Η ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΠΟΥΤΙΝ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ


Brezinski

Του ZBIGNIEW BRZEZINSKI (ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ ΠΟΣΤ,  4/3/14) **

…ΚΑΙ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ «ΣΟΒΙΕΤΙΚΟΥ»

H Ιskra παραθέτει αυτούσιο άρθρο του γνωστού αναλυτή επί διεθνών θεμάτων και πρώην μέλους του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ Zbigniew Brzezinski (Z.B.), το οποίο δημοσιεύθηκε στην Ουάσιγκτον Ποστ.

O Z.B. είναι εκ των αναλυτών που εκφράζουν σε αρκετό βαθμό και επηρεάζουν, ίσως, περισσότερο, την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Η σκέψη του διαπερνάται βαθύτατα από τον στόχο της εξυπηρέτησης των αμερικάνικων συμφερόντων και της αμερικάνικης ισχύος.

Το άρθρο που αναδημοσιεύουμε έχει ενδιαφέρον γιατί αποτυπώνει σε αρκετή, μάλλον, έκταση τον τρόπο που επεμβαίνει ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός στην Ουκρανία και υποδεικνύει τους στόχους αυτής της επέμβασης.

Είναι εντυπωσιακό ότι ο Z.B. παρομοιάζει περίπου τον Βλ. Πούτιν με τον Χίτλερ, ενώ την ίδια ώρα παραβλέπει ότι οι ΗΠΑ στηρίζονται χωρίς κανέναν ενδοιασμό σε νεοναζιστικές και φιλοχιτλερικές δυνάμεις της Ουκρανίας, οι οποίες παίζουν βασικό ρόλο στην κυβέρνηση του Κιέβου, την οποία ο Ζ.Β. καλεί την Ουάσιγκτον να στηρίξει ολόθερμα, έστω και αν απειλήσει ανοιχτά τη Ρωσία με πόλεμο!

Το εντυπωσιακότερο, όμως, είναι οι συγκεκριμένοι στόχοι που θέτει ο Ζ.Β. για την αμερικάνικη πολιτική στην Ουκρανία,οι οποίοι χαρακτηρίζονται από κυνικότητα, βαθιά αντιρωσικά αισθήματα αλλά και «στυγνά» επικίνδυνο ρεαλισμό.

Στην ουσία ο Ζ.Β. προτείνει την «ηπιότερη» δυνατή αλλά, μάλλον, περισσότερο «αποτελεσματική» τακτική, προκειμένου η Ουκρανία να μην πέσει ποτέ στην επιρροή της Ρωσίας και να παραμείνει εσαεί ένα «συγκεκαλυμμένο» αμερικάνικο προγεφύρωμα, το οποίο δεν θα έχει κατ’ ανάγκη ανάλογη θεσμική υπόσταση.

Το «ελάττωμα» της ανάλυσης του Ζ.Β. δεν είναι η κυνικότητα, η οποία όταν είναι αποτελεσματική διαμορφώνει ανερυθρίαστα τετελεσμένα. Η προβληματικότητα της ανάλυσής του είναι ότι το 2014 δεν είναι 1990 και ότι οι ΗΠΑ δεν είναι πλέον ο αδιαμφισβήτητος παγκόσμιος ηγεμόνας. Ο Ζ.Β. υπερβάλλει και μάλλον υπερβάλλει σε υπερθετικό βαθμό, τις δυνατότητες που έχουνε οι σημερινές ΗΠΑ (και οι πρόθυμοι σύμμαχοί τους) να υποστηρίζουν με ικανή στρατιωτική υπεροχή φιλόδοξους πολιτικούς στόχους, σε κάθε σημείο του πλανήτη.

Τα αστέρια των ΗΠΑ αργά σβήνουν και ξεθωριάζουν και ένας νέος πολυπολικός κόσμος αναδύεται, με την ΕΕ σε πλήρη παρακμή και τις ΗΠΑ σε καθοδική πορεία.

Η δοκιμασία και το αντιρωσικό πείραμα στην Ουκρανία θα δείξει πολλά, όχι μόνο για το μέλλον της Ευρώπης αλλά και ολόκληρου του πλανήτη.

ΓΡΑΦΕΙ Ο «ΣΟΒΙΕΤΙΚΟΣ»

Η ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΠΟΥΤΙΝ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ*

Του ZBIGNIEW BRZEZINSKI**

Όσον αφορά τη ρωσική επίθεση εναντίον της Ουκρανίας, πολλά εξαρτώνται από το τι θα κάνει στη συνέχεια ο Βλαντιμίρ Πούτιν. Αλλά το τι πρόκειται να κάνει ο Πούτιν δεν εξαρτάται μόνο από το τι θα υπολογίσει ότι πρόκειται να κάνει το ΝΑΤΟ (και ιδιαίτερα οι ΗΠΑ), εξαρτάται και από την εκτίμηση του για το πόσο έντονα θα αντιδράσει ο ουκρανικός λαός σε οποιαδήποτε περαιτέρω κλιμάκωση από τη Ρωσία. Και, για να ολοκληρώσει κάποιος αυτόν τον «κύκλο», η ουκρανική απάντηση επηρεάζεται από την αντίδραση των ουκρανών πολιτών σε κάθε επανάληψη της επιθετικότητας του Πούτιν στην Κριμαία και από το αν, τελικά, το ουκρανικό έθνος θεωρεί ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και το ΝΑΤΟ δρουν πραγματικά υποστηρικτικά.

Η τακτική του Πούτιν στην εισβολή στην Κριμαία προσφέρει μερικές συμβουλές σχετικά με την τακτική του. Γνώριζε εκ των προτέρων ότι η καμουφλαρισμένη εισβολή του θα συναντήσει την λαϊκή υποστήριξη από τη ρωσική πλειοψηφία στην Κριμαία. Δεν ήταν σίγουρος για το πώς οι «ελαφριές» Ουκρανικές στρατιωτικές μονάδες που υπάρχουν εκεί θα αντιδράσουν, έτσι εισέβαλλε συγκεκαλυμμένα σαν γκάνγκστερ της μαφίας. Σε περίπτωση σοβαρής Ουκρανικής αντίστασης, θα μπορούσε να «αποκηρύξει» την πρωτοβουλία και να υποχωρήσει.

Η αρχική επιτυχία του μπορεί να τον βάλει στον πειρασμό να επαναλάβει τις πράξεις του πιο άμεσα στις ανατολικότερες επαρχίες της Ουκρανίας. Αν είναι επιτυχής, η καταληκτική τρίτη φάση θα μπορούσε στη συνέχεια να κατευθυνθεί, σε έναν συνδυασμό πολιτικής αναταραχής και της όλο και πιο απροκάλυπτης χρήσης των ρωσικών πολεμικών δυνάμεων με σκοπό την ανατροπή της κυβέρνησης του Κιέβου. Το αποτέλεσμα θα είναι παρόμοιο με τις δύο φάσεις της εισβολής του Χίτλερ στη Σουδητία**( Sudetenland) μετά το Μόναχο το 1938 και την τελική κατάληψη της Πράγας και της Τσεχοσλοβακίας στις αρχές του 1939.

Πολλά εξαρτώνται από το πόσο ξεκάθαρα η Δύση θα μεταφέρει στον δικτάτορα του Κρεμλίνου – μια εν μέρει κωμική απομίμηση του Μουσολίνι και μια πιο απειλητική υπενθύμιση του Χίτλερ – ότι το ΝΑΤΟ δεν μπορεί να είναι παθητικό, αν ξεσπάσει πόλεμος στην Ευρώπη. Αν η Ουκρανία διαλυθεί, ενώ η Δύση απλά παρακολουθεί, η νέα ελευθερία και ασφάλεια στις χώρες που συνορεύουν με την Ουκρανία: τη Ρουμανία, την Πολωνία και τις τρεις Δημοκρατίες της Βαλτικής θα απειληθεί.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η Δύση ή οι Ηνωμένες Πολιτείες, θα πρέπει να απειλήσουν με πόλεμο. Αλλά οι μονομερείς και απειλητικές πράξεις της Ρωσίας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η Δύση θα πρέπει να αναγνωρίσει αμέσως τη σημερινή κυβέρνηση της Ουκρανίας ως νόμιμη. Η αβεβαιότητα σχετικά με το νομικό της καθεστώς θα μπορούσε να δελεάσει τον Πούτιν να επαναλάβει την παρωδία της Κριμαίας. Η Δύση πρέπει επίσης να μεταφέρει – όχι δημόσια σε αυτό το στάδιο, έτσι ώστε να μην ταπεινώσει τη Ρωσία – ότι ο ουκρανικός στρατός μπορεί να υπολογίζει στην άμεση και απευθείας Δυτική βοήθεια, έτσι ώστε να ενισχυθούν οι αμυντικές του δυνατότητές. Δεν πρέπει να μείνει καμιά αμφιβολία στο μυαλό του Πούτιν ότι μια επίθεση στην Ουκρανία θα προκαλούσε μια παρατεταμένη και δαπανηρή εμπλοκή , και οι Ουκρανοί δεν θα πρέπει να φοβούνται ότι θα αφεθούν στη μοίρα τους.

Εν τω μεταξύ, οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ, σύμφωνα με το σχεδιασμό έκτακτης ανάγκης του οργανισμού, θα πρέπει να τεθούν σε κατάσταση συναγερμού. Υψηλή ετοιμότητα για άμεση αερομεταφορά στην Ευρώπη αμερικανικών αερομεταφερόμενων μονάδων, έχει με πολιτικούς και στρατιωτικούς όρους νόημα. Εάν η Δύση θέλει να αποφύγει μια σύγκρουση, δεν θα πρέπει να υπάρχει καμία ασάφεια στο Κρεμλίνο ως προς το τι θα μπορούσε να προκληθεί από την περαιτέρω τυχοδιωκτική χρήση βίας στο κέντρο της Ευρώπης.

Επιπλέον, οι προσπάθειες για την αποτροπή λανθασμένων υπολογισμών που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μια πολεμική σύρραξη θα πρέπει να συνοδεύονται από μια επαναβεβαίωση της επιθυμίας της Δύσης για μια ειρηνική «διαμονή» με τη Ρωσία και με μια κοινή προσπάθεια για να βοηθήσουν την Ουκρανία να ανακάμψει οικονομικά και να σταθεροποιηθεί πολιτικά. Η Δύση θα πρέπει να καθησυχάσει τη Ρωσία ότι δεν επιδιώκει να βάλει την Ουκρανία στο ΝΑΤΟ ή να την στρέψει εναντίον της Ρωσίας. Οι ίδιοι οι Ουκρανοί μπορούν να καθορίσουν το βάθος της «εγγύτητάς» τους προς την Ευρώπη και το πεδίο της οικονομικής συνεργασίας τους με τη Ρωσία, προς όφελος της ειρήνης και της σταθερότητας στην Ευρώπη. Και μετά τις εκλογές του Μαΐου, μπορούν να αναθεωρήσουν κάποιες από τις ρυθμίσεις για ένα ειδικό καθεστώς για την Κριμαία, αλλά δεν πρέπει να το πράξουν κάτω από την απειλή ή επίθεση από έναν γείτονα που οδηγείται από αυτοκρατορικές ή προσωπικές φιλοδοξίες.

*Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα «Ουάσινγκτον Πόστ» στις 4/3/14. Η μετάφραση πραγματοποιήθηκε από την σύνταξη της Iskra.

**Ο Zbigniew Brzezinski υπήρξε σύμβουλος για θέματα ασφαλείας των ΗΠΑ από το 1977 έως το 1981.

** βόρειες, νοτιοδυτικές, και δυτικές περιοχές της Τσεχοσλοβακίας που κατοικούνταν κυρίως από γερμανόφωνους

Πηγή: http://www.iskra.gr

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s