Για γέλια και για…κλάματα


ΑΡΚΑΣ1

διά χειρός Κίμωνα…


Κουρεύτηκα μόνος μου για οικονομία και γλύτωσα 15 euro.

Επίσης δεν χαλάω ούτε για καφέδες, ποτά και βόλτες…
Που να κυκλοφορήσω με τέτοιο μαλλί …!!!

Για να καταλάβεις αν μια γυναίκα προσποιείται πως κοιμάται, λες απλά: «Πάχυνες»

-Τζάμπα στενοχωριέσαι…
-Γιατί εσύ πληρώνεσαι???

Όταν βαριέμαι πηγαίνω σε νονούς της νύχτας και τους ρωτάω πότε θα μου
φέρουν την λαμπάδα μου…

Συνέχεια

Ο επιμένων ειρωνικά!


fdfdfd

Ειρωνικά πεινάω

Ανέκαθεν η ειρωνεία ως φαινόμενο είχε ένα κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Είτε στο γραπτό και προφορικό λόγο, είτε σε καταστάσεις περίεργες που εξελίσσονται ζωντανά μπροστά σου και που σου προκαλούν διαρκώς την απορία για το αν αυτό που αντιμετωπίζεις είναι στ’ αλήθεια έτσι όπως παρουσιάζεται ή αν η αλήθεια εμφανίζεται ως ψέμα ή αν τα ψέματα προσποιούνται την αλήθεια ή αν κάπου όλα αυτά μπλέκονται μεταξύ τους μόνο και μόνο για να βγάλεις εσύ το όποιο τελικό συμπέρασμα για το τι πράγματι θέλει να πει ο ποιητής. Όλο αυτό το παιχνίδι των ειρωνικών σχημάτων γίνεται ακόμα πιο ενδιαφέρον όταν παρεμβάλλεται μια κάποια διάθεση χιουμοριστική, τόση, όση χρειάζεται για να σπάσεις πλάκα με τους γύρω σου που έχουν μείνει και κοιτάνε εμβρόντητοι όσα τους λες, νομίζοντας ότι τα εννοείς έτσι όπως τα λες, τρομερά και φοβερά και ασήκωτα, την ίδια ώρα που από μέσα σου έχεις σκάσει στα γέλια για το ότι πήρανε τα ασόβαρα για σοβαρά. Μετά πάλι, τα ίδια τα γεγονότα έρχονται πολλές φορές να σου προκαλέσουν το χαρακτηριστικό εκείνο μειδίαμα, που κάνει το μισό σου πρόσωπο να χαμογελά και το άλλο μισό να λυπάται, τότε που τα πράγματα από ένα σημείο και μετά παύουν να είναι αστεία και μετεξελίσσονται σταδιακά σε τραγικά, τότε που χτυπιέσαι και ωρύεσαι και λες ότι δεν είναι δυνατόν, δεν γίνεται να συνέπεσαν τόσες συμπτώσεις μαζεμένες. Τότε που ο πρωταγωνιστής τού δράματος μένει να συνθλίβεται από την τραγική πλοκή που του επιφύλασσε η μοίρα του, με τους υπόλοιπους να τον παρακολουθούν όπως οι θεατές αρχαίας τραγωδίας, έχοντας την αίσθηση ότι αδυνατούν να επέμβουν στην εξέλιξη της ιστορίας. Τότε που με τρόπο σχεδόν αυθόρμητο σχηματίζονται οι λέξεις στα απορημένα σου τα χείλη: ειρωνεία τραγική!

Συνέχεια

Τσιμουδιά για τον Φαλτσιανί


hotdoc1395960216

Μια μεγάλη αποκλειστικότητα που φωτίζει το απόλυτο σκάνδαλο των καιρών μας πάει να περάσει στο ντούκου, ελέω του σιωπητηρίου που επικρατεί στα συστημικά ΜΜΕ και μικροϋπολογισμών που πρυτανεύουν στα εναλλακτικά.

Ο Ερβέ Φαλτσιανί είναι ο άνθρωπος στον οποίο οφείλεται η ύπαρξη της περιβόητης λίστας Λαγκάρντ. Πληροφοριακάριος της HSBC, υπεύθυνος για την ασφάλεια των συστημάτων της στα κεντρικά της Γενεύης, είδε να ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια του ολόκληρο το κουβάρι που συγκροτεί τον μηχανισμό της σκιώδους τραπεζικής -ενός διεθνούς δικτύου απόκρυψης πλούτου και ξεπλύματος βρώμικου χρήματος- και αποφάσισε να κινηθεί, παίρνοντας όλα τα ρίσκα, προς την κατεύθυνση της αποκάλυψής του.Χρησιμοποιώντας τη «λίστα Φαλτσιανί», πολλές σοβαρές κυβερνήσεις (ή, τουλάχιστον, πιο σοβαρές από τις διαδοχικές δικές μας) κατάφεραν να στριμώξουν χιλιάδες καταθέτες, επενδυτές, λαμόγια (ή όπως αλλιώς θέλει ο καθένας να αποκαλέσει άτομα που φυγαδεύουν στο εξωτερικό αδήλωτα εισοδήματα) και να εισπράξουν μεγάλα ποσά διαφυγόντων φόρων, ενώ παράλληλα φώτισαν σε μεγάλο βαθμό τις διαδρομές του χρήματος σε τραπεζικούς και φορολογικούς παραδείσους, με την προοπτική να πάρουν μέτρα για τον περιορισμό του φαινομένου.

Συνέχεια

DEAD CAN DANCE – Children Of The Sun (2012) Ένας ψυχεδελικός ύμνος σαράντα πέντε χρόνια μετά το 1967…


 


  DEAD CAN DANCE – Children Of The Sun, 2012  

 

    Αν οι αυστραλοί Dead Can Dance είχαν κυκλοφορήσει αυτό το hippy anthem το 1967 αντί για το 2012, θα είχαν κερδίσει μια από τις πλέον περίοπτες θέσεις στην ιστορία της ψυχεδελικής ροκ. Και πιθανότατα αυτό θα ήταν το τραγούδι που θα είχε γίνει ο ύμνος του Καλοκαιριού του Έρωτα, και όχι το φημισμένο San Francisco (Be Sure to Wear Flowers in Your Hair) τού Scott McKenzie.

Γιατί οι Dead Can Dance ήσαν ανέκαθεν ψυχεδελικά «παιδιά των λουλουδιών», όσο καλά κι αν το έκρυβαν πίσω από την κλασικότροπη / goth / folk / ethnic (πολυ)διάσταση που έδιναν πάντοτε στη μουσική τους. Κι αυτό μπορεί να το καταλάβει όποιος έχει εντρυφήσει στους σχετικά λίγους -και αριστουργηματικούς- δίσκους που έχουν βγάλει από το 1984 (μόλις εννέα).

  Τώρα, για όσους αναρωτιούνται πώς συνδέεται ο χιππισμός της δεκαετίας του 1960 με τον Επίκουρο, τον Διογένη Κυνικό, τους Τυραννοκτόνους, τον Διόνυσο, τον Νίτσε, τον Μαρκούζε, τον Έσσε, τον Καστοριάδη, τον Όργουελλ, την Κομμούνα του Παρισιού, τον Ρεμπώ, τη Βολταιρίν Ντε Κλερ, τον Λόρκα και τον αναρχισμό, ελπίζω οι στίχοι του τραγουδιού να δίνουν μια ικανοποιητική απάντηση.

 


DEAD CAN DANCE – Children Of The Sun (από τον δίσκο ANASTASIS, 2012)
We are ancients
As ancient as the sun
We came from the ocean
Once our ancestral home
So that one day
We could all return
To our birthright
The great celestial dome 

We are the children of the sun
Our journey’s just begun
Sunflowers in our hair
We are the children of the sun
There is room for everyone
Sunflowers in our hair

Throughout the ages
Of iron, bronze, and stone
We marvelled at the night sky
And what may lie beyond
We burned offerings
To the elemental ones
Made sacrifices
For beauty, peace and love

We are the children of the sun
Our kingdom will come
Sunflowers in our hair
We are the children of the sun
Our carnival’s begun
Our songs will fill the air

And you know it’s time
To look for reasons why
Just reach up and touch the sky
To the heavens we’ll ascend
We are the children of the sun
Our journey has begun

All the older children
Come out at night
Anaemic, soulless
Great hunger in their eyes
Unaware of the beauty
That sleeps tonight

And all the queen’s horses
And all the king’s men
Will never put these children back
Together again

Faith, hope, our charities
Greed, sloth, our enemies

We are the children of the sun
We are the children of the sun

     Για τους νεώτερους, πολύ περιληπτικά (και ίσως απλοϊκά) ας πούμε τα εξής. 

   Ο Επίκουρος είναι ο φιλοσοφικός εισηγητής της Ηδονής ως σκοπού και νοήματος της ζωής (καμμία σχέση με τις σεμνότυφες χριστιανικές διαστρεβλώσεις της σκέψης του σε ηδονισμό και φιληδονία). Η επικούρεια φιλοσοφία όρισε τη ζωή ως ένα Συμπόσιο φιλίας και έρωτα, και αναζήτησε την αληθινή εκείνη ηδονή που απελευθερώνει από τις αγκυλώσεις και τις φοβίες, επάνω στις οποίες έχτιζαν ανέκαθεν οι εξουσίες. Ο προπάτορας τού σύγχρονου ρεύματος τού Underground. Οι χίππυς τού «κάνετε έρωτα, όχι πόλεμο» είναι τα πιστοποιημένα εγγόνια του.

  Ο Διογένης ο Κυνικός είναι ο φιλοσοφικός πρωτεργάτης της αυθάδειας απέναντι στην εξουσία, τον επιδειξισμό, την υποκρισία και τη σοβαροφάνεια. Ο χωρίς δεσπότη «λυσσασμένος σκύλος», ο «περιθωριακός» από επιλογή. Όπλα του, οι φιλοσοφικοί συλλογισμοί που λειτουργούν σαν διανοητικοί κυνόδοντες (με αυτούς «δάγκωσε» τον μεγαλομανιακό βασιλίσκο Αλέξανδρο, τον επονομαζόμενο και «μέγα»),  το μακάβριο ή πρόστυχο χιούμορ και οι απολύτως εύστοχες βρισιές. Εγγόνια του οι μπήτνικς και οι πανκς του 20ου αιώνα.

   Ο Διόνυσος είναι ο ανθρωπορραίστης (=αυτός που ξεσκίζει τον παλιό εαυτό για να μπορέσει να αναδυθεί ο νέος), η κατάδυση στο αρχέγονο -και μή αλλοτριωμένο- κομμάτι του εαυτού, ο άγριος και χαρούμενος ελευθερωτής της ζωής, ο έξαλλος και τρομακτικός χορευτής, ο  διαμελιστής φονέας βασιλιάδων. Η ροκ μουσική υπήρξε η πιο ισχυρή διονυσιακή επιβίωση στον σύγχρονο δυτικό πολιτισμό. Ο Φρήντριχ Νίτσε υπήρξε ο «προφήτης» της επανεμφάνισής του στη σύγχρονη εποχή και οι κοπελίτσες που τις έπιανε υστερία στη θέα του Έλβις Πρίσλεϋ και των Beatles, οι σύγχρονες μαινάδες του.
   Ο Αρμόδιος και ο Αριστογείτων, οι πρώτοι καταγεγραμμένοι τυραννοκτόνοι της Ιστορίας (η επωνυμία τα λέει όλα).
  Οι γάλλοι κομμουνάροι του 1871, οι ισπανοί αναρχικοί -και οι ποιητές που μεσολάβησαν ανάμεσά τους και που δεν πρόλαβαν να γεράσουν, όπως ο περιπλανώμενος Ρεμπώ, η παραγνωρισμένη Βολταιρίν Ντε Κλερ και ο εκτελεσμένος Λόρκα- είναι αυτοί οι «ουτοπιστές» που ζήτησαν τον κόσμο«εδώ και τώρα» (το 1968, έναν σχεδόν αιώνα μετά την Κομμούνα και τρεις δεκαετίες μετά τη Βαρκελώνη, οι Doors τραγουδούσαν «θέλουμε τον κόσμο και τον θέλουμε τώρα»). Φυσικοί συνεχιστές τους, οι εξεγερμένοι του γαλλικού Μάη («Γίνετε ρεαλιστές, ζητήστε το Αδύνατο»), το ευρωπαϊκό αντίστοιχο των αμερικανών ψυχεδελικών.

   Ο Τζωρτζ Όργουελλ, ο αναρχικός συγγραφέας που έδειξε καλύτερα από κάθε άλλον ότι στον άνθρωπο (και όχι στις ζωικές αγέλες) η επιθυμία για κυριαρχία δεν οφείλεται σε κάποιο «ένστικτο», αλλά σε βαριά ψυχασθένεια.
Ο Χέρμαν Έσσε, ο πιο σύγχρονος τύπος φιλοσοφικού αναζητητή (και θα είναι για καιρό ακόμα), δημιουργός του Σιντάρτα και του Λύκου της Στέππας, δύο μυθιστορημάτων που άσκησαν τεράστια επίδραση στις ριζοσπαστικές νεολαίες του εικοστού αιώνα. Ένα από τα σπουδαιότερα ροκ συγκροτήματα της δεκαετίας του 1960 πήρε το όνομα Steppenwolf.

   Ο Χέρμπερτ Μαρκούζε, συγγραφέας του Έρως και Πολιτισμός, τού κατεξοχήν φιλοσοφικού καταστατικού τού χιππισμού, ο συγγραφέας που προείδε, κατανόησε και εξέφρασε καλύτερα από κάθε άλλον το πνεύμα των ’60s και των «παιδιών των λουλουδιών».

   Ο Κορνήλιος Καστοριάδης, ο άνθρωπος που καθάρισε την επαναστατική σκέψη από τις ιδεολογικές παλιατζούρες του 19ου αιώνα και την εισήγαγε στον 21ο.

  Και για το τέλος άφησα κάποια κακοποιημένα Παιδιά Τού Ήλιου από τα καθ’ ημάς: ένα πρωτοσέλιδο εφημερίδας από τη σύλληψη ενός πανκ στα επεισόδια της θρυλικής «συναυλίας-που-δεν-έγινε-ποτέ» στην Α.Σ.Ο.Ε.Ε. (25 Οκτώβρη 1984) και μερικές ιστορικές φωτογραφίες από την πανελλήνια μαθητική εξέγερση τού Δεκέμβρη 2008/Γενάρη 2009.

   Όσο για την καταστολή, παντού και πάντα ίδια …

 

   Το βίντεο το έφτιαξα εγώ και το αφιερώνω στον γιό μου, που σήμερα έχει γενέθλια (αλλά και σε όλα τα Παιδιά Τού Ήλιου – γιατί τού Ήλιου είναι όλα τους, όχι δικά μας).


    Δείτε επίσης:
– Εδώ μπορείτε να δείτε τη συναυλία των Dead Can Dance στο Θέατρο Λυκαβηττού στην Αθήνα, στις 23/9/2012.

– Για τη σχέση του χιππισμού / ψυχεδέλειας με τον αναρχισμό, τον Φρήντριχ Νίτσε, τον Χέρμαν Έσσε κ.λπ., βλ. Λούις Ραθιονέρο, Οι φιλοσοφίεςτου underground , εκδόσεις Οδυσσέας, Αθήνα 1980 

αναδημοσίευση από:http://anhsyxia.wordpress.com/2014/03/29/15229/

ΑΥΤΟΙ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΤΑ ΛΕΦΤΑ, ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΤΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ!


Δελαστικ-3του Γ.Δελαστίκ

Το κόλπο το μάθαμε πια: ποτέ η τρόικα δεν εκταμιεύει δόση δανείου προς την Ελλάδα, αν δεν πρόκειται τα χρήματα που υποτίθεται ότι μας δίνουν να τα πάρουν οι ιδιωτικές ευρωπαϊκές τράπεζες ή η ΕΚΤ που κατέχουν ομόλογα του ελληνικού δημοσίου που λήγουν! Με άλλα λόγια, αυτοί παίρνουν τα λεφτά που υποτίθεται ότι μας δίνουν, αλλά ο ελληνικός λαός είναι αυτός που θα πρέπει να ξεπληρώσει τα δάνεια! Εκτακτα! Από την περασμένη Πέμπτη έχει ενημερώσει ανώτατος αξιωματούχος της ΕΕ ότι στο σημερινό άτυπο Eurogroup που θα συνέλθει στην Αθήνα θα ακολουθηθεί η ίδια διαδικασία. Θα εγκρίνουν δηλαδή οι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης την εκταμίευση δόσεων ύψους 8,3 δισεκατομμυρίων ευρώ, αλλά φυσικά δεν θα μας τα δώσουν όλα!

Οπως όλα δείχνουν, θα δώσουν μόνο τα περίπου 6 δισεκατομμύρια – και αυτά μετά από… ενάμιση μήνα (!). Οσο για τα υπόλοιπα περίπου 2,5 δισεκατομμύρια, θα τα δώσουν μετά τον Μάιο και μάλιστα «σπασμένα» σε δύο δόσεις, συναρτημένα με προϋποθέσεις και προαπαιτούμενες δράσεις της ελληνικής κυβέρνησης κατ’ απαίτηση της τρόικας και επιπροσθέτως… άγνωστο πότε! Δεν πρόκειται ποτέ βέβαια οι Ευρωπαίοι εταίροι της κυβέρνησης Σαμαρά να ομολογήσουν επίσημα ότι όχι μόνο το πότε, αλλά και το αν θα καταβληθούν οι δύο ύστερες δόσεις θα συναρτηθεί με το… αποτέλεσμα των ευρωεκλογών και με το αν θα συνεχίσει μετά το αποτέλεσμα αυτό να κατέχει την εξουσία η κυβέρνηση Σαμαρά ή αν θα καταρρεύσει και έτσι θα οδηγηθούμε σε βουλευτικές εκλογές στα τέλη Ιουνίου ή στις αρχές Ιουλίου!

Συνέχεια

Το μοναδικό χρυσό νόμισμα με πορτραίτο του Μέγα Αλέξανδρου;


ΝΟΜΙΣΜΑ_ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ
Ερευνητής διατείνεται ότι ανακάλυψε το μόνο σωζόμενο χρυσό νόμισμα με το πορτραίτο του Αλεξάνδρου, που κυκλοφόρησε κατά τη διάρκεια της ζωής του μεγάλου στρατηλάτη

Το μοναδικό σωζόμενο χρυσό νόμισμα με το πορτραίτο του Αλεξάνδρου, που κυκλοφόρησε κατά τη διάρκεια της ζωής του μεγάλου στρατηλάτη, πιστεύει ακράδαντα ότι ανακάλυψε μέσα από περιπετειώδεις διαδρομές ο δρ. Όσμουντ Μποπεράτσι (Osmund Bopearachchi), καθηγητής των Πανεπιστημίων Σορβόννης και Μπέρκλεϊ, διευθυντής του Τμήματος Αρχαιολογίας «Ελληνισμός και Πολιτισμοί της Ανατολής» του Γαλλικού Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών (CNRS-ENS). Και δεν είναι το μόνο, που έχει να καταθέσει.

Η παρουσία του σε ταραχώδεις περιοχές του Αφγανιστάν και του Πακιστάν τον συνδέει με την ανακάλυψη νομισμάτων, που φέρουν ονόματα άγνωστων έως πρότινος Ελληνο-ινδών βασιλιάδων, με τον εντοπισμό αρχαίων ελληνικών πόλεων, καθώς και με την εξερεύνηση ενός θησαυρού νομισμάτων 4 τόνων, από τους μεγαλύτερους που έχουν βρεθεί ποτέ.

Ο δρ. Μποπεράτσι ήρθε πρόσφατα στην Ελλάδα για να εγκαινιάσει την έκθεση «Τα ελληνικά βασίλεια της Βακτρίας και της Ινδίας» στο Νομισματικό Μουσείο, που θα διαρκέσει ως τις 16 Ιουνίου 2014.

Το ΑΠΕ-ΜΠΕ μίλησε με τον ερευνητή, που σαν σύγχρονος «Ιντιάνα Τζόουνς» ψάχνει στα παζάρια της Κεντρικής και Νότιας Ασίας, αλλά και σε ιδιωτικές συλλογές, ενώ εμπορικοί οίκοι τον καλούν συχνά για να εκτιμήσει την αυθεντικότητα αρχαίων νομισμάτων. Αυτά που ανακαλύπτει συχνά ξεπερνούν τη φαντασία, όπως το χρυσό νόμισμα (μετάλλιο) με τον Μέγα Αλέξανδρο.

Συνέχεια

ΜΝΗΜΟΝΙΟ – ΕΥΡΩ (ΣΗΜΕΙΩΣΑΤΕ 2)


 

Του ΚΩΣΤΑ ΠΑΠΟΥΛΗ*

Έχουμε γράψει και έχουμε διαπιστώσει πρώτοι (ως Σχέδιο Β), ότι το μνημόνιο είναι πλέον ένα «σκιάχτρο», αφού όλη η ευρωζώνηείναι ένα μνημόνιο.

Αυτή την στιγμή έχει καταστρέψει την χώρα, οπότε το ζήτημα δεν είναι να καταργήσουμε απλά το «μνημόνιο», δηλαδή μέσω ενός νόμου στην βουλή, να καταργήσουμε έναν άλλο νόμο, αλλά να δούμε πως μπορεί να αναστραφεί η πορεία της χώρας και ιδίως πως θα αντιμετωπιστεί σύντομα το τέρας της ανεργίας. Η κατάργηση του μνημονίου (εντός της ζώνης του ευρώ) δεν σημαίνει την άρση της λιτότητας, μια που οι χώρες της ζώνης του ευρώ                   -υποχρεωτικά- συμμετέχουν στην δημοσιονομική συνθήκη. Έτσι οι χώρες που συμμετέχουν στην δημοσιονομική συνθήκη (αυτές της ΖΕ υποχρεωτικά, ενώ άλλες 8 της Ε.Ε., εθελοντικά), υποχρεούνται σε πολιτικές μόνιμης λιτότητας, και ανάλογες περιοριστικές πολιτικές.

Συνέχεια