Τέσσερις λόγοι για τους οποίους το Grexit μπορεί να επανέλθει ως επιλογή των εταίρων-δανειστών μέχρι τον επόμενο Ιούνιο.


ΚΙΜΠΟΥΡΟΠΟΥΛΟΣ

Τι είπε και τι εννοούσε η Μέρκελ στη Σύνοδο Κορυφής.

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Το είπε ή δεν το είπε η Άνγκελα Μέρκελ ότι αν η Ελλάδα έφευγε από την Ευρωζώνη αργά ή γρήγορα όλοι θα την ακολουθούσαν; Μικρή σημασία έχει πόσο ακριβής είναι η εικόνα που μετέδωσε το ρεπορτάζ της Monde για τα παραλειπόμενα της τελευταίας ευρωπαϊκής συνόδου κορυφής. Έτσι κι αλλιώς, οι φράσεις που αποδίδονται στη Γερμανίδα καγκελάριο αποτυπώνουν ρεαλιστικά τη διφορούμενη, αλλά όχι και αντιφατική στάση της γερμανικής ηγεσίας απέναντι στο «ελληνικό ζήτημα».
Υπήρξε πράγματι μια περίοδος κατά την οποία εκτιμάτο πως μια εξώθηση της Ελλάδας από το ευρώ θα προκαλούσε ένα ντόμινο κατάρρευσης στην Ευρωζώνη. Στο μεταξύ, η ελληνική οικονομία, μαζί με τις άλλες μνημονιακές χώρες, έγινε ένα από τα σημαντικότερα «οικοδομικά υλικά» της οχυρωματικής ζώνης με την οποία προστατεύτηκε η υπόλοιπη Ευρωζώνη, πρωτίστως οι τράπεζές της. Παρ’ ότι η οχυρωματική αυτή ζώνη δεν είναι ούτε πρόκειται να γίνει ποτέ απόλυτα ασφαλής, επιτρέπει στις κεντρικές χώρες, κυρίως την ίδια τη Γερμανία, να μπορούν να το ξανασκεφτούν. Εξ ου και το δεύτερο σκέλος της διατύπωσης που αποδίδεται στην κ. Μέρκελ: «Δεν είμαι βέβαιη αν θα μπορούσα να πράξω ανάλογα δεύτερη φορά… Αυτό μπορεί να εκτροχιαστεί σε κάποιο σημείο».
Ο μύθος δηλοί ότι το Grexit, το οποίο εξετάστηκε αλλά αποκλείστηκε στις πρώτες φάσεις της ελληνικής κρίσης, παραμένει ως εναλλακτική (ή κίνδυνος) ακόμη και στις πολιτικές ηγεσίες που επένδυσαν στον μνημονιακό εγκλωβισμό της Ελλάδας και άλλων χωρών. Η επαναξιολόγηση του ελληνικού ζητήματος έχει συγκεκριμένο χρονικό ορίζοντα. Για την ακρίβεια το επόμενο εξάμηνο που ταυτίζεται με την ελληνική προεδρία. Στο εξάμηνο αυτό κρίνονται πολλά: Συνέχεια

Τα 10 καλύτερα που γράφτηκαν για την Ελλάδα το 2013


Παρθενώνας
2013: Η χρονιά που έγινε και επίσημη, ομολογημένη πολιτική του Ελληνικού κράτους ότι πρέπει να δωροδοκήσουμε τους πλούσιους, εγχώριους και διεθνείς, μπας και φιλοτιμηθούν και φέρουν την «ανάπτυξη» – όπως βέβαια μόνο αυτοί ξέρουν – ώστε σαν… ας πούμε παράπλευρο αποτέλεσμα να ανακοπεί ο αδιανόητος καλπασμός της ντόπιας ανεργίας.
Η χρονιά που οι τυχεροί ήταν όσοι είχαν μια κακοπληρωμένη, χωρίς κανένα πραγματικό ενδιαφέρον αλλά και γεμάτη ανασφάλεια, δουλειά – γιατί οι άτυχοι ήταν προφανώς οι άνεργοι.Η χρονιά που ο Έλληνας πρωθυπουργός πανηγύριζε έξαλλα και έδειχνε ως πλέον τρανή απόδειξη του success story έναν αγωγό που θα περάσει από τη Βόρειο Ελλάδα, λες και αυτές ακριβώς οι περιοχές του Αζερμπαϊτζάν – Γεωργίας – Τουρκίας που περνάει ο πρόσφατος μεγάλος αγωγός της εποχής μας, ζουν σήμερα έστω και ελάχιστα καλύτερα (#not).Μια ακόμα χρονιά που οι καθεστωτικοί διανοούμενοι γιορτάζουν το βολικό και ενίοτε προσοδοφόρο μύθο τους ότι ο νέος “Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος” θα μας μάθει επιτέλους τρόπους και γράμματα και είναι προφανώς για το καλό μας. Ευτυχώς, υπάρχουν τα μεγάλα πανεπιστήμια Ευρώπης και Αμερικής, καθώς και ορισμένες ξένες εφημερίδες και blog, που παράγουν ακόμα σοβαρή σκέψη για την Ελλάδα και την κρίση. Από εκεί αντλούμε τα δέκα κείμενά μας για το 2013…
1. Ρομπέρτο Μανγκαμπέιρα Ούνγκερ

«Ξεπεράστε τη σημερινή Ευρώπη και αποκτήστε εθνικό σχέδιο»

Ο μεγάλος Βραζιλιάνος φιλόσοφος και καθηγητής στη νομική σχολή του Χάρβαρντ δείχνει τι σημαίνει κουράγιο, φαντασία και αξιοπρέπεια σε μια κρίση σαν της Ελλάδας. Αυτή είναι κεντροαριστερή οπτική με βαρύτητα και ουσία – όχι οι ανώδυνες κοινοτοπίες των 58.


2. Χα-Τζουν Τσανγκ

«Αν θέλετε ευρώ ετοιμαστείτε να φύγετε»

Ο διάσημος κορεάτης οικονομολόγος, καθηγητής στο Κέμπριτζ, ξεκαθαρίζει τι προτεραιότητες θα έπρεπε να έχει η χώρα, στη συγκεκριμένη δημοσιονομική και νομισματική συγκυρία. Συνέχεια

Ο χειρότερος αναλφάβητος είναι ο πολιτικά αναλφάβητος


«Ο χειρότερος αναλφάβητος είναι ο πολιτικά αναλφάβητος. Δεν ακούει τίποτε, δεν βλέπει τίποτε, δεν συμμετέχει στην πολιτική ζωή. Μοιάζει σαν να μην γνωρίζει ότι το κόστος ζωής, η τιμή των φασολιών, του αλευριού, του ενοικίου, των φαρμάκων, όλα εξαρτώνται από πολιτικές αποφάσεις. Ακόμα χειρότερα περηφανεύεται για την πολιτική του άγνοια, φουσκώνει το στήθος του και δηλώνει πως μισεί την πολιτική. Δεν γνωρίζει, ο ηλίθιος, πως εξαιτίας της αποχής του από την πολιτική υπάρχει η πορνεία, το εγκαταλελειμμένο παιδί, ο ληστής και ακόμα χειρότερα, οι διεφθαρμένοι κυβερνήτες, οι λακέδες των διεθνών εταιρειών που μας εκμεταλλεύονται.» 

Μπέρτολτ Μπρέχτ

Είμαστε όλοι τσιγγάνοι…


Ένας τσιγγάνος από ένα παράξενο και απόμακρο χρόνο

Ταξιδεύει σε κατάσταση πανικού προς μια τυφλή κατεύθυνση

Πονά για τη ζεστασιά ενός αναμμένου ήλιου

Παγώνει στο κενό απ’όπου προέρχεται

Αφημένος χωρίς ελπίδα γυρισμού

Επιταχύνει μέσα απο μιά σκιά ενός εκατομμυρίου χρόνων

Το σκοτάδι είναι ο μόνος ήχος που φτάνει στα αυτιά του

Φοβίζοντάς τον με τα οράματα της αιωνιότητας

Ουρλιάζοντας για ένα μέλλον που δέν πρόκειται να υπάρξει

Αφημένος χωρίς ελπίδα γυρισμού.

Ένας τσιγγάνος από ένα παράξενο και απόμακρο χρόνο

Ταξιδεύει σε κατάσταση πανικού προς μια τυφλή κατεύθυνση

Πονά για τη ζεστασιά ενός αναμμένου ήλιου

Παγώνει στο κενό απ’όπου προέρχεται

Αφημένος χωρίς ελπίδα γυρισμού

Αφημένος χωρίς ελπίδα γυρισμού

Αφημένος χωρίς ελπίδα γυρισμού

Gypsy(1969)The Moody Blues

Από  mavrhlista.wordpress.com

Ασφάλεια Γαρνιρισμένη Με Τρίμματα Ελευθερίας


 CheHigh

Όλοι οι άνθρωποι προτιμάνε την ασφάλεια από την ελευθερία.

Διαφωνείτε; Εσείς προτιμάτε την ελευθερία;

Το ίδιο πίστευα κι εγώ για τον εαυτό μου. Αν κάποιος με ρωτούσε τι προτιμώ απ” τα δύο και έπρεπε να απαντήσω γρήγορα θα έλεγα (βεβαίως) την ελευθερία. Και μετά θα κοιτούσα τον ουρανό με στοχαστικό βλέμμα, σαν την περίφημη φωτογραφία του Γκεβάρα.

Και όπως θα κοιτούσα εκεί ψηλά θα έβλεπα ένα πουλί να πετάει, το σύμβολο της ελευθερίας.

Έπειτα το πουλί, το σύμβολο, θα με κουτσουλούσε στα μούτρα, φωνάζοντας: «Αυτάπατες, γλυκιές αυταπάτες.»

Συνέχεια

Στον ύπνο μου…



Στον ύπνο μου απόψε είδα πάλι
πως ήμουνα λέει σοφός
οι άνθρωποι γύρω χορτάτοι
κοιτούσαν και βλέπανε πως
κυλούσε γλυκά η ζωή τους
αφέντες κακό πουθενά
χιλιάδες παιδιά στα ποτάμια
ψαρεύανε φως στα νερά

Στον ύπνο μου απόψε είδα πάλι
πως ήμουνα λέει σωστός
πως δεν τραγουδούσα μονάχος
κι ο φόβος φευγάτος κι αυτός
δεν είχαν αξία τα λόγια
δεν είχε ο Ιούδας φιλιά
και το πιο περίεργο απ’ όλα
φωλιά η βουλή για πουλιά

Στίχοι:  Μουσική:

Ανδρέας Θωμόπουλος

Η Κούνια…


Τα πιο μακρινά ταξίδια
στην παιδική κούνια ταξιδεύτηκαν,
κρατιόμουνα γερά
κι ώθηση έδινα στο όνειρο
να ξεμακραίνει από τη στέρφα γη,
πονετικά να οργώνει τους ορίζοντες
το γαλανό τους χώμα ν’ ανασαίνει,
προτού μ’ ευχές το σπείρω
Και τ’ όνειρο ερχόταν,
γενναιόδωρο στεκόταν,
πάντα επέστρεφε,
τό βρισκα στην ποδιά μου καθισμένο
δώρα ευγνωμοσύνης φορτωμένο,
ένα δώρο
το πιο πολύτιμο,
το πιο αγαπημένο,
το πιο ακριβοφυλαγμένο…
της φαντασίας το αβγάτισμα,
προικιό ανεξάντλητο,
ολότελα δικό μου,
μαζί στο ξαγρύπνισμα του φεγγαριού,
μαζί στο συναπάντημα του ήλιου,
ώρες ακοίμητες,
ώρες ζωή πλημμυρισμένες
Μα μη θαρρείς…
είχε και η δική μου κούνια αλυσίδες,
μη λογαριάσεις πως τη γλύτωσα,
αλλά τις κρέμασα στον ουρανό
και το Θεό…
Τον υποχρέωσα να συμμαχήσει
και να τις κρατήσει,
για να θαυμάζουμε μαζί
ετούτο τον απέραντο μικρόκοσμο

Eirini Varvara Lagouvardou