Το λάθος του Γκρουσύ, και τα “Γαλλικά” του Σαρκοζί.


“O άνθρωπος που γεννήθηκε υφιστάμενος, υπακούει μόνο στον αρχηγό και ποτέ στο κάλεσμα του πεπρωμένου”
Στέφαν Τσβάιχ
 H μάχη του Βατερλό έγινε στις 18/6/1815 και κατέληξε σε συντριβή των δυνάμεων του Ναπολέοντα,  όμως ουσιαστικά όλα κρίθηκαν όταν ο Γάλλος στρατηγός Γκρουσύ, που είχε σταλεί για να εντοπίσει τους Πρώσους, όταν ακούστηκαν από μακριά οι πρώτες κανονιές της μάχης, δεν γύρισε να βοηθήσει τον Ναπολέοντα αλλά αποφάσισε απλά να ακολουθήσει τις διαταγές που είχε πάρει…
 

Emmanuel De Grouchy

 “ Ξαφνικά, ενώ ο στρατάρχης έτρωγε βιαστικά σε μια καλύβα, το έδαφος άρχισε να τρέμει αλαφρά κάτω απ’ τα πόδια του. Έστησε τ’ αυτί του.
Ακούγεται ασταμάτητα ένα υπόκωφο μουγκρητό που όσο πάει και ξεμακραίνει.
 Είναι πυροβολικό, που χτυπάει πολύ μακριά από δω, βέβαια, όχι όμως και σε απόσταση μεγαλύτερη από τρεις ώρες. Μερικοί αξιωματικοί πέφτουν καταγής, σαν τους ινδιάνους, για ν’ ακούσουν καθαρότερα από πού έρχονται οι βροντές.
Ο κρότος είναι αδιάκοπος. Είναι το κανονίδι του Σαιν Ζεν η αρχή της μάχης του Βατερλό.
 Ο Γκρουσύ, συγκροτεί συμβούλιο. Ο υπασπιστής του, Ζεράρ, φωνάζει με ορμή: «Πρέπει να βαδίσουμε προς τα κει όπου ακούγονται τα κανόνια!» Ένας άλλος αξιωματικός, συμφωνεί: «Εμπρός και ολοταχώς!»
Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία πως ο αυτοκράτορας επιτίθεται κατά των Άγγλων και πως έχει αρχίσει μεγάλη μάχη.
Ο Γκρουσύ τάχει χαμένα.
Συνηθισμένος να υπακούει πάντοτε, ακολουθεί κατά γράμμα τις διαταγές του αυτοκράτορα. Ο Ζεράρ γίνεται έξω φρενών, βλέποντας το δισταγμό του: «Βαδίσατε προς τα κανόνια!» φωνάζει.
 Η φράση αυτή του κατωτέρου του, μπροστά σε είκοσι άλλους αξιωματικούς φαίνεται πιο πολύ σα διαταγή παρά σαν παράκληση. Κι αυτό δεν αρέσει καθόλου στον Γκρουσύ.
Δηλώνει αποφασιστικά και απότομα πως δεν μπορεί να παρεκκλίνει απ’ την αποστολή του αν δεν πάρει νέα διαταγή απ’ τον αυτοκράτορα. Οι αξιωματικοί απογοητεύονται και τα κανόνια εξακολουθούν να βροντάνε μέσα σε μια σιωπή γεμάτη αποδοκιμασία.
Ο Ζεράρ κάνει μια τελευταία απόπειρα: Παρακαλεί να του επιτρέψουν τουλάχιστον να πάει αυτός με τη μεραρχία του και μερικές ίλες ιππικού και θα τα καταφέρει να φτάσει έγκαιρα
. Ο Γκρουσύ σκέφτεται. Σκέφτεται ένα λεπτό.
Ένα λεπτό που κρίνει την ιστορία του κόσμου:
Αυτό το λεπτό στην καλύβα του Βαλχαίν κλείνει μέσα του τα πεπρωμένα του Γκρουσύ, του Ναπολέοντα και όλου του κόσμου.
 Θα καθορίσει ολόκληρο το 19ο αιώνα, αυτό το αλησμόνητο λεπτό που βρίσκεται στα χέρια ενός γενναίου αλλά χωρίς καμιά ιδιοφυΐα ανθρώπου, που σφίγγει νευρικά ανάμεσα στα δάχτυλά του το χαρτί με τη μοιραία διαταγή του αυτοκράτορα.
 Αν αυτή τη στιγμή ο Γκρουσύ έδειχνε αποφασιστικότητα, αν φαινότανε αρκετά θαρραλέος για να πιστέψει στον εαυτό του , στο δικό του άστρο, και να παραβεί την εντολή, η Γαλλία θα σωνότανε. Αλλά ο άνθρωπος που γεννήθηκε υφιστάμενος, υπακούει μόνο στον αρχηγό και ποτέ στο κάλεσμα του πεπρωμένου.
Έτσι αρνήθηκε κατηγορηματικά.
 Όχι, δε θάτανε σωστό να διαχωρίσει ένα σώμα στρατού που έτσι κι έτσι ήτανε αρκετά αδυνατισμένο. Έχει την αποστολή να κυνηγήσει τους Πρώσους και τίποτα παραπάνω. Δε θα πάει κόντρα στη θέληση του αρχηγού του.
Οι αξιωματικοί σωπαίνουν δυσαρεστημένοι. Οι πράξεις και τα λόγια είναι από δω και μπρος άχρηστα πραγματικά: Η αποφασιστική στιγμή πέρασε και δεν ξαναγυρίζει πια. Ο Ουέλιγκτον έχει τώρα θριαμβεύσει.
Συνεχίσουν την πορεία τους, ο Ζεράρ και ο Βαντάμ δαγκώνοντας τα δάχτυλά τους, ο Γκρουσύ όλο και πιο αναποφάσιστος, όλο και πιο ανήσυχος, γιατί, πράγμα παράξενο, οι Πρώσοι εξακολουθούν να είναι άφαντοι!
 Θα πρέπει να εγκατέλειψαν το δρόμο προς τις Βρυξέλες.
Σε λίγο οι ανιχνευτές φέρνουν άσχημα νέα: Οι Πρώσοι μετέτρεψαν την υποχώρησή τους σε πορεία προς τα πλευρά του πεδίου της μάχης.
 Ήτανε καιρός ακόμα να τρέξουν να βοηθήσουν τον αυτοκράτορα κι ο Γκρουσύ περιμένει όλο και με πιο μεγάλη ανυπομονησία τη διαταγή να κάμει μισή στροφή στην πορεία του. Αλλά τίποτε δεν έρχεται.
Ακούγεται μόνο όλο και πιο ξέμακρα το υπόκωφο μούγκρισμα του κανονιού που τραντάζει το έδαφος:
 Είναι τ’ ατσάλινα ζάρια της Μοίρας.”
Σχεδόν διακόσια χρόνια αργότερα, ο πρώην Ισπανός πρωθυπουργός Θαπατέρο, στο βιβλίο του “El Dilema” περιγράφει το δραματικό παρασκήνιο της Συνόδου των G20 τον Νοέμβριο του 2011.
Εκεί, ο Έλληνας πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου, ενώ είχε αναγγείλει  διεξαγωγή δημοψηφίσματος, δέχεται αυστηρές επιπλήξεις (και κάποιες χριστοπαναγίες από τον Σαρκοζί) και αμέσως αλλάζει στάση και ακυρώνει τα πάντα.
Είναι νομίζω κοινή πεποίθηση όλων, ότι εκείνη την εποχή ίσως να υπήρχε η δυνατότητα, με μικρές έστω πιθανότητες επιτυχίας, η Ελληνική κυβέρνηση να αντιστεκόταν στην μοίρα που οι δανειστές της, τής επιφύλασσαν.
Όμως ο Έλληνας πρωθυπουργός απλά ακολούθησε τις εντολές…
Τον διαδέχθηκε ένας τραπεζίτης που το σύστημα είχε το θράσος να τοποθετήσει ως πρωθυπουργό και να τον παρουσιάσει ως ..την ελπίδα της χώρας, του οποίου η τύχη σήμερα αγνοείται.
Ο επόμενος, Αντώνης Σαμαράς, και αυτός υποσχέθηκε αντίσταση, μόνο που οι υποσχέσεις του διαλύθηκαν το ίδιο βράδυ των εκλογών, ακολουθώντας και αυτός τα βήματα των προκατόχων του.
Η Ελληνική πολιτική σκηνή γεννά υπάκουους διαχρονικά.
Τα Αγγλικά, Γαλλικά, Ρωσικά κόμματα των πρώτων χρόνων του εύθραυστου Ελληνικού κράτους, διαδέχθηκαν μια σειρά υπάκουων βασιλιάδων και άλλων διαχειριστών της εξουσίας και των ξένων δανείων:
 Από το “ιδού ο στρατός σας” μέχρι τους ξενοκίνητους πραξικοπηματίες, και μεταπολιτευτικά τον “εθνάρχη”, τον Α. Παπανδρέου, Μητσοτάκη, Σημίτη, Καραμανλή κλπ, όλοι απεδείχθησαν υπάκουοι στις έξωθεν εντολές.
Ακόμα και τώρα, σε περιβάλλον οικονομικής κατάρρευσης, η νέα φουρνιά υπάκουων- 58, ποτάμια, λίμνες κλπ- ετοιμάζει το πολιτικό μέλλον της.
Δυστυχώς παρόλο που θα έπρεπε να έχουμε μάθει από τα λάθη μας, εξακολουθούμε να επαναλαμβάνουμε τα ίδια σφάλματα
Το λάθος του Γκρουσύ έστειλε τον Βοναπάρτη ξανά στην εξορία, όμως ο μικρόσωμος κορσικανός με τον Ναπολεόντειο Κώδικα άλλαξε ριζικά την χώρα του, την Ευρώπη και τον κόσμο γενικότερα, καθιερώνοντας την ισότητα των πολιτών έναντι του νόμου,  την ελευθερία επιλογής εργασίας, αλλά και την αρχή του κοσμικού κράτους στα ευρωπαϊκά φεουδαρχικά βασίλεια.
Επίσης, έδειξε στους επόμενους πως όλα είναι δυνατά για αυτούς που τολμούν:
“Ο Ναπολέων, νομίζω, έγραψε: “On s’ engage et puis … on voit”.
 Σε ελεύθερη μετάφραση: “πρώτα εμπλέξου και μετά …βλέπεις”.
 Όντως, αυτό κάναμε τον Οκτώβρη του 1917.”

10 comments on “Το λάθος του Γκρουσύ, και τα “Γαλλικά” του Σαρκοζί.

  1. Ο/Η Αμετανόητος λέει:

    Αυτό με τον Γκρουσύ ήταν όντως φοβερό…
    Ο Ουέλλιγκτον περίμενε τον Μπλύχερ και ο Ναπολέων τον Γκρουσύ…
    Μόνο που ο Γκρουσύ δεν φάνηκε…

    Ο Ρότσιλντ σχεδόν αμέσως μετά από 5-6 ώρες έφτανε στο Λονδίνο και τους τίναζε στον αέρα (μαζί με τα άλλα αδέλφια του) και ο Γκρουσύ την επόμενη μέρα όταν καταλαβε τι έγινε ΜΠΟΡΕΣΕ μέσα από 4-5πλάσιες δυνάμεις των αντιπάλων να σώσει τη ΜΟΝΑΔΙΚΗ στρατιά της Γαλλίας χωρίς να χάσει ΟΥΤΕ ΕΝΑΝ στρατιώτη και ΟΥΤΕ ΕΝΑ κανόνι…

    • Ο/Η Kimwn λέει:

      Η ιστορία επαναλαμβάνεται ???
      Λες σε κάποιο παράλληλο σύμπαν ο γιωργάκης να ηγείται ακόμα του προλεταριάτου και να είναι και ήρωας ???

    • Ο/Η Βούλγαρης Χρήστος λέει:

      Κοιτάξε Αμέτ ο Γκρούση ήταν ο λάθος ανθωπος στην λάθος θέση…Η αποστολή που του είχε αναθέσ ο Ναπολεών στο Γκρούσυ δηλάδη η παρακολοθήση/ παρεμποδίση των Πρώσων ήταν αποστολή ελαφρού Ιππικού/ ελαφρών τμημάτων ενω ο ΓΚοούσυ είχε κάνει καρίερα στο «βάρυ» Ιππικό (χωρία που απο ΄ένα σημείο οι και μετά οι Στραταρχές του Ναπολεοντα( και ο Γκρούσυ) ήταν ο τελευταίοςπου πήρε ατόν τον βαθμό) δεν είχαν το θάρρος της γνώμης τους και πρωτοβούλια να δρούν μόνοι τους.
      Παντώς οπως έχει γραφτεί και στο βιβλίο «The Mairch of the 26» (Στραταρχών του Ναπολεόντα). Ο Γκρούσυ «καταδικάστηκε»να περάσει όλη του ζώη προσπαθώντας να εξηήησει που ήταν και τι εκανε ή τι δεν εκάνε στην Μάχη του Βατερλώ…(χώρις να πολύπείθει)

      • Ο/Η Αμετανόητος λέει:

        Ετσι φαίνεται…

        • Ο/Η Βούλγαρης Χρήστος λέει:

          Αυτό πουέχει «πλάκα» ειναι ότι ο Γκρουσύ ήταν υπότροπος σε τέτοιτ είδους συμπεριφορά δηλάδη ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ασκήσης πρωτοβούλιας καθώς και το 1794 όταν το εστείλάν με ενα εκστρατευτικό σώμα στην Ιρλανδία προτιμήσε να υπακούσει στην προτροπή του ναυαρχού που τον συνόδευε να μην αποβιβάστει παρα να πάρει απο μόνος του μια απόφαση…

  2. Ο/Η Γιάννης Μ. λέει:

    Το πεδίο της μάχης καθώς και η προετοιμασία είναι πολύ καθοριστικοί παράγοντες

    Όπου πεδίο μάχης, βάλτε ΕΕ ή έξω από ΕΕ. Για κάθε πεδίο απαιτείται διαφορετική προετοιμασία μάχης. Όπως γράφει και ο αρθρογράφος με υπακουες ηγεσίες, όχι μόνο δεν κερδίζονται μάχες, αλλά και απογυμνώνεται το κράτος από τις απαραίτητες δομές για τις επερχόμενες μάχες.

    • Ο/Η Kimwn λέει:

      Όπου πεδίο μάχης, βάλτε ΕΕ ή έξω από ΕΕ.

      Άσε τα διλήμματα, τα τριλήμματα και τα δι-λύματα.
      Η πραγματικότητα δεν έχει σχέση με άσπρο – μαύρο, αλλά με τις ΧΙΛΙΑΔΕΣ αποχρώσεις του γκρίζου (ή μπεζ αν προτιμάτε) όπως οι παλιές ασπρόμαυρες τηλεοράσεις…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s