Για τον πολιτικό πολιτισμό της Αριστεράς…


politismos-toy-thymoy-katanalwsi-sxesewn«Aenai-EpAnastasi

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Η δημοκρατία δεν είναι τίτλος ούτε ετικέτα. Ούτε μόνο θέμα αρχής. Είναι πρακτική αναγκαιότητα. Και κατάκτηση. Μεγάλη και σπουδαία. Αλλά τα καλά κόποις κτώνται. Στην Αριστερά αρεσκόμαστε να λέμε ότι είμαστε δημοκράτες και λειτουργούμε δημοκρατικά. Μερικοί το λένε τόσο πολύ για τόσα πολλά χρόνια που μπορεί και να το έχουνε πιστέψει. Το σωστότερο, όμως, είναι αυτό που λέγεται επίσης, ότι είμαστε οι πιο δημοκρατικοί. Ασφαλώς, σε σύγκριση με τα καθεστωτικά κόμματα υπερτερούμε. Αλλά είναι αυτό το ζητούμενο; Να υπερτερούμε απλώς των καθεστωτικών ή να είμαστε πραγματικά δημοκρατικοί;

Προσωπικά, δεν μπορώ να πω ότι λειτούργησα με όρους ουσιαστικής δημοκρατίας μέσα στους συλλογικούς φορείς που συμμετείχα. Ακόμα και στα πιο ριζοσπαστικά κόμματα και οργανώσεις που λειτουργούσαν με δημοκρατικό συγκεντρωτισμό, κυριαρχούσε ο συγκεντρωτισμός σε βάρος της δημοκρατίας. Μόνο στις οργανώσεις βάσεις, που είχαν περιορισμένη εμβέλεια, υπήρχαν ψήγματα δημοκρατίας, αλλά κι αυτά καθηλωμένα και αναποτελεσματικά, αφού σπάνια οι διεργασίες και οι απόψεις τους άγγιζαν τα αποφασιστικά όργανα, της ολιγομελούς καθοδήγησης. Αυτό, στις φάσεις των μεγάλων εντάσεων και συγκρούσεων, δεν μας ενοχλούσε και δεν μας απασχολούσε, γιατί πρώτευε η ανάγκη να είμαστε ενωμένοι, συμπαγείς και μαχητικοί, σαν μια γροθιά. Το πληρώσαμε πολύ ακριβά.

Η διάσταση ανάμεσα στους «κάτω» και τους «πάνω» μεγάλωνε μέχρι που έφτασε στη διάλυση . Από σύντροφοι στα χαρακώματα, γίναμε μαλλιά-κουβάρια. Η αλήθεια είναι ότι, στην πράξη, δεν υπήρχε ισχυρή παράδοση δημοκρατίας στην Αριστερά. Αυτό, σε πολεμικές περιόδους, συγκαλυπτόταν από τις συνθήκες ζωής και θανάτου που διεξαγόταν η αντιπαράθεση με το αυταρχικό σύστημα εξουσίας.

Στη μεταπολίτευση, οι λεγόμενες ανανεωτικές δυνάμεις πρόβαλαν τη δημοκρατία ως συστατικό τους στοιχείο, αντίθετο στο συγκεντρωτισμό. Όμως, οι διασπάσεις, οι ομαδοποιήσεις και οι φράξιες, η απόσταση μεταξύ αρχηγών και μελών και η διολίσθηση στον αστισμό, δεν επιβεβαίωσαν τις διακηρύξεις τους. Από τη δημοκρατία τους, τελικά, απέμεινε η χαλαρότητα και η ανοργανωσιά και διευρύνθηκε το χάσμα με τους εργαζόμενους, ενώ εδραιώθηκε ο διαχωρισμός ανάμεσα στα επαγγελματικά στελέχη και τα υπόλοιπα μέλη, τους εθελοντές.

Ουσιαστικά, η γραμμή έβγαινε από την ηγετική ομάδα με ελάχιστη έως υποτυπώδη συμμετοχή των μελών και των οπαδών. Οι αντιπαραθέσεις διεξάγονταν μεταξύ ομάδων που ανήκαν στον ηγετικό πυρήνα, αγνοώντας τη «βάση». Αναπτύχθηκαν μηχανισμοί, παράκεντρα, γραφειοκρατία, εσωστρέφεια και ιδιοτέλειες που αναπόφευκτα αναφύονται στο πλαίσιο ενός οργανισμού κλειστού, χωρίς έλεγχο κι αξιολόγηση. Γι” αυτό, ακόμα κι αν ένα στέλεχος δεν απέδιδε, ανήκοντας σε μια ισχυρή ομάδα, δεν επρόκειτο ποτέ να κριθεί και να χάσει το πόστο του. Και πολύ περισσότερο να παραιτηθεί αυτοβούλως. Τα συνέδρια είχαν επικυρωτικό χαρακτήρα και επανακαθόριζαν τους συσχετισμούς δυνάμεων. Άρθρα του καταστατικού παραβιάζονταν συστηματικά. Κανένας εσωτερικός θεσμός δεν θεμελιώθηκε που θα εξασφάλιζε τη διαρκή, ελεύθερη, ισότιμη και αποφασιστική συμμετοχή του κάθε μέλους και διασταλτικά του ευρύτερου πολιτικού περιβάλλοντος του κόμματος. Συνήθως, γινόταν ένας συμβιβασμός που κατέληγε σε καταμερισμούς μεταξύ των ομάδων και των τάσεων.

Η οργανωτική, πολιτική και ιδεολογική χαλαρότητα ενίσχυε την ψευδαίσθηση της δημοκρατικότητας. Οι κοινωνικοί και πολιτικοί στόχοι εξωραΐστηκαν, η αντιπαράθεση με το σύστημα αμβλύνθηκε, οι υποχρεώσεις των μελών ελαχιστοποιήθηκαν, η αξιολόγηση της συμβολής του καθενός περιορίστηκε στο ελάχιστο και η δημοκρατία άρχισε να οριοθετείται με βάση τις επικρατούσες αντιλήψεις που διαπνέουν το αστικό πολίτευμα. Δηλαδή, περιορίστηκε στην ψηφοφορία και στην πολυφωνία, που δεν είναι ασήμαντοι όροι, αλλά δεν είναι αρκετοί για να διαφοροποιήσουν ένα πραγματικά δημοκρατικό κόμμα από ένα αστικό δημοκρατικό κόμμα που λειτουργεί με κανόνες, αλλά εξυπηρετεί τα συμφέροντα της μειοψηφίας και της ολιγαρχίας. Τώρα πλέον, δεν μπορούμε να παραβλέπουμε αυτές τις «λεπτομέρειες». Δεν κινδυνεύει μόνο η Αριστερά, κινδυνεύει η Ελλάδα. Επειδή η πραγματική δημοκρατία, αυτή που οι αριστεροί ονειρεύονται και για την οποία αγωνίζονται, δεν εφαρμόστηκε πουθενά στον κόσμο, η Αριστερά, η κάθε Αριστερά πρέπει να την εφεύρει και να την εφαρμόσει πρώτα η ίδια στο εσωτερικό της, πράγμα που αποτελεί προϋπόθεση για να την εφαρμόσει αύριο ή έστω μεθαύριο στην κοινωνία.

Η δημοκρατία δεν είναι πολυτέλεια

Στην Αριστερά, αυτό το άλμα αργεί. Θες γιατί η παράδοσή της είναι πολύ ισχυρή, θες γιατί η επιρροή της αστικής κουλτούρας είναι ακόμα πιο ισχυρή, τόσο το κομμάτι που εξακολουθεί να επιμένει στο δημοκρατικό συγκεντρωτισμό όσο και το κομμάτι που προτάσσει τη δημοκρατία, αδυνατούν να λειτουργήσουν δημοκρατικά. Και στο μεν και στο δε, όλες οι αποφάσεις, τελικά, εκπηγάζουν από ένα πυρήνα που ηγεμονεύει. Με τη διαφορά ότι στα κόμματα και τις οργανώσεις κλασικού τύπου, η διαφωνία με την ηγετική θέση επισύρει την ποινή του εξοστρακισμού, ενώ στα κόμματα και τις οργανώσεις ανανεωτικού τύπου, η διαφορετική άποψη δεν επισύρει διαγραφή, αλλά πολύ σπάνια αξιοποιείται. Μπορείς να λες ό,τι θέλεις και να μην σε ακούει κανένας.

Μερικές φορές, αυτού του είδους ο αποκλεισμός είναι πιο αποτελεσματικός. Γι” αυτό πολλοί αξιόλογοι πολίτες βρίσκονται εκτός. Και οι οργανώσεις μελών φυτοζωούν. Όλα αυτά με τις εξαιρέσεις τους, βέβαια. Και με τις προσπάθειες αρκετών αγωνιστών να αναβαθμίσουν τη δημοκρατική λειτουργία των φορέων της Αριστεράς εκ των έσω.

Η δημοκρατική λειτουργία δεν είναι μια περιττή πολυτέλεια, ούτε εφαρμόζεται εν μέρει κι όποτε μας συμφέρει ή όποτε δεν μας ενοχλεί. Ούτε είναι το παν. Αλλά είναι όρος άνευ του οποίου δεν θα τελεσφορήσει τίποτα ικανοποιητικά, με κίνδυνο όχι μόνο να χαθούν οι ευκαιρίες, αλλά να έχουμε νέες θυσίες που δεν θα πιάσουν τόπο.

Όλες οι εμπειρίες του κομμουνιστικού κινήματος, όλες οι εμπειρίες της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, όλες οι δικές μας εμπειρίες, δείχνουν και αποδείχνουν ότι η έλλειψη δημοκρατίας σ” αυτά που εμείς δημιουργούμε, είτε πρόκειται για ένα κόμμα είτε για μία κυβέρνηση είτε για ένα κράτος, οδηγεί στον αποπροσανατολισμό των προσπαθειών μας, στον εκτροχιασμό των ίδιων των εαυτών μας. Γι” αυτό, η δημοκρατία θα έπρεπε να είναι πανταχού παρούσα, σε ό,τι κάνουμε, με ό,τι καταπιανόμαστε, χωρίς εξαιρέσεις και χωρίς εκπτώσεις. Γιατί η δημοκρατία δεν είναι δεδομένη στις κοινωνίες. Θέλει συνειδητή δουλειά. Είναι υψηλότατος στόχος του πολιτισμού. Και η Αριστερά σ” αυτόν προσβλέπει.

Με αυτό το σκεπτικό, με λυπεί, αλλά δεν με ξαφνιάζει το έλλειμμα δημοκρατικής λειτουργίας στον ΣΥΡΙΖΑ. Ανήκει στην παθολογία της Αριστεράς, που δεν αφορά μόνο τους «πάνω», αλλά και τους «κάτω». Οι λανθασμένες νοοτροπίες είναι διάχυτες σε ένα μεγάλο σώμα από πολίτες που θεωρούν ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, που βολεύονται στην ανάθεση, έλκονται από αρχηγικά κόμματα και μεταθέτουν τις ευθύνες τους στους άλλους.

Η Αριστερά, όμως, αντί να αναπαράγει τα κουσούρια της κοινωνίας, οφείλει να διορθώνεται και να εξελίσσεται, επηρεάζοντας θετικά το σύνολο. Γιατί ούτε στην κοινωνία είναι εδραιωμένη η κουλτούρα της δημοκρατίας, μετά από αιώνες πελατειακών σχέσεων και απογοητεύσεων. Η Αριστερά οφείλει να λειτουργεί υποδειγματικά, να είναι πρότυπο.

Η Ελληνική Δημοκρατία έχει ξεπέσει  κάτω από κάθε όριο ασφαλείας που θέτουν οι ίδιοι οι αστικοί κανόνες. Κι ούτε μπορεί κανείς να περιμένει καμία σοβαρή επιρροή ή βοήθεια στο ζήτημα του εκδημοκρατισμού από το εξωτερικό, όπως συνέβαινε στα χρόνια της δικτατορίας. Αντιθέτως, η Δύση κατολισθαίνει στον αυταρχισμό, έχοντας ήδη αλωθεί από το επιθετικό χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα λίγα τελευταία χρόνια η μητροπολιτική Ευρώπη έχει εμπλακεί σε περισσότερους τυχοδιωκτικούς πολέμους από τα 45 χρόνια του Ψυχρού Πολέμου. Και ήδη επιτίθεται με πρωτοφανή κανιβαλική αγριότητα εναντίον των πιο αδύναμων συνεταίρων της, όπως η Ελλάδα, η Βουλγαρία, η Πορτογαλία κ.ά.

Αυτό σημαίνει ότι η Αριστερά έχει αυξημένη υποχρέωση να υπερασπιστεί τη δημοκρατία παρεμβαίνοντας δραστικά σε επίπεδο κοινωνίας και κράτους. Ξεκινώντας από την αποκατάσταση των απαξιωμένων αστικών δημοκρατικών θεσμών και προχωρώντας στην παραπέρα διεύρυνση της δημοκρατίας με όρους δικαιοσύνης, ισότητας και ελευθερίας. Μπορεί η Αριστερά να μην δρέπει δάφνες για την άψογη δημοκρατική της λειτουργία, αλλά είναι αναμφισβήτητο ότι οι αγώνες και οι θυσίες των αριστερών γίνονταν ανέκαθεν για τη δημοκρατία. Ο σπόρος της δημοκρατίας είναι με αίμα ριζωμένος μέσα στις αριστερές συνειδήσεις. Και τώρα, η ανάγκη καλλιέργειας τους είναι μεγαλύτερη από ποτέ.

Προσωπικά, δεν αποθαρρύνομαι εύκολα γιατί πιστεύω στη δυναμική των πραγμάτων. Ότι το σωστό και το δίκαιο θα νικήσουν, γιατί αυτό επιτάσσει η ίδια η φύση, που έχει στη «φύση» της την αυτορρύθμιση και την ισορροπία. Αλλά στενοχωριέμαι κάθε φορά που διαπιστώνω ότι εμείς οι ίδιοι, που υπερασπιζόμαστε το δίκαιο και το σωστό, τη φύση την ίδια, παρά τις διακηρύξεις μας, στην πράξη, συχνά-πυκνά, λειτουργούμε παρά φύσει.

Πηγή : Δρόμος της Αριστεράς

Aναδημοσίευση απο:

http://eleutheriellada.wordpress.com/2014/02/09/%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B5/

9 comments on “Για τον πολιτικό πολιτισμό της Αριστεράς…

  1. Ο/Η Γιάννης Μ. λέει:

    Κατ’ αρχήν ο αρθρογράφος δεν διευκρινίζει σε ποιά αριστερά αναφέρεται. Στη σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση που συνεχίζει να γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων της, τη γενική βούληση σε θέματα όπως το μεταναστευτικό, της ονομασίας των Σκοπίων, του καθεστώτος στο Αιγαίο κια άλλα πολλά. Να θυμίσω, ως ανέκδοτο, την στάση της στο θέμα αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες και το αναφέρω γιατί σε εκείνη την περίπτωση υπήρξαν 3 μύρια υπογραφές για αίτημα δημοψηφίσματος.

    Ως ανέκδοτο επίσης εκλαμβάνω τις προγραμματικές της εξαγγελίες για επαναφορά των δημοψηφισμάτων όταν απαξιώνει τη λαϊκή βούληση όπου δεν ταυτίζεται με τις θέσεις της.

    Δυστυχώς στην Ελλάδα η δημοκρατία για τα κόμματα εξακολουθεί να είναι τίτλος κι ετικέτα, αφού ότι δηλώσεις είσαι

    • Ο/Η Kimwn λέει:

      Θα χυδαιολογήσω πρωϊνιάτικα Γιάννη απαντώντας ότι υπάρχουν Αριστεροί με αρ@@@@@ και αρ@@@@ αριστεροί…
      Τη ίδια εποχή με τις υπογραφές που λες, (ένας από τους λόγους που κρατάω την παλιά ταυτότητα ακόμη), υπήρχαν και συλλαλητήρια για το όνομα της Μακεδονίας και κάποιος «δεξιός» έλεγε ποιος θα θυμάται το όνομα σε 15 χρόνια…
      Αε ξεπεράσουμε τις ταμπέλες δεξιός και αριστερός, είχαν νόημα πριν 250 χρόνια όταν «ορίστηκαν», Σήμερα όχι…

      • Ο/Η Γιάννης Μ. λέει:

        Συμφωνώ Κίμωνα. Στην Ελλάδα του ότι δηλώσεις είσαι, οι ταμπέλες το μόνο που κάνουν είναι να οριοθετούν τα κομματικά μαντριά στο επίπεδο του φαίνεσθαι – πλήθος

        • Ο/Η Kimwn λέει:

          Γνωρίζεις πιστεύω για το πόσο «αριστεροί» (στην τσέπη) είναι κάποιοι λαλιώτηδες, δαμανάκηδες΄κλπ κλπ κλπ…

          • Ο/Η Γιάννης Μ. λέει:

            Τα γνωρίζω Κίμωνα, όπως τα γνωρίζει το πανελλήνιο, εκτός αυτών που είτε δεν θέλουν να δούν, είτε δεν τους συμφέρει να δουν, αφού άλλες είναι οι επιδιώξεις τους.

            Φοβάμαι ότι μας έχουν βάλει ανάμεσα στην Σκύλα και στην Χάρυβδη κι αναζητείται ο σύγχρονος Οδυσσέας για να τις ξεπεράσουμε

    • Ο/Η Γιάννης Μ. λέει:

      Σχετικά με τις θέσεις των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ στο μεταναστευτικό, σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύθηκε το 2012 στο Βήμα :
      «… ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα ευρήματα σύμφωνα με τα οποία ακόμη και αν ο ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάζεται ανεκτικός απέναντι στους μετανάστες, οι ψηφοφόροι του γίνονται όλο και πιο αντιμετανάστες.
      Οι ερευνητές αποδίδουν αυτό το γεγονός στη μαζική εισροή ψηφοφόρων από άλλα κόμματα, οι οποίοι και δεν μοιράζονται τις παραδοσιακά ανεκτικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ στο μεταναστευτικό ζήτημα. Γενικότερα, εμφανίζεται μετατόπιση των ψηφοφόρων όλων των κομμάτων σε περισσότερο αντιμεταναστευτικές θέσεις…»

      Θα έχουν ενδιαφέρον οι θέσεις των κομμάτων (και ειδικά της αριστεράς που αναφέρεται το άρθρο) για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος που έγινε χθές στην Ελβετία, σχετικά με περιορισμό του αριθμού μεταναστών από άλλες χώρες της ΕΕ.

      • Ο/Η Kimwn λέει:

        Η ελβετία ΚΑΛΑ κάνει ότι κάνει, ΔΕΝ ανήκει στην εΒρωπαϊκή Ένωση, απλά είχε προνομιακή σχέση μέσω του ευρωπαϊκού οικονομικού χώρου .
        Άρα δεν υποχρεούται να ‘εφαρμόζει’ τα δίκαια μας για ελεύθερη μετακίνηση ανθρώπων, μόνο των κεφαλαίων θα κρατήσει…

  2. Ο/Η 'ο Παγωτατζής λέει:

    Οι κενού περιεχομένου δηλώσεις είναι τό πρόβλημά σας ώς Αριστερά κ.Ελληνιάδη .

    Η παντελής-μα παντελής-μη συναίσθηση τής ιστορικής ή τής τρέχουσας πραγματικότητας και ή έλλειψη κάθε διάθεσης με επαφή πρός αυτήν-την πραγματικότητα- από άτομα πού δηλώνουν Αριστεροί ή ανήκουν σε αντίστοιχους πολιτικούς σχηματισμούς κ. Ελληνιάδη

    Η αποδοχή μιάς «διαφορετικότητας» -στό πρόσχημα μιάς «αρρωστημένης Δημοκρατικότητας»- πολιτικών επιλογών και προσώπων πού προσβάλλουν τήν Λογική (κοινή και Αριστοτέλεια) σε πολλαπλά επίπεδα,είναι τό πρόβλημά σας ώς Αριστερά κ.Ελληνιάδη …

    Η έννοια της Αριστεράς όπως τήν αντιλαμβάνεσθε-και το κυριώτερο προσπαθείτε να επιβάλλετε-ε΄ναι τό πρόβλημα κ.Ελληνιάδη. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα πού μάλλον μόνον εν Ελλάδι έχετε φθάσει στό σημείο να ονομάζεται(!!) «Δημοκρατική Αριστερά» ένας πολιτικός σχηματισμός.και να τονίζεται ή έννοια τής ονομασίας !

    Η πελαγοδρομία μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας ,μεταξύ λογικού και θυμικού, είναι πού ταλαιπωρεί και σας προβληματίζει ώς Αριστερά(ΣΥΡΙΖΑ να υποθέσω;) και όχι ή υπαρξη ή μή -και τί είδους- Δημοκρατίας κ. Ελληνιάδη

    Και στήν Ελλάδα όλα τα παραπάνω μεταφράζονται απλά στίς παρακάτω -ΑΡΙΣΤΕΡΕΣ-δηλώσεις:

    » Συριζαίος βολευτής – Τα Ίμια λέγονται Καρντάκ και ανήκουν στην …Τουρκία»
    Τwitter 31/1
    » Κρίση στα Ιμια : Παρανοική πολεμοκαπηλία σε όλο της το μεγαλείο…www.kar.org.gr

    Με απόψεις όπως του κου Θεοδωρίδη ότι τα Ιμια λέγονται Καρντάκ, πως κανονικά ανήκουν στην Τουρκία, διότι αυτό κατανοεί κανείς διαβάζοντας τα παραπάνω και δηλώσεις όπως της κας Γαϊτάνη για τα Σκόπια και τον επεκτατισμό των “κακών” Ελλήνων που θέλουν να κατακτήσουν τα Βαλκάνια, με θέσεις που θα φέρουν στην Ελλάδα όλη την Ασία – Αφρική , το μόνο που πετυχαίνει ή Αριστερα θα είναι το φούσκωμά τής ΧΑ σε τέτοιο βαθμό , πού σίγουρα θα είναι de facto και ή μόνη υπεύθυνη για τήν έ(κ)λλειψη Δημοκρατίας έν Ελλάδι……κ. Ελληνιάδη!
    Τήν καλημέρα μου…

  3. Ο/Η Λεωνίδας λέει:

    ΔΕΞΙΑ
    Στην Ελλαδα (και οχι μονο )υπαρχουν τα Αρχηγικα κομματα ,τα υποταγμενα στην αποφαση του «Ηγετη» ,που ουτε καν η περιξ αυτου ομαδα δεν συναποφασιζει .Κατα καιρους κανουν συνεδρια , συνδιασκεψεις κλπ …για τα ματια του κοσμου ..αλλα Αρχηγου αποφασιζοντος ολοι μουγκα στην Στρουγκα !! Το Αμερικανικο δλδ -κατ επιφαση- δημοκρατικο μοντελο, Προεδροκεντρικο και με ελαχιστες διαφορες μεταξυ των κομματων επι της ασκουμενης πολιτικης υπερ των Πλουσιων και των Πολυεθνικων που χρηματοδοτουν ΑΝΟΙΚΤΑ τα «παπαγαλακια» – βουλευτες του καθε ηγετη .
    Και το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ που κυβερνησαν ως τωρα ,ετσι λειτουργουσαν .Το κομμα ιδιοκτησια του Ηγετη ! Βεβαια εδω δεν ειναι ΑΝΟΙΚΤΗ η χρηματοδοτηση απο το Κεφαλαιο αλλα γινεται με «παμπερς» και βαλιτσακια …

    Τυφλα να εχει δλδ η παλια Μοναρχια ! Αυτη που συντριφτηκε απο την Γαλλικη Αστικη Επανασταση .
    Τουλαχιστον εκει η εξουσια μεταβιβαζοταν απο τον …..Θεο σε μια οικογενερια «γαλαζοαιματη πεφωτισμενη» και απο πατερα σε παιδι πηγαινε η δουλεια ,λεγοντας στο ποπολο Ειμαστε οι ελεω θεου μοναρχες σου και οφειλεις να υποτασσεσαι σαν καλος υπηκοος …δεν ειχε αναγκη δλδ το ολο σκηνικο απο δημοκρατικα καρναβαλια ουτε πουλαγε φουμαρα «συμμετοχης» των πολιτων στις αποφασεις και αλλες τετοιες …στρακαστρουκες .

    ΑΡΙΣΤΕΡΑ
    Στον αντιποδα οταν οι εργατες φκιαξανε το κομμα τους και πριν ακομα το ονομασουν κομμουνιστικο η Δημοκρατια βρηκε καποιο καλυτερο εδαφος ,μια και ολη η βαση του κομματος αποφασιζε οχι μονο ποιον θα εχουν αρχηγο αλλα και αυτη η βαση εβγαζε και την πολιτικη του κομματοςγια καθε θεμα της κοινωνικης ζωης .Για να μην υπαρχουν λοιπον ΑΤΟΜΙΚΕΣ πολιτικες (να κανει δλδ οτι γουσταρει ο καθενας παρερμηνευοντας θεσεις και αποφασεις ) αποφασιστηκε πως μεχρι το επομενο Συνεδριο ΟΛΟΙ θα εφαρμοζαν αυτα που αποφασισαν (ακομα κι αυτοι που μειωψηφισαν κατα την συζητηση) και τον Ελεγχο αυτων αναλαμβανε η Ηγεσια,κρινομενη κι αυτη ΠΑΝΤΑ ως το επομενο Συνεδριο . Ουσιαστικο αυτο γιατι ετσι Ενιαια ολο το σωμα πολιτευοταν ,κρινοταν ,χωρις να κανει ο καθενας του κεφαλιου του ,ελεγχωντας και ελεγχωμενοι ταυτοχρονα ολοι και ταυτοχρονα εμπεδωνοταν η πραγματικη Δημοκρατια στο σωμα και η βασικη ΑΡΧΗ της «σεβασμος ολων στην ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΚΗ αποψη «(πχ στην Ελβετια προχτες το 49,7 % ΠΡΕΠΕΙ να δεχτει και να ΕΦΑΡΜΟΣΕΙ την αποφαση του 50,3% αν πιστευει στην Δημοκρατια!!)

    ΤΡΙΑ ΠΟΥΛΑΚΙΑ ΚΑΘΟΝΤΑΝ
    Οσοι διαφωνησαν τοτε με την παραπανω μεθοδο Δημοκρατιας και κυριως δεν καταλαβαν την δυναμη και την λειτουργικη ανωτεροτητα της παραπανω μεθοδου δημοκρατικης αυτοδιαχειρησης ενος συνολου ανθρωπων ,σηκωσαν δικο τους μπαιρακι (μενσεβικοι-«σοσιαλδημοκρατες»-«δημοκρατες» κλπ) ,οπου ο καθενας κανει οτι γουσταρει ,λεει οτι θελει και εννιοτε σκοτωνονται μεταξυ τους …εκτος αν τους ενωνει η προσδοκια ΕΞΟΥΣΙΑΣ ,οποτε μετριαζεται λιγο η «ΧΑΒΡΑ των Ιουδαιων» με την οποια λειτουργουν .
    Το κακο ειναι οτι αυτοπροσδιοριζονται ΑΡΙΣΤΕΡΑ οταν κακοποιουν βαναυσα ακομα και την βασικη εννοια της Δημοκρατιας στην πραξη .Καλυτερα να λεγανε το μαγαζι τους με το ονομα του …ΧΑΒΡΑ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s