Εκθεση-κόλαφος της Ευρωβουλής: «Χασάπης» η Τρόικα έφερε «κοινωνικό τσουνάμι» στις χώρες των Μνημονίων


european_parliament_660

«Η Τρόικα έδρασε μάλλον ως χασάπης, παρά ως χειρουργός που γνωρίζει την ανατομία ενός σώματος». Με τη χαρακτηριστική αυτή φράση περιέγραψε ο Ισπανός ευρωβουλευτής των Σοσιαλιστών Αλεχάντρο Σέρκας το ρόλο της τριμερούς στις χώρες των Μνημονίων, κατηγορώντας τόσο την Τρόικα, όσο και το Eurogroup ότι περιφρόνησαν την κοινωνική διάσταση της πολιτικής που εφάρμοσαν, «ωσάν η Ευρώπη να ήταν ένα κλαμπ πιστωτών».

Σε συνέντευξη που παραχώρησε ο εισηγητής της σχετικής έκθεσης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, έκανε λόγο για «κοινωνικό τσουνάμι» από την  πολιτική της Τρόικα στις χώρες που μπήκαν σε πρόγραμμα οικονομικής προσαρμογής, με τρεις βασικές συνέπειες: απολύσεις και δραματική αύξηση της ανεργίας, μαζική εξαφάνιση μικρομεσαίων επιχειρήσεων και αύξηση του πληθυσμού που ζει κοντά στο όριο της φτώχειας.

Η έκθεση – ράπισμα για την πολιτική που επέβαλε η Τρόικα σε Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία και Κυπρο, εγκρίθηκε με ευρεία πλειοψηφία από την επιτροπή Απασχόλησης και Κοινωνικών Υποθέσεων του Ευρωκοινοβουλίου (27 ψήφους υπέρ, 7 κατά και δύο αποχές).

Στην έκθεση γίνεται αναφορά στο κλείσιμο πολλών μικρομεσαίων επιχειρήσεων, στην αύξηση της ανεργίας, ιδιαίτερα της μακροχρόνιας ανεργίας και της ανεργίας των νέων, Συνέχεια

Ο Λούις Κάρολ, η Αλίκη και τα θαύματα της παιδικής ονειροφαντασίας…


Γράφει ο Θανάσης Μπαντές

           Το παραμύθι του Λούις Κάρολ «Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων», θα έλεγε κανείς, ότι ήταν γεννημένο για να αποτελέσει λογοτεχνικό θρύλο. Και μόνο το ιστορικό της πρώτης του έκδοσης, που αποσύρθηκε λόγω κάποιου λάθους στην εκτύπωση, καταδεικνύει ότι κάτι, σχεδόν μαγικό, έμελλε να το συνοδεύσει. Γιατί η απόσυρση της έκδοσης του 1865, από ολοφάνερη κακοτυχία μετατράπηκε σε επιπλέον μύθο, αφού σήμερα υπάρχουν μόνο 21 αντίτυπά της και θεωρείται ένα από τα σπανιότερα βιβλία του 21ου αιώνα. Η επανέκδοση που έγινε τα Χριστούγεννα της ίδιας χρονιάς, αν και ως επίσημη χρονολογία έκδοσης του βιβλίου θεωρείται το 1866, είχε απήχηση στο κοινό, αλλά μάλλον θα ήταν υπερβολή αν μιλούσαμε για εμπορικό πάταγο. Το σίγουρο είναι ότι η αργή – αλλά σταθερή – διείσδυση του βιβλίου στη συνείδηση των αναγνωστών, έκανε τον Κάρολ να σκέφτεται τη συνέχειά του από τον επόμενο κιόλας χρόνο. Το Δεκέμβριο του 1871 κυκλοφόρησε πράγματι η συνέχεια που έφερε τον τίτλο «Μες τον Καθρέφτη και τι βρήκε η Αλίκη εκεί». Στα τέλη του αιώνα και τα δύο βιβλία γνώρισαν απίστευτη φήμη. Εκατό χρόνια μετά τη γέννηση του Κάρολ (το 1932) η Αλίκη ήταν η διασημότερη παιδική ηρωίδα της Αγγλίας και ίσως και του κόσμου ολόκληρου.

Συνέχεια

Από τον Τζόνσον στον Ομπάμα


Παπακωνσταντίνου

Πέτρος Παπακωνσταντίνου

Τον Ιανουάριο του 1964, στο καθιερωμένο διάγγελμα για την Κατάσταση του Εθνους, ο Αμερικανός πρόεδρος Λίντον Τζόνσον εξήγγειλε ένα τολμηρό πρόγραμμα φιλολαϊκών μεταρρυθμίσεων που έμεινε στην Ιστορία ως «πόλεμος εναντίον της φτώχειας». Στις δεκαετίες που ακολούθησαν, η επέλαση του νεοφιλελευθερισμού αντέστρεψε τους όρους, σε σημείο που το 2006 ο δισεκατομμυριούχος Γουόρεν Μπάφετ να δηλώνει, με αφοπλιστική ειλικρίνεια: «Υπάρχει όντως ένας ταξικός πόλεμος που βρίσκεται σε εξέλιξη, αλλά είναι η δική μου τάξη, η τάξη των πλουσίων, που έχει κηρύξει αυτόν τον πόλεμο – και τον κερδίζει»! Μισόν αιώνα μετά τον Τζόνσον, στο φετινό προεδρικό διάγγελμα για την Κατάσταση του Εθνους, ο Μπαράκ Ομπάμα προσπάθησε να ξαναπιάσει το κομμένο νήμα, κηρύσσοντας τον δικό του «πόλεμο» εναντίον των κοινωνικών ανισοτήτων, το πρόβλημα των προβλημάτων της σύγχρονης Αμερικής.

Ενα Αμερικανόπουλο, η οικογένεια του οποίου ανήκει στο 20% των πιο φτωχών νοικοκυριών, έχει λιγότερες από μία στις είκοσι πιθανότητες να αναρριχηθεί κοινωνικά, τόνισε ο Μπαράκ Ομπάμα. Αλλά ένα νεογέννητο που προέρχεται από το πλουσιότερο 20% έχει δύο στις τρεις πιθανότητες να μείνει εκεί εφ’ όρου ζωής. Ενώ το 1979 το πλουσιότερο 10% της κοινωνίας καρπωνόταν το ένα τρίτο του εθνικού εισοδήματος, σήμερα το αντίστοιχο ποσοστό ξεπερνάει το 50%. Πρόκειται για μια προκλητική συγκέντρωση του κοινωνικού πλούτου, συγκρίσιμη με την αντίστοιχη σε χώρες όπως η Αργεντινή και η Τζαμάικα. Φαινόμενο που, όπως σημειώνει η σύνταξη των New York Times, «οδηγεί σε συχνότερες κρίσεις, υπερχρέωση των νοικοκυριών, αυξανόμενο κυνισμό και απελπισία».

«Οδοστρωτήρας»

Το πρόβλημα δεν περιορίζεται στην Αμερική, αλλά αφορά το σύνολο των ανεπτυγμένων χωρών, όπως τονίζει ο Γάλλος οικονομολόγος Τομά Πικετί στο νέο του βιβλίο «Το κεφάλαιο στον 21ο αιώνα», το οποίο χαρακτηρίστηκε «πολιτικός και θεωρητικός οδοστρωτήρας» στη βιβλιοκριτική των New York Times. Σε ένα αποκαλυπτικό γράφημα που έκανε τον γύρο του κόσμου, απεικονίζεται παραστατικά η διακύμανση του μερίδιου του κεφαλαίου στο συνολικό εθνικό εισόδημα τα τελευταία 150 χρόνια για τις ΗΠΑ, τη Γερμανία, τη Βρετανία και τη Γαλλία. Ολες αυτές οι χώρες ακολουθούν σε γενικές γραμμές το ίδιο πρότυπο: Ενα υψηλό «οροπέδιο» από το 1870 μέχρι, χονδρικά, το 1914, μια μεγάλη «βουτιά» μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’90 και μια καινούργια ανοδική εκτίναξη, που διαρκεί ώς τις μέρες μας. Συνέχεια

Και στις δύο άκρες του Ατλαντικού η οικονομία της αγοράς λειτουργεί μόνο για τις κορυφές της κοινωνίας


87b6d-argentina-peso-dollar
Του Joseph Stiglitz

Η οικονομική επιστήμη αποκαλείται συχνά «απαισιόδοξη επιστήμη» και την τελευταία πενταετία έχει επιβεβαιώσει απόλυτα τη φήμη της στις αναπτυγμένες οικονομίες. Δυστυχώς και η επόμενη χρονιά θα φέρει μικρή, μόνο, ανακούφιση.
Το πραγματικό (προσαρμοσμένο στον πληθωρισμό) κατά κεφαλήν ΑΕΠ σε Γαλλία, Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία, Ηνωμένο Βασίλειο και ΗΠΑ είναι μικρότερο σήμερα από ό,τι πριν αρχίσει η μεγάλη ύφεση. Πράγματι, το ελληνικό κατά κεφαλήν ΑΕΠ συρρικνώθηκε περίπου 25% από το 2008.
Υπάρχουν λίγες εξαιρέσεις: Μετά από περισσότερο από δύο δεκαετίες, η οικονομία της Ιαπωνίας¹ φαίνεται να ανακάμπτει υπό την κυβέρνηση του πρωθυπουργού Shinzo Abe, αλλά με την κληρονομιά του αποπληθωρισμού να εκτείνεται μέχρι τη δεκαετία του 1990, θα είναι μακρύς ο δρόμος για την επιστροφή. Επίσης, το πραγματικό κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Γερμανίας ήταν υψηλότερο το 2012 σε σύγκριση με το 2007 – παρ’ όλο που μια αύξηση της τάξης του 3,9% σε πέντε χρόνια δεν επιτρέπει πολλές επευφημίες.
Αντίθετα, όσον αφορά την ανεργία, τα πράγματα είναι πραγματικά απαισιόδοξα: Η ανεργία στην Ευρωζώνη παραμένει πεισματικά υψηλή και ο δείκτης μακροχρόνιας ανεργίας στις ΗΠΑ απέχει πολύ από τα προ ύφεσης επίπεδα.
Η ανάπτυξη φαίνεται να επιστρέφει αυτή τη χρονιά στην Ευρώπη, έστω με αναιμικούς ρυθμούς, με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο να προβλέπει ετήσια αύξηση κατά 1% του προϊόντος. Συνέχεια

Ελεύθερη Ενέργεια: Η απόλυτη λύση για την κρίση…


light-field anemogenitriesSolarsonne_4

kalogerakis-kritikalogerakis-syskeyirohner_noble_gas_engine_300

future_energy_conceptismael_aviso_self-charging_electric_car_labeled_jackson_wireless_power_transmitter_300

tesla-coilsshutterstock (2)cover-texnologies-melontos-tel

«H ενέργεια βρίσκεται παντού και σε αφθονία. Εμείς όμως διψάμε. Μοιάζουμε με κάποιον που βρίσκεται πάνω σε μια βάρκα σ’ ένα ποτάμι, αλλά πεθαίνει από τη δίψα, γιατί δε διαθέτει ένα ποτήρι για να πιει νερό». Νίκολα Τέσλα (1856-1943)

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ: Η Λύση για την Παγκόσμια Οικονομική Κρίση

Δωρεάν Καθαρή Ενέργεια για Όλους! [1]

Συνέχεια

Ρίξε κάρβουνο στη μηχανή…


Ο σταθμός των τραίνων απ’ το πατρικό του δεν ήταν ούτε ένα τσιγάρο δρόμος. Δυο τζούρες. Στη δεύτερη εκπνοή κι ο καπνός αναμειγνύονταν σε μια μέθεξη μ’ αυτόν του τραίνου. Τα ηχητικά κύματα σαν έμπαινε το τραίνο στο σταθμό έκαναν τα τζαμιλίκια να πάλλονται με ασίγαστο πάθος. Κι ο καπνός, ακροβατούσε, απ΄ τη μια στην άλλη άκρη της απέναντι στέγης. Βλέπεις, δεν είχαν αρχίσει ακόμη να φυτρώνουν τα τσιμεντοκούτια που στοίβαξαν ανθρωπόμορφες σαρδέλες. Σε πείσμα του ονείρου μιας ευρύχωρης ζωής. Χάριν συμφερόντων ιδιοκτητών και εργολάβων.

Αλαφούζοι – 7. Μεγάλα κόλπα -Αλαφούζοι – 8. Οικολογικές «ευαισθησίες»


Αλαφούζοι – 7. Μεγάλα κόλπα
Με τον Κουρή να έχει πάρει χαμπάρι το σκηνικό και να ρίχνει λάδι στην φωτιά (ως και δημοσιογράφο στο Βουκουρέστι έστειλε για συνεντεύξεις και ρεπορτάζ), δεν αργεί να ξεσπάσει μπάχαλο στην Ρουμανία. Η εισαγγελεία τής Κοστάντζας δεν προλαβαίνει να μοιράζει εντάλματα σύλληψης και διαταγές προφυλάκισης για απιστία, πλαστογραφίες, κατάχρηση εξουσίας, χρηματισμό, παραβιάσεις των νόμων για εξαγωγές, παράνομες πωλήσεις, απάτες κλπ.