Πρώτα, πικρά, διδάγματα μιας σύντομης κυβερνητικής εμπειρίας μεταρρυθμιστικής πολιτικής


 Γραπτή απόδοση ομιλίας σε εκδήλωση που διοργανώθηκε από το Κέντρο Πολιτικού Προβληματισμού Μιχάλης Παπαγιαννάκης στις 3 Δεκεμβρίου 2013

Αντώνης Μανιτάκης, 30/01/2014

H σύντομη αλλά συγκλονιστική, για μένα τουλάχιστον, υπουργική εμπειρία με γέμισε με πολλά και ποικίλα βιώματα, με πολλά και αντιφατικά συναισθήματα, και με φόρτωσε, ταυτόχρονα, με πολλές και βαριές προσωπικές ευθύνες για το αύριο, με αφορμή αυτό που έκανα ή παρέλειψα ή απέτυχα να κάνω και κυρίως σε σχέση με αυτά που έγιναν στο Υπουργείο και στην Κυβέρνηση κατά την διάρκεια της υπουργικής μου θητείας. Μα πάνω απ΄όλα  γι αυτά που χρειάζεται να γίνουν για τον τόπο, για το κράτος και τη διοίκηση, άμεσα και σε βάθος χρόνου.
Αισθάνομαι, στην πρώτη αυτή δημόσια αποτίμηση του έργου μου, την ανάγκη να λογοδοτήσω, πρώτα, απέναντι στη παράταξη που με πρότεινε και με στήριξε πολιτικά και κοινοβουλευτικά, τη ΔΗΜΑΡ, στα στελέχη της, στους οπαδούς και φίλους της. Παράλληλα,  όμως οφείλω,  να κοινωνήσω -και όχι απλά να επικοινωνήσω- αυτά που έζησα, γνώρισα και σκέφτηκα ως υπουργός, δηλαδή ως υπηρέτης της Πολιτείας, στην Αγορά του Δήμου, στο δημόσιο χώρο, ή, για να το κάνω  και πιο επιστημονικοφανές, να  τα θέσω σε δημόσια διαβούλευση.
Δεν σκοπεύω φυσικά να μιλήσω σήμερα για όλα τα παραπάνω στο Κέντρο Πολιτικού Προβληματισμού Μιχάλης Παπαγιαννάκης, το οποίο  ευχαριστώ για την πρόσκληση και τη φιλοξενία. Θα περιοριστώ να παρουσιάσω μερικά μόνο από τα διδάγματα κυβερνητικής  πολιτικής  που άντλησα.  Τα άλλα, τα πιο συγκεκριμένα και ίσως πιο χρήσιμα, αλλά και πιο σύνθετα θα έχουμε, πιστεύω, την ευκαιρία να τα συζητήσουμε, διεξοδικά αλλού.

Διαπίστωση πρώτη: ο τόπος έχει ανάγκη από ριζική αναδιοργάνωση του κράτους και της διοίκησης
Θα ήθελα προκαταβολικά να τονίσω τούτο, ως  πρώτο συμπέρασμα, ως πρώτη γενική διαπίστωση  μετά από όσα είδα και έζησα  επιχειρώντας την πραγματοποίηση μιας καθολικής αναδιοργάνωσης της δημόσιας διοίκησης και ειδικά των διοικητικών μονάδων όλων των Υπουργείων. Ο  τόπος  έχει άμεση από ριζική αναδιάρθρωση του κράτους και της διοίκησής του με βάση ένα συνολικό και καλά σχεδιασμένο σχέδιο, κοινά αποδεκτό, που θα εφαρμοστεί με μέθοδο και σύστημα, με υπομονή και επιμονή και με σεβασμό στο νόμο και στο Σύνταγμα.
Η διοίκηση είναι σήμερα παραλυμένη, τελεί υπό διάλυση. Η κρίση και ειδικά  η βαθύτατα ιδεολογική πολιτική της Τρόϊκας στο θέμα των απολύσεων, επέτεινε την αποδιάθρωσή  της, υπονόμευσε και τελικά καταδίκασε κάθε προσπάθεια μεταρρύθμισης.  Δεν διορθώνουν πάντως την κατάσταση  στην παρούσα αρνητική συγκυρία λύσεις αποσπασματικές, εμβαλωματικές και συγκυριακές.  Νομοθετικές πρωτοβουλίες αυτού του είδους διαιωνίζουν τα κακώς κείμενα και δημιουργούν πρόσθετα προβλήματα πολλαπλασιάζοντας τα παλιά. Συνέχεια

Πολιτισμός τέλος…


1.100 μέτρα πάνω από την θάλασσα. (Ησυχία). Βλέπεις από ψηλά τα ανθρωπάρια που σου κάνουν «Μπου» κάθε μέρα απειλώντας ότι θα σου πάρουν τα ντουβάρια και σε πιάνουν τα γέλια. (Ηρεμία). Μου έστειλαν μήνυμα γνωστοί από τον «πολιτισμό» ότι πρέπει να βάλω τσιπάκι αναγνώρισης στα 5 σκυλιά συντρόφους μου και τους είπα να το βάλουν στον κώλο τους. (Κινητό τηλέφωνο στη σόμπα).
Σήμερα φάγαμε μανιτάρια με ζοχούς και ρέγκα σε κονσέρβα. Κοιτούσαμε το βουνό απέναντι και μάς πέρασε όλων από το μυαλό ότι σε έξι μήνες εκεί πολύ πιθανόν να γίνει χιονοδρομικό για να έρχονται οι ξανθιές κλάνες να κάνουν τσουλήθρες. (Ανησυχία). Δευτερόλεπτα μετά κοιταχτήκαμε και γυρίσαμε το κεφάλι προς το πίσω βουνό. 1,600 υψόμετρο μέτρα για περισσότερη σιγουριά.
Απόφαση: Όσο αυτοί θα κάνουν εισβολή τόσο πιο ψηλά εμείς θα ανεβαίνουμε. (Απόψε θα χιονίσει).

Πηγή.

http://ohia1.blogspot.gr/2014/02/blog-post.html

Μετά την κάλπη, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται


Αντέχει ο τόπος πραγματική αλλαγή; Αν ναι, τότε γιατί είναι περίπου άφαντες από το πολιτικό προσκήνιο δυνάμεις που αντιτίθενται ευθέως στον κρατισμό, στις συντεχνίες και στα καρτέλ; Τελικά ίσως εισπράττουμε ό,τι μας αξίζει…

του Ν. Γ. Δρόσου
Μετά την κάλπη, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται
Φίλτατοι, καλή σας ημέρα!

Αν η Δημοκρατία έχει ένα μεγαλείο ως πολίτευμα, αυτό, δίχως αμφιβολία, αφορά στις ελευθερίες τις οποίες απολαμβάνει εντός του πλαισίου μιας δημοκρατικά συντεταγμένης πολιτείας ο κάθε πολίτης.

Ελευθερίες και δυνατότητες άσκησης επιλογών, οι οποίες καθορίζουν την ίδια την υπόστασή του ως μέλους της κοινωνίας και αποτελούν τον καθοριστικό παράγοντα για το μέλλον του ιδίου αλλά και όσων επηρεάζει μέσω των αποφάσεων στις οποίες καταλήγει.

Για παράδειγμα, θεμελιώδης λίθος στη διαδικασία αυτή είναι η δυνατότητα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι, την οποία απολαμβάνουν οι Έλληνες πολίτες κατά τη Μεταπολίτευση, πλην εκείνων που τους τη στέρησε ο νόμος.

Υπό το πρίσμα αυτό, το εκλογικό σώμα της χώρας, ο καθένας μας με δικαίωμα ψήφου, ουδέναν άλλον μπορεί να μεμφθεί σχετικά με την ποιότητα της πολιτικής ηγεσίας που κράτησε τα ηνία της χώρας κατά τη διάρκεια των τελευταίων 40 ετών. Συνέχεια

Νταβός: Τώρα που σωθήκαμε μας έμειναν οι άνεργοι…


«Η ΑΝΑΜΟΡΦΩΣΗ του Κόσμου: Συνέπειες για την κοινωνία, την πολιτική και τις επιχειρήσεις» ήταν το θέμα της φετινής συνόδου του Νταβός, που συγκέντρωσε άλλη μια φορά εντός των τειχών του όλους εκείνους τους λόγους για τους οποίους δεν…

ήλθε ακόμα το τέλος της ιστορίας.

Σε σχέση με το περυσινό «Ανθεκτικός δυναμισμός», που συνιστούσε ένα μεταμοντέρνο κάλεσμα αισιοδοξίας και ανάληψης ρίσκου από τους πρωτοπόρους του επιχειρείν, η φετινή πρόσκληση του 76χρονου Γερμανού τελετάρχη, Κλάους Σβαμπ, άγγιξε ευαίσθητες χορδές. Με την ιδέα της βιώσιμης ανάπτυξης να μετατίθεται κάθε φορά του χρόνου, οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ έκαναν λόγο για εισοδηματικές ανισότητες που προοιωνίζονται κοινωνικές αναταραχές, οι οποίες με τη σειρά τους θα ορίσουν τις εξελίξεις στην παγκόσμια οικονομία για τα επόμενα δέκα χρόνια.

Χάσμα πλούσιων-φτωχών
«Η δυσαρέσκεια μπορεί να οδηγήσει στη διάλυση του κοινωνικού ιστού, ιδίως αν οι νέοι νιώθουν πως δεν έχουν μέλλον», δήλωσε η επικεφαλής οικονομολόγος του Φόρουμ, Τζένιφερ Μπλάνκε. Συνέχεια

Το χρέος ως θεός…


23123korobesis

Του Περικλή Κοροβέση

Ας υποθέσουμε πως κάποιος νεαρός επαναστάτης του μεγέθους των Λένιν, Κροπότκιν, Μάο κ.λπ. βρει δουλειά ως οδηγός τρόλεϊ στη γραμμή Παγκράτι – Κολιάτσου. Οσο μεγαλοφυείς και να είναι οι ιδέες του, το δρομολόγιο θα είναι το ίδιο. Το ίδιο συμβαίνει και με τις οικονομίες που έχει καθιερώσει ο νεοφιλελευθερισμός. Εχουν μια συγκεκριμένη πορεία και έχει γίνει επίσημο δόγμα της Ε.Ε. Ανατροπή αυτού του μοντέλου θα σήμαινε και ανατροπή της σχέσης της Ελλάδας με την Ευρώπη, δεδομένου ότι η Συνθήκη της Λισαβόνας είναι το απορριφθέν Ευρωσύνταγμα, που πέρασε από την πίσω πόρτα. Να θυμίσουμε πως μία από τις καλύτερες αναλύσεις αυτού του Συμφώνου τη χρωστάμε στον καθηγητή κ. Μανιτάκη. Αλλά αυτό δεν εμπόδισε τον συγγραφέα αυτών των μελετών να γίνει υπουργός σε μια ακραία νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση.

Συνέχεια

ΦΑΙΔΡΟΙ «ΑΡΓΕΝΤΙΝΟΛΟΓΟΙ»…


Του ΔΙΟΝΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΑΤΟΥ *

Σκεφθείτε έναν σημαντικό αθλητικό σύλλογο, που «βουλιάζει» εξ αιτίας των επιλογών κάποιου ανεκδιήγητου μεγαλοπαράγοντα. Η ομάδα υποβιβάζεται, καταχρεώνεται, κινδυνεύει να διαλυθεί. Ο «τιμονιέρης» αποκαθηλώνεται, ο σύλλογος αναστυλώνεται, ανακάμπτει και σταθεροποιείται -επί χρόνια- σε υψηλά επίπεδα. Αργότερα αρχίζει να «αγχομαχά». Χάνει έδαφος, χωρίς όμως να έχει – έως τώρα – γκρεμοτσακιστεί, όπως επί των ημερών του μεγαλοπαράγοντα. Τι κάνει εκείνος; Πλημμυρισμένος από βλακώδη, κομπλεξική χαιρεκακία, διατυμπανίζει ότι η ομάδα βασανίζεται επειδή απέρριψε το δικό του, «σοφό» μοντέλο διαχείρισης. Ναι, εκείνο που την είχε οδηγήσει στον πάτο!

Συνέχεια

Με ποιά πλευρά είστε;


Η κομητεία Harlan στο Kentucky των ΗΠΑ ήταν, στις αρχές και μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα, μια περιοχή που είχε να επιδείξει πολλά ανθρακωρυχεία, ακραία συντηρητικούς κυβερνήτες και το καθόλου κολακευτικό ψευδώνυμο “ματωμένη κομητεία”. Η ραγδαία αύξηση των ορυχείων και των επιχειρήσεων παραγωγής άνθρακα οδήγησε εκεί χιλιάδες αμερικανούς που μετακινούνταν προς αναζήτηση εργασίας ήδη από το 1890. Η εσωτερική μετανάστευση προς την κομητεία Harlanκορυφώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του ’20 και στις αρχές του ’30, όπου το κράχ και η οικονομική κρίση δημιούργησαν μεγάλες μετακινήσεις ανέργων σε περιοχές όπου μπορούσε ακόμα να βρεθεί κάποια στοιχειώδης εργασία. Και μιας και η “γη της επαγγελίας”, η California, βρίσκονταν πολύ μακριά για τους βιομηχανικούς εργάτες των ανατολικών ακτών, πολλοί απο αυτούς βρέθηκαν εκεί. Και σύντομα το μετάνιωσαν.

Συνέχεια