Εδώ στη ρωγμή του χρόνου…


Εδώ στη ρωγμή του χρόνου
Κρύβομαι για να γλιτώσω,
απ’ του Ηρώδη το μαχαίρι
Μισολειωμένος στη Χιροσίμα σου
Κάτι προγόνων ξύδι και χολή
σ’ αυτήν την άδεια πόλη

Εδώ στη ρωγμή του χρόνου
Θάβομαι για να μεστώσω
μες του Διογένη το πιθάρι
Στον όγδοο μήνα της, είναι η ελπίδα μου
Σχεδόν το βρέφος γύρω περπατά
καθώς εσύ κουρνιάζεις

Εδώ στη γιορτή του πόνου
Ντύνομαι να μην κρυώνω
του Ουλιάνωφ το μειδίαμα
Σαντάλια του Χριστού, φορώ στα πόδια μου
Πραίτορες, βράχοι πάνω μου σωρό
μα ‘γω θα αναστηθώ

Στίχοι: Μανώλης Ρασούλης
Μουσική: Νίκος Ξυδάκης
Πρώτη εκτέλεση: Μανώλης Ρασούλης
Άλλες ερμηνείες: Νίκος Παπάζογλου // Αχαιοί

Η Ελλάδα χρειάζεται αλλαγή υποδείγματος


arbeit_macht_frei_by_maxwrite-d4zysjj

του Αντώνη Σαμαρά

Σημ.Αμετανόητου: Κίντερ έκπληξη από το 2007…!!! «…η αλλαγή υποδείγματος απελευθερώνει»…

Μα κάπου το ‘χω ξανακούσει αυτό…μα που το άκουσα ? που το άκουσα ? τς,τς, δεν μπορώ να θυμηθώ…

***

Το 1962 ο Αμερικανός φιλόσοφος Τόμας Κουν (Thomas Kuhn) εισήγαγε τον όρο «αλλαγή υποδείγματος» (paradίgm shίft). Εκείνο που ήθελε να υπογραμμίσει ήταν ότι οι μεγάλες επιστημονικές επαναστάσεις έγιναν με ανατροπή του εννοιολογικού πλαισίου μέσα στο οποίο προσπαθούσαν οι επιστήμονες να ερμηνεύσουν τον κόσμο.

 

Αν και ο ίδιος ο Τόμας Κουν μίλησε αποκλειστικά για τις θετικές επιστήμες, η αλλαγή υποδείγματος ισχύει -κατά μείζονα λόγο, μάλιστα- για τα μοντέλα κοινωνικής οργάνωσης κι ανάπτυξης.

 

Κι αυτό είναι ιδιαίτερα επίκαιρο σήμερα στην Ελλάδα, όπου συζητάμε για μια σειρά από κρίσεις που σοβούν, όπως αυτή της «ολυμπιακής», και μεταρρυθμίσεις που επείγουν, όπως στο ασφαλιστικό.

 

Αναπόφευκτες κρίσεις και αναγκαίες μεταρρυθμίσεις που πιστοποιούν ότι το μοντέλο που υιοθετήσαμε τις τελευταίες δεκαετίες «δεν περπατάει» πια. Παράγει προβλήματα και αδιέξοδα, δεν παράγει πλούτο για την κοινωνία, ούτε ευκαιρίες, ελπίδα και προοπτικές προόδου.

 

Κι εδώ έχουμε ανάγκη από μια μείζονα «αλλαγή υποδείγματος», δηλαδή: Συνέχεια

Τα παιδιά μας αντιγράφουν …


Ο φιλόσοφος Διογένης συνάντησε μια μέρα στο δρόμο ένα μικρό παιδί με τον παιδαγωγό του. Το παιδί πήρε τότε μια πέτρα και την πέταξε εναντίον του Διογένη, δείχνοντας έτσι ότι ήταν κακοαναθρεμμένο. Και ο φιλόσοφος, αντί να μαλώσει τον μικρό, έδωσε ένα χαστούκι στον παιδαγωγό, θέλοντας να αποδείξει μ’ αυτό, ότι εκείνος έφταιγε και όχι το παιδί.

Δικαιολογημένα ψηφίστηκε ως το καλύτερο βίντεο του 2011.

Πηγή.

Εκατομμυριούχοι εναντίον εκατομμυρίων


Ο Υπουργός Προεδρίας[1] Francis Maude ήξερε ακριβώς τι έκανε όταν πρότεινε στους αυτοκινητιστές να γεμίσουν τα αυτοκίνητά τους και μπιτόνια με καύσιμα εν αναμονή της απεργίας των οδηγών πετρελαιοφόρων, υποστηρίζει ο γενικός γραμματέας του ΚΚΒ Robert Griffiths[2] στη Morning Star[3].

Η πρόθεσή του ήταν να προκαλέσει ένα παρατεταμένο πανικό στην αγορά της βενζίνης στα βενζινάδικα, ανακατεύοντας μέχρι το φόβο και τον ανταγωνισμό με στόχο τη μεγαλύτερη συνδικαλιστική οργάνωση της Βρετανίας, η οποία τυχαίνει επίσης να συνδέεται με το Εργατικό Κόμμα.
Αν το μήνυμά του ήταν ένα τέχνασμα για να εκτρέψει τη δημόσια οργή ​​από τον προϋπολογισμό, τότε πέτυχε. Ο Maude θα το έκανε έτσι κι αλλιώς. Αυτός και οι όμοιοί του είναι πάντα πρόθυμοι να εκμεταλλευτούν κάθε ευκαιρία για να επιτεθούν στο οργανωμένο εργατικό κίνημα.
Είναι ταξικό το ζήτημα. Ο Maude είναι ένα ακόμη κολεγιόπαιδο, ένας από τους 23 πολυεκατομμυριούχους σε αυτό το 29μελές Υπουργικό Συμβούλιο των Φιλελεύθερων Τόρηδων.
Το παρελθόν του στις μεγάλες επιχειρήσεις, περιλαμβάνει μια θητεία ως διευθύνοντα συμβούλου της κορυφαίας εμπορικής τράπεζας Morgan Stanley. Συνέχεια

ΕΚΑΤΟ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ Α’ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ


Δελαστικ-3Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ

Ασυνήθιστα σύντομη για γερμανική είναι η λέξη που φιγουράρει στον τίτλο του κύριου άρθρου του χριστουγεννιάτικου τεύχους του γνωστού συντηρητικού βρετανικού περιοδικού «Εκόνομιστ». Ενα φωνήεν που ακολουθείται από τέσσερα συνεχόμενα σύμφωνα – τα οποία μάλιστα γίνονται πέντε (!), αν η προφορά της λέξης αποδοθεί με ελληνικούς χαρακτήρες: Angst, «ανγκστ». Σημαίνει «φόβος».

Ο υπότιτλος του κύριου άρθρου του «Εκόνομιστ» επιτείνει το κλίμα ανησυχίας: «Μετά από έναν αιώνα, υπάρχουν ενοχλητικοί παραλληλισμοί με την εποχή που οδήγησε στο ξέσπασμα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου»! Και τότε, την Πρωτοχρονιά του 1914, οι Ευρωπαίοι αντιμετώπιζαν με αισιοδοξία το μέλλον τους κατά το Νέο Ετος. Κυριαρχούσε, όπως γράφει το βρετανικό περιοδικό, «το επιχείρημα ότι οι οικονομίες της Ευρώπης ήταν τόσο ολοκληρωμένες μεταξύ τους ώστε ο πόλεμος ήταν μάταιος. Μέσα όμως στον χρόνο, ο κόσμος είχε εμπλακεί σε έναν άκρως τρομακτικό πόλεμο που κόστισε 9 εκατομμύρια ζωές…». Συνέχεια

Τα μονοπώλια λυμαίνονται τις υποδομές και τις πρώτες ύλες της χώρας


Μια συνοπτική εικόνα των επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στον κλάδο

Η «ΑΛΟΥΜΙΝΙΟΝ ΑΕ» (ΠΕΣΙΝΕ), αυτοσυστήνεται ως ο «2ος μεγαλύτερος παραγωγός βωξίτη στην Ευρώπη»

«Η Ελλάδα διαθέτει σημαντικά αποθέματα σε μεταλλευτικούς ορυκτούς πόρους, όπως βωξίτη, μεταλλικά ορυκτά (χρυσό, νικέλιο, χαλκό), δομικούς ορυκτούς πόρους (περλίτη, λευκόλιθο, μάρμαρα κ.ά.)» (Από το Πρόγραμμα του ΚΚΕ). Πράγματι. Μια «ματιά» στις ιστοσελίδες των καπιταλιστών που λυμαίνονται τον ορυκτό πλούτο της χώρας, είναι αποκαλυπτική για όσα σημειώνει το ΚΚΕ. Ορισμένα ενδεικτικά παραδείγματα:

  • Η Ελλάδα είναι μία από τις πιο σημαντικές χώρες – παραγωγούς βωξίτηπαγκοσμίως. Τα αποθέματά της υπολογίζονται σε 130 εκατ. τόνους και η ετήσια παραγωγή σε 2,5 εκ. τόνους (www.oryktosploutos.net). Ο βωξίτης είναι το μοναδικό μετάλλευμα από το οποίο παράγεται η αλουμίνα και από αυτή με τη σειρά του το αλουμίνιο.
  • Συνέχεια

Παράπλευρες καθημερινές απώλειες…


korovesis

“Τα μικρά αυτά κειμενάκια που έχουν συγκεντρωθεί σε αυτό τον τόμο είναι μια προσπάθεια να συγκροτηθεί ένας τέτοιος μικρόκοσμος όταν με τύλιγε και με απειλούσε το σκοτάδι. Δεν είχα πρόθεση να τα δημοσιεύσω. Τα θεωρούσα πολύ προσωπικά. Και από μια σύμπτωση κατάλαβα πως δεν υπάρχει προσωπικός λόγος. Αφού είμαστε όντα με λόγο, είμαστε μέσα στην κοινωνία. Και η κοινότητα είναι αυτή που σου δίνει ένα λόγο για να ανακαλύψεις την προσωπικότητά σου, μοναδική και ανεπανάληπτη, όπως ακριβώς είναι τα δακτυλικά σου αποτυπώματα. Συνομιλητές υπάρχουν. Αρκεί να μπορείς να μιλήσεις. Και έτσι βγήκε αυτό το βιβλίο.”  Περικλής Κοροβέσης

Συνέχεια