Δεν αρκεί η κυβερνητική αλλαγή


Βεργόπουλος3

Ο ισχυρισμός της κυβέρνησης ότι το 2014 θα είναι η χρονιά που η χώρα θα γίνει «κανονική» στο πλαίσιο της διεθνούς οικονομίας και της ευρωζώνης είναι χωρίς βάση καθώς, η «κατάσταση εκτάκτου ανάγκης» που συνεχίζεται, επιδεινώνει την ήδη νοσηρή κατάστασή της υποστηρίζει στην «Εποχή» ο καθηγητής, Κώστας Βεργόπουλος. Όσον αφορά τις αναφορές της κ. Μέρκελ στο 1914, επισημαίνει ότι πρόκειται για απειλές προς τις χώρες-μέλη προκειμένου να δεχθούν το γερμανικό σχεδιασμό. 

Τη συνέντευξη πήρε ο Παύλος Κλαυδιανός

Το 2014 θα μπο­ρού­σε να θεω­ρη­θεί έ­τος κομ­βι­κό. Ιδίως για την Ελλά­δα. Η κυ­βέρ­νη­ση, κα­ταρ­χάς, λέει ό­τι θα εί­ναι η χρο­νιά που θα αρ­χί­σει η α­νά­καμ­ψη, η χώ­ρα να γί­νει «κα­νο­νι­κή» στο πλαί­σιο της διε­θνούς οι­κο­νο­μίας και ι­δίως της Ευ­ρω­ζώ­νης. Πως το σχο­λιά­ζεις;

Ενό­σω το χρέ­ος της χώ­ρας α­να­πτύσ­σε­ται με ρυθ­μούς τα­χύ­τε­ρους του Α­Ε­Π, αυ­τό δεν ο­νο­μά­ζε­ται υ­γεία, αλ­λά πα­θο­γέ­νεια. Με τους πλέ­ον ε­πω­φε­λείς ό­ρους δα­νει­σμού, το ελ­λη­νι­κό χρέ­ος τρέ­χει με 2,5%, ε­νώ το Α­ΕΠ φέ­ρει αρ­νη­τι­κό πρό­ση­μο ή στην κα­λύ­τε­ρη πε­ρί­πτω­ση ε­κτι­μά­ται στο 0,6% για το 2014. Ακό­μη και χω­ρίς πλη­ρω­μές χρε­ο­λυ­σίων που έ­χουν με­τα­τε­θεί για το 2025, οι πλη­ρω­μές για τό­κους συ­νε­χί­ζο­νται στο ύ­ψος του 6% του Α­ΕΠ. Αυ­τό ση­μαί­νει ό­τι η πραγ­μα­τι­κή αύ­ξη­ση του Α­ΕΠ για το 2014 θα εί­ναι 0,6-6= -5,4%. Δη­λα­δή ε­πέ­κτα­ση της ύ­φε­σης και της α­νερ­γίας και ε­πι­βο­λή πρό­σθε­των φό­ρων προς ε­ξα­σφά­λι­ση πρό­σθε­των ε­σό­δων.

Έπει­τα, τι ση­μαί­νει ο λε­ο­ντα­ρι­σμός της κυ­βέρ­νη­σης ό­τι το 2014 «θα βγει στις α­γο­ρές»; Πρώ­τον, δεν χρειά­ζε­ται να βγει στις α­γο­ρές, α­φού δια­θέ­τει ε­ξα­σφα­λι­σμέ­νη χρη­μα­το­δό­τη­ση μέ­χρι το 2022. Δεύ­τε­ρον, βγαί­νει ή­δη προ πολ­λού στις α­γο­ρές για να συ­γκε­ντρώ­νει πο­σά για συ­μπλή­ρω­ση των ε­σό­δων της. Τρί­τον, εάν βγει για με­γα­λύ­τε­ρα πο­σά, για­τί ά­ρα­γε να ελ­πί­ζει ό­τι θα δα­νει­σθεί με ευ­νοϊκό­τε­ρους ό­ρους α­πό την Βρα­ζι­λία, η ο­ποία πλη­ρώ­νει γι’ αυ­τό ό­χι λι­γό­τε­ρο α­πό 12%; Η κυ­βερ­νη­τι­κή εμ­μο­νή για την έ­ξο­δο στις α­γο­ρές εί­ναι προϊόν βα­θιάς σύγ­χυ­σης, αλ­λά και κα­θα­ρά δη­μα­γω­γι­κής διά­θε­σης, που σε κά­θε πε­ρί­πτω­ση κιν­δυ­νεύει να στρα­φεί ε­να­ντίον της. Πό­σο «κα­νο­νι­κή» μπο­ρεί να εί­ναι μια χώ­ρα που δια­τη­ρεί­ται σε κα­τά­στα­ση «έ­κτα­κτης α­νά­γκης» και, με τα μέ­τρα που ε­πι­λέ­γει και ε­φαρ­μό­ζει, ε­πι­δει­νώ­νει μό­νη της τη νο­ση­ρή κα­τά­στα­σή της;

Μά­χη για τα αυ­το­νό­η­τα

Η α­ντι­πο­λί­τευ­ση, ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, λέει ό­τι θα εί­ναι έ­τος κα­μπής, με την έν­νοια ό­τι το πιο πι­θα­νό εί­ναι να γί­νουν ε­κλο­γές και να νι­κή­σουν οι δυ­νά­μεις που θα α­να­τρέ­ψουν αυ­τή την πο­λι­τι­κή και θα αρ­χί­σουν να ε­φαρ­μό­ζουν έ­να δια­φο­ρε­τι­κό πρό­γραμ­μα. Πό­σο πει­στι­κό εί­ναι αυ­τό; Πό­σο ε­φι­κτό; Υπό ποιες προϋπο­θέ­σεις; Λέ­γε­ται ό­τι ε­κεί που έ­χει φτά­σει η ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία, δεν μπο­ρεί μό­νη της να ε­πα­νεκ­κι­νή­σει, χρειά­ζε­ται μια ε­ξω­τε­ρι­κή ώ­θη­ση, βοή­θεια. Εί­ναι α­λή­θεια αυ­τό;

Η ε­πα­νεκ­κί­νη­ση της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μίας α­πο­τε­λεί ζω­τι­κή α­νά­γκη για τη χώ­ρα. Ωστό­σο, α­κό­μη και αν ο­λό­κλη­ρο το χρέ­ος δια­γρα­φεί, αυ­τό δεν θα ή­ταν αρ­κε­τό για να α­να­κάμ­ψει η οι­κο­νο­μία, που έ­χει δε­χθεί α­νε­πα­νόρ­θω­τα πλήγ­μα­τα, τό­σο πο­σο­τι­κά ό­σο και ποιο­τι­κά. Το ε­πί­πε­δο δια­βίω­σης του πλη­θυ­σμού έ­χει κα­τέ­βει σε δρα­μα­τι­κά χα­μη­λά ε­πί­πε­δα και οι ε­πεν­δύ­σεις έ­χουν μειω­θεί σω­ρευ­τι­κά κα­τά 80%. Η οι­κο­νο­μία έ­χει στε­γνώ­σει και φυ­σι­κά η κοι­νω­νία, οι θε­σμοί και η δη­μο­κρα­τία. Δεν μπο­ρεί να γί­νει α­πο­λύ­τως τί­πο­τα, εάν δεν α­νοί­ξουν οι θε­σμοί και η δη­μο­κρα­τία, ώ­στε να εν­σω­μα­τώ­σουν ό­σους έ­χουν α­πο­βά­λει και α­πο­κλεί­σει κα­τά την τε­λευ­ταία 4ε­τία. Εάν οι πλη­ρω­μές του χρέ­ους με τους τό­κους δια­γρα­φούν ή με­τα­τε­θούν σε κά­ποιο μα­κρι­νό μέλ­λον, θα χρεια­ζό­ταν α­κό­μη η χώ­ρα σο­βα­ρό ε­πεν­δυ­τι­κό πα­κέ­το τύ­που Σχε­δίου Μάρ­σαλ για την α­νοι­κο­δό­μη­σή της, ό­πως συ­νέ­βη με­τα­πο­λε­μι­κά.

Το βά­ρος γι’ αυ­τό πέ­φτει στους ε­ταί­ρους μας που έ­χουν δη­μιουρ­γή­σει και τη ση­με­ρι­νή δρα­μα­τι­κή κα­τά­στα­ση στη χώ­ρα. Αφού η εν­δε­χό­με­νη α­πο­χώ­ρη­ση της Ελλά­δος α­πό την Ευ­ρω­ζώ­νη ε­κτι­μά­ται ως κα­τα­λύ­της για τη διά­λυ­σή της, α­κό­μη και α­πό την Μέρ­κε­λ, θα πρέ­πει ε­πί­σης να γί­νει κα­τα­νο­η­τό ό­τι η α­τέρ­μων ύ­φε­ση μιας χώ­ρας μέ­λους, ό­σο μι­κρή και αν εί­ναι, υ­πο­νο­μεύει τη στα­θε­ρό­τη­τα του συ­νό­λου της Ευ­ρω­ζώ­νης και συ­νε­πώς η τε­λευ­ταία, για τη δι­κή της ε­πι­βίω­ση, έ­χει κά­θε συμ­φέ­ρον να συμ­βά­λει στην α­νόρ­θω­ση ό­λων των χω­ρών με­λών της. Και α­φού η λι­τό­τη­τα έ­χει α­πο­τύ­χει στο να μειώ­σει τα χρέη ως προς τα α­ντί­στοι­χα Α­Ε­Π, θα πρέ­πει η συρ­ρι­κνω­τι­κή πο­λι­τι­κή να ε­γκα­τα­λει­φθεί ως θα­να­τη­φό­ρα για το σύ­νο­λο της Ευ­ρω­ζώ­νης. Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεν υ­πο­στη­ρί­ζει κά­τι δια­φο­ρε­τι­κό ού­τε κά­τι το και­νο­φα­νές: στην ου­σία μά­χε­ται για τα αυ­το­νό­η­τα. Και αν κα­τα­κτά την ε­μπι­στο­σύ­νη της κοι­νω­νίας, δεν εί­ναι ε­πει­δή ε­παγ­γέλ­λε­ται κά­ποιο άλ­λο κοι­νω­νι­κό σύ­στη­μα, αλ­λά κυ­ρίως ε­πει­δή προ­τάσ­σει την α­πε­μπλο­κή της χώ­ρας α­πό τον ση­με­ρι­νό πα­ρα­λο­γι­σμό που την ε­ξω­θεί στην α­νυ­παρ­ξία.

Πώς α­ντι­με­τω­πί­ζε­ται έ­να μο­ντέ­λο α­νά­πτυ­ξης που δεν ευ­νο­εί τη δη­μιουρ­γία θέ­σεων ερ­γα­σίας, ε­νώ η α­νερ­γία κι­νεί­ται πε­ρί το 30%; Πως μπο­ρεί να το υ­περ­βεί έ­να σχέ­διο του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.

Αυ­τό το μο­ντέ­λο που πε­ρι­γρά­φεις, α­πο­τε­λεί σή­με­ρα τον ε­φιάλ­τη για ό­λες τις χώ­ρες του κό­σμου. Στη διε­θνή συ­ζή­τη­ση, το ό­νο­μα της Ελλά­δας έ­χει συν­δε­θεί με αυ­τή τη θλι­βε­ρή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Εάν ο ΣΥ­ΡΙ­ΧΑ έ­χει μέλ­λον, εί­ναι ε­πει­δή α­κρι­βώς α­πορ­ρί­πτει αυ­τό το μο­ντέ­λο και παίρ­νει πρω­το­βου­λίες α­πε­μπλο­κής και ε­ξό­δου απ’ αυ­τό. Αυ­τό προϋπο­θέ­τει βέ­βαια διε­θνή και ευ­ρω­παϊκή στή­ρι­ξη, αλ­λά ε­πί­σης, και μά­λι­στα, α­κό­μη πε­ρισ­σό­τε­ρο ε­σω­τε­ρι­κή στή­ρι­ξη α­πό τις κοι­νω­νι­κές δυ­νά­μεις. Το ελ­λη­νι­κό πρό­βλη­μα σή­με­ρα δεν εί­ναι πλέ­ον α­πλά κυ­βερ­νη­τι­κό, αλ­λά βα­θιά κοι­νω­νι­κό. Δεν θα εί­ναι αρ­κε­τή η εν­δε­χό­με­νη κυ­βερ­νη­τι­κή αλ­λα­γή, αλ­λά θα χρεια­σθεί α­πα­ραι­τή­τως η κοι­νω­νι­κή α­φύ­πνι­ση και πρω­το­βου­λία σε ό­λες τις κλί­μα­κες. Και η πραγ­μα­τι­κή ε­ξου­σία δεν βρί­σκε­ται στο πρω­θυ­πουρ­γι­κό γρα­φείο, αλ­λά στην κοι­νω­νία, που θα πρέ­πει να α­να­λά­βει η ί­δια τις τύ­χες της.

Η Μέρ­κελ α­πει­λεί

Η συ­νερ­γα­σία, κα­ταρ­χάς, SPD – CDU δεν φαί­νε­ται να άλ­λα­ξε τους ά­ξο­νες στους ο­ποίους εί­χε κι­νη­θεί τα τε­λευ­ταία πέ­ντε χρό­νια η Μέρ­κε­λ, ό­σον α­φο­ρά την πο­λι­τι­κή της στην Ευ­ρώ­πη. Αν αυ­τό ι­σχύει, ε­νώ κά­ποιες χώ­ρες πε­ρί­με­ναν το α­ντί­θε­το, τώ­ρα δεν πρέ­πει να πε­ρι­μέ­νει κα­νείς μια ε­πα­να­το­πο­θέ­τη­ση της πο­λι­τι­κής κά­ποιων χω­ρών που ως τώ­ρα α­κο­λου­θού­σαν τη γερ­μα­νι­κή ατ­ζέ­ντα;

Με­τά το σχη­μα­τι­σμό της νέ­ας γερ­μα­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης, η Μέρ­κελ δεί­χνει πε­ρισ­σό­τε­ρη εμ­μο­νή στη δια­τή­ρη­ση της Ευ­ρω­ζώ­νης. Ωστό­σο, αρ­κε­τοί α­κό­μη και α­πό την πλευ­ρά της δεν δι­στά­ζουν να δια­λα­λούν ό­τι η Ευ­ρω­ζώ­νη εί­ναι για τη Γερ­μα­νία βά­ρος, απ’ το ο­ποίο θα πρέ­πει να α­παλ­λα­γεί. Δεν εί­ναι α­κρι­βές ό­τι η Γερ­μα­νία ε­γκα­τα­λεί­πε­ται απ’ τους συμ­μά­χους της, δε­δο­μέ­νου ό­τι οι α­ντιρ­ρή­σεις που δια­τυ­πώ­θη­καν στην τε­λευ­ταία συ­νά­ντη­ση των η­γε­τών α­πό πλευ­ράς Ολλαν­δίας, Αυ­στρίας και Φιν­λαν­δίας ή­ταν ό­τι δεν εί­ναι δια­τε­θει­μέ­νες να πλη­ρώ­νουν άλ­λο για «δια­σώ­σεις» χω­ρών που δεν ε­φαρ­μό­ζουν τις φι­λε­λεύ­θε­ρες με­ταρ­ρυθ­μί­σεις. Μπο­ρεί η Γερ­μα­νία να α­πο­μο­νώ­νε­ται, αλ­λά το μπλοκ των συμ­μά­χων της γί­νε­ται πιο ε­πι­θε­τι­κό και αυ­τό ε­ξω­θεί α­κό­μη και σε διά­σπα­ση της Ευ­ρω­ζώ­νης. Ωστό­σο, η α­ντι­πα­ρά­θε­ση που ο­ξύ­νε­ται δεν εί­ναι με­τα­ξύ δη­μο­σιο­νο­μι­κής έ­νω­σης και ε­θνι­κής κυ­ριαρ­χίας. Αλλά με­τα­ξύ πραγ­μα­τι­κής δη­μο­σιο­νο­μι­κής έ­νω­σης και ψευ­δε­πί­γρα­φης. Εάν η έ­νω­ση εί­ναι πραγ­μα­τι­κή, τό­τε η α­πώ­λεια ε­θνι­κής κυ­ριαρ­χίας εί­ναι αυ­το­νό­η­τη. Εάν ό­μως εί­ναι ψευ­δε­πί­γρα­φη, ό­πως σή­με­ρα σχε­διά­ζε­ται με τη λε­γό­με­νη τρα­πε­ζι­κή ε­νο­ποίη­ση, τό­τε η α­πώ­λεια ε­θνι­κής κυ­ριαρ­χίας εί­ναι πε­ριτ­τή, α­δι­καιο­λό­γη­τη και ε­πι­ζή­μια.

Αχρη­σι­μο­ποίη­το δια­πραγ­μα­τευ­τι­κό ό­πλο

Στην τε­λευ­ταία Σύ­νο­δο Κο­ρυ­φής της ΕΕ η κ. Μέρ­κελ συ­νά­ντη­σε δυ­σκο­λίες και υ­πο­χρεώ­θη­κε να μι­λή­σει α­πει­λη­τι­κά. Θυ­μή­θη­κε, κα­ταρ­χάς, την έ­ξο­δο της Ελλά­δας α­πό την ευ­ρω­ζώ­νη και τη συ­νέ­δε­σε α­πο­λύ­τως με την, εν συ­νε­χεία, διά­λυ­σή της. Εί­χα­με, δη­λα­δή, ο­λο­φά­νε­ρα άλ­λη δυ­να­τό­τη­τα δια­πραγ­μά­τευ­σης.

Η Μέρ­κελ ο­μο­λό­γη­σε την α­λή­θεια, ό­τι η ελ­λη­νι­κή α­πο­χώ­ρη­ση θα ή­ταν η αρ­χή του τέ­λους για την Ευ­ρω­ζώ­νη. Η ο­μο­λο­γία αυ­τή ε­πι­τρέ­πει να α­ντι­λη­φθού­με το τι δια­πραγ­μα­τευ­τι­κό ό­πλο α­φή­σα­με α­χρη­σι­μο­ποίη­το. Όμως, εάν προ­βαί­νει σε αυ­τή την ε­ξο­μο­λό­γη­ση, εί­ναι κυ­ρίως για να νο­μι­μο­ποιή­σει τις δη­λώ­σεις υ­πο­τα­γής των ε­θνι­κών κυ­βερ­νή­σεων στις γερ­μα­νι­κές κα­τευ­θύν­σεις. Και εάν υ­πεν­θυ­μί­ζει μό­νη της το εν­δε­χό­με­νο του 1914, εί­ναι για να α­πει­λή­σει τις χώ­ρες μέ­λη, προ­κει­μέ­νου να δε­χθούν την προ­σχώ­ρη­σή τους στο γερ­μα­νι­κό σχε­δια­σμό. Εί­ναι θλι­βε­ρό να προω­θεί­ται κα­θυ­πό­τα­ξη των χω­ρών με­λών υ­πό την α­πει­λή ε­νός νέ­ου 1914. Αυ­τό που πρώ­τη η Γερ­μα­νία θα ό­φει­λε να πα­ρα­σιω­πά, σή­με­ρα το εκ­θέ­τει αυ­τή πρώ­τη στην κοι­νή θέα, λό­γω της α­βου­λίας των ε­ταί­ρων της.

Για­τί α­να­φέρ­θη­κε στο 1914 και στην ευ­ρω­παϊκή ι­στο­ρία Τι α­κρι­βώς τη φο­βί­ζει; Εί­ναι αυ­τό κα­ταρ­χάς θε­τι­κό με την έν­νοια ό­τι η Μέρ­κελ βλέ­πει τη Γερ­μα­νία μέ­σα στην Ευ­ρώ­πη; Για­τί α­ντι­δρά στην τρα­πε­ζι­κή ε­νο­ποίη­ση;

Στην πρό­σφα­τη συ­νά­ντη­ση των η­γε­τών, η Μέρ­κελ υ­πε­ρέ­βη τα ε­σκαμ­μέ­να, δε­δο­μέ­νου ό­τι α­παί­τη­σε απ’ τους άλ­λους η­γέ­τες υ­πο­χρεω­τι­κή δέ­σμευ­ση για φι­λε­λεύ­θε­ρες με­ταρ­ρυθ­μί­σεις, α­κό­μη και χω­ρίς έ­γκρι­ση απ’ τα α­ντί­στοι­χα κοι­νο­βού­λια. Αυ­τό ή­ταν πά­ρα πο­λύ και ί­σως της στοι­χί­σει α­κρι­βά. Ίσως αυ­τό να α­πο­δε­δει­χθεί και το κύ­κνειο ά­σμα της α­λα­ζο­νείας της. Αφού δέ­χθη­κε να το α­πο­σύ­ρει, έ­στω και προ­σω­ρι­νά, και δη­λώ­νει α­πο­φα­σι­σμέ­νη να κά­νει τα πά­ντα για τη δια­τή­ρη­ση της Ευ­ρω­ζώ­νης, α­κό­μη και σε α­νοι­κτή α­ντί­θε­ση με τον πρό­ε­δρο της Μπού­ντε­σμπανκ Γε­νς Βάι­ντμαν, ό­πως και με τον εκ­πρό­σω­πό της στην Ε­ΚΤ Γκιορ­γκ Άσμου­σεν, τον ο­ποίο α­πέ­συ­ρε ή­δη απ’ την Φραν­κφούρ­τη, για μια θέ­ση υ­φυ­πουρ­γού στο Βε­ρο­λί­νο. Με­τά την εκ­πα­ρα­θύ­ρω­ση του Γιούρ­γκεν Σταρκ και την ε­ξου­δε­τέ­ρω­ση του Άκερ­μαν, οι «νε­α­ροί λύ­κοι» ε­ξα­κο­λου­θούν να σφά­ζο­νται στην πο­διά της.

Το σχέ­διο τρα­πε­ζι­κής ε­νο­ποίη­σης που α­πο­φα­σί­σθη­κε εί­ναι πα­ρα­πλα­νη­τι­κό, δε­δο­μέ­νου ό­τι δεν α­πο­κό­πτει διό­λου τη σύν­δε­ση με­τα­ξύ τρα­πε­ζι­κού χρέ­ους και δη­μο­σίου, αλ­λά τη δια­τη­ρεί και τη θε­σμο­ποιεί, του­λά­χι­στον μέ­χρι το 2026. Έπει­τα, ο­ρί­ζει ό­τι σε πε­ρί­πτω­ση τρα­πε­ζι­κής πτώ­χευ­σης, οι α­πώ­λειες βα­ραί­νουν τους δα­νει­στές, τους με­τό­χους και τους κα­τα­θέ­τες ά­νω των 100.000 ευ­ρώ. Με­τά απ’ αυ­τές τις τρεις κα­τη­γο­ρίες, εάν οι α­πώ­λειες πα­ρα­μέ­νουν, τό­τε πα­ρα­πέ­μπο­νται στα α­ντί­στοι­χα κρά­τη, ε­νώ ο ευ­ρω­παϊκός μη­χα­νι­σμός δεν προ­βλέ­πε­ται να ε­νερ­γο­ποιη­θεί προ του 2026. Ωστό­σο, δεν χρεια­ζό­ταν να γί­νει κα­μιά α­πο­λύ­τως συμ­φω­νία για να κα­λύ­πτο­νται οι α­πώ­λειες απ’ τους δα­νει­στές, τους με­τό­χους και τους κα­τα­θέ­τες, δε­δο­μέ­νου ό­τι αυ­τό α­κρι­βώς ι­σχύει μέ­χρι σή­με­ρα και μά­λι­στα χω­ρίς κα­μιά α­πο­λύ­τως ευ­ρω­παϊκή  συμ­φω­νία. Ότι έ­πει­τα απ’ αυ­τούς οι α­πώ­λειες α­να­λαμ­βά­νο­νται α­πό τα κρά­τη ι­σχύει ε­πί­σης, και αυ­τό ή­ταν το πρό­βλη­μα απ’ το ο­ποίο υ­πήρ­χε ελ­πί­δα να α­παλ­λα­γεί το δη­μό­σιο χρέ­ος. Αλλά αυ­τό δεν συ­νέ­βη.Τέ­λος, ο ευ­ρω­παϊκός μη­χα­νι­σμός του 2026, δεν θα έ­χει κα­νέ­να αυ­το­μα­τι­σμό, αλ­λά θα ε­νερ­γο­ποιεί­ται έ­πει­τα α­πό πο­λύ­πλο­κες διερ­γα­σίες και δια­δο­χι­κές α­πο­φά­σεις σε α­πελ­πι­στι­κά πολ­λά ε­πί­πε­δα, ώ­στε τε­λι­κά να μέ­νει κι αυ­τός α­χρη­σι­μο­ποίη­τος.

Πηγή: Εποχή

Από: http://www.rednotebook.gr/details.php?id=11545

One comment on “Δεν αρκεί η κυβερνητική αλλαγή

  1. Ο/Η ΙΩΑΝΝΗΣ λέει:

    Άντε να γράψω κι εδώ ένα σχόλιο να κινηθεί η αγορά…

    Η αλλαγή κυβερνητικής πολιτικής δεν έχει αποτελέσματα όταν γίνεται για τα μάτια του κόσμου ή είναι αποτέλεσμα απόφασης λίγων. Η πραγματική αλλαγή γίνεται όταν πίσω από τις κυβερνητικές αποφάσεις υπάρχει ικανή πλειοψηφία πολιτών που όχι μόνο στηρίζουν την πολιτική αυτή αλλά την πιστεύουν. Όχι κομπλεξικά κομματόσκυλα του 3 ,5 10 και 15% που έμαθαν μια ζωή να είναι πρόβατα και θα ψοφήσουν πρόβατα.

    Σήμερα δεν υπάρχει κάτι τέτοιο. Και φοβάμαι ότι δεν θα υπάρξει γιατί οι πολίτες δεν ξέρουν τι θέλουν. Εκτός του ότι είναι στην πλειοψηφία τους γίδια και ανελεύθεροι πολιτικά μαθημένοι σε στάνες…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s