσβησε» στο νοσοκομείο της Μυτιλήνης
Ανθή Κουτσουμπού

Με τη ζωή της πλήρωσε μία 40χρονη μητέρα δύο ανήλικων παιδιών στη Λέσβο την άσχημη οικονομική κατάσταση, στην οποία βρισκόταν.

Η άτυχη γυναίκα υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο την προηγούμενη Πέμπτη και διακομίστηκε στο Βοστάνειο νοσοκομείο της Μυτιλήνης. Παρά τις προσπάθειες των γιατρών, η κατάσταση της παρουσίασε ραγδαία επιδείνωση τις μέρες που ακολούθησαν, με αποτέλεσμα να χάσει την περασμένη Τρίτη τη μάχη για τη ζωή. Όπως διαπιστώθηκε, η 40χρονη δεν λάμβανε για μεγάλο χρονικό διάστημα τα φάρμακα για την αντιμετώπιση της αρτηριακής υπέρτασης.

Σύμφωνα με την εφημερίδα «Εμπρός«, η 40χρονη, που μεγάλωνε μόνη της τα δύο της παιδιά, εργαζόταν περιστασιακά τον τελευταίο καιρό, το βιβλιάριο υγείας της είχε λήξει προ πολλού και αδυνατούσε να πληρώσει τα χρήματα που απαιτούνταν για την αγορά των φαρμάκων.

«Δεν μπορούμε να το χωνέψουμε ότι για μερικά φάρμακα τόσο νέα γυναίκα έχασε τη ζωή της» ανέφεραν εργαζόμενοι στο νοσοκομείο ενώ ο γιατρός που την παρακολουθούσε κατά τη νοσηλεία της, επεσήμανε ότι «αν έπαιρνε τα φάρμακά της, δε θα έχανε τη μάχη με τη ζωή. Το κόστος των φαρμάκων ανέρχεται έως και τα 100 ευρώ, αλλά για την περίπτωσή της μπορούσε να βρει κάποια που κυμαίνονταν από οκτώ έως δέκα ευρώ για την αρτηριακή πίεση από την οποία έπασχε. Σε αυτές τις περιπτώσεις και αυτές τις παθήσεις, μόνο η πρόληψη είναι η καλύτερη λύση».

Σε ερώτηση για το αν θα μπορούσε να απευθυνθεί σε κοινωνικό φαρμακείο ή να ζητήσει φάρμακα από το νοσοκομείο, μέλος του νοσηλευτικού προσωπικού απάντησε αρνητικά, εξηγώντας: «Η εκλιπούσα ήταν πολύ περήφανη για να δείξει είτε στο ιατρικό προσωπικό είτε σε υπηρεσίες του Δήμου ότι «έχει ανάγκη. Θα ήταν σαν να ζητούσε ελεημοσύνη, ενώ το μόνο που ήθελε ήταν μια σταθερή δουλειά για κάποιο διάστημα, προκειμένου να συμπληρώσει τα ένσημα και να έχει ασφαλιστική κάλυψη».

«Για τους ανασφάλιστους και άπορους συμπολίτες μας, πάντα το προσωπικό του ιδρύματος μεριμνά. Αρκεί όμως εκείνοι να απευθυνθούν εγκαίρως» επεσήμανε ο διοικητής του νοσοκομείο, Βασίλης Μουζάλας.

Πηγή: http://news247.gr

ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ ΜΑΡΙΟ*


epiprosopikou280314

Εκεί που είσαι εδώ και χρόνια, Μάριε, δε σε νοιάζουν και πολύ τα δικά μας. Όμως εγώ σε θυμάμαι να τρέχεις σε δωμάτια ασθενών που δεν τρέχαμε εμείς. Τα αποφεύγαμε. Και μας μάλωνες. Κι έτρεχες και στο δωμάτιο εκείνου με το κοξάκι. Όχι για να «δείξεις κάτι», αλλά επειδή αυτή ήταν η δουλειάς μας. Θυμάμαι που για δυο – τρεις μέρες ένιωθες «κομμάρες». Κι όταν ένιωσες δύσπνοια, σ’ έστειλαν για ακτινογραφία. Την τελευταία φορά που μιλήσαμε στη δουλειά είπες μόνο «δε νιώθω καλά ρε γαμώτο». Το απόγευμα έμαθα ότι σε έστειλαν με ασθενοφόρο σε άλλο νοσοκομείο.
Σε ξαναείδα ύστερα από μερικές μέρες. Μέσα σε ένα περίεργο φέρετρο. Γυάλινο, κλεισμένο από παντού. Ούτε λουλούδια μπορέσαμε να σου αφήσουμε. Έπεσε η εντολή να μη μιλάμε για κοξάκι. Για να μη δημιουργηθεί πανικός. Ξέραμε, αλλά κάναμε ότι δεν ξέραμε. Πέθανες στα 36 σου, έτσι. Γενικά και αόριστα. Ούτε τιμές, ούτε δόξες. Δεν είχε για σένα «έπεσες στο καθήκον». Ούτε στήριξη από κανέναν υπουργό είχε η γυναίκα σου και τα παιδιά σου. Βλέπεις, Μάριε, σε σένα δεν έβλεπαν καθήκον. Για σένα ίσχυε το «δουλειά του ήταν» και «δε τον έκανε κανείς νοσηλευτή με το ζόρι». Άλλωστε και τότε τεμπέληδες μας ανέβαζαν, άχρηστους μας κατέβαζαν. Και μας τις γυναίκες, μας έλεγαν χοντροκώλες και τέτοια.
Χοντροκώλες, Μάριε, που όταν πλάκωναν στα επείγοντα τα παιδιά σε σύνδρομο στέρησης τα έκαναν όλα γυαλιά καρφιά κι εμείς το παλεύαμε μόνες γιατί η αστυνομία ερχόταν ύστερα από μία ώρα. Και η Τούλα η χοντροκώλα που έσπασε το τύμπανό της από χαστούκι μια τέτοια νύχτα, πέντε μέρες αναρρωτική πήρε. Κι ύστερα άκουγε να τη βρίζουν μόνο από το ένα αυτί. Να μην πω τώρα για το τι γινόταν όταν ξεκίνησε το AIDS και δεν ξέραμε που πάν’ τα τέσσερα. Τότε που αρχίσαμε να βλέπουμε το μίσος και την τρέλα για το κακό στα μάτια κάποιων που ζητούσαν τη δόση τους κρατώντας σύριγγες που έλεγαν ότι ήταν μολυσμένες. Τότε που μας έφτυναν για να μας τρομάξουν ότι θα κολλήσουμε. Τότε που γυρίζαμε σπίτι μας το πρωί και δεν ξέραμε αν έπρεπε να αγκαλιάσουμε τα παιδιά μας ή όχι. Εμείς οι χοντροκώλες κι εσύ ο τεμπέλης.
Όμως ποτέ δε θελήσαμε να εκδικηθούμε. Θυμώναμε, αλλά δε μισήσαμε. Κλαίγαμε αλλά πάντα τους σκεφτόμαστε ως «ασθενείς». Λέγαμε «δε φταίνε» και το τελειώναμε εκεί. Και συνεχίζαμε.
Κατάλαβες, Μάριε; Ούτε εσύ, ούτε κανείς σαν εσένα δεν «έπεσε στο καθήκον». Και πιστεύω ότι θα συμφωνούσες πως αυτό είναι το σωστό. Τη δουλειά μας κάναμε. Και κανέναν δεν εκδικηθήκαμε για σένα, επειδή ούτε έπρεπε ούτε θα το ήθελες. Αυτά είχα να σου πω, Μάριε. Κι ας μην τα διαβάζεις. Αλλά ήθελα να πω ότι σε θυμόμαστε και είμαι σίγουρη ότι και άλλοι θυμούνται τους δικούς τους Μάριους και τις δικές τους χοντροκώλες που έφυγαν στα σιωπηλά επειδή «έτσι έπρεπε». Επειδή στη δουλειά μας, Μάριε, το πιο φτηνό αναλώσιμο είμαστε εμείς.

*Αυτή την επιστολή μου ζήτησε να τη δημοσιεύσω η νοσηλεύτρια Μ.Μ. «Αντί κεριού στον Μάριο», μου είπε. Το κάνω, κυρίως, επειδή γνώριζα καλά τον Μάριο. Αν όμως κάποιος σκεφτεί και άλλους λόγους, πιθανόν να είναι σωστοί.

Πηγή: http://kartesios.com/?cat=18

Κρατικός έλεγχος μαύρου χρήματος; Ας γελάσουμε!


Δεν ξέρω πόσο καλοί είσαστε στην γεωγραφία αλλά θα στοιχημάτιζα με άνεση ότι δεν έχετε ιδέα για την Δημοκρατία τής Ανγκουίλας. Πρόκειται για ένα νησιωτικό κρατίδιο δεκαπέντε χιλιάδων κατοίκων, χαμένο κάπου στην Καραϊβική. Πώς και το θυμήθηκα τώρα; Προσέξτε:
Στις 23 Ιουνίου 2005, η κυβέρνηση Καραμανλή συνάπτει με την Ανγκουίλα συμφωνία, η οποία έχει ως σκοπό την «αυτόματη ανταλλαγή πληροφοριών όσον αφορά τα έσοδα από αποταμιεύσεις με την μορφή τόκων» και η εν λόγω συμφωνία κυρώθηκε με τον νόμο 3399/2005 (ΦΕΚ 155/23-06-2005). Βάσει της συμφωνίας αυτής, η ελληνική κυβέρνηση θα λάμβανε πληροφορίες από την κυβέρνηση της Ανγκουίλας, σχετικά με τις αποταμιεύσεις ελλήνων καταθετών στο εν λόγω κρατίδιο. Βλέπετε, η Ανγκουίλα συγκαταλέγεται στους ανά την υφήλιο φορολογικούς παραδείσους, μιας και το νομοθετικό της πλαίσιο ευνοεί όσους ψάχνουν τόπο για να κρύψουν τα χρήματά τους. Άλλωστε, δεν νομίζω ότι αυτό το κρατίδιο έχει άλλον λόγο ύπαρξης.

Συνέχεια

Πώς η Ρωσία πούλησε την Αλάσκα στους Αμερικάνους


ΑΛΑΣΚΑ

Το 1867 η Ρωσία πούλησε στις ΗΠΑ την Αλάσκα αντί 7,2 εκατ. δολαρίων. Μόνο τα πρώτα 50 χρόνια, οι Αμερικάνοι κέρδισαν από αυτή τη γη 100 φορές περισσότερα. Πώς συνέβη, και η τσαρική εξουσία έχασε ένα τόσο προσοδοφόρο μέρος;

Το αναρτημένο στην ιστοσελίδα της κυβέρνησης «αίτημα» για «προσάρτηση» της Αλάσκας στη Ρωσία, μάζεψε ήδη περισσότερες από 35 χιλιάδες υπογραφές. Πολλοί, ακόμα και σήμερα, θεωρούν ότι οι Αμερικάνοι έκλεψαν την Αλάσκα από τους Ρώσους, ή την ενοικίασαν και δεν την επέστρεψαν. Σε αντίθεση με τους μύθους που κυκλοφόρησαν, η συναλλαγή ήταν «καθαρή» και οι δυο πλευρές είχαν σοβαρούς λόγους για να την πραγματοποιήσουν.

Τον 19ο αιώνα η Ρωσική Αλάσκα αποτελούσε ένα κέντρο του διεθνούς εμπορίου. Στην πρωτεύουσά της Νοβοαρχάνγκελσκ (σήμερα Sitka), γινόταν εμπόριο κινεζικών υφασμάτων, τσαγιού, ακόμη και πάγου, το οποίο χρειαζόταν ο αμερικανικός νότος πριν εφευρεθούν τα ψυγεία. Κατασκευάζονταν πλοία και εργοστάσια, εξορυσσόταν κάρβουνο. Είχε ήδη γίνει γνωστή ή ύπαρξη πολλών κοιτασμάτων χρυσού. Να πουλήσεις έναν τέτοιο τόπο, φαινόταν τρέλα. 

Με τις «ευλογίες» των Τσάρων

Τους ρώσους έμπορους προσέλκυαν στην Αλάσκα οι οδόντες του θαλάσσιου ίππου (ή Οδόβαινου) που θεωρούνταν το ίδιο πολύτιμοι με το ελεφαντόδοντο, και η πολύτιμη γούνα του σαρκοφάγου υδρόβιου θηλαστικού ενυδρίδα, η οποία αποτελούσε προϊόν εμπορικής ανταλλαγής με τους ντόπιους. Συντονιστής αυτής της δραστηριότητας ήταν η λεγόμενη Ρωσο-Αμερικανική εταιρία την οποία είχαν ιδρύσει θαρραλέοι άνθρωποι, ρώσοι επιχειρηματίες του 18ου αιώνα, ταξιδιώτες, και γενικά άτομα με εμπορικό δαιμόνιο. Στην εταιρία ανήκαν όλες οι εμπορικές δραστηριότητες που σχετίζονταν με την Αλάσκα, και αυτή μπορούσε να συνάπτει ανεξάρτητα εμπορικές συμφωνίες με άλλες χώρες, είχε τη σημαία της και το δικό της νόμισμα, τα «μάρκα» από δέρμα ζώων. Συνέχεια