Ξεκαθαρίζοντας το «Μια θεωρία» (σχόλιο στο σχόλιο)


«Σημ. Απερ. Γαλαζ.»  συνέχεια των δύο προηγούμενων αναρτήσεων

http://teddygr.blogspot.gr/2014/03/blog-post_15.html  (Μία θεωρία)

http://teddygr.blogspot.gr/2014/03/blog-post_17.html (Σχολιάζοντας το κείμενο Μία θεωρία)


Χτες, ο Nestor M., εμφανώς εκνευρισμένος από όσα έγραψα τις προάλλες, με έστησε στον τοίχο και με πλάκωσε με το πολυβόλο. Μόνο που, όταν χρησιμοποιείς πολυβόλο, μπορεί να πετυχαίνεις τον στόχο αλλά οι περισσότερες σφαίρες ξαστοχούν.

Πρώτα-πρώτα, τούτο το ιστολόγιο δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένα…ιστολόγιο. Δηλαδή, ένα δικτυακό ημερολόγιο όπου γράφω ό,τι με εκφράζει και ό,τι θεωρώ αξιοσημείωτο. Δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί ως site και, βεβαίως, απέχει παρασάγγας από το να θεωρηθεί πως προπαγανδίζει τα κομμουνιστικά ιδεώδη, έστω κι αν ο γράφων δεν το κρύβει ότι πιστεύει σ’ αυτά.

Πάμε παρακάτω. Ας δεχτώ ότι η προσέγγισή μου ήταν «ρομαντική και σχεδόν παιδική», όμως ήταν σαφής και δεν καταλαβαίνω γιατί παρερμηνεύθηκε. Σκοπός μου ήταν να καταδείξω ότι σε μια σοσιαλιστικά δομημένη κοινωνία υπάρχει τρόπος και οι πολίτες να μη ψωμολυσσάνε και η κοινωνία να διαθέτει σε όλους τις απαραίτητες παροχές. Και, για να κάνω περισσότερο κατανοητά τα όσα είπα, χρησιμοποίησα ένα ενδεικτικό παράδειγμα. Πού είπα ότι «600 ευρώ το μήνα θα παίρνει ο καθένας μας, το λιγότερο»; Σαφώς και γνωρίζω ότι η οικονομική πραγματικότητα είναι πολυσύνθετη αλλά γνωρίζω επίσης ότι η πλειοψηφία των αναγνωστών δεν διαθέτουν ειδικές οικονομικές γνώσεις και γι’ αυτό προσπαθώ τα κείμενά μου να είναι γραμμένα απλά. Όμως, διάβολε, άλλο πράμα να μιλάει κανείς απλά και κατανοητά κι άλλο να είναι αφελής!

Μέχρις εδώ είχα ενστάσεις αλλά τώρα έχω αντιρρήσεις. Από πού προκύπτει η βεβαιότητα ότι «όλες οι επιχειρήσεις γίνονται κρατικές και η διοίκησή τους παραχωρείται στους νέους Σταχανωφιστές που φυσικά (σ.σ.: ;;;) θα αμείβονται περισσότερο από τους υπαλλήλους που διοικούν»; Ο σοσιαλισμός μιλάει για λαϊκή ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, όχι για κρατικά ψιλικατζήδικα και κρατικές καφετέριες. Εξ άλλου, απ’ ό,τι θυμάμαι, ο Αλεξέι Γκριγκόριεβιτς Σταχάνοφ ήταν απλός μεταλλωρύχος κι όχι διοικητής τού μεταλλείου. Όσο για κείνο το «η διοίκησή τους παραχωρείται», το ερώτημα είναι «από ποιούς;», εφ’ όσον ιδιοκτήτης είναι ο λαός;

Από δω και κάτω αδυνατώ να παρακολουθήσω την σκέψη τού σχολιαστή. Είναι προφανές ότι κάπου μπερδεύει τα «κομμουνιστικά ιδεώδη» με τις παρεκκλίσεις από την σοσιαλιστική οικοδόμηση, οι οποίες εμφανίστηκαν κυρίως στην μετασταλινική περίοδο και επικράτησαν μετά τις οπορτουνιστικές αποφάσεις τού 20ου συνεδρίου τού ΚΚΣΕ. Ποιά σχέση έχει με τον τον μαρξισμό-λενινισμό η οποιαδήποτε κομματική νομενκλατούρα; Ποιά σχέση έχει με τον κομμουνισμό το οποιοδήποτε «προτσές τής απογύμνωσης της σοβιετικής εργατικής τάξης από τα μέσα παραγωγής», εφ’ όσον κομμουνισμός σημαίνει ακριβώς το αντίθετο, δηλαδή τον έλεγχο των μέσων παραγωγής από την εργατική τάξη; Και ποιά είναι η πρακτική αξία τής διαπίστωσης «της μετατροπής της Δικτατορίας του Προλεταριάτου σε δικτατορία της νέας σοβιετικής μπουρζουαζίας»; Ακόμη κι αν δεχτούμε την ακρίβεια των εν λόγω επισημάνσεων, ας μη μετατρέπουμε τις διαπιστώσεις ιστορικών λαθών σε αξιώματα, μιας κι έτσι κινδυνεύουμε να χαρακτηρίσουμε ως «κομμουνιστικό» ακόμη και το σημερινό καθεστώς τής Κίνας.

Και κάτι ακόμη. Το απόσπασμα το οποίο αποδίδεται στον Λένιν, αν και δεν θά ‘πρεπε να βρίσκεται σε εισαγωγικά (*), αποδίδει πράγματι την αλήθεια. Μόνο που αναρωτιέμαι πώς αυτά τα λόγια τού Λένιν συνδυάζονται με όσα έγιναν κατά την ύστερη σοβιετική περίοδο. Αντιστρέφοντας τις παραδοχές τού σχολιαστή, σε συνδυασμό με όσα είπε ο Λένιν (όπως επί λέξει τα παραθέτω στην υποσημείωση), θα μπορούσαμε να πούμε ότι το καθεστώς στο οποίο ο εργάτης υποχρεώνεται να πουλάει (και, μάλιστα, κοψοχρονιά) την εργατική του δύναμη, όχι μόνο δεν έχει σχέση με τον κομμουνισμό αλλά μπορεί άνετα να χαρακτηριστεί καπιταλιστικό.

Έτσι, λοιπόν, εφ’ όσον παίρνουμε ως αφετηρία λανθασμένα δεδομένα, είναι λογικό να καταλήγουμε σε εσφαλμένα συμπεράσματα, όπως ότι «η άρχουσα τάξη παραμένει στην εξουσία με την μόνη διαφορά ότι έχει αντικατασταθεί από κομματικά στελέχη δημιουργώντας νέες κοινωνικές τάξεις» ή και «οι εκμεταλλευτές τής εργασίας μου συνεχίζουν να υπάρχουν, απλά με άλλο όνομα». Συμπεράσματα, δηλαδή, που αυτοαναιρούνται μιας και κομμουνισμός δεν σημαίνει αλλαγή νταβατζή. Εξ άλλου, αποτελεί βασική αρχή τού λενινισμού ότι, κατά την μετάβαση από τον καπιταλισμό στον σοσιαλισμό, το μόνο ενδιάμεσο στάδιο που υπάρχει είναι η επαναστατική διαδικασία που απαιτείται γι’ αυτή την μετάβαση. Όλα τα άλλα αποτελούν απλώς οπορτουνιστικές παρεκκλίσεις, οι οποίες συνιστούν βούτυρο στο ψωμί τού καπιταλισμού, κάτι που απεδείχθη (κι εδώ θα συμφωνήσω με τον σχολιαστή) κατά τις τρεις δεκαετίες που προηγήθηκαν της καπιταλιστικής αντεπανάστασης στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες.

Όσο για τα υστερόγραφα, αφού αναρωτηθώ από πού στο καλό βγαίνει πως είμαι κολλημένος σε κομματικές λογικές, πρέπει να ομολογήσω ότι αυτή η θολούρα κάποιας αόριστης «νέας πρότασης, εκσυγχρονισμένης και σύμφωνα με τις τεχνολογικές καινοτομίες που πρέπει να υπηρετούν τους ανθρώπους» με προβληματίζει έντονα. Έχω βαρεθεί τις «νέες προτάσεις» που δεν έχουν πίσω τους ένα στέρεο θεωρητικό υπόβαθρο, σαν αυτό που μας έχουν αφήσει ως παρακαταθήκη ο παππούς Κάρολος και ο θείος Βλαδίμηρος.

(*) «Όταν λέμε εμπορευματική παραγωγή εννοούμε την οργάνωση της κοινωνικής οικονομίας όπου τα προϊόντα παράγονται από ξεχωριστούς, από μεμονωμένους παραγωγούς, και μάλιστα ο καθένας τους ειδικεύεται στην παραγωγή ενός ορισμένου προϊόντος, έτσι που για την ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών είναι απαραίτητη η αγοραπωλησία των προϊόντων (που γι’ αυτό το λόγο γίνονται εμπορεύματα) στην αγορά. Όταν λέμε καπιταλισμό, εννοούμε το στάδιο ανάπτυξης της εμπορευματικής παραγωγής, όπου εμπορεύματα δε γίνονται μόνο τα προϊόντα τής ανθρώπινης εργασίας αλλά και η ίδια η εργατική δύναμη του ανθρώπου. Έτσι στην ιστορική ανάπτυξη του καπιταλισμού σημασία έχουν δυο στοιχεία: 1) η μετατροπή τής φυσικής οικονομίας των άμεσων παραγωγών σε εμπορευματική και 2) η μετατροπή τής εμπρευματικής οικονομίας σε κεφαλαιοκρατική.» (Β.Ι.Λένιν, «Απ’ αφορμή το λεγόμενο πρόβλημα των αγορών», Άπαντα, τόμος 1, σελ 88)

Πηγή.teddygr.blogspot.gr/2014/03/blog-post_18.html

2 comments on “Ξεκαθαρίζοντας το «Μια θεωρία» (σχόλιο στο σχόλιο)

  1. Ο/Η Ἀρχάγγελος...Μιχαήλ λέει:

    Χ.Α.ϊντα νά δῶ ὡς…πότε οἱ…»ὀρθόδοξοι» τοῦ…προλεταριάτου, θά γράφουνε…»ἀπολογητικές» στούς…ἀποδιοπομπαίους τῆς…μπολσεβίκικης…γῆς τῆς…
    …»ἐπαγγελίας».

    Μεταφορικά καί…κυριολεκτικά…
    …»ὅμως».

    Πάει καί…τέλειωσε…
    Ἅμα ἡ πόρνη ἡ…μπάλλα καρφώνεται μέ…πεῖσμα στό…»σημαιάκι», δέν σέ λυπάται ούτε ἡ…»μεταμελημένη» ἐπίγνωση, μά οὔτε καί ἡ…
    …Ἱστορία.

    Ἄσμα νά…ξεκαθαρίσει τό…ἁμαρτωλό…»τοπίο» καί πούστε…ΑΑΑλάνια…
    Ἅμα θέτε…κανέναν νά…γιατρέψει μέ…στοργή παλιές «πληγές», ἐδῶ είμ’ ἐγώ καί οἱ…σπλαχνικές μου…φτερούγες:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s