Μέρισμα 817 εκατ. ευρώ στον κρατικό Προϋπολογισμό από την ΤτΕ


Τράπεζα_της_Ελλάδας

~~~~~~~

Σημ.Αμετανόητου: Καλό είναι λοιπόν να δούμε όσοι δεν γνωρίζουν…τι εστί ΤτΕ.Είναι βαρετό για πολλούς,το γνωρίζω αλλά είναι καλό να ξέρουμε έστω τα τυπικά για αυτό το Ιδρυμα.Λοιπόν: 1)Καταστατικό ΤτΕ. http://www.bankofgreece.gr/BoGDocuments/%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C_%CE%88%CE%BA%CE%B4%CE%BF%CF%83%CE%B7_%CE%98.pdf

2) Οι τροποποιήσεις του καταστατικού. http://www.bankofgreece.gr/BoGDocuments/%CE%A4%CF%81%CE%BF%CF%80%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82_%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%8D_%CE%88%CE%BA%CE%B4%CE%BF%CF%83%CE%B7%CF%82_%CE%98.pdf

3) Επίσης μία αρκετά επεξηγηματική ανάρτηση για την ΤτΕ είναι αυτή : http://www.greek-politics.gr/archives/469

Αντε,τα κονομήσαμε…χαρίζουν οι Ρότσιλντ…

~~~~~~~

Mε έσοδα 817,8 εκατ. ευρώ που προέρχονται από τα κέρδη της Τραπέζης της Ελλάδος, θα ενισχυθεί ο Προϋπολογισμός του 2013.

Σύμφωνα με την ετήσια λογιστική κατάσταση η ΤτΕ εμφάνισε το 2013 αυξημένα κέρδη ύψους 831 εκατ. ευρω έναντι 318,6 εκατ. ευρώ το 2012. Η αυξημένη κερδοφορία της Κεντρικής Τράπεζας αντανακλά κατά κύριο λόγο την μείωση των προβλέψεων στα 468 εκατ. ευρώ έναντι 2,34 δισ. ευρώ το 2012. Συνέχεια

Η εξαφάνιση της ατζέντας…


… και ο αποπληθωρισμός του χρόνου

Τώρα το πήρα είδηση. Έχουν εξαφανιστεί οι ατζέντες. Είναι μέσα Ιανουαρίου και δεν κυκλοφορεί στο σπίτι ούτε μια ατζέντα 2014. Πριν δυο τρία χρόνια, τέτοιες μέρες, στο σπίτι ή στη δουλειά συσσωρεύονταν ατζέντες και ημερολόγια της νέας χρονιάς. Ατζέντες κάθε λογής. Μικρές, μεσαίες, μεγάλες, με χάρτινα ή πλαστικά εξώφυλλα, κι άλλες δερματόδετες, ντιζαϊνάτες, απλές, με το ημερολόγιο και το εορτολόγιο, ή άλλες, «υπερπαραγωγές», απευθυνόμενες σε πολίτες ή επενδυτές του κόσμου που έπρεπε να γνωρίζουν τη διαφορά ώρας μεταξύ Τόκιο και Βερολίνου, τις χιλιομετρικές αποστάσεις ανάμεσα σε όλες τις πρωτεύουσες, τα εθνικά νομίσματα, τα μέτρα και τα σταθμά κάθε χώρας, τα τηλέφωνα των τραπεζών, των πρεσβειών και των αεροπορικών εταιρειών. Υπήρχαν οι ατζέντες – επιχειρηματικά δώρα που κάθε τράπεζα και κάθε εισηγμένη επιχείρηση που σεβόταν τον εαυτό της φρόντιζε να στείλει μαζί με τα «χρόνια πολλά» εκ μέρους του διευθύνοντος συμβούλου και της (συνήθως) υπευθύνου δημοσίων σχέσεων σε ένα ευρύ κύκλο πελατών και «πελατών».

Οι ατζέντες των συλλόγων απανταχού Σαρακατσάνων, τα ημερολόγια των σωματείων, των προσκόπων, του φαρμακείου της γειτονιάς, σπανιότερα του φούρναρη ή του βιβλιοπώλη. Ατζέντες αφιερωμένες στην ποίηση, στη λογοτεχνία, στη ζωγραφική και ατζέντες ιστορικών επετείων ή μελλοντολογικών προβλέψεων. Η αφθονία της ατζέντας, εκτός από το ότι εξυπηρετούσε την αφθονία των δημοσίων σχέσεων, υπονοούσε και μιαν αφθονία χρόνου που έπρεπε να οργανωθεί, να κατατμηθεί, να κατανεμηθεί, να ταξινομηθεί, να εξοικονομηθεί, να επενδυθεί, να πολλαπλασιαστεί, να επιμηκυνθεί με συγκεκριμένους τρόπους και εναλλακτικές. Ο χρόνος όφειλε πράγματι να είναι από πολλές απόψεις χρήμα. Συνέχεια

Το γυμνό στη σοβιετική ζωγραφική…


Pyotr Konchalovsky Woman on a River Bank

Aristarkh Lentulov In the Artist’s Studio

Alexander Shevchenko: Reclining Nude with Apples Συνέχεια

85 πλούσιοι = 3,5 δισ. φτωχοί!


Lagarde
Οι 85 πλουσιότεροι άνθρωποι του κόσμου έχουν συνολικό πλούτο που αντιστοιχεί σε όσα βγάζουν τα 3,5 δισεκατομμύρια φτωχότεροι άνθρωποι του κόσμου, σύμφωνα με νέα έρευνα. Κώδωνα κινδύνου κρούει η Κρ. Λαγκάρντ.

Ο πλούτος των 85 πλουσιότερων ανθρώπων του κόσμου, συνδυαστικά, ισοδυναμεί σήμερα με τον πλούτο του μισού πληθυσμού του κόσμου -ή των 3,5 δισ. φτωχότερων ανθρώπων του κόσμου-, σύμφωνα με νέα μελέτη της Oxfam.

Όπως μεταδίδει το CNBC, στην έκθεση που τιτλοφορείται «Δουλεύοντας για τους Λίγους», ο παγκόσμιος οργανισμός βοήθειας και ανάπτυξης έδωσε λεπτομέρειες αναφορικά με την οικονομική ανισότητα διεθνώς που δημιουργείται από τον ραγδαία αυξανόμενο πλούτο των πλουσιότερων, προειδοποιώντας για τους μεγάλους κινδύνους που αυτό ενέχει για την «ανθρώπινη πρόοδο».

Σύμφωνα με την έκθεση, 210 άνθρωποι έγιναν δισεκατομμυριούχοι τον τελευταίο χρόνο, και εντάχθηκαν στις τάξεις μιας… επίλεκτης ομάδας 1.426 ατόμων με συνδυασμένη καθαρή αξία 5,4 τρισ. δολαρίων. Ο πλούτος του πλουσιότερου 1% των ανθρώπων διεθνώς ανέρχεται πλέον σε 110 τρισ. δολάρια, ή 65 φορές τον συνολικό πλούτο του χαμηλότερου 50% του παγκόσμιου πληθυσμού. Συνέχεια

Ο μύθος του καλού καπιταλιστή, η περίπτωση του Χένρι Φορντ: Πρώτο μέρος…


Χένρι Φορντ

Επειδή πολλά γράφονται τελευταία για τους καλούς καπιταλιστές τύπου Καρέλια, ο οποίος “μοιράζεται ” τα κέρδη του με τους εργαζόμενους, και Σκλαβενίτη, που δεν ανοίγει τις Κυριακές διότι όπως ανακοινώνει η επιχείρηση, δεν θεωρεί τους εργαζόμενους σκλάβους, αποφάσισα να γράψω ένα σχετικό άρθρο. Πρόκειται να αναφερθώ στον Χένρι Φορντ, τον πασίγνωστο επιχειρηματία και μηχανικό, που το όνομα του έχει συνδεθεί με την ομώνυμη αμερικάνικη αυτοκινητοβιομηχανία, την οποία εξύψωσε στις αρχές του 20 αιώνα με τις καινοτόμες ιδέες του.

Το 1914 ο Φορντ εντυπωσίασε τους πάντες αποφασίζοντας να δώσει σε συνθήκες κρίσης ως μίνιμουμ μισθό σε όσους εργάζονταν στα εργοστάσια του τα 5 δολάρια την ώρα, ποσό σχεδόν διπλάσιο από αυτόν που συνήθιζαν να δίνουν άλλες επιχειρήσεις. Αργότερα, το 1926 έφτασε να μειώσει τις εργάσιμες ώρες ανά βδομάδα στις επιχειρήσεις του στις 40, ενώ άρχισε να εφαρμόζει πενθήμερη εργασία. Ο Φορντ βέβαια δεν τα έκανε όλα αυτά από την καλή του την καρδιά, σκοπός του ήταν να πάρει τους καλύτερους εργάτες από τους ανταγωνιστές του και να τους φέρει να εργάζονται για τον ίδιο, αποκτώντας έτσι τεράστιο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα σε μια ραγδαία διογκούμενη αγορά. Ήθελε επιπλέον να αποδυναμώσει και την επιρροή των συνδικάτων σε όσους εργάζονταν για αυτόν.

Τα κριτήρια για το αν τελικά κάποιος εργαστεί για αυτόν ήταν αυστηρά, και ο Φορντ όχι μόνο περνούσε από κόσκινο τους υποψήφιους υπαλλήλους του προκειμένου να τους προσλάβει, αλλά συνέχιζε να παρακολουθεί ακόμα και την προσωπική τους ζωή για όσο διάστημα εκείνοι εργάζονταν για αυτόν. Για να μπορεί κάποιος να συνεχίζει να εργάζεται έπρεπε να παίρνει την έγκριση μιας 50μελους ομάδας ερευνητών(καθώς επίσης και άλλων υπαλλήλων που δούλευαν για το συγκεκριμένο τμήμα που ονομαζόταν Social Department) η οποία έλεγχε τις συνήθειες των εργαζομένων, αν έπιναν, αν  τζόγαραν, αν είχαν επαφές με σωματεία κ.λ.π.

Αν και αυτή η πατερναλιστική τακτική του Φορντ χαλάρωσε με το πέρασμα του χρόνου, δεν υπήρχε η ανάλογη υποχώρηση ως προς την πολεμική στάση του απέναντι στον συνδικαλισμό και στα σωματεία.  Θεωρούσε ότι τα σωματεία έριχναν την παραγωγικότητα, και ισχυριζόταν ότι οι ίδιοι οι μάνατζερ θα έπρεπε κανονικά να νοιάζονται για το καλό των υφισταμένων τους, αφού έτσι θα εξασφάλιζαν τελικά και οι ίδιοι οφέλη.

Για να αντιμετωπίσει τους συνδικαλιστές ο Φορντ όρισε ως υπεύθυνο ασφαλείας της εταιρίας του έναν πρώην ναύτη και μποξέρ ονόματι Χάρι Μπένετ, ο οποίος χρησιμοποιούσε τραμπούκικες και μαφιόζικες μεθόδους για να κρατήσει μακριά τα συνδικάτα. Ο Μπένετ είχε φτιάξει μια ομάδα από τα “καλύτερα παιδιά”(συμμορίτες, πρώην κατάδικους) που άνηκαν στην επιχείριση και δούλευαν κάτω από τις διαταγές του Φορντ, η ομάδα αυτή ονομαζότανCompany Men. Αποκορύφωμα της δράσης του Μπένετ ήταν η “μάχη της ανισόπεδης διάβασης”(battle of overpass)[1] στις 26 Μάιου 1937  στο Ντιτρόιτ. Το συνδικάτο UAV(United Auto Workers)  έκανε μαζικές κινητοποιήσεις με σύνθημα “συνδικαλισμός και όχι φορντισμός” επειδή πίστευαν ότι τα εργασιακά δικαιώματα πρέπει να διεκδικούνται μαζικά και όχι να παραχωρούνται αποσπασματικά, από λιγοστούς εργοδότες, που έκαναν τις όποιες παραχωρήσεις έχοντας στο μυαλό τους την τσέπη τους και όχι την καλοπέραση των υπαλλήλων τους.

Η απάντηση του Φορντ ήταν  να στείλει τον Μπένετ και τους τραμπούκους του για να καταστείλουν τις κινητοποιήσεις. Τα μαντρόσκυλα της εργοδοσίας μακέλεψαν τους επικεφαλής των σωματείων χωρίς έλεος, με την αστυνομία να είναι παρούσα και να μην παρεμβαίνει. Υπολογίζεται ότι ο αριθμός των τραμπούκων ήταν 40 άτομα(σε άλλη πηγή έγραφε 400). Οι μπράβοι δεν δίστασαν να χτυπήσουν γυναίκες που μοίραζαν προκηρύξεις, αλλά ακόμη και δημοσιογράφους που φωτογράφιζαν τα γεγονότα, ενώ κατέστρεψαν αρκετά ντοκουμέντα της επίθεσης που είχαν φωτογραφήσει οι ρεπόρτερ. Οι φωτογραφίες τελικά έφτασαν στον τύπο και δημιουργήθηκε μεγάλος πάταγος.

Χτυπημένοι οι εκπρόσωποι του συνδικάτου Reuther και Frankesteen

Καμπόσα χρόνια νωρίτερα, το 1932, η ίδια ομάδα τραμπούκων μαζί με την αστυνομία, είχαν ανοίξει πυρ ενάντια σε διαδηλωτές εργάτες της αυτοκινητοβιομηχανίας του Φορντ, με αποτέλεσμα να πεθάνουν 5 και να τραυματιστούν άλλοι 60.

Η μάχη της ανισόπεδης διάβασης έπληξε την εικόνα του Φορντ και των επιχειρήσεων του, όμως αυτός αρνήθηκε ακόμα και τότε να έρθει σε οποιοδήποτε συμβιβασμό με τα σωματεία, παρόλο που του το ζητούσαν στελέχη και μέτοχοι της επιχείρησης. Συνέχισε να χρησιμοποιεί τραμπούκους και να καταστέλλει με όποιο τρόπο μπορούσε τις εργατικές κινητοποιήσεις τουλάχιστον μέχρι το 1941, που αναγνώρισε τελικά το σωματείο των ενωμένων εργατών στην αυτοκινητοβιομηχανία(UAW). Η φορντ ήταν η τελευταία επιχείρηση του κλάδου που αναγνώρισε το συγκεκριμένο σωματείο.

Στιγμιότυπο από τις συμπλοκές

Τέλος πρώτου μέρους

Υστερόγραφο: Οποιαδήποτε ομοιότητα των παραπάνω με τους χρυσαυγίτες και την τραμπούκικη επίθεση τους ενάντια σε συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ στο Πέραμα (για να στηριχθούν τα συμφέροντα των εφοπλιστών), δεν μπορεί παρά να είναι τυχαία.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)


[1] Ονομάστηκε έτσι επειδή έλαβε χώρα σε μια ανισόπεδη διάβαση λίγο έξω από το Ντιτρόιτ

Πηγές:(συγνώμη που δεν έβαλα κανονικές παραπομπές όπου πρέπει)

http://en.wikipedia.org/wiki/Henry_Ford

http://en.wikipedia.org/wiki/The_Battle_of_the_Overpass

http://en.wikipedia.org/wiki/Harry_Bennett

http://griid.org/2011/05/26/this-day-in-resistance-history-the-battle-of-the-overpass/

http://www.hfmgv.org/exhibits/fmc/battle.asp

Πηγή. http://poexania.wordpress.com/

νομενκλατούρα και γουοναμπήδες…


 εικόνα από τις αντι-διαδηλώσεις του Μάη ’68
Ωραία ήταν τότε, στα χρόνια της αθωότητας, που λέγαμε πως αύριο-μεθαύριο θα αλλάξουμε τα πάντα και ζούσαμε στο εξεγερσιακό συννεφάκι της φοιτητικής συνέλευσης. Ωραία, απλά, εύκολα. Απορίες δεν είχαμε, όλα τα ξέραμε, καθημερινότητες τίγκα στη βεβαιότητα.

Και μετά αρχίσαμε να ζούμε. Στον πραγματικό κόσμο που έχει μισθό, ασφαλιστικές εισφορές και εφορία. Ασχέτως κρίσης, και πριν την κρίση δλδ, με τις ευλογίες της φούσκας της γαματοσύνης των nitro-90s, είδαμε πως ο κόσμος μπορεί και να καταναλώνει ιδεαλισμό για ορεκτικό: αλλά στο κυρίως πιάτο θέλει φράγκα. Και στάτους. Και αναγνώριση. Να είναι κάποιος. Να έχει 4×4 suv και να πηγαίνει για ψώνια στο Λονδίνο ή στο Μιλάνο.

Συνέχεια

Προλαβαίνεις…



Περαστικός ήμουν, μη νομίζεις, είδα φως στο τούνελ και μπήκα, αλλά τι στο διάολο, πόσο βάθος είναι πια αυτό το γαμήδι το φως, τόσα χρόνια περπατάω κι ακόμα στο βάθος είναι, πόσο βάθος πια, και τι είναι τέλος πάντων εκεί στο βάθος και λαμπυρίζει έτσι, εντάξει, ξέρω, ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός, και ό,τι είναι χρυσός δε λάμπει, γιατί αλλιώς θα έλαμπε η Χρυσή Αυγή, αλλά η Χρυσή Αυγή είναι μαύρη, και είναι τόσο ειρωνικό που απεχθάνεται τόσο τους μαύρους μία μαυρίλα που αγαπάει τόσο το μαύρο, και φυσικά δεν εννοώ το μαύρο, τους μπάφους που λέμε, γιατί αν έκαναν μπάφους απλά θα μαζευόντουσαν στα γραφεία τους και θα λέγανε μαλακίες προσέχοντας να μην τους ακούσουν οι πράσινοι δράκοι στο δίπλα διαμέρισμα, δε θα έβγαιναν στους δρόμους να σαπίζουν στο ξύλο όποιον γεννήθηκε με άλλο χρώμα από το δικό τους, ή σε άλλη χώρα από τη δική τους, ή μιλάνε άλλη γλώσσα από τη δική τους, γιατί τα ελληνικά άλλωστε είναι η μητέρα όλων των γλωσσών, το οποίο σημαίνει ότι έχει πηδηχτεί ποιος ξέρει με πόσες άλλες για να βγουν όλες οι υπόλοιπες μπάσταρδες γλώσσες, κι εμείς την προσέχουμε σαν τα μάτια μας την άσπιλη πουτάνα, μην τυχόν και μας τη μαγαρίσουνε, σαν τον κερατά που όλοι ξέρουν ότι είναι κερατάς εκτός από τον ίδιο, όπως γίνεται και με τους βλάκες, που όλοι ξέρουν ότι είναι βλάκες εκτός από τους ίδιους, γιατί πρέπει να είσαι έξυπνος για να καταλάβεις ότι είσαι βλάκας, αλλά δε χρειάζεται να είσαι βλάκας για να νομίζεις ότι είσαι έξυπνος, αρκεί να είσαι τόσο βλακωδώς εγωιστής που να μη βλέπεις μπροστά σου, και δεν είναι μόνο ο εγωισμός που μπορεί να σε τυφλώσει, μπορεί να είναι και ο έρωτας, η αλαζονεία, το χρήμα – κυρίως το χρήμα, που σου το κρεμάνε με σπάγγο μπροστά στα μάτια σου και δε βλέπεις τίποτα άλλο μπροστά σου, μόνο ένα χαρτονόμισμα που στην πραγματικότητα ποτέ δεν μπορείς να πιάσεις, μόνο να το κυνηγάς, γιατί όσο περισσότερο το πλησιάζεις, τόσο περισσότερο το κυνηγάς, και όσο περισσότερο χρήμα μαζεύεις, τόσο περισσότερο νομίζεις ότι χρειάζεσαι, και βρίσκεσαι κάποια στιγμή να είσαι τόσο φτηνός, που όλα τα χρήματα του κόσμου δεν μπορούν πια να σε κάνουν άνθρωπο, όμως δε σε νοιάζει, γιατί στο μυαλό σου είσαι φτασμένος, είσαι επιτυχημένος, είσαι πρότυπο για όλους, ένα πρότυπο που διαφημίζεται σε όλα τα κανάλια και σε όλες τις εφημερίδες, που το βλέπουν οι μανάδες και διαστρέφουν τα παιδιά τους για να του μοιάσουν, και τα παιδιά ζουν για πάντα δυστυχισμένα μην μπορώντας να πιάσουν το ιδανικό, χωρίς να βλέπουν ότι πίσω από αυτό το πρότυπο υπάρχει τόση σαπίλα που θα αρκούσε για να γεμίσει μπόχα ολόκληρο το βασίλειο της Δανιμαρκίας και να μη φεύγει όσα παράθυρα κι αν ανοίξεις, όμως αν τη σαπίλα την ψεκάσεις με άρωμα λάιφστάιλ, οι άνθρωποι είναι διατεθειμένοι να μυρίσουν μόνο το άρωμα, κι ας μην την κρύβει όλη τη σαπίλα, κι ας φαίνεται η μούχλα εκεί, ναι, εκεί στις άκρες, άμα πάρεις μια βαθιά ανάσα θα την καταλάβεις, άμα δεις λίγο πιο προσεκτικά θα δεις το ζαρωμένο δέρμα να έχει μια απόχρωση του μπλε, θα δεις ότι αυτός που σου λέει ότι υπάρχει βάθος στο τούνελ είναι ο ίδιος που σε πέταξε στο τούνελ και κλείδωσε την πόρτα πίσω σου, και σε άφησε εκεί να ψάχνεις αυτό το γαμήδι το φως, που ούτε που ξέρεις τι είναι, αλλά το ψάχνεις, και καθώς το ψάχνεις σου πέφτουν κομμάτια από την ψυχή σου, αλλά δεν τα βλέπεις, γιατί η ψυχή σου είναι διάφανη, και δεν κάνει κρότο όταν πέφτει στο έδαφος, όμως όταν αυτή η παλιά λάμπα στο βάθος του τούνελ καεί, τότε θα κάνει κρότο, και ίσως τότε καταλάβεις ότι τόσο καιρό πήγαινες προς τη λάθος πλευρά του τούνελ, και ότι το σκοτάδι τελικά μπορεί να είναι πιο ασφαλές από το χλωμό φως, και ίσως να το καταλάβεις εγκαίρως, πριν να είναι πια αργά για να γυρίσεις πίσω, πίσω όχι σε αυτό που ήσουν, αλλά σε αυτό που θα έπρεπε να έχεις γίνει και δεν έγινες ποτέ, ίσως και να το καταλάβεις εγκαίρως πως προλαβαίνεις ακόμα, προλαβαίνεις πριν τελειώσει αυτό το κείμενο, προλαβαίνεις ανάμεσα στις μέρες που φεύγουν και δεν τις προλαβαίνεις, προλαβαίνεις.

Πηγή.http://thestranger.wordpress.com/2014/01/15/