Άμεση δημοκρατία: τί είναι και τί δεν είναι…


148579-elvetia

Με αφορμή το πρόσφατο δημοψήφισμα στην Ελβετία

Ένα από τα βασικότερα χαρακτηριστικά του Ελβετικού πολιτεύματος είναι η δυνατότητα που παρέχει στους πολίτες της χώρας να εγκρίνουν μαζικά – υποχρεωτικά ή προαιρετικά – νομοσχέδια και τροποποιήσεις που αφορούν διάφορα θέματα, όπως η στρατιωτική θητεία, η οπλοκατοχή, η διοίκηση και άλλα ποινικά ή πολιτικά ζητήματα. Έτσι, μετά από δημοψήφισμα που προωθήθηκε από το λαϊκιστικό δεξιό Ελβετικό Λαϊκό Κόμμα, οι πολίτες που προσήλθαν στις κάλπες αποφάσισαν με ποσοστό 50,4% να θέσουν τέλος στην μαζική εισροή μεταναστών ακόμα και από χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, επαναφέροντας το αυστηρό καθεστώς των ποσοστώσεων που ίσχυε παλιότερα. Με αφορμή το γεγονός αυτό όχι μόνο οι γνωστοί και αναμενόμενοι γραφικοί δεξιοί δημαγωγοίαλλά και διάφοροι οπαδοί της λεγόμενης «άμεσης δημοκρατίας» (ή μάλλον όσοι προσεγγίζουν την άμεση δημοκρατία απλουστευτικά και λαϊκιστικά, αναγνωρίζοντας δηλαδή την πλειοψηφική στάση ως μοναδική εγγυητήρια δύναμη για την κοινωνική και πολιτική σωτηρία) ξεσπούν σε πανηγυρισμούς κάνοντας λόγο για νίκη της λαϊκής βούλησης και της δημοκρατίας έναντι κάποιας τεχνοκρατικής ελίτ η οποία (όπως λένε) με συνωμοτικό τρόπο καταστρατηγεί βασικά πολιτικά δικαιώματα. Ποιά είναι όμως η πραγματική ουσία της (άμεσης) δημοκρατία και τί πραγματικά αυτή προϋποθέτει;

Αναμφισβήτητα δύο από τα σημαντικότερα συστατικά ενός δημοκρατικού πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία και η αρχή της πλειοψηφίας. Εδώ όμως ένα τεράστιο ερώτημα γεννιέται: μέχρι πού μπορεί να φτάσει η πλειοψηφία αυτή; Έχει το δικαίωμα να παίρνει αποφάσεις οι οποίες αφαιρούν βασικές ελευθερίες (όπως το δικαίωμα της ελεύθερης μετακίνησης στην περίπτωση της Ελβετίας), καταπιέζουν μειονότητες ή, πολύ χειρότερα, αναιρούν το ίδιο το καθεστώς που της παράσχει αυτή τη δυνατότητα επιλογής; Πάνω σε αυτά τα ερωτήματα πρέπει να δοθούν οι εξής πολύ σαφείς απαντήσεις: η δημοκρατία είναι ένα καθεστώς ελευθερίας, παρέχει, δηλαδή, σε ένα πολιτικό σώμα ανά πάσα στιγμή τη δυνατότητα να θέσει υπό αμφισβήτηση γραπτούς ή άγραφους νόμους, νόρμες και κανόνες χωρίς ωστόσο να παραγκωνίζει τις ελευθερίες της μειοψηφίας και το δικαίωμά της να εκφράζεται ασκώντας εξίσου επιρροή στο δημόσιο λόγο. Συνεπώς, η δημοκρατία προαπαιτεί αυτο-περιορισμό, δηλαδή ρητή αναγνώριση των εσωτερικών ορίων μιας κοινότητας ανθρώπων (ή ενός πολιτικού σώματος), με στόχο να αποφευχθεί η ύβρις, αυτή η λυσσαλέα επιθυμία της παράβασης και της υπερβολής (Καστοριάδης 2006, σ.177: 2008, σ.111). Ολόκληρη η ανθρώπινη ιστορία βρίθει από περιστατικά ύβρεως, δεδομένου ότι πάμπολλες φορές τα ανθρώπινα όντα είτε παρασυρόμενα από διάφορους δημαγωγούς και λαοπλάνους είτε δρώντας αυτόνομα και αυτόβουλα οδηγήθηκαν στην υπερβολή, σε όργια μακαβριότητας, σαν αυτά του Άουσβιτς και των γκούλαγκ.

Το ερώτημα που τίθεται εδώ, ωστόσο, είναι το εξής: τί σχέση έχουν όλα αυτά με το συγκεκριμένο δημοψήφισμα που δεν αφορά μειονοτικούς πληθυσμούς εντός της χώρας αλλά ανθρώπους οι οποίοι δεν μένουν καν εκεί, οι οποίοι κάλλιστα μπορούν να αναζητήσουν την τύχη τους αλλού εφόσον η Ελβετία τους κλείνει την πόρτα; Η απάντηση είναι η εξής: δεν είναι η πρώτη φορά που στην Ελβετία η ξενοφοβία εκφράζεται μαζικά, γεγονός που φανερώνει ότι η επικράτηση του ΝΑΙ είναι ξεκάθαρα υποκινούμενη από κάποιο ρατσιστικό στερεότυπο, από κάποια δηλητηριώδη εμμονή που δεν (θα) έχει συνέπειες μονάχα για τους μή Ελβετούς που σχεδίαζαν να μεταναστεύσουν στη συγκεκριμένη χώρα, αλλά όντας μια αντανάκλαση της ευρύτερης κοινωνικής συντηρητικοποίησης που συντελείται πλέον σε ευρωπαϊκό επίπεδο οι επιπτώσεις και για τους ίδιους μετανάστες που ήδη ζουν και εργάζονται στην Ελβετία θα είναι άμεσες: τόνωση του επιθετικού εθνικισμού, όξυνση του κράτους εξαίρεσης και διεύρυνση των αποκλεισμών. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο κάθε τυφλή επίκληση στη λαϊκή ετυμηγορία που δεν συνοδεύεται από τη συνείδηση της τραγικότητας ρέπει προς τις πιο επικίνδυνες εκφάνσεις του λαϊκισμού (και όχι στη δημοκρατία καθ’ αυτήν, ως πολίτευμα ανοιχτό στηνετερότητα), όπου ο φόβος[1] και τα αρχέγονα συναισθήματα, το αχαλίνωτο πάθος για δόξα, τιμή και υπερηφάνεια, και ο ναρκισσισμός καταρρίπτουν όλα τα εσωτερικά και εξωτερικά όρια των ανθρώπων μιας κοινωνίας ή κοινότητας. Έτσι η ύβρις βρίσκει πρόσφορο έδαφος να αναδυθεί, διαβρώνοντας κάθε επίπεδο του συλλογικού βίου, με τη συνωμοσιολογία να ευδοκιμεί και, ως εκ τούτου, την αναζήτηση αποδιοπομπαίων τράγων, όπως πολύ συχνά βλέπουμε στον διάχυτο αντισημιτικό λόγο και την περιφρόνηση – ή πολύ συχνά το μίσος – για τον μετανάστη ή τον πρόσφυγα, ο οποίος στο βλέμμα του απο-πολιτικοποιημένου μέσου ανθρώπου αποτελεί πηγή όλων των δεινών. Αυτή η μαζική παράνοια ευθύνεται για την όξυνση των εθνοτικών εντάσεων και την διεύρυνση του κλίματος εχθρότητας που στο παρελθόν ουκ ολίγες φορές οδήγησε σε μαζικά πογκρόμ με δεκάδες θύματα [2]. Κοινώς, η δημοκρατία δεν αποτελεί μια ad hocδιαδικασία βασισμένη γενικά και αόριστα στην αρχή της πλειοψηφίας αλλά ως επί το πλείστον ένα καθεστώς ρητού αυτο-περιορισμού. Ένα από τα βασικότερα επιτεύγματα του αυτο-περιορισμού είναι τα ίδια ανθρώπινα δικαιώματα – όπως για παράδειγμα οι ελεύθερες μετακινήσεις – που σε πολλές χώρες μάλιστα είναι και συνταγματικά κατοχυρωμένα (Castoriadis 2007, σ.122). Επομένως, η οποιαδήποτε αναφορά στην λαϊκή ετυμηγορία όταν δεν συνοδεύεται από μια βασική αρχή – αφετηρία κάθε αλλαγής θα είναι το αδιαπραγμάτευτο των δικαιωμάτων αυτών ως αναλλοίωτα από οποιαδήποτε νομοθετική μεταρρύθμιση – αποτελεί μια στρεβλή κατανόηση του πραγματικού περιεχομένου της δημοκρατίας, μια κίβδηλη και επιπόλαιη προσέγγιση του αληθινού της νοήματος.

Αυτή η τόσο εργαλειακή προσέγγιση που βλέπει τα δημοψηφίσματα σαν μια ουδέτερη διαδικασία είναι ολέθρια, όχι μόνο διότι αποκρύβει τον συνολικό κοινωνικό προσανατολισμό και τη ροπή του προς την ύβρη, αλλά επίσης επισκιάζει το γεγονός ότι οι πολίτες – και αυτό ισχύει στην περίπτωση της Ελβετίας και της Ιρλανδίας (μια άλλη χώρα όπου τα δημοψηφίσματα αποτελούν συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα) – απλά καλούνται να συμφωνήσουν ή να διαφωνήσουν σε ένα ερώτημα που έχει ήδη τεθεί εκ των άνω και όχι από τους ίδιους. Ακόμα περισσότερο, δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι έχουμε να κάνουμε με δημοκρατικό καθεστώς όταν οι ίδιοι οι πολίτες διαμορφώνουν γνώμες με βάση τα δημοσιεύματα του ευρέως διαθέσιμου – και συνεχώς προωθούμενου – κυνικού tabloid τύπου (που στην πλειοψηφία τους είναι ρατσιστικά και ξενοφοβικά) ή κάτω από το κλίμα φόβου που κάθε κοινωνία καλλιεργεί και αναπαράγει εν όψη της παγκόσμιας πολιτικής και οικονομικής αναμπουμπούλας. Σε αυτήν την περίπτωση έχουμε να κάνουμε με ολοφάνερη δημαγωγία – άλλωστε και ο ίδιος ο Weber (1948) είχε πει ότι ο πολιτικός και ο δημοσιογράφος αποτελούν κατεξοχήν ένα από τα πιο χαρακτηριστικά είδη δημαγωγών στον Δυτικό κόσμο. Διότι πάνω απ’ όλα δημοκρατία σημαίνει δημόσια τριβή και αλληλεπίδραση (κάτι που οι στείρες επικλήσεις στην άμεση δημοκρατία δεν μας επιτρέπουν να αντιληφθούμε), πράγμα που δεν βλέπουμε σε καμία σύγχρονη Δυτική κοινωνία όπου ο κατακερματισμός, η αποσύνθεση και ο εγκλεισμός των ανθρώπων στην ιδιωτική τους σφαίρα στερεί κάθε διάθεση για συμμετοχή όχι μόνο στην επικύρωση αποφάσεων (που συχνά παίρνονται από ανώτατα όργανα) αλλά και στη συλλογική διαβούλευση η οποία θα καθορίσει (μέσα από πρωτοβουλίες και ανοιχτό διάλογο) τί αξίζει πραγματικά να τεθεί στην δημόσια ατζέντα και τί όχι, πάνω σε ποιό πρόβλημα θα πρέπει μια κοινότητα να εστιάσει την προσοχή της (και για ποιόν λόγο επίσης), και τέλος ποιές είναι οι πραγματικές της προτεραιότητες. Τότε μόνο μπορούμε να μιλάμε για πραγματική δημοκρατία ως καθεστώς ρητής αυτοθέσμισης: όταν συνυπάρχει η πλήρης συμμετοχή στον δημόσιο βίο, όταν ο δήμος δίνει στον εαυτό του μέσω του λόγου το δικαίωμα της ελεύθερης δράσης γνωρίζοντας συνειδητά, την ίδια στιγμή, ότι αυτή η ελευθερία δεν είναι συνώνυμο της αφροσύνης, των αχαλίνωτων παθών και ανεξέλεγκτων επιθυμιών, ότι δηλαδή δεν πιστεύει πως όλα είναι επιτρεπτά και δυνατά, πράγμα που συνιστά τον καθ’ αυτό ορισμό της ύβρεως (Καστοριάδης 2011, σ.251).

Κι εδώ καταλαβαίνουμε τη σημαντικότητα της διαβούλευσης: δεν είναι δυνατό να παρθούν συλλογικές αποφάσεις δίχως να υπάρξει κάποια συζήτηση σε έναν δημόσιο χώρο, δηλαδή ένα μέρος όπου οι άνθρωποι θα μπορούσαν να έρθουν μαζί σε επαφή (κοινώς να επικοινωνήσουν) – όπως για παράδειγμα η αρχαία Αθηναϊκή αγορά, και η πόλις(Arendt 1990, σ.31), δίχως εν ολίγοις να αναδυθεί μια δημόσια σφαίρα, κάτι που απουσιάζει πλήρως στις σύγχρονες κοινωνίες με την πλειοψηφία των ανθρώπων να ζουν σε καθεστώς πλήρης ιδιωτικοποίησης και απομόνωσης. Πού είναι η διαβούλευση όταν για παράδειγμα στην Βρετανία η συντριπτική πλειοψηφία τάσσεται υπέρ της επαναφοράς της θανατικής ποινής για εγκλήματα όπως παιδεραστία και τρομοκρατία, έχοντας εθιστεί να διαβάζει την κάκιστη λαϊκιστική φυλλάδα του ηλίθιου Murdoch, την εμετική Daily Mail,που συχνά δημοσιεύει (αποδεδειγμένα) ψευδή στοιχεία για την εγκληματικότητα και τη μετανάστευση[3]; Συνεπώς, η καθιέρωση δημοψηφισμάτων μπορεί σίγουρα να είναι ένα θετικό βήμα προς την δημοκρατική μεταστροφή μόνο όταν αυτά υποκινούνται έπειτα από ανοιχτή διαβούλευση. Αυτό σημαίνει ότι πριν φτάσουμε στο τελικό σημείο να επιλέξουμε ΝΑΙ ή ΟΧΙ σε κάτι, θα έχουν ακουστεί όλες οι γνώμες οι οποίες δεν είναι δυνατό να προβληθούν μέσα από τα συμβατικά ΜΜΕ, γνώμες μειονοτήτων που θα εξηγούν στο κοινό τα πραγματικά τους προβλήματα αποτρέποντας έτσι τον δήμο – λόγω παραπληροφόρησης, παρεξήγησης ή και φόβου – να λάβει μέτρα που θα μπορούσαν να στραφούν εναντίον των δικών τους ελευθεριών. (Μπορεί για παράδειγμα ένας Αφγανός μετανάστης – ένας που ουδέποτε έχει εγκλιματίσει – εύκολα να προβάλει τις θέσεις του στα δημόσια κανάλια [4];) Αυτού του είδους η διαβούλευση είναι ταυτόχρονα και μια βασική απάντηση στα ενδογενή προβλήματα της φιλελεύθερης πολυπολιτισμικότητας η οποία πότε επικαλείται έναν ψευδο-οριενταλισμό, πότε προβάλει την αρμονική συνύπαρξη δίχως ωστόσο να σκάβει περισσότερο στην πολιτική και ανθρωπολογική φύση του προβλήματος: την έλλειψη επικοινωνίας και την ιδιωτικοποίηση της ανθρώπινης ζωής. Η ανάδυση της δημόσιας σφαίρας και η ίση συμμετοχή στον δημόσιο διάλογο όλων των ανθρώπων είναι απαραίτητο συστατικό για μια σύγχρονη άμεση και διαπολιτισμική δημοκρατία βασισμένη στις κοινές αξίες, τις ιδέες δηλαδή οι οποίες είναι κοινές προς όλους τους ανθρώπους (ανεξαρτήτως κοινωνικής κατάστασης, θρησκευτικού ή πολιτισμικού υπόβαθρου) που αποφασίζουν να ζήσουν και να σκεφτούν συλλογικά μέσα σε μια κοινότητα (Spinoza 1996, σ.54: Williams 2007, σ.364: Deleuze 1990, σ.282). Μόνο η άμεση επαφή με το διαφορετικό μπορεί να μας απομακρύνει από τον φόβο που μας ωθεί στην υπερβολή, μόνο η αναγνώριση του άλλου ως ίσο σκοτώνει τον ναρκισσισμό που μας εμποδίζει ρητά να αναγνωρίσουμε τα εσωτερικά και εξωτερικά μας όρια.

Τελειώνοντας, και προς αποφυγή κάθε παρεξήγησης, θα πρέπει να γνωρίζουμε το εξής: η συγκεκριμένη τοποθέτηση, ότι μια πραγματική (διαβουλευτική) δημοκρατία (με την οποία το Ελβετικό σύστημα δεν έχει καμία σχέση) σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό – σε σύγκριση με την φιλελεύθερη ολιγαρχία – θα μπορούσε να αποτρέψει την ύβρη, με τίποτα δεν συνεπάγεται αυτομάτως ότι ένα τέτοιο καθεστώς είναι απόλυτα προστατευμένο από θανάσιμους κινδύνους. Με άλλα λόγια, η άμεση δημοκρατία – όπως και κανένα καθεστώς – δεν αποτελεί μια ρητή εγγύηση ομαλότητας και σταθερότητας (ότι δηλαδή ένας πραγματικά αμεσοδημοκρατικός κόσμος θα είναι για εμάς ένας επίγειος παράδεισος, όπου τα δικαιώματα των μεταναστών και των μειονοτήτων δεν θα κινδυνέψουν ποτέ, ή ακόμα περισσότερο, ότι ο ίδιος ο δήμος δεν θα αναιρέσει το καθεστώς αυτό με δική του θέληση). Την ύβρη, το χάος και την άβυσσο τα έχουμε μέσα μας. Όσο και αν προσπαθήσουμε να αντλήσουμε δημιουργία από το χάος, νοηματοδοτώντας τις πράξεις μας με τέτοιον τρόπο ώστε να αποκτούν το περιεχόμενο που αποκλίνει από την υπερβολή, κανείς δεν μπορεί να μας εγγυηθεί ότι δεν θα υποπέσουμε ξανά στην ύβρη. Ακόμα και αυτή η έμπνευση όμως απουσιάζει πλήρως σήμερα από όλες τις Δυτικές κοινωνίες, είτε αυτή είναι η Ελβετική, είτε η Βρετανική, πόσο μάλλον η δυστοπική παραδοσιακή Ελληνική κοινωνία.

[1] Ο φόβος είναι ένας από τους κατεξοχήν παράγοντες που καταρρακώνουν την λογική (Spinoza 1996, σ.142; Deleuze 1990, σ.270) και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα στην περίπτωση των Ελβετών οι οποίοι με την ψήφο τους είπαν «όχι στην μαζική μετανάστευση». Ας δούμε παρακάτω το γιατί: Πώς είναι σίγουροι ότι νομοτελειακά θα υπάρξει «μαζική εισροή μεταναστών» αν δεν ελέγχουν αυστηρά τα σύνορά τους από εδώ και στο εξής (δεδομένου ότι η Ελβετική μεταναστευτική νομοθεσία είναι ήδη από τις αυστηρότερες στην Ευρώπη); Στην περίπτωση αυτή τα αίτια που έδωσαν θετική απάντηση στους περιορισμούς μπορεί να μην είναι καν πραγματικά, μπορεί να μην έχουν καν υλική βάση και απεναντίας να υποβόσκει ο παραλογισμός του φόβου για το διαφορετικό, κάτι που υπόρρητα στρέφει τους ίδιους τους Ελβετούς αρνητικά προς τους μετανάστες είτε θα έρθουν λίγοι είτε πολλοί (όπως είπα και παραπάνω).

[2] Το χειρότερο μάλιστα είναι ότι αυτή η ύβρις εξαπλώνεται ραγδαία σε ολόκληρη τη γηραιά Ήπειρο (στη Γαλλία μάλιστα το ακροδεξιό κόμμα της Λεπέν αναμένεται να εξασφαλίσει την πρωτιά στις ευρωεκλογές, όπως εξίσου στην Ολλανδία και την Βρετανία τα αντίστοιχα) αλλά δεν φαίνεται να νοιάζεται κανείς γι’ αυτό! Ας μην ξεχνάμε, όμως, ότι οι ελεύθερες μετακινήσεις υπήρξαν αποτέλεσμα της ιδεολογικής αποδόμησης του εθνικισμού κατόπιν της τραγωδίας του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Το γεγονός και μόνο ότι ο εθνικισμός και ο πόλεμος ταλάνιζαν για αιώνες την Ευρώπη (του οποίου τα επιτεύγματα είδαμε ξανά στις αιματηρές συγκρούσεις μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας), δεν είναι κάτι που μπορούμε έτσι απλά να προσπεράσουμε επικαλούμενοι αυτήν την τόσο διαστρεβλωμένη αντίληψη για το πιο ανθρώπινο καθεστώς που δημιούργησε ποτέ ο άνθρωπος.

[3] Θα μπορούσαμε να ταυτίσουμε κάποια ενέργεια που στοχεύει στην επαναφορά της θανατικής ποινής – μόνο και μόνο επειδή μια τέτοια επιθυμία εκφράζεται από την πλειοψηφία των Βρετανών – με μια πράξη που αποσκοπεί στην αποκατάσταση των δημοκρατικών δικαιωμάτων των πολιτών; Κάτι τέτοιο εκφράζει όχι τη δυνατότητα εγκαθίδρυσης ενός πραγματικά δημοκρατικού πολιτεύματος αλλά τις πιθανότητες αυτο-αναίρεσής του, δεδομένου ότι παραχωρεί σε ένα κράτος που αυταρχικοποιείται όλο και περισσότερο το απόλυτο δικαίωμα να αφαιρεί τη ζωή οποιουδήποτε θα μπορούσε στο μέλλον να χαρακτηριστεί τρομοκράτης. Καλό θα ήταν, επίσης, να γνωρίζουμε ότι ιστορικά κάθε προσπάθεια που συνέβαλε στην κατάκτηση δικαιωμάτων που αποτελούν έστω και ένα βήμα παραπέρα προς μια κοινωνία ισοπολιτείας, δικαιοσύνης, ελευθερίας και ειρήνης, μέχρι να γίνει πραγματικότητα, χαρακτηριζόταν αρχικά από την εκάστοτε κυρίαρχη εξουσία ως «τρομοκρατία».

[4] Ας σκεφτούμε το εξής στο σημείο αυτό: αν το μεταναστευτικό ζήτημα στην Ελλάδα είχε ήδη τεθεί στο δημόσιο διάλογο πέντε χρόνια πριν υπό καθεστώς διαβούλευσης καιεπικοινωνίας (μεταξύ γηγενών και μεταναστών), πιθανότατα να μην είχαμε οδηγηθεί καν σε τόσο ακραίες καταστάσεις. Η συνθήκη του Δουβλίνου θα είχε σίγουρα απορριφθεί δεδομένου ότι οι στόχοι του εξ αρχής ήταν να μετατραπεί ολόκληρη η χώρα σε αποθήκη προσφύγων, ενώ η θλιβερή γκρούπα της Χρυσής Αυγής θα συνέχιζε να ζει και να σκάβει στο φυσικό της μέρος, τους κοινωνικούς υπονόμους.

Βιβλιοαναφορές
– Καστοριάδης, Κ., 2006. Η Ελληνική Ιδιαιτερότητα. Τόμος Α’. Αθήνα: Κριτική.
– Καστοριάδης, Κ., 2008. Η Ελληνική Ιδιαιτερότητα. Τόμος Β’. Αθήνα: Κριτική.
– Καστοριάδης, Κ., 2011. Η Ελληνική Ιδιαιτερότητα. Τόμος Γ’. Αθήνα: Κριτική.
– Arendt, H., 1990. On Revolution. 6Th ed. London: Penguin Books.
– Caroline, W., 2007. ‘Thinking the Political in the Wake of Spinoza: Power, Affect and Imagination in the Ethics ‘ Contemporary Political Theory, 6, pp.349-369.
– Castoriadis, C., 2007. Figures Of The Thinkable. California: Stanford University Press.
– Deleuze, G., 1990. Expressionism in philosophy: Spinoza. Brooklyn, New York: Zone Books.
– Spinoza, Benedict de, 1996. Ethics. London: Penguin Classics.
– Weber, M., Gerth, H. H., and Mills, C. W. 1., 1948. From Max Weber: Essays in sociology. London: Routledge and Kegan Paul.

Πηγή.

http://eagainst.com/articles/dimokratia-ti-einai/

19 comments on “Άμεση δημοκρατία: τί είναι και τί δεν είναι…

  1. Ο/Η Λεωνίδας λέει:

    Αμεση δημοκρατια ειναι οταν ο λαος αποφασιζει ο ιδιος για οσα τον αφορουν (δλδ για τα ΠΑΝΤΑ )χωρις αντιπροσωπους ,δηλαδη χωρις κοινοβουλια .Στην πραγματικοτητα λοιπον ενω τεχνικα ειναι κατι τετοιο εφικτο σημερα (οπως εχεις κλειδαριθμο για την εφορια ,μπορεις να εχεις και εκλογικο κλειδαριθμο μολις γινεις 18 ) πρακτικα ειναι αδυνατον και επισφαλες γιατι :
    1) Οι εχοντες τα αμυθητα πλουτη στην κοινωνια που ευκολα εξαγοραζουν σημερα 151 βουλευτες και κυβερνησεις και ψηφιζουν οτιδηποτε για την παρτη τους ,στην περιπτωση αυτη απλα θα χρειαζοταν να «απλωσουν » τη εξαγορα ,ή να επιρρεασουν το σωμα με τα μεσα που διαθετουν (τηλεοραση,τυπο ,κυριαρχια αντιληψεων τους στην κοινωνια).
    2) η νομικη επαρκεια και «εκπαιδευση » της κοινωνιας και του πολιτη ειναι τετοια που θα βλεπαμε τερατα και σημεια ,οπως υπονοει και το αρθρο .

    Η Δημοκρατια αυτη απαιτει πολιτες υπευθυνους ,ισοτιμους ,μορφωμενους πολιτικα -κοινωνικα μεανεπτυγμενη κριτικη ικανοτητα ,κυτταρα ζωντανα του συνολου ,απαιτει κοινωνικη εμπειρια και αυτοοργανωση της κοινωνιας .Καμμια σχεση δλδ με τις αρρωστημενες καπιταλιστικες ,εγωπαθεις ,καταναλωτικες συγχρονες κοινωνιες που εχει φκιαξει το συστημα στην κατρακυλα του ..

    Για να φτασουμε εκει χρειαζεται κατ αρχην ΙΣΟΤΗΤΑ .Καθε πολιτης να ειναι ισοτιμος με τον διπλανο του και σε οικονομικη δυναμη και σε δυναμη ψηφου .
    Κατα δευτερον χρειαζεται «εκπαιδευση» .Να ΜΑΘΕΙ να λειτουργει κοινωνικα ,ξεκινωντας απο μικρα κυτταρα Δημοκρατιας στους τοπους δουλειας ,σπουδων , γειτονιες κλπ .Εκει θα μαθει και μεσα απο την συλλογικη εμπειρια να αυτοδιαχειριζεται τα μεσα ,τον παραγωμενο πλουτο ,θα μαθαινει κι απο τις λαθος αποφασεις του ,θα μαθαινει το συνδιοικειν μεσα απο τα αμεσα που τον αφορουν .Αυτο θα τον κανει υπευθυνο και υπολογο απεναντι κατ αρχην του εαυτου του αλλα και της κοινωνιας ,ετσι ωστε να εχει λογο και στα υπολοιπα γενικοτερα και μεγαλυτερα ζητηματα ,ωστε με σοφια και χωρις υπερβολες να διοικει και την χωρα του
    Ως τοτε η Δημοκρατια αυτη θα λειτουργει δια αντιπροσωπων εκλεγμενων ομως κατα χιλιαδες μεσα απο τα κυτταρα αυτα που προειπαμε που θα μεταφερουν τις επεξεργασμενες αποψεις ,οι οποιοι ομως δεν θα ειναι για «4ετιες» και με κατοχειρωμενες καρεκλες ,ουτε με οφιτσια και παροχες ,αλλα ανηδειωτελως προσφεροντας ως πολιτες στο συνολο ,συνεχιζοντας το επαγγελμα τους ,αλλα και …ΑΜΕΣΑ ΑΝΑΚΛΗΤΟΙ

  2. Ο/Η Cristos Tsokaktsis λέει:

    Φύση – Άνθρωπος!

    Ένα δίδυμο ζηλευτό! Ο “Οίκος” και ο “Επισκέπτης”. Μάλιστα – πολλοί επισκέπτες – τόσοι πολλοί – που ορισμένοι εξ’ αυτών “επιθετικοί κατά βάση“ – διαχρονικά – επιδιώκουν να επιβάλλονται – τόσο επί των ιδίων (των προηγμένων οικονομικά κοινωνιών) στις οποίες ούτως ή άλλως και οι ίδιοι ανήκουν – πολύ δε περισσότερο να υποτάξουν – όλους τους άλλους – οικονομικά (πολλές φορές και πνευματικά υποδεέστερους “παθητικούς“ επισκέπτες) του ζηλευτού διδύμου.

    Τα πράγματα είναι πολύ απλά! Όμως οι σύγχρονοι άνθρωποι τα κάνουν πολύπλοκα – ελλείψει Φιλοσοφίας και Οράματος!

    Η Ανθρωπότητα πορεύεται ανά τους αιώνες με ορισμένες “απάνθρωπες οικογένειες” οι οποίες επένδυσαν στην Δύναμη του Χρήματος (και τους βγήκε) εκτοπίζοντας τη Δύναμη του Πνεύματος. Επιβλήθηκαν τόσο σε τοπικό επίπεδο κοινωνιών όσο και στο παγκόσμιο στερέωμα – καταφέρνοντας μάλιστα να ελέγχουν την τοπική “elite” – πολύ δε περισσότερο και όλες τις άλλες “elite” των λοιπών κοινωνιών όπου μέσα από την “άψογη συνεργασία τους” μ’ αυτές επιβάλουν όλο και περισσότερο τις απάνθρωπες μεθόδους και απαιτήσεις τους.

    Μια διαχρονικά γραμμική σχέση: Καπιταλιστές (γνωστές ως Οικογένειες) – Κεφάλαιο – Χρήμα – Τραπεζίτες – Τράπεζες – Κυβερνήσεις – Πολιτικοί – Αρχηγοί – Κόμματα – Κομματόσκυλα – Ψηφοφόροι κουτάβια – Ψηφοφόροι πρόβατα …και στην αντίπερα όχθη Κοινωνικές Ομάδες αντιδραστικών ανθρώπων που δεν ανήκουν σε Κόμματα του Κοινοβουλίου (ενάντια στην προαναφερθείσα γραμμική σχέση) στηριζόμενες επάνω σε μια πανάρχαια Φιλοσοφία – εκείνη της πραγματικής έννοιας της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ του εμπνευστή και Δημιουργού της Εφιάλτη Σοφωνίδους.

    Σε τι διαφέρει η πραγματική ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ στις μέρες μας) με όλες τις άλλες “προσποιούμενες” ψευδοδημοκρατίες? Απλά αντιτάσσεται και απορρίπτει οριστικώς – την γραμμική διακίνηση του παραγόμενου πλούτου (εκφραζομένου αυτού σε χρήμα) να ρέει μονοσήμαντα από το τέλος της γραμμικής σχέσης προς την αρχή της σχέσης αυτής – φροντίζοντας συγχρόνως ο παραγόμενος πλούτος να διαχέεται προς όλη την Κοινωνία των Πολιτών.

    Εκείνο που οι περισσότεροι άνθρωποι (ψηφοφόροι για παράδειγμα στην Ελλάδα) δεν κατανοούν – είναι – ότι όσο και σπουδαία να είναι η ιδεολογία του Κόμματός στο οποίο ανήκουν – από τη στιγμή που το Κόμματους ανήκει (και αποτελεί μέρος της γραμμικής σχέσης) η ιδεολογία του Κόμματος επισκιάζεται, αποβαίνει μάταια, ανώφελη και αδύναμη να βοηθήσει το Κοινωνικό σύνολο των Ελλήνων Πολιτών στην προκειμένη.

    Όταν δηλαδή το Κόμμα του ΚΚΕ αντιπροσωπεύει στην Ελλάδα το Κομουνιστικό Σύστημα – αλλά αποτελεί ως Κόμμα – μέρος της γραμμικής σχέσης – τότε πως μπορεί να αναπτυχθεί αυτό σαν Κόμμα? …αλλά να συντελέσει και καθοριστικά στην αλλαγή του Συστήματος από Καπιταλιστικό σε Κομουνιστικό?

    Θεωρώ πως εάν το ΚΚΕ αυτοβούλως εξέρχονταν της θερμοκοιτίδας του Κοινοβουλευτισμού (μπαίνοντας στο φυσικό του περιβάλλον – την Κοινωνία των Ελλήνων Πολιτών) θα έφερνε πολύ περισσότερα αποτελέσματα – στα ήδη σαράντα χρόνια Κοινοβουλευτισμού – από το να αφυδατώνεται συνεχώς από τα βδελύγματα της γραμμικής σχέσης που ο Καπιταλισμός ορίζει – μέσω του Κοινοβουλευτισμού.

    Η έξοδος όμως (της Ηγεσίας του) και η εξίσωση με τον απλό λαό (τους Έλληνες Πολίτες) θα αφαιρούσε αυτομάτως όλα τα «προνόμια» όσων αποτελούν την Ηγεσία του. Αυτό είναι και το μεγαλύτερο χάσμα που γεννά ο Κοινοβουλευτισμός σε όλες τις Ηγεσίες των Κομμάτων – θέτοντας αυτές (τις Ηγεσίες ) στη γυάλα – ΕΝ ΑΝΤΙΘΕΣΕΙ – της ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ που τους θέλει ίσους μεταξύ ίσων στη διαχείριση των κοινών και Ηγέτες των Εαυτών τους!

    Αν και είμαι υπέρμαχος της ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ δεν τρέφω αυταπάτες πως τα Αμεσοδημοκρατικά Κινήματα μπορεί να έχουν μοίρα και θετική εξέλιξη εντός του Ελληνικού Κοινοβουλίου. Θεωρώ πως θα έχουν την ίδια μοίρα του ΚΚΕ σε βάθος χρόνου. Το έχω ξαναγράψει και στο παρελθόν πως ο Καπιταλισμός χρησιμοποιεί εντέχνως τον Κοινοβουλευτισμό – όπως η παρουσία του οξυγόνου – για να δημιουργηθεί η οξείδωση των μετάλλων. Ακολουθεί η Διάβρωση!

    Είμαι της άποψης πως μόνον με μια Κοινωνική Εξέγερση (Επανάσταση) των Ελλήνων πολιτών μπορεί να διακοπεί η γραμμική σχέση Καπιταλισμού – Κοινοβουλευτισμού (απελευθερώνοντας τους Έλληνες πολίτες από τα δεσμά) οι οποίοι με διάφανο Πνεύμα μπορούν πλέον να εγκαθιδρύσουν ως Πολίτευμα της χώρας την ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ μέσω της ενεργής συμμετοχής τους.

    Όμως! …με τα μέχρι σήμερα στοιχεία που παρακολουθώ και εξετάζω ως κοινός θνητός Έλλην Πολίτης – βλέπω τους Έλληνες να πράττουν την Επανάσταση ευκολότερα – απ’ ότι την Ενεργή συμμετοχή τους – στην επίλυση των κοινών προβλημάτων τους. Αυτό το στηρίζω στην κακή συνήθεια που απέκτησαν υπό την επήρεια των σαράντα ετών Κοινοβουλευτισμού – όσο και στην έλλειψη οράματος.

    Πιστεύω πως η (ΑΜΕΣΗ) ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ στους Έλληνες είναι έμφυτη από την γέννα τους αλλά βρίσκεται σε καταστολή λόγω του δηλητηρίου που λέγεται Κοινοβουλευτισμός. Το αντίδοτο είναι η “όξυνση του Νου” – μέσω της παίδευσης του νου – τόσο σε προσωπικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο μέσου της Ευγενούς Άμιλλας!

    Σας ευχαριστώ για το ενδιαφέρον και τον χρόνο που διαθέσατε

    ΥΓ. 1. Αναφορικά με το θέμα περί Αλλοδαπών και τα Δημοψηφίσματα στην Ελβετία – προσωπικά για εμένα – δεν λέγεται αυτό στην Ελβετία – Άμεση Δημοκρατία. Δεν μπορεί η Άμεση Δημοκρατία να είναι ένα συνυπάρχον σύστημα. Ή έχεις ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ή ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ.

    ΥΓ. 2. Αναφορικά με την ψήφο κατά των Αλλοδαπών. Ένας πραγματικός Αμεσοδημοκράτης δεν έχει – πολύ δε περισσότερο – δεν τρέφει φοβίες για τους Αλλοδαπούς. Ένας πραγματικός Αμεσοδημοκράτης διακατέχεται Ανθρωπιάς και φροντίδας για τον πλησίον του.

    ΥΓ. 3. Με την αναφορά μου στο Κόμμα του ΚΚΕ (του οποίου την εξωκοινοβουλευτική δράση παρελθόντων ετών θαυμάζω) έγινε για να φωτίσω και να προβάλλω το μέγεθος της καταστροφής και της καταστολής που μπορεί να αποφέρει ο συνδυασμός Καπιταλισμός – Κοινοβουλευτισμός)

    Κλείνοντας σας λέω πως:

    “Όλοι μας, μέσα μας, κρύβουμε έναν εν δυνάμει “Αλλοδαπό” – απλά αναρωτηθείτε τι δεν θα θέλατε να σας κάνουν όταν βρισκόσασταν (ως Αλλοδαπός) σε κάποια ξένη χώρα. Ήδη με την απάντησή σας θεσπίσατε τα δικαιώματα των Αλλοδαπών όλου του κόσμου”

    Χρήστος Τσοκακτσής Αμεσοδημοκράτης (κατά πρότυπο ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ _ Εφιάλτη Σοφωνίδους)

  3. Ο/Η Γιάννης Μ. λέει:

    Σϋμφωνα με τον αρθρογράφο Δημοκρατία θα έπρεπε να είναι το πολίτευμα κατά το οποίο οι μειοψηφίες (και ειδικά οι δυναμικές) θα μπορούν να καπελώνουν τις πλειοψηφίες, όπως περίπου γίνεται στο Ελαδιστάν.

    Αναφέρεται και αναλύει μεν την Δημοκρατία, αλλά, εντελώς τυχαίως, μόνο αναφέρεται χωρίς να αναλύει την Ελευθερία, δεν μας δείχνει τα όριά της με την αναρχία, ούτε κάνει τον κόπο να εξηγήσει τους λόγους ύπαρξης της έννοιας κράτους ή επίσης εάν υπάρχουν κράτη με κοινωνικές δομές παγκόσμιου οργανισμού, ώστε να μπορούν να δεχτούν αναρίθμητους μετανάστες χωρίς αυτό να επηρρεάσει τις προσχεδιασμένες κοινωνικές δομές και παροχή υπηρεσιών προς τους πολίτες – εντολοδόχους τους. Και φυσικά, δεν θα μπορούσαν να λείπουν οι σύγχρονοι αφορισμοί, γκεμπελιστικής έμπνευσης, προς όποιους έχουν αντίθετη έστω ιδέα στο μυαλό τους από τον αρθρογράφο. Ρατσιστές. Αυτό ειδικά το τελευταίο από μόνο του, είναι η μεγαλύτερη απόδειξη πως ο αρθρογράφος εννοεί τη λέξη Δημοκρατία, εάν αφήσουμε στην άκρη την υπόλοιπη «σάλτσα» προκειμένου να μασήσουμε την κυρίως τροφή που προσφέρει.

    • Ο/Η Γιάννης Μ. λέει:

      «… αν το μεταναστευτικό ζήτημα στην Ελλάδα είχε ήδη τεθεί στο δημόσιο διάλογο πέντε χρόνια πριν υπό καθεστώς διαβούλευσης καιεπικοινωνίας (μεταξύ γηγενών και μεταναστών), πιθανότατα να μην είχαμε οδηγηθεί καν σε τόσο ακραίες καταστάσεις…»

      Τι να σχολιάσεις σε μια πρόταση όπου ο ιδιοκτήτης θα πρέπει να διαβουλεύεται με τους απρόσκλητους επισκέπτες, όταν απο μόνη της αυτή η πράξη συνιστά προσκλητήριο για να έρθουν κι άλλοι απρόσκλητοι στη συνέχεια.

      Έχω αναφέρει κάπου αλλού το σύγχρονο σχετικά παράδειγμα της Αμερικής. Οι ιθαγενείς, όσοι ελάχιστοι απέμειναν, πήραν ως δικαίωμα ελευθερίας από τους φιλέσπλαχνους αποίκους – μετανάστες, μερικά στρέματα γης, όπου ζουν, σε ένα καθεστώς απομόνωσης, στην ίδια τους την χώρα, εν είδη τουριστικής ατραξιόν και παρά τις διαβεβαιώσεις και τις διαβουλεύσεις περί του αντιθέτου.

  4. Ο/Η Γιάννης Μ. λέει:

    Με αφορμή την δήθεν λογοκρισία στο κατ’ εξοχήν όργανο προπαγάνδας του ΜΕΓΑ, σε χρόνο που διεξάγεται δικαστική έρευνα για ότι έγινε στο Φαρμακονήσι, να θυμίσω ότι υπεύθυνοι για τους πνιγμένους είναι ΚΑΙ όσοι εμμέσως πλην σαφώς λειτουργούν ως διαφημιστές των δουλεμπόρων ότι ο κάθε παράνομος μετανάστης μπορεί να έρθει στην Ελλάδα με βάσιμες ελπίδες ότι θα νομιμοποιηθεί.

  5. […] Όπως είχε συμβεί και παλαιότερα με συλλογικές αναρτήσεις της ομάδας του eagainst.com που αφορούσαν λεπτά και ευαίσθητα θέματα, (συνωμοσιολογία, ρατσισμός, λαϊκισμός, κινηματικές πρωτοβουλίες), αναρτήσεις που έγιναν αντικείμενο σοβαρών συζητήσεων, αλλά και πολλές φορές ad hominem (και μάλιστα χυδαίας) «κριτικής» όταν διάφοροι bloggers θέλησαν να τις αναδημοσιεύσουν στους ιστοχώρους που οι ίδιοι συμμετέχουν και δραστηριοποιούνται, έτσι και πάλι το πρόσφατο άρθρο «Άμεση δημοκρατία: τί είναι και τί δεν είναι» υπήρξε αφορμή για να ξεκινήσουν δυναμικές συζητήσεις πάνω στο ζήτημα της άμεσης δημοκρατίας. Συνάντησε όμως (όπως άλλωστε ήταν και αναμενόμενο) έντονες διαφωνίες ανθρώπων οι οποίοι για διάφορους λόγους δεν ήθελαν ούτε προσπάθησαν καν να καταλάβουν τί ακριβώς προσπαθούσα να εξηγήσω, καταλήγοντας με τον γνωστό μανιχαϊκό τρόπο σε κοινοτοπίες του τύπου: ο αρθρογράφος «φοβάται τον λαό», «θέλει δημοκρατία αλλά υπό όρους» ή ότι επιθυμεί μια δημοκρατία που θα ακούγονται και θα προωθ…. […]

    • Ο/Η Γιάννης Μ. λέει:

      «Συνάντησε όμως (όπως άλλωστε ήταν και αναμενόμενο) έντονες διαφωνίες ανθρώπων οι οποίοι για διάφορους λόγους δεν ήθελαν ούτε προσπάθησαν καν να καταλάβουν τί ακριβώς προσπαθούσα να εξηγήσω…»

      Στο κάθε εκτιθέμενο κείμενο αυτό μπορεί να συμβεί. Σε κάθε κείμενο έχουμε συγγραφέα και αναγνώστες. Πέρα από το δεδομένο ότι όσοι οι αναγνώστες, άλλες τόσες και οι αναγνώσεις του κειμένου, το οποίο πολλές φορές ξεφεύγει από τους αρχικούς στόχους και επιδιώξεις του συγγραφέα, η αδυναμία ταύτισης ή και η διαφωνία είναι στα πλαίσια της μοναδικότητας του ατόμου, σε αντίθεση με κάποιους που διακαώς μάχονται για μια ομογενοποιημένη διεθνώς κοινωνία με «πολιτική ορθότητα». Με δεδομένα αυτά, λοιπόν, το να έχει κάποιος συγγραφέας την απαίτηση, όλοι να τον «καταννοήσουν» ή να έχει εκ των προτέρω θέσει «περιορισμούς» στο πλαίσιο διαλόγου ή αντιπαράθεσης, να έχει προκαθορίσει την «πολιτική ορθότητα» ή μη των συνομιλητών που θα καταδεχτεί, να διαπραγματευτεί ότι πρεσβεύει το «κείμενό του» έχει ενδιαφέρον. Μου θύμισε μια ελιτίστικη αντίληψη σύμφωνα με την οποία πάντα φταίνε οι άλλοι που δεν κατανόησαν … οι «πτωχοί τω πνεύματι», ή κοινωνικός ρατσισμός – όπως κάποιοι το αποκαλούν.

      • Ο/Η Γιάννης Μ. λέει:

        Απέφυγα να τοποθετηθώ εξ αρχής με σεντονιάδα σε ένα κείμενο που έχει υιοθετήσει όρους και αφορισμούς «πολιτικής ορθότητας» προκαταβάλοντας τον αναγνώστη, με κορωνίδα στο επίμετρο, όπου περιχαρακώνει το «πλαίσιο διαφωνιών». Εάν απαιτηθεί, και καθώς με ενόχλησε η ελιτίστικη κατάθεση άποψης – αφού σε τελική άποψη κι όχι θέσφατο καταθέτει και ας μην το ξεχνά – θα το κάνω.

        • Ο/Η Γιάννης Μ. λέει:

          Καθώς μόνο τυχαία δεν ανέφερα το παράδειγμα της Αμερικής, απ’ όπου προέρχεται και το φρούτο της «πολιτικής ορθότητας», όποιος ενδιαφέρεται ας ψάξει να βρει στοιχεία και άρθρα σχετικά για να καταλάβει πως «εργάζεται» η Νέα Τάξη Πραγμάτων (ή όπως αλλοιώς την ονομάσουμε)

          Για αρχή, μπορεί να ξεκινήσει απ’ το άρθρο: Η πολιτική ορθότητα ως απειλή
          http://aoratipoli.blogspot.gr/2014/02/blog-post_15.html

          κι αφού αναζητήσει κι άλλα άρθρα στη συνέχεια, να γυρίσει στα άρθρα του πολέμου της Γιουγκοσλαβίας (συμπτωματικά είχα δώσει λίγο πριν τα σχετικά λίνκ σε άλλο σχόλιό μου), για να διπιστώσει το ευφάνταστο και την επινοητικότητα των νέων όρων , απ΄όσους προέτρεπαν σε βομβαρδισμούς για «ανθρωπιστικούς λόγους» ή/και σε χερσαίες επιχειρήσεις «εκαθάρισης των φασιστών». Τέλος ας συνδυάσει όλα αυτά, με πρόσφατα σχετικά δημοσιεύματα για την Συρία. Τυχαίες θα είναι οι συμπτώσεις …

  6. Ο/Η Γιάννης Μ. λέει:

    Απόσπασμα από άρθρο του Δημοσθένη Κούρτοβικ για τον «ρατσισμό» της Δημουλά :

    «…Για να εκβιαστεί όμως από αυτό η καθόλου αυτονόητη ετυμηγορία ότι όποιος κάνει λόγο, όπως η Δημουλά, για την εισαγόμενη συμβολή στην υποβάθμιση της καθημερινής ζωής του είναι «ξενοφοβικός» και «ρατσιστής». Ράβδος εν γωνία, άρα βρέχει.
    Πράγματι βρέχει, αλλά ψήφους για τη Χρυσή Αυγή. Στην οποία η αριστερή τύφλωση στέλνει ολοένα περισσότερους πολίτες, ίσα ίσα από τα πιο αδύναμα και ανυπεράσπιστα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας, εκείνα ακριβώς για τα οποία κόιττονται κατά τα άλλα οι αριστερές παρατάξεις. Εδώ και πολύ καιρό η πολιτική ορθότητα, ιδεολογικό τατουάζ της σύγχρονης Αριστεράς, έχει γίνει ένα δόγμα ακόμα πιο μισαλλόδοξο από τις μισαλλόδοξες ιδέες που υποτίθεται ότι αντιμάχεται. Εχει διαμορφώσει άκαμπτους κώδικες ομιλίας και συμπεριφοράς, οποιαδήποτε παρέκκληση από τους οποίους κάνει κάποιον αυτομάτως «ρατσιστή», «ξενοφοβικό», «εθνικιστή», «ομοφοβικό» ή «σεξιστή». Εγώ, για παράδειγμα, είναι βέβαιο ότι θα χαρακτηριστώ «ρατσιστής» για τον όρο και μόνο «λαθρομετανάστες», που χρησιμοποίησα πιο πάνω. «Δεν υπάρχουν λαθραίοι άνθρωποι» είναι το ατράνταχτο επιχείρημα – καραμέλα. Μάλιστα. Απορώ πως οι λαθραναγνώστες, οι λαθρεπιβάτες και οι λαθροκυνηγοί δεν έχουν ακόμη επικαλεστεί αυτό το ατράνταχτο επιχείρημα για να διαμαρτυρηθούν ότι αυτοί οι χαρακτηρισμοί αμφισβητούν την υπόστασή τους και είναι «ρατσιστικοί»….»

    Κι ένα παραδοσιακό πατριωτικό καλαματιανό για να δισκεδάσουμε τη βραδυά

  7. Ο/Η Γιάννης Μ. λέει:

    Αρλέτα – Bar Το Ναυάγιο

    Μια καθημερινή, γνωστή σε κάποιους φράση, με τόσα πολλά …
    «καθώς φεύγεις πάρε και τα σκουπίδια να τα πετάξεις»

    ΥΓ όπως είχε πει και κάποιος άλλος το τελευταίο που με απασχολεί είναι τα like, όταν έχω ξεκαθαρίσει πως το σημαντικότερο είναι να προβληματίσω (και να προβληματιστώ) … όσους ακόμα, αντί λοβοτομής, διαθέτουν αυτό που τους ξεχωρίζει από τα γίδια

    • Ο/Η Kimwn λέει:

      Εγώ πάντως ανωνύμως θα σου βάλω λάϊκ !!!

      ΚΑλά κάνεις καιγράφεις όσα γράφεις ,ακόμα κι αν δεν συμφωνώ σε όλα μαζί σου…

      • Ο/Η Γιάννης Μ. λέει:

        Χαχχαχαχαχα πάνω απ’ όλα ανωνύμως

        εάν συμφωνούσαμε σε όλα θα έπρεπε επειγόντως να κάνουμε ιατρικές εξετάσεις 🙂

        • Ο/Η Kimwn λέει:

          Γιάννη η ανωνυμία ή/και η μαϊμού επωνυμία είναι κάτι διαφορετικό…
          Θα μπορούσα να επικαλεστώ κάποιο τυχαίο ονοματεπώνυμο και να κάνω την πάπια..
          Εξάλλου γνωρίζω εδώ και πολλά χρόνια (δεν περίμενα τον σνόουντεν και τα μπλόγκς) ότι η ιρ διεύθυνση είναι πανεύκολο να βρεθεί και να ταυτιστεί κάποιος, δες πόσους πιάνει η δίωξη ηλεκτρονικού εκλήματος που νομίζουν ότι κρύβονται…
          ΕΠΙΣΗΣ είναι πιο σοβαρό το περιεχόμενο των σχολιων και ο διάλογος και όχι το να βάζουμε λάϊκς και ντισλάϊκς .
          Το είπε κι ο Λεωνίδας πλέον ότι όταν του την δίνει θα μπαίνει και θα βάζει ότι και όπου βρει…

          • Ο/Η Mαν.Αρκάς λέει:

            Καλημέρα σας! εγώ αυτό με τις ανωνυμίες
            ποτέ μου δεν το κατάλαβα,
            τι είμαστε κακοποιοί;; τίποτα δεν είναι κρυφό στο διαδίκτυο,
            άμα θέλουν να σε σβερκώσουν σε κάνα μισάωρο ήρθαν απόξω.
            Για να μας απαγάγουν φόβος δεν υπάρχει
            αφού ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος,
            τι; για να μας ταϊζουν τζάμπα; όποτε;
            Γράφω πάντα με το όνομα μου μπας και γίνει
            κανά θάμα.
            😈
            Αχαχαχαχαχαχαχ!

            • Ο/Η Kimwn λέει:

              Τι σημασία έχει κυρ Μανώλη το ονοματεπώνυμο του καθενός, τι είμαστε σοκολάτα με ονοματεπώνυμο, ή κάνουμε διαφήμιση στον εαυτούλη μας…
              Εσύ καλά κάνεις και γράφεις με τα στοιχεία σου και προφανώς δεν νοιάζεσαι ποιοι θα το διαβάσουν…
              Κάποιοι άλλοι έχουν ίσως πρόβλημα (ή έτσι νομίζουν ΚΙ ΑΣ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΟΤΙ ΝΟΜΙΖΟΥΝ) με τον εργασιακό, κοινωνικό κλπ κλπ περίγυρο…
              Οπότε προτιμούν κάποιο ψευδώνυμο για να ψιλοκαλυφθούν (ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΕΑΝ ΟΙ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΜΠΑΤΣΟΙ) γνωρίζουν ποιοι είναι…
              Φίλος μου είχε πει ότι όταν συνάντησε π.χ. τον γελωτοποιό για καφέ , οι χαφιέδες ήταν περισσότεροι από τους πελάτες στο καφενείο…
              Οπότε επιτρέψτε μου να ονομάζομαι Κίμων, ο αποτυχημένος επιστήμων !!!

              • Ο/Η Mαν.Αρκάς λέει:

                Κίμωνα! καλησπέρα
                τι ειμαι εγώ;; για να σου επιτρέψω,
                δεν πα να ονομάζεσαι και (Οπωςθέλεις) Αχαχαχαχαχ!
                λογική απορία έχω
                βλέπεις είμαστε σε εποχή άκρατης συνομωσιολογίας
                έχουμε σαν λαός και μια τάση προς τα κει, γι αυτό.
                Για τον sanejoker είχαν μαζευτεί εκεί οι κουκουλοφόροι ρε;
                βρε τι έχουμε πάθει.
                Αχαχαχαχαχαχ! 😈

          • Ο/Η Γιάννης Μ. λέει:

            Καλημέρα και καλή εβδομάδα

            κι εγώ δεν έχω αυταπάτες Κίμωνα στο θέμα ανωνυμίας

  8. Ο/Η Γιάννης Μ. λέει:

    Μιας και θυμηθήκαμε το συγκεκριμένο άρθρο που κάνει αναφορά στα ανθρώπινα δικαιώματα και αναφέρεται στην δικαίωμα ελεύθερης μετακίνησης, αντιγράφω πως ακριβώς ορίζεται στην διακήρυξη : Άρθρο 13, παρ 1 :
    «Καθένας έχει το δικαίωμα να κυκλοφορεί ελεύθερα και να εκλέγει τον τόπο της διαμονής του στο εσωτερικό ενός κράτους.»

    Click to access grk.pdf

    Είναι κάτι που το έχω ξανακούσει και δεν καταννοώ τον λόγο της «μισής αλήθειας» αφού είναι ξεκάθαρη η αναφορά για το εσωτερικό κάθε κράτους.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s