Τίποτα δεν πάει χαμένο…


Σχεδόν πενήντα χρόνια
βάσανα και διωγμοί,
τώρα στη μαύρη αρρώστια
ανάξια πλερωμή.

Το δίκιο του αγώνα
πολλά σου στέρησε,
μα η ζωή λεχώνα
ελπίδες γέννησε.

Τίποτα δεν πάει χαμένο
στη χαμένη σου ζωή,
τ’ όνειρό σου ανασταίνω
και το κάθε σου “γιατί”.

Ποτέ δε λες η μοίρα
πως σε αδίκησε,
μα μόνο η Ιστορία
αλλιώς σου μίλησε.

Σκυφτός στα καφενεία,
στους δρόμους σκεφτικός,
μα χθες μες στην πορεία
περνούσες γελαστός.

Στίχοι: Μανώλης Ρασούλης – Μουσική: Μάνος Λοϊζος

1η εκτέλεση: Χαρούλα Αλεξίου

Δεν αρκεί η κυβερνητική αλλαγή


Βεργόπουλος3

Ο ισχυρισμός της κυβέρνησης ότι το 2014 θα είναι η χρονιά που η χώρα θα γίνει «κανονική» στο πλαίσιο της διεθνούς οικονομίας και της ευρωζώνης είναι χωρίς βάση καθώς, η «κατάσταση εκτάκτου ανάγκης» που συνεχίζεται, επιδεινώνει την ήδη νοσηρή κατάστασή της υποστηρίζει στην «Εποχή» ο καθηγητής, Κώστας Βεργόπουλος. Όσον αφορά τις αναφορές της κ. Μέρκελ στο 1914, επισημαίνει ότι πρόκειται για απειλές προς τις χώρες-μέλη προκειμένου να δεχθούν το γερμανικό σχεδιασμό. 

Τη συνέντευξη πήρε ο Παύλος Κλαυδιανός

Το 2014 θα μπο­ρού­σε να θεω­ρη­θεί έ­τος κομ­βι­κό. Ιδίως για την Ελλά­δα. Η κυ­βέρ­νη­ση, κα­ταρ­χάς, λέει ό­τι θα εί­ναι η χρο­νιά που θα αρ­χί­σει η α­νά­καμ­ψη, η χώ­ρα να γί­νει «κα­νο­νι­κή» στο πλαί­σιο της διε­θνούς οι­κο­νο­μίας και ι­δίως της Ευ­ρω­ζώ­νης. Πως το σχο­λιά­ζεις;

Ενό­σω το χρέ­ος της χώ­ρας α­να­πτύσ­σε­ται με ρυθ­μούς τα­χύ­τε­ρους του Α­Ε­Π, αυ­τό δεν ο­νο­μά­ζε­ται υ­γεία, αλ­λά πα­θο­γέ­νεια. Με τους πλέ­ον ε­πω­φε­λείς ό­ρους δα­νει­σμού, το ελ­λη­νι­κό χρέ­ος τρέ­χει με 2,5%, ε­νώ το Α­ΕΠ φέ­ρει αρ­νη­τι­κό πρό­ση­μο ή στην κα­λύ­τε­ρη πε­ρί­πτω­ση ε­κτι­μά­ται στο 0,6% για το 2014. Ακό­μη και χω­ρίς πλη­ρω­μές χρε­ο­λυ­σίων που έ­χουν με­τα­τε­θεί για το 2025, οι πλη­ρω­μές για τό­κους συ­νε­χί­ζο­νται στο ύ­ψος του 6% του Α­ΕΠ. Αυ­τό ση­μαί­νει ό­τι η πραγ­μα­τι­κή αύ­ξη­ση του Α­ΕΠ για το 2014 θα εί­ναι 0,6-6= -5,4%. Δη­λα­δή ε­πέ­κτα­ση της ύ­φε­σης και της α­νερ­γίας και ε­πι­βο­λή πρό­σθε­των φό­ρων προς ε­ξα­σφά­λι­ση πρό­σθε­των ε­σό­δων.

Έπει­τα, τι ση­μαί­νει ο λε­ο­ντα­ρι­σμός της κυ­βέρ­νη­σης ό­τι το 2014 «θα βγει στις α­γο­ρές»; Πρώ­τον, δεν χρειά­ζε­ται να βγει στις α­γο­ρές, α­φού δια­θέ­τει ε­ξα­σφα­λι­σμέ­νη χρη­μα­το­δό­τη­ση μέ­χρι το 2022. Δεύ­τε­ρον, βγαί­νει ή­δη προ πολ­λού στις α­γο­ρές για να συ­γκε­ντρώ­νει πο­σά για συ­μπλή­ρω­ση των ε­σό­δων της. Τρί­τον, εάν βγει για με­γα­λύ­τε­ρα πο­σά, για­τί ά­ρα­γε να ελ­πί­ζει ό­τι θα δα­νει­σθεί με ευ­νοϊκό­τε­ρους ό­ρους α­πό την Βρα­ζι­λία, η ο­ποία πλη­ρώ­νει γι’ αυ­τό ό­χι λι­γό­τε­ρο α­πό 12%; Συνέχεια

Θα μάθεις μεγαλώνοντας…


Θα μάθεις μεγαλώνοντας… | Της Βιβής Λιάκου

(Της Βιβής Λιάκου)

Θα μάθεις μεγαλώνοντας

Πως κάποια πράγματα

Δεν πρέπει να τα λες…

Θα μάθεις μεγαλώνοντας

Πως είναι άλλα που

δεν πρέπει να τα κρύβεις…

Θα μάθεις μεγαλώνοντας

Πως όσα σου λένε είναι ψέματα

θα μάθεις πως η αλήθεια που σου κάνει Συνέχεια

«ΞΕΓΡΑΜΜΕΝΗ» ΕΧΟΥΝ ΙΣΩΣ ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΝΔ – ΠΑΣΟΚ!


Δελαστικ-3Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ

Ωμά τίθεται πλέον το ερώτημα: Θεωρούν άραγε οι Γερμανοί «χαμένη υπόθεση» τη στήριξη της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου και της φέρονται τόσο απαξιωτικά και εχθρικά;

Προσανατολίζονται μήπως στην προετοιμασία του πλαισίου εντός του οποίου θέλουν να εγκλωβίσουν την επόμενη κυβέρνηση με πυρήνα τον ΣΥΡΙΖΑ και ως εκ τούτου φέρονται με τόση περιφρόνηση προς τον νυν πρωθυπουργό, που είναι απολύτως πειθήνιος στα κελεύσματά τους, για να προειδοποιήσουν τον Αλέξη Τσίπρα τι του μέλλεται να πάθει, αν επιχειρήσει να εφαρμόσει στην πράξη όταν θα έχει την εξουσία τη στάση ανυπακοής προς τις εντολές του Βερολίνου που επαγγέλλεται σήμερα που βρίσκεται στην αξιωματική αντιπολίτευση; 

Τα ερωτήματα αυτά δεν προκύπτουν εκ του μη όντος. Ως φανατικός αναγνώστης του γερμανικού περιοδικού «Σπίγκελ» εδώ και τουλάχιστον 25 χρόνια, οφείλω να ομολογήσω ότι δεν θυμάμαι να έχει άλλη φορά επιτεθεί με τόση πολιτική απαξίωση όση αυτή την εβδομάδα εναντίον του Αντώνη Σαμαρά, κατά άλλου πρωθυπουργού χώρας – μέλους της ΕΕ με την ευκαιρία της ανάληψης της προεδρίας της ΕΕ σήμερα ή της ΕΟΚ παλιότερα. Συνέχεια

Σπάμε τη γοητεία του νεοφιλελευθερισμού: Ευρώπη, πεδίο του αγώνα.


Των Τόνι Νέγκρι και Σάντρο Μετζάντρα

Όποιος, σαν εμάς, δεν έχει εκλογικά συμφέροντα, βρίσκεται στην καλύτερη θέση για να αναγνωρίσει τη μεγάλη σημασία που θα έχουν το 2014 οι εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Είναι εύκολο να προβλέψουμε, στο μεγαλύτερο τμήμα των ενδιαφερόμενων χωρών, υψηλή αποχή και σημαντική επιβεβαίωση των «ευρωσκεπτικιστικών» δυνάμεων, ενωμένες από τη ρητορική της επιστροφής στην «εθνική κυριαρχία», την εχθρότητα στο ευρώ και τους «τεχνοκράτες των Βρυξελλών». Δεν είναι καλά πράγματα για εμάς. Είμαστε εδώ και καιρό πεπεισμένοι πως η Ευρώπη υπάρχει, τόσο από ρυθμιστική – νομικιστική άποψη όσο και από την κυβερνητική και καπιταλιστική άποψη, με την ολοκλήρωση να έχει περάσει πλέον το κατώφλι της μη αναστρεψιμότητας.

Με την κρίση, μια γενική αναδιάταξη των εξουσιών γύρω από την κεντρικότητα της ΕΚΤ και αυτού που ονομάζεται «εκτελεστικός φεντεραλισμός» έχει αλλάξει σίγουρα την κατεύθυνση της πορείας της ολοκλήρωσης, αλλά δεν αμφισβήτησε τη συνέχισή της. Το ίδιο το κοινό νόμισμα φαίνεται σήμερα παγιωμένο στην προοπτική της τραπεζικής ένωσης: να αντιπαρατεθούμε στη βία με την οποία εκφράζει την καπιταλιστική κυριαρχία είναι απαραίτητο, αλλά το να φανταστούμε μια επιστροφή στα εθνικά νομίσματα σημαίνει πως δεν έγινε κατανοητό ποιο είναι σήμερα το πεδίο που παίζεται ο ταξικός αγώνας.

Φυσικά, η Ευρώπη σήμερα είναι «η γερμανική Ευρώπη», της οποίας η οικονομική και πολιτική γεωγραφία αναδιοργανώνεται γύρω από ακριβείς σχέσεις δύναμης και εξάρτησης που αντικατοπτρίζονται και στο νομισματικό επίπεδο. Μόνο η νεοφιλελεύθερη γοητεία μάς οδηγεί να νομίζουμε ότι η μη αντιστρεψιμότητα της διαδικασίας ολοκλήρωσης αποτελεί την αδυναμία να τροποποιήσουμε τα περιεχόμενα και τις κατευθύνσεις, να κινήσουμε μέσα στον ευρωπαϊκό χώρο τη δύναμη και τον πλούτο μιας νέας υπόθεσης συνταγματικής ανοικοδόμησης. Το να σπάσουμε αυτή τη γοητεία, που στην Ιταλία φαίνεται σαν να έχει πολλαπλασιαστεί από την πραγματική δικτατορία στην οποία ζούμε, σήμερα σημαίνει να ανακαλύψουμε τον ευρωπαϊκό χώρο ως έναν χώρο πολιτικού αγώνα, πειραματισμού και ανακαλύψεων. Συνέχεια

Το Κράτος Τους…


Στο ζήτημα αυτό πριν απ’ όλα πρέπει να προσέξουμε ότι κράτος δεν υπήρξε πάντα. Υπήρξε καιρός που δεν υπήρχε κράτος. Αυτό εμφανίζεται εκεί και τότε, όπου και όταν εμφανίζεται ο χωρισμός της κοινωνίας σε τάξεις, όταν εμφανίζονται εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι.

(V.I. Lenin-Για το κράτος (1919), διάβασε παραπάνω εδώ)

Οι νόμοι, το δίκαιο, η κουλτούρα, η παιδεία, η ηθική ράβονται από την άρχουσα τάξη και διατηρούνται έτσι ώστε να εξυπηρετούν τα συμφέροντα της, ειδκά εκείνα που έρχονται σε αντίθεση με αυτά των υποτελών τάξεων.

Συνέχεια

Ανεξόφλητος…


Όσο κι αν θέλεις να βρεις μία στάλα ελπίδας μέσα στον σωρό με τα σκατά που έχουμε πέσει, ξέρεις ότι είναι ανώφελο. Στα ψιλά γράμματα των εφημερίδων οι ζωές και οι θάνατοί μας. Δεν αφορούν κανέναν. Ο Ζορμπάς εκτελέστηκε και το κηδειόχαρτό του καρφώθηκε στις κολώνες της ΔΕΗ.  Στεκόμαστε σαν χαμένοι μπροστά στην ανακοίνωση θανάτου και κάθε μέρα βλέπουμε ότι η κηδεία αλλάζει ημερομηνίες. Κάθε μέρα και μία καινούργια.