Του θάνατου παράγγειλα


Του θάνατου παράγγειλα

Του θάνατου παράγγειλα
Του χάρου παραγγέλνω
Του θάνατου παράγγειλα
Του χάρου παραγγέλνω
Ανάθεμά σε χάροντα
Και μια κατάρα στέλνω
Και λέω της χαρόντισσας
Στα χαροπαίδια λέω
Και λέω της χαρόντισσας
Στα χαροπαίδια λέω

Ρούχο `χω πράσινο, είναι αφόρεγο
Φορώ το και γελώ σε
Άρτος στο χέρι μου είναι επτάζυμος
Τρώγω τον και θωρώ σε

Και λέω της χαρόντισσας
Στα χαροπαίδια λέω
Ανάθεμά σας όφιδες
Και άλλο πια δεν κλαίω
Του θάνατου παράγγειλα
Του χάρου παραγγέλνω
Ανάθεμά σε χάροντα
Και μια κατάρα στέλνω

Χριστόδουλος Χάλαρης – Γιάννης Κακουλίδης – Νίκος Ξυλούρης & Χρύσανθος

Κατερίνα Γώγου: Εν αρχή ην ο πόνος…


Η Κατερίνα Γώγου έκανε ποίηση σε μια εποχή που οι άλλοι «ποιητές» έκαναν δημόσιες σχέσεις. Πάνω από όλα ήταν η ίδια ποίηση. Ανάμεσα σε χάπια, ποτά, σβησμένα τσιγάρα, φτωχογειτονιές, προδοσίες…
Ας ξεμπερδεύω με τα βιογραφικά. Γεννήθηκε στην Αθήνα. Από μικρή δούλεψε σαν ηθοποιός στο θέατρο και στον κινηματογράφο, κυρίως σε ταινίες της Φίνος Φίλμς. Το πρώτο της βιβλίο με ποιήματα ήταν το «Τρία κλικ αριστερά» και βγήκε το 1978. Έβγαλε επίσης τα βιβλία «Ιδιώνυμο»(1980),» Το ξύλινο παλτό»(1982),» Απόντες»(1986),» Ο μήνας των παγωμένων σταφυλιών»(1988). Όπως αναφέρει ο Λεωνίδας Χρηστάκης, η Κατερίνα ήταν έξω από κάθε λογής εκδοτικά και καλλιτεχνικά κυκλώματα και κλίκες και γι΄αυτό σπάνια θα δείτε να αναφέρονται σε αυτήν στα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης. Αυτοκτόνησε το 1993 με χάπια σε ηλικία 53 χρονών…
Ακολουθούν κάποια από τα ποιήματα της… Συνέχεια

Τέλος χρόνου…θα τους τσακίσουμε τα πρέκια!!!


Αυτό που έχουμε απέναντι μας έχει αρχίσει να παίρνει σχήμα και μορφή και είναι πολύ άσχημο. Όσο τα πράγματα προχωρούν όλο και περισσότεροι καταλαβαίνουν ότι δεν μπορούν να ζήσουν μαζί του, δεν μπορούν να ανεχθούν την παρουσία του. Αυτό το αίσθημα δεν υπήρχε από την αρχή αυτής της ιστορίας. Στην αρχή, όπως θα θυμάσαι, οι εκδοχές και οι απόψεις για το τι συμβαίνει, για το τι πρόκειται να συμβεί, ήταν πολλές στους πολλούς καλούς ανθρώπους. Πολλοί, τότε αλλά και σχετικά πρόσφατα, έλεγαν πως η… ζωή μαζί με το… τέρας είναι μία επιλογή, κακή επιλογή, αναγκαστική επιλογή, αλλά επιλογή που μπορείς να την κάνεις, έστω με τη ψυχή στο στόμα. Τώρα δεν είναι έτσι τα πράγματα και νομίζω πως μπορείς να το δεις στα μάτια των ανθρώπων, μπορείς να το πιάσεις στην ατμόσφαιρα που πλέον είναι τόσο πυκνή, από την ένταση και την απόγνωση, που μπορείς να κόψεις κομμάτια της και να τα πάρεις σπίτι. Όπως φαίνεται ο κόσμος λειτουργεί με τον χρόνο του, αλλά εδώ που βρισκόμαστε σήμερα ο χρόνος έχει τελειώσει. Φαίνεται παντού πως ο κόσμος, θα επιμείνω: οι πολλοί καλοί άνθρωποι, περιμένει κάτι να γίνει, κάτι να αλλάξει, να σταματήσει να αισθάνεται συνέχεια το ίδιο πράγμα.
Αυτό που έχουμε απέναντι μας έχει αρχίσει να παίρνει σχήμα και μορφή και είναι ενιαίο. Θέλει το ίδιο πράγμα, να κάνει το βίο αβίωτο σε όλους όσοι δεν βρίσκονται στη δική του την πλευρά. Σκέψου το και θα δεις πως οι πνιγμένοι άνθρωποι στα μαύρα τα νερά του Αιγαίου είναι μία ιστορία που είναι γραμμένη στο ίδιο βιβλίο με την απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, με τη χωρίς μισθό εργασία των νέων ανθρώπων, με όλα τα μέτρα που τιμωρούν τους φτωχούς ανθρώπους γιατί είναι φτωχοί. Όταν αυτό που έχουμε απέναντι μας λέει ότι θα κάνει το βίο αβίωτο στους πρόσφυγες εννοεί πως θα τους πνίξει. Όταν λέει ότι θα κάνει το βίο αβίωτο στον κόσμο της εργασίας εννοεί πως θα τον απολύσει ή θα τον βάλει να δουλεύει χωρίς να πληρώνεται. Και αυτό πάει να πει πως δεν υπάρχει κανένα περιθώριο να γίνει κάποιος συμβιβασμός με αυτή την κατάσταση. Αυτοί που έχουμε απέναντι μας δεν θέλουν να συμβιβαστούν, θέλουν να μας ισοπεδώσουν. Λάθος τους, μεγάλο λάθος, γιατί όσο ισχυρός και να είσαι – που εδώ που τα λέμε αυτοί που έχουμε απέναντι μας δεν είναι και τόσο ισχυροί – πρέπει να αφήνεις μία οδό διαφυγής για τον αντίπαλο σου. Έτσι χωρίς οδό διαφυγής και με την πλάτη στον τοίχο θα τους τσακίσουμε τα πρέκια.
Ο alterthess ιανός
Από alterthess μέσω paganel  (To Γρέκι)

Ιρλανδία: Επιτυχία με χρέος 124% και έλλειμμα 7,4%!


An Irish flag flies next to an EU flag in Brussels

Του Λεωνίδα Βατικιώτη / Επίκαιρα 16-22/1/2014

Η πρώτη φορά ήταν επί πρωθυπουργίας Κ. Σημίτη όταν η Ελλάδα καλούταν να ακολουθήσει το παράδειγμα του «κέλτικου τίγρη», μειώνοντας την φορολογία των επιχειρήσεων, για να εισέλθει ανεπιστρεπτί(!) στον θαυμαστό κόσμο των εξαγωγικών και αναπτυξιακών του επιδόσεων. Η δεύτερη φορά ήταν όταν η Ελλάδα βυθιζόταν στην κόλαση της ευρω-λιτότητας που οδήγησε τελικά στα Μνημόνια. Τότε, τον Δεκέμβρη του 2009 ο επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Ζαν Κλοντ Τρισέ, καλούσε από το βήμα του ευρω-κοινοβουλίου την Ελλάδα να κάνει ότι έκανε κι η Ιρλανδία για να ξεπεράσει την κρίση. Κι ερχόμαστε τώρα, για τρίτη φορά, με αφορμή την επιτυχημένη ομολογιακή έκδοση του Δουβλίνου που ακούμε το ίδιο κάλεσμα: «κάνε το όπως η Ιρλανδία», χωρίς εν τω μεταξύ να απαντηθεί το απλό ερώτημα: αν η Ιρλανδία ήταν τόσο επιτυχημένη, τότε γιατί χρεοκόπησε; Προσπερνώντας αυτό το ερώτημα η υπερπροβολή της Ιρλανδίας έρχεται να υπονοήσει πως τα μνημόνια ήταν μια παρένθεση που κλείνει, υπάρχει φως στο τούνελ, και λίαν συντόμως όλα ή σχεδόν όλα θα είναι όπως παλιά… Τίποτε απ’ όλα αυτά όμως δεν ισχύει!

Αφορμή για να μπορεί η Τρόικα να καυχιέται ό,τι δεν αφήνει μόνο δάκρυα και πόνο στο πέρασμά της αποτέλεσε η έξοδος της Ιρλανδίας στις αγορές, όπως συντελέστηκε με την επιτυχημένη έκδοση ομολόγων. Τα σχετικά χαμηλά επιτόκια με τα οποία δανείστηκε το Δουβλίνο, ύψους 3,75% όταν δύο χρόνια πριν, στο αποκορύφωμα της κρίσης είχαν αγγίξει το 14,6%, αναμφισβήτητα σηματοδοτούν μια επιτυχία, παρότι κανείς μέχρι στιγμής δεν έχει αποδείξει την σκοπιμότητα της επιστροφής στις διεθνείς αγορές για την κάλυψη των δανειακών αναγκών των κυβερνήσεων, όταν το πλέγμα συμφερόντων που τις συγκροτεί είχε τεράστιες ευθύνες, λόγω σύγκρουσης συμφέροντος, στην δημιουργία και την όξυνση της κρίσης την κρίσιμη διετία 2010-2011. Το ερώτημα λοιπόν παραμένει ακόμη και τώρα χωρίς απάντηση: Γιατί τα κράτη, μαθαίνοντας από τα λάθη τους, να μη ζητήσουν μέσω του εσωτερικού δανεισμού από τις εγχώριες αγορές να καλύψουν τις δανειακές ανάγκες τους και πρέπει να στρέφονται στους εμπόρους του χρήματος, που βαρύνονται με εγκληματικές ευθύνες για όσα έγιναν στην Ευρώπη την προηγούμενη 5ετία; Συνέχεια

ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΧΟΛΗ ΤΟΥ ΣΙΚΑΓΟΥ ΣΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ ΣΟΚ


το δογμα του σοκ

Η Σχολή του Σικάγου είναι μια οικονομική Πανεπιστημιακή σχολή, ενσωματωμένη στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου των ΗΠΑ.
Η σχολή αυτή ιδρύθηκε από τον διεθνούς φήμης καθηγητή οικονομικών και κάτοχο βραβείου Νόμπελ οικονομίας Μίλτον Φρίντμαν, ο οποίος απεβίωσε το 2006 σε ηλικία 94 ετών.

του Αντώνη Ι. Γρυπαίου – Διεθνολόγου
στοιχεία από το Βιβλίο «Το Δόγμα του Σόκ» Της ΝAOMI KLEIN

Ο Μίλτον Φρίντμαν ήταν ο μεγάλος γκουρού του ιδεολογικού κινήματος υπέρ του αχαλίνωτου Καπιταλισμού, του Καπιταλισμού της καταστροφής, όπως τον ονόμασαν οι λαοί του πλανήτη.

Συνέχεια

Τζόζεφ Ράντγιαρντ Κίπλινγκ «Aν»


ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΚΡΑΤΑΣ ΤΗΝ ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ ΣΟΥ, όταν οι άλλοι χάνουν τη δική τους και ρίχνουν σε σένα την ευθύνη και την αιτία της αδυναμίας τους.

ΑΝ ΕΧΕΙΣ ΠΙΣΤΗ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ, όταν οι άλλοι αμφιβάλλουν για σένα και δε σε πειράζει αυτή η δυσπιστία τους.

«»ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΚΑΡΤΕΡΙΚΑ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΣΕ ΚΟΥΡΑΖΕΙ Η ΑΝΑΜΟΝΗ ή όταν διαδίδουν ψέματα για σένα να μην ξεπέφτεις και συ στο ψέμα, ή όταν φανερά σου δείχνουν μίσος να μην αφήνεις το μίσος να σε καταλάβει. Κι όμως να μη φαίνεσαι πολύ αγαθός μήτε πολύ στοχαστικός στα λόγια.»»

ΑΝ ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΕΣΑΙ ΕΙΣΑΙ ΙΚΑΝΟΣ, δίχως να γίνεσαι σκλάβος των ονείρων. 

ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ, αλλά όχι για χάρη της ίδιας σου της σκέψης.

ΑΝ ΝΑ ΔΕΧΕΣΑΙ ΜΠΟΡΕΙΣ ΘΡΙΑΜΒΟ ΚΑΙ ΟΛΕΘΡΟ το ίδιο, και να αντιμετωπίζεις παρόμοια και τα δύο.

ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΣΕ ΘΕΣΗ ΝΑ ΥΠΟΜΕΝΕΙΣ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΕΣΥ ΕΙΠΕΣ να επαναλαμβάνεται αλλοιωμένη από πονηρούς που επιδιώκουν έτσι να παγιδέψουν αφελείς ή να παρατηρείς αυτά που συ τους έδωσες ζωή, σπασμένα να κείτονται και παραπεταμένα και να τα φτιάχνεις εξαρχής με εργαλεία φθαρμένα.

ΑΝ ΤΟΛΜΑΣ ΟΛΑ ΤΑ ΠΛΟΥΤΗ ΜΑΖΕΜΕΝΑ ΝΑ ΤΑ ΠΑΙΖΕΙΣ ΚΟΡΩΝΑ ΓΡΑΜΑΤΑ ΜΕ ΜΙΑΣ, να χάνεις, κι απ’ την αρχή να ξεκινάς χωρίς να μέμφεσαι για τη μοίρα σου κανέναν.

ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΡΔΙΑ, ΝΕΥΡΑ ΚΑΙ ΜΥΣ να σε υπηρετούν ακόμη κι όταν έχουν καταρρεύσει και γερά να κρατάς, ενώ δεν υπάρχει εντός σου τίποτε πέρα από τη θέληση που τους λέει «Βαστάτε!».

ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΜΙΛΑΣ ΜΕ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΚΙ ΟΜΩΣ ΝΑ ΚΡΑΤΑΣ ΤΗΝ ΑΡΕΤΗ ΣΟΥ ή να περπατάς με κυβερνήτες κι όμως να μην αλλάζεις την απλή ζωή σου.

ΑΝ ΟΥΤΕ ΕΧΘΡΟΙ ΝΑ ΣΕ ΒΛΑΨΟΥΝ ΜΠΟΡΟΥΝ μα ούτε και οι κοντινότεροι φίλοι.

ΑΝ ΟΛΟΙ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΑΞΙΑ για σένα και κανείς πιο πολύ από τους άλλους.

ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΓΕΜΙΖΕΙΣ ΤΗ ΜΕΡΑ ΣΟΥ ΜΕ ΕΙΚΟΣΙΤΕΣΣΕΡΙΣ ΩΡΕΣ ΑΞΙΑΣ ΖΩΗΣ, τότε δική σου θα είναι όλη η Γη με όλα τα αγαθά της κι ακόμη: αληθινά θα είσαι Άνθρωπος, παιδί μου.

Ο Τζόζεφ Ράντγιαρντ Κίπλινγκ (30 Δεκεμβρίου 1865-18 Ιανουαρίου 1936) ήταν βρετανός συγγραφέας και ποιητής. Είναι ιδιαίτερα γνωστός για τοΒιβλίο της ζούγκλας, το μυθιστόρημα Κιμ (1901) και το ποίημα Αν (1895). Το 1907, έγινε ο πρώτος αγγλόφωνος συγγραφέας που του απονεμήθηκε Νόμπελ Λογοτεχνίας.

http://www.doctv.gr/page.aspx?itemID=SPG5605

Κατάσταση εκτάκτου ανάγκης…


Του Γιώργου Ν. Οικονόμου
[Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών, 8 Ιανουαρίου 2014]

Η χώρα ζει από το 2010 σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης που έχει επιβληθεί από το εγχώριο οικονομικό-μιντιακό-δικαστικό-πολιτικό σύστημα. Φυσικά η κατάσταση αυτή δεν είναι εξαίρεση στη νεοελληνική ιστορία, αλλά ο κανόνας. Πράγματι, είτε υπό τη μοναρχία είτε χωρίς αυτήν, η αυθαιρεσία της εξουσίας ήταν διαρκές γνώρισμα του νεοελληνικού πολιτικού βίου. Χαρακτηριστικές περιπτώσεις αποτελούν το πραξικόπημα του 1909, η κατάσταση πριν και μετά την Μικρασιατική Καταστροφή (1922), το πραξικόπημα Πλαστήρα-Γονατά, το Ιδιώνυμο του Ελ. Βενιζέλου (1929), ο εμφύλιος 1944-45 και 1946-49, το ανώμαλο μετεμφυλιακό καθεστώς μέχρι το 1967 (ΑΝ 509/1947), και επί πλέον οι δικτατορίες του Γ. Κονδύλη, του Θ. Πάγκαλου, του Ι. Μεταξά (1936-41) και των συνταγματαρχών (1967-1974).

Συνέχεια